خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بیت المال

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل بیت المال؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل بیت المال انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 114 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل بیت المال:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل بیت المال آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل بیت المال با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل بیت المال از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل بیت المال، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بیت المال :

تحت عنوان بالا راجع به کلیه عایدات دولتی مسلمانان صحبت می شود و این عایدات عبارت است از:

صدقه – اعشار (ده یک)، اخماس (پنج یک)، جزیه و چیزهای دیگر. اما فایل پاورپوینت کامل بیت المال، محلی بوده که هر مال مجهول المالی که بدست مسلمانان می رسیده به آنجا (فایل پاورپوینت کامل بیت المال) می رفته و هر حقوقی که بایستی برای اداره امور مسلمانان مصرف شود از آنجا پرداخت می شده است. اموالی که مسلمانان استحقاق دریافت آن را داشته اند یعنی آن را می گرفتند، به سه قسمت عمده تقسیم می شده: صدقه، غنیمت، فیئ و تفصیل هر یک از این سه قسمت گفته خواهد شد.

هزینه ای که فایل پاورپوینت کامل بیت المال می پرداخته دو قسم بوده است: یکی حقوق سپاهیان و دیگر بهای اسلحه و امثال آن که برای اداره امور مسلمین خریداری می شده است.

صدقه

صدقه و زکوه دو اسمی است که یک معنی دارد و چنانکه گفتیم از مسلمانان متمول گرفته می شود و بفقرای اسلام داده می شد. صدقه یا زکوه در مرکز (دار الخلافه) دیوان مخصوص داشته و شعبات آن در تمام ممالک (شهرها و ده ها) دایر بوده است و مامورین مخصوص آن را جمع و تفریق می کردند.

آنچه که زکوه به آن تعلق می گیرد چهار چیز است: چارپایان، زر و سیم، میوه، محصول کشت و کار. زکوه چارپایان به شتر و گاو و گوسفند تعلق می گیرد و حضرت رسول اکرم (بامر خدا) میزان آن را تعیین فرموده اند و اینک (ترجمه) متن نامه ای که ابوبکر در مورد زکوه به انس بن مالک هنگام اعزام او به بحرین نوشته است:

بنام خدای بخشاینده مهربان. این صدقه فریضه ای که رسول خدا صلی الله علیه (و آله) و سلم بفرمان خدا بر مسلمین فرض فرموده و چیزی از آن نباید کم و زیاد بشود و آن فریضه چنین است: تا ۲۴ شتر و کمتر از آن برای هر پنج شتر یک گوسفند – از ۲۵ شتر تا ۳۵ شتر یک شتر ماده دو ساله – از ۳۶ تا ۴۵ شتر، یک شتر سه ساله ماده – از ۴۶ تا ۶۰ شتر، یک شتر نر پنج ساله – از ۶۱ تا ۷۵ شتر، یک شتر پنج ساله – از ۷۶ تا ۹۰ دو کره شتر ماده – از ۱۲۰ ببالا از هر چهل شتر یک کره شتر ماده و از هر پنجاه شتر یک شتر نر پنجساله.هر کس چهار شتر دارد زکوه نمی دهد و همین که پنج شتر پیدا کرد باید یک گوسفند زکوه بدهد.

اما زکوه گوسفند چنین است: اگر در صحرا می چرد و آب صحرا می خورد از ۴۰ تا ۱۲۰ گوسفند یک گوسفند – از ۱۲۰ تا ۲۰۰ گوسفند دو گوسفند – از ۲۰۰ تا ۳۰۰ گوسفند ۳ گوسفند، از ۳۰۰ گوسفند ببالا برای هر صد گوسفند یک گوسفند و اگر از چهل یکی کم بود زکوه ندارد و اگر گوسفند دستی آب و علوفه می خورد از هر دویست گوسفند یک گوسفند و صد و نود گوسفند زکوه ندارد.

فقیهان راجع به زکوه کتابهای مفصلی نگاشته اند و در هر صورت اسب و استر و الاغ زکوه ندارد، زکوه نقره، از دویست درهم ببالا برای هر صد درهم دو درهم و نیم در سال (۱-۴۰) و از دویست درهم بپائین زکوه ندارد.

زکوه طلا در هر بیست مثقال نیم مثقال در سال و هر چه مقدار بالا برود زکوتش همان نیم مثقال در بیست مثقال می باشد و از بیست مثقال به پائین زکوه ندارد. سایر کالاهای تجارتی نیز به همین میزان تسعیر می شود و زکوه می دهد.

زکوه میوه بسته به طریق آبیاری آن است. به این قسم که اگر با آب رودخانه یا باران (بدون زحمت آب کشی) آبیاری شده زکوتش ده یک است و در غیر آن ده نیم می باشد و در هر حال باید مقدار محصول میوه به پنج وسق برسد تا زکوه واجب بشود. هر وسقی شصت صاع است و هر صاع پنج رطل و ثلث رطل عراق است. خرما و انگور نیز مانند سایر میوه ها مشمول همین احکام می شود.

حکم زکوه جو و گندم و برنج و لوبیا عنیا مانند احکام زکوه میوه می باشد.

مصرف زکوه صریحا در قرآن مجید بیان شده چنانکه در سوره توبه می فرماید: صدقه برای فقیران، مسکینان و مامورین جمع آوری آن و دل بدست آوردگان و برای آزاد کردن بندگان و بدهکاران و در راه خدا و آوارگان است.

بنابر این زکوه به هشت سهم تقسیم می شود از این قرار: ۱- سهم فقیران یعنی کسانی که هیچ ندارند.

۲- سهم مسکینان کسانی که هزینه آنان بیش از درآمدشان است.

سهم این دو طایقه با رعایت اوضاع و احوال نباید از ۲۰۰ درهم افزون شود چه در آن صورت خودشان باید زکوه بدهند و مستحق الزکوه نمی شوند و بنا بروایت قاضی ابویوسف در کتاب موسوم به (خراج) فقرای اهل ذمه (یهود و نصاری) بگفته عمر جزء مساکین به شمار می آمدند اما کلمه فقرا فقط مشمول فقرای اسلام می شده است.

۳- حقوق مامورین جمع و تفریق زکوه مطابق خدمت و استحقاق آنان و اگر سهم هر یک از آنان بیش از میزان حقوق و استحقاق آنان بود مازاد را به سهم دیگران می افزایند.

۴- سهم دل بدست آوردگان – اینان کسانی بودند که حضرت رسول و خلفا سهمی از زکوه به آنان می دادند تا مسلمانان را آزار نرسانند و یا در اسلام خود پایدار بمانند و یا کسان خود را به مسلمان شدن تشویق کنند و اگر این دسته خودشان مسلمان نبودند از زکوه مسلمانان سهم نمی بردند بلکه از غنیمت و فیئ سهم می گرفتند.

۵- سهم مخصوص برای خریدن بندگان و آزاد کردن آنها.

۶- سهم مخصوص برای پرداخت وام وام دارانی که توانائی پرداخت آنرا ندارند.

۷- سهم مخصوص هزینه جنگجوئی در راه خدا.

۸- سهم مخصوص هزینه راه آواردگانی که از وطن دور مانده اند و وسیله بازگشت ندارند.

مامورین صدقه (زکوه) از خود اختیاراتی داشتند که مطابق احکام فوق زکوه را جمع کنند و بمستحقین بپردازند مگر اینکه دستور مخالف آن از طرف خلیفه صادر شده باشد، ولی مامورین اموال غنیمت و فیئ فقط با اذن صریح خلیفه و یا جانشین او می توانستند در آن نوع اموال تصرف کنند.

غنیمت

غنیمت: یعنی آنچه که مسلمانان با جنگ بدست می آوردند و آن بر چهار قسم بود: ۱- مردانی که در میدان جنگ اسیر می شدند و با گرفتن فدیه آزاد می شدند، فدیه یعنی پولی که در مقابل آزادی اسیر گرفته می شد و جزء غنیمت درمی آمد.

۲- زنان و کودکانی که پس از جنگ اسیر می شوند و ممکن است با دادن فدیه مثل مردان آزاد شوند.

۳- زمینی که بدست مسلمانان می افتاد و آن نیز سه نوع بود بدین ترتیب: آ – زمینی که با قوه جنگ بتصرف در آمده است و مردمانش اخراج شده اند. ب – زمینی که اهالی آن از ترس گریخته باشند. پ – زمینی که به موجب پیمان در تصرف مسلمانان در آمده است. و هر کدام از انواع مالیاتهای مخصوصی دارد.

۴-اموال منقول مانند: چارپا و غیره که ابتدا برای تقسیم آن مقرراتی نبود و حضرت رسول مطابق نظر خودشان تقسیم می فرمود، چنانکه در سال دوم هجری پس از پیروزی در جنگ بدر حضرت رسول(ص) غنیمت ها را بطور تساوی میان مهاجر و انصار تقسیم فرمودند و خود نیز مانند یک فرد عادی سهمی گرفتند. سپس این آیه شریفه نازل شد: «و اعلموا انما غنتم من شی ء فلله خمسه و للرسول و لذی القربی و الیتامی و المساکین و ابن السبیل » (سوره انفال) یعنی هر وقت که غنیمتی بدست آوردید به پنج قسمت کنید: چهار قسمت آن مخصوص امور جنگی است و یک قسمت آن پنج قسمت می شود و میان پیغمبر و کسان او و یتیمان و مسکینان و آوارگان تقسیم می شود.

نخستین مرتبه غنیمت جنگ با یهود بنی قینقاع طبق مقررات فوق تقسیم شد، به این تفصیل که یک سهم آن را پیغمبر(ص) برداشتند تا به مصرف خودشان و همسرانشان و مصالح عمومی مسلمانان برسانند.

سهم دوم مخصوص نزدیکان پیغمبر بود (هاشمیان، خاندان عبد المطلب، خاندان عبد مناف و کسی جز قریش سهمی از آن نمی برد). سهم سوم مخصوص یتیمان (پسر و دختر) درمانده می شد و سهم چهارم به مسکینان و سهم پنجم به مصرف هزینه بازگشت آواردگان می رسید.

لباس و اسلحه کشته شدگان جزء سایر غنیمت ها میان قاتلان آنها تقسیم می شد.

در صدر اسلام نظر فاتحین بر آن بود که اراضی متصرفی را نیز مانند سایر اموال میان خودشان تقسیم کنند ولی عمر این نظر را رد کرد و در نامه ای که راجع به آن موضوع بعد از فتح عراق به سعد وقاص نگاشته تکلیف اراضی متصرفی را تعیین کرده است و اینک (ترجمه) نامه عمر: «اما بعد نامه تو رسید نوشته بودی که مردم می خواهند زمین های متصرفی مانند سایر اموال میان آنان قسمت شود، به محض اینکه نامه من بتو رسید تمام اموال منقولی که بدست شما افتاده میان مسلمانان تقسیم کن اما زمین ها و رودخانه ها را بدست کشاورزان و کارکنان مزارع بسپار، چه اگر آن را میان حاضران قسمت کنی برای آیندگان چیزی نمی ماند.»

سرداران و جنگجویان اسلام نمی خواستند زیر بار این فرمان بروند ولی عمر آنها را مجبور به اطاعت کرده گفت: ما از زمین و مردم مالیات می گیریم و به شما می دهیم اما خود زمین باید بدست اهالی بومی باقی بماند و از آن موقع جزیه (مالیات سرشماری) و خراج (مالیات زمین) مقرر گردید و مسلمانان مانند ایرانیان و رومیان دفاتر مخصوص جمع و خرج پیدا کردند.

فیئ

فیئ عبارت از بقیه اموالی بود که در فایل پاورپوینت کامل بیت المال می ماند و در اصطلاح فقهای اسلام فیئ یعنی مالی که از کفار بدون جنگ و لشکرکشی (مانند جزیه، ده یک و غیره) بدست بیاید، حضرت رسول(ص) از فیئ نیز سهمی می گرفتند و پس از لحت آن حضرت سهم رسول جزء فایل پاورپوینت کامل بیت المال شد، چهار سهم دیگر فیئ در صدر اسلام میان مهاجران و انصار توزیع می شد اما همینکه عمر دیوان خرج و دخل ترتیب داد و برای مسلمانان حقوق مقرر نمود فیئ را به فایل پاورپوینت کامل بیت المال می داد و حقوق را از فایل پاورپوینت کامل بیت المال می پرداخت، بنا بر این مستحقان صدقه غیر از گیرندگان فیئ و غنیمت بودند چه که فیئ و غنیمت به جنگجویان و مهاجران داده می شد اما صدقه اختصاص به آنان نداشت.

معمولا کسانی که صدقه می گرفتند نه مهاجر و نه مرد جنگی بودند، مهاجر به کسی گفته می شد که از وطنش به مدینه می آمد و اسلام می آورد. اگر یک قبیله ای سراسر مسلمان می شدند، آنان را برره می گفتند و اگر قسمتی از آنان مسلمان می شدند آنان را خیره می خواندند، از آن رو مهاجران خیره و برره بودند. پس از فتح مکه احکام هجرت طبعا ملغی شد، کسانی که غنیمت (فیئ) می گرفتند به مهاجر معروف شدند و کسانی که صدقه می گرفتند اعراب بودند. چنانکه شاعر در این مورد گفته است (ترجمه شعر): «مرد دلیر شجاع و کسی که مهاجر است و اعرابی نیست ».

خلفای صدر اسلام مراقب بودند که این دو دسته از هم متمایز باشند و هر کدام سهم خودشان را ببرند و هیچگاه از اموال غنیمت به اعراب نمی دادند مگر اینکه مصالح عمومی آن را ایجاب کند. حکایات بسیاری از دقت عمر در این موضوع گفته شده که از آن جمله یکی هم این است: عربی نزد خلیفه (عمر) آمد و اشعاری به این مضمون برای وی خواند(ترجمه): ای عمر خدا بتو در بهشت پاداش بدهد، ما را نگهداری کن تو را به خدا سوگند دخترانم و مادرشان را جامه بده. عمر گفت: اگر نکنم چه می شود؟ اعرابی گفت هیچ می روم، عمر گفت: اگر بروی چه می شود؟ اعرابی گفت:در روز باز پرس (قیامت) که تو را برای محاسبه بیاورند از تو بازخواست می کنم آن روز هدیه و بخشش در کار نیست، نیکوکاران به بهشت و بدکاران به دوزخ می روند.

عمر که این را شنید طوری گریست که ریشش تر شد. سپس به غلام خود گفت: آن جامه مرا به او بده، نه برای شعرش بلکه به خاطر آن روز – به خدا چیزی جز آن جامه ندارم.

عمر با این اظهارات خود تاکید می کرد که صله شاعر آن هم برای شعری که درباره خلیفه گفته شده نباید از اموال عمومی پرداخت شود.

یکی از اعتراضاتی که مردم به عثمان داشتند آن بود که وی آن دقت را نداشت و از اموال عمومی به شاعران صله می بخشید، همین که خلافت به سلطنت تبدیل یافت طبعا آن مراقبت و دقت سابق از میان رفت و از هر نوع درآمد بهر مصرفی که می خواستند می رساندند و البته با توسعه ممالک اسلامی بر میزان و مقدار و نوع غنیمت (درآمد) افزوده شد. ده یک و پنج یک کشتی ها و معدن ها و چراگاه ها و ضرابخانه ها و مستغلات و جزیه و مالیات و زکوه و امثال آن بخزانه دولتی وارد می شد. بهرحال گفتگوی ما درباره صدقه تمام شد و اینک به بقیه موارد مایدات می پردازیم:

جزیه

جزیه و خراج هر دو با هم شبیه است، چه که هر دو مالیات را از نا مسلمانان سالی یک بار در موقع معین دریافت می کنند منتهی جزیه از افراد گرفته می شود و با اسلام آوردن افراد ساقط می گردد اما خراج همان مالیات ارضی است که با قبول اسلام نیز باقی می ماند.

تاریخ جزیه

جزیه از قدیم میان ملل متمدن معمول بوده و چیزی نیست که اسلام آن را پدید آورده باشد. همین که مردم آتن (یونان) بکرانه آسیای صغیر رسیدند و آن نواحی را گشودند مالیاتی بر اهالی آن نواحی مقرر داشتند تا آنها را از هجوم فنیقی ها (آن روزها فنیقیه جزء ایران بود) محفوظ بدارند و البته پرداخت آن مالیات در مقابل حفظ جان چندان گران نمی آمد. رومیها هر جا را که می گشودند بر مردم آن نقاط مالیات وضع می کردند و میزان مالیات آنان خیلی بیشتر از مالیات (جزیه) اسلام بود، مثلا همینکه رومیان کشور گل (فرانسه) را مسخر کردند برای هر یک از اهالی سالی نه تا پانزده لیره معین کردند که هفت برابر جزیه مسلمانان می شد. البته میزان مالیات رومیان در همه جا به این سنگینی نبود و در مورد فرانسه چنین می گفتند که این مالیات بلا استثناء از تمام طبقات اشراف و متوسط و زر خریدان و غیره دریافت می شده است.

ایرانیان نیز از رعایای خود جزیه می گرفتند. دوست دانشمند هندی ما شبلی نعمانی در رساله ای که به زبان انگلیسی در سال ۱۸۹۴ تالیف و منتشر ساخته و چنین اظهار نظر کرده است که کلمه جزیه از گزیت فارسی گرفته شده است. مؤید این قول شبلی گفته ابن اثیر است که در باره مالیات و آرتش ایران چنین می نویسد: «کسری انوشیروان بر مردم ایران پرداخت «جزیه » مقرر داشت این جزیه دوازده – هشت – شش و چهار بود و باستثنای کارمندان دولتی – مرزبانان – نویسندگان – اشراف و سپاهیان سایر مردم آن را می پرداختند».

از این رو معلوم می شود که عربها لفظ و معنای جزیه را از ایرانیان گرفتند و همانطور که در ایران اشراف و سپاهیان و نویسندگان از پرداخت جزیه معاف بودند عربها نیز جزیه را از مسلمانان (که تقریبا جزء طبقات فوق به حساب می آیند) مطالبه نمی کردند.

مقدار جزیه در اسلام

در زمان حضرت رسول(ص) میزان جزیه با رعایت زمان و مکان به امر خود پیغمبر تعیین می شد و همین که حضرت رسول با نصارای نجران صلح نمود سالی سه هزار حله برای آنان جزیه معین کرد که دو هزار آن در ماه صفر و هزار آن در ماه رجب بدهند. بهای هر حله یک اوقیه و هر اوقیه چهل درهم بود و جزیه اهل اذرح سالی صد دینار معین شد و جزیه اهل فقنا یک چهارم چوبها و میوه ها و زره ها و پشم ها و کالاهای آنان شد.

ابو بکر نیز جزیه را بطور مختلف دریافت می کرد تا اینکه در زمان عمر فتوحات اسلامی فزونی یافت و خلیفه دوم به عمال خود دستور داد که از هر مردی که موی زنخش درآمد چهل درهم از نقره داران و چهار دینار از دارندگان طلا در سال دریافت دارند بعلاوه برای کمک بخوار بار مسلمانان از هر یک از اهل ذمه مقیم شام و عراق ماهی دو مد گندم و سه قسط روغن گرفته شود.

سپس این وضع تغییر یافته مقرر شد: مردم ثروتمند سالی ۴۸ درهم از قرار ماهی چهار درهم، مردم متوسط سالی ۲۴ درهم ماهی دو درهم و مردم فقیر ماهی یک درهم سالی دوازده درهم جزیه بدهند و البته زنان و کودکان و رهبانان و مردم ناقص الاعضاء جزیه نمی دادند. این مقررات کلی استثناء هم داشت چنانکه عمر و عاص ترتیب جزیه مردم مصر را چنین مقرر داشت: هر مرد بالغ قبطی سالی دو دینار بدهد و اگر مسلمانی به مصر وارد شود سه روز مهمان قبطی باشد.

زنان و سالخوردگان و کودکان از جزیه معاف می شدند.

در بسیاری از موارد جزیه را از روی درآمد اشخاص معین می کردند به این قسم که درآمد و هزینه سالانه آنها را مشخص می ساختند و مازاد عایدی آنها را به عنوان جزیه می گرفتند. مثلا همین که جزیره (در عراق) فتح شد سالی یک دینار برای هر نفر از اهل ذمه جزیه قرار دادند. عبد الملک بعامل خود دستور داد آن ترتیب را بر هم بزند. ابتداء اهل ذمه را سرشماری کند سپس خرج و دخل آنها را بسنجد و اعیاد و تعطیلات آنان را محسوب دارد و آنچه بقیه است بنام جزیه بگیرد و با آن قرار به هر نفر سالی چهار دینار جزیه تعلق گرفت.

چنانکه گفته شد جزیه پس از اسلام ملغی می گشت: فقط حجاج والی عبد الملک بر خلاف مقررات اسلام از تازه مسلمانها نیز جزیه می ستاند، عبد الملک که این را شنید به برادر خود عبد العزیز والی مصر شرحی در این باره نوشته از وی خواست مانند حجاج رفتار کند، او با عبد العزیز بن حجیره مستشار خود راجع به آن موضوع شور کرد و او در پاسخ اظهار داشت که این کار ناپسند است و نباید به آن دست یازید چه که اهل ذمه جزیه راهیان خود را می دهند چگونه ما بر تازه مسلمانهای مصر جزیه تحمیل کنیم. والی مصر گفته مستشار خود را پسندید و از تازه مسلمانان مصر جزیه نگرفت ولی تازه مسلمانان عراق همچنان جزیه می دادند تا اینکه عمر بن عبد العزیز یعنی آن مرد پرهیزکار نامی خلیفه شد و جزیه تازه مسلمانان را موقوف ساخت و از آن به بعد کسی به آن عنوان از تازه مسلمانان چیزی نگرفت. از عربهای مشرک و مرتد جز اسلام و یا شمشیر و جنگ پیشنهادی نمی پذیرفتند ولی نصاری و یهود و زرتشتیان میان جزیه و جنگ و اسلام مخیر می شدند.

منظور از این عمل آن بود که تمام اعراب در ظل کلمه اسلام متحد شوند. چنانکه پیغمبر در زمان حیات خود بت پرستی را از شبه جزیره عربستان برانداخت و عمر عربهای غیر مسلمان (یهود و نصاری) را از شبیه جزیره اخراج کرد، بطوری که گفته شد جزیه از مردان تندرست بالغ گرفته می شد و مفهومش این بود که چنین شخصی نه بدست مسلمانان کشته می شود و نه برای مسلمانان می جنگد و در عین حال آزادی مذهبی دارد چنانکه این ایام (زمان مؤلف کتاب) مسیحیان مقیم امپراتوری عثمانی نبرای معاف شدن از خدمت نظام مبلغی بعنوان عسکریه می پردازند.

خرا

 

  راهنمای خرید:

• همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
• ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
• در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.