خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی علی علیه السلام نوش داروی جامعه

فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی علی علیه السلام نوش داروی جامعه؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی علی علیه السلام نوش داروی جامعه شامل 103 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی علی علیه السلام نوش داروی جامعه را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی علی علیه السلام نوش داروی جامعه با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی علی علیه السلام نوش داروی جامعه با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی علی علیه السلام نوش داروی جامعه تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی علی علیه السلام نوش داروی جامعه را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی علی علیه السلام نوش داروی جامعه :

مقدمه

زهد در لغت به معنای ناچیز انگاشتن^(۱)، بی مهری و بی اعتنایی^(۲)، پرهیز کردن و ترک کردن^(۳) آمده است.

امّا در معارف اسلامی، اصطلاح زهد، از معنای خاصی برخوردار است؛ زهد در مقابل حرص و آز و دنیاپرستی قراردارد. علامه نراقی در جامع السعادات می نویسد: «ضدّ حبّ الدنیا و الرغبه الیها زهد»^(۴)

علامه طریحی در مجمع البحرین یادآور می شود: «الزهد من الشیی ء خلاف الرغبه فیه»^(۵)

و راغب در مفردات، ماده زهد می نویسد: «والزهد فی الشیی ء الراغب عنه».

از این روست که علامه امینی در الغدیر می نویسد: «ناگفته پیداست که زهد پیشگی با کسب مال مشروع تضادی ندارد؛ زیرا حقیقت زهد آن است که مال و ثروت، مالک تو نباشد، نه آن که تو مالک آن نباشی.»^(۶)

ابن قیم یکی از اندیشمندان اهل سنّت نیز می نویسد: «زهد آن است که دل آدمی، شیفته دنیا نباشد، نه آن که دست آدمی از اموال تهی باشد. مقابل و ضد زهد عبارت است از حرص و آز نسبت به دنیا.»^(۷)

از عبارات مزبور چنین برمی آید که زهد، پرهیز از دنیاپرستی و حرص و آز است، نه پرهیز از به دست آوردن دنیا. زهد، ستیز با دنیا نیست؛ دنیا را مملوک و برده خویش داشتن و در چارچوب مجوزهای عقل و ایمان در جهت قرب الی اللّه از آن بهره مند شدن است.

بنابراین، زهد اسلامی غیر از زهد تحریف شده ای است که در میان تارکان دنیا مشاهده می شود. زهد به معنای تنزّه و وارستگی، شیفته تعلقات و تمتعات زندگی نشدن، و آخرت را فدای دنیای زودگذر ننمودن است.

ویژگی های رفتاری و دیدگاه علی علیه السلام درباره زهد و دنیا

امیرالمؤمنین علی علیه السلام به عبادت و بندگی و پرداختن به معنویات و فراهم ساختن توشه زندگی اخروی بسیار راغب بودند. آن حضرت در عین اشتیاق به کار و تلاش و خدمت به خلق، به ویژه دستگیری از مستمندان و مستضعفان، دل در گرو اجرای عدالت در جامعه بسته و شیفته تجلی عبودیت و بندگی و دلداده تحقق قوانین و فرامین الهی در زمین بودند.

حضرت علی علیه السلام در زندگی شخصی خود، در بهره وری از تمتعات دنیوی براساس خواهش های نفسانی حریص نبودند و هرگز اسیر لذّات زندگی نشدند.

بیش تر سخنان امیرمؤمنان علیه السلام درباره ارزش والای زهد و وارستگی و پست و فرومایه بودن دنیا و تعلقات زندگی است. آن حضرت در دوران تصدی خلافت ظاهری خود همواره یاران و کارگزارانشان را به زهد و گریز از تعلقات و کام گیری ها و نیز به آخرت گرایی و کار برای خدا و اخلاص پیشگی دعوت می کردند.

با توجه به نکات مزبور در می یابیم که:

اولاً، سردمداران و متصدیان باید به زیور زهد آراسته شوند تا در پرتو آن کارایی آنان افزایش یابد و مردم به آنان اعتماد کنند.

ثانیا، اگر متصدیان امور مردم به زیور زهد آراسته باشند، از بسیاری کشمکش ها و مشکل سازی ها جلوگیری می شود.

ثالثا، اگر زندگی فردی انسان ها بر اساس زهد اسلامی انتظام یابد، هرگزاضطراب ها ودلهره های ناشی ازفراز و نشیب های زندگی، بر آدمی سایه نیفکنده و از انسان ها قربانی های گوناگون نمی گیرد.

تجلّی زهد راستین

علی علیه السلام در دنیا بود، ولی برای آخرت می زیست. او از یک سو، از دنیا به عنوان آب بینی بز^(۸) یاد می کند و از سوی دیگر، آن را محل کسب و تجارت بندگان شایسته خدا^(۹) می داند.

با طرح دو پرسش بهتر می توان به دیدگاه آن حضرت در باب دنیا و زندگی دنیوی راه یافت:

۱. آیا دنیا لیاقت و ظرفیت انجام عبادت و تکالیف الهی را دارد؟

در پاسخ به این پرسش است که امام علیه السلام از دنیا به عنوان «متجرُ أولیاءاللّه» (محل کسب و تجارت بندگان شایسته خدا) یاد می کند.

۲. آیا شایسته است، انسان که اشرف مخلوقات است و با آفرینش او، خدا از خود به عنوان «احسن الخالقین»^(۱۰) یاد کرده است، به این دنیا دل ببندد و شیفته آن شود و ظرف دل خود را مملوّ از محبّت آن کند؟

در پاسخ به این سؤال، باید دانست که دنیا در نظر امیرمؤمنان علیه السلام از حیث ارزش عرفی کم تر از آب بینی بز است و آن را سه طلاقه کرده است.^(۱۱)

و در این عرصه است که علی علیه السلام به دنیا زهد می ورزد.

آری، آنچه آدمی را از صراط مستقیم منحرف می سازد، وجود دنیا و نعمت های آن نیست، بلکه شیفتگی و دلبستگی به دنیاست که موجب غفلت از خدا می شود و غفلت، ریشه بسیاری از تباهی هاست؛ چنان که رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: «رأس الخطیئه حبُّ الدنیا.»^(۱۲)

چنان که فرمودند: «رأس الدین ترک الدنیا»^(۱۳)

نگرش امام علیه السلام درباره دنیا

علی علیه السلام ، دیده بیدار جهان آفرینش و چشمان بینای حقیقت و کشتی نجات بخش امت است.

علی، نه شیفته دنیاست و نه از آن بریده است. او دنیا و آخرت را به یک چشم می نگرد؛ زیرا دنیا را وسیله ای جهت تأمین توشه آخرت می داند. بر این اساس، امام علیه السلام وقتی دیدند، یکی از یارانشان دنیا را مذّمت می کند فرمودند:

«ای کسی که به نکوهش از دنیا می پردازی در حالی که تو خود به غرور دنیا گرفتار شده ای و فریفته باطل های آن هستی، آیا در حالی که تو خود مغرور به دنیا هستی مذمّت آن می کنی؟

کی دنیا تو را گول زده و چه موقع تو را فریب داده است؟ تو بگو که در زندگی چه اندازه به دست خود بیماران را پرستاری کردی؟ در کنار بستر آن ها مراقب آن ها بودی، درخواست شفای آن ها را نمودی و از طبیبان برای آن ها دارو خواهش کردی؟ در حالی که، این دنیا جایگاه صدق و راستی است برای آن کس که با آن به راستی رفتار کند، و خانه تندرستی است برای آن کس که از آن چیز بفهمد، و سرای بی نیازی است برای آن کس که از آن توشه برگیرد، محل اندرز است برای آن که از آن اندرز گیرد. دنیا مسجد دوستان خداست، و نمازگاه فرشتگان پروردگار، و محل نزول وحی اللّه و تجارتخانه اولیای حق، آن ها در این جا رحمت خدا را به دست آوردند و بهشت را سود خود قرار داده اند.»^(۱۴)

امام صادق علیه السلام ، حضرت امیرالمؤمنین را این گونه وصف می فرمایند: «علی، هرگز در دنیا لقمه حرام به دهان خود نزدیک نکرد (لقمه حرام نخورد) نه کم و نه زیاد.

هرگز دو عمل خدایی، بر او عرضه نگشت، جز آن که او پر زحمت تر و سخت تر آن را انتخاب کرد.

هرگز مسأله دشواری برای پیامبر صلی الله علیه و آله رخ نداد، جز آن که علی علیه السلام را جهت حلّ آن پیش فرستاد، هیچ کس طاقت زندگی پیامبروار را جز او ندارد. او به گونه ای زندگی می کرد، که گویا بهشت و جهنم را در پیش چشمان خود دارد.

از اموال شخصی خود، هزار بنده را خرید و در راه خدا آزاد کرد، غذای او بسیار ساده بود، نان و زیت، لباس او بسیار ساده بود از جنس کرباس، اگر دامن لباس او قدری بلند بود قیچی به دست می گرفت و خود آن را اصلاح می نمود.»^(۱۵)

ماهیت دنیا در دیدگاه علی علیه السلام

دنیا در ذات خود، نه ممدوح است و نه مذموم. اگر اعمال ما در آن، زمینه فراهم آمدن توشه زندگی اخروی شود، پسندیده است و اگر موجب شقاوت و غفلت از خدا گردد، ناپسند. دنیا محل انتخاب هاست:

«این خانه، خانه امتحان است، خانه انتخاب است، محل اندوختن ثواب و کسب رحمت الهی است، شهوات آن عامل امتحان اند.»^(۱۶)

اگر آدمی شیفته و دلداده زندگی و جاذبه ها و تمتعات آن باشد، دنیازده است و اگر زهد ورزیده، مشغول اندوختن توشه زندگی اخروی باشد و زاهدانه زندگی کند به سر منزل مقصود می رسد.

زهد در مکتب علی علیه السلام

زهد، در دیدگاه امیرمؤمنان، وارستگی و عدم وابستگی قلبی به دنیاست. زهد در دیدگاه علی علیه السلام دنیاگریزی نیست، بلکه ستیز با بندگی دنیاست. آن حضرت علیه السلام حقیقت زهد را از دو آیه شریفه از قرآن کریم استنباط نموده، می فرمایند:

«حقیقت زهد اسلامی را می توان از دو آیه قرآن به دست آورد، آیه ای که می فرماید: بر آنچه از دست شما (از نعمت های دنیوی) رفت، تأسف مخورید و به آنچه که به دست آمده است، دل نبندید و خوشحال نباشید و کسی که به گذشته تأسف نخورد و به آنچه دارد مغرور نگردد، او حقیقت زهد را دریافته و اوّل و آخر ماهیت آن را به دست آورده است.»^(۱۷)

البته زهد مطلوبِ علی علیه السلام دارای ارکانی است که با توجه بدان می توان زهد اسلامی را از زهد مسیحی و رهبانیت، صوفیگری و درویش مسلکی که جز جامعه گریزی و نادیده انگاشتن کار، تلاش، فعالیت و خدمات به همنوعان ثمره ای ندارد، باز شناخت.

ارکان زهد اسلامی

زهد اسلامی و مطلوب علی علیه السلام دارای ارکانی است که در ذیل بدان ها اشاره می شود:

۱. اخلاص پیشگی: زهد علی علیه السلام ، زهدی است که از هرگونه زهد فروشی و ظاهرفریبی و دکانداری بر کنار است. آن حضرت می فرمود: «برترین زهد، مخفی نگاه داری آن (پرهیز از زهدفروشی) است.»^(۱۸)

۲. ترک جامعه گریزی: در زهد غیراسلامی، جامعه گریزی از مسائل اساسی است. اما در زهد اسلامی، دنیا به عنوان مزرعه، مورد توجه است که توشه آخرت از طریق آن تأمین می شود. گاهی فقط با قدم نهادن در دل اجتماعِ مردم، این توشه فراهم می آید؛ آیا بدون قدم نهادن و حضور در جامعه می توان امر به معروف و نهی از منکر نمود، به دستگیری از فقرا پرداخت، به حل مشکلات مردم همت گماشت و در نماز جماعت، حج و… شرکت جست؟

۳. جمع میان دین و دنیا: در زهد مسیحی، زهد هندی و زهد در بسیاری از مکاتب دیگر، دنیاگریزی و ترک کار و تلاش زندگی، در متن زهدورزی قرار دارد. در حالی که در زهد اسلامی، کار و تلاش و پرداختن به امور زندگی، طبق منشور «الدنیا مزرعه الآخره» در متن زهدورزی جای دارد. از این رو، امیرمؤمنان علیه السلام در توصیف انسان با ایمان می فرمایند: «دنیا اسب راهوار انسان مؤمن است که از راه آن به دیدار خدا می شتابد. پس به اصلاح این راهوار همت گمارید.»^(۱۹)

آن حضرت در صدر منشور آسمانی خود از مالک اشتر می خواهند تا به آبادانی شهرها و مراکز آن ها بپردازد.^(۲۰)

علی علیه السلام در جای دیگری می فرمایند: «کسی که آب و خاک دارد، ولی در فقر به سر می برد، از رحمت خدا به دور باد.»^(۲۱)

یعنی باید به استفاده بهینه و بهره برداری کامل از امکانات زندگی پرداخت. طبق ارکان زهد اسلامی، کسب اموال و پرداختن به کار و تلاش بایسته، هنر است. ولی هنرِ برتر آن است که در راه خدا و برای جلب رضای او از آن دل برکند و آن را انفاق نماید.

امیرالمؤمنین علیه السلام در بصره، به عیادت یکی از یاران خود به نام علاء حارثی رفتند. آن حضرت پس از احوال پرسی دوستانه فرمودند:

این خانه با این وسعت را در این دنیا برای چه می خواهی در حالی که در آخرت به آن نیازمندتری؟ مگر آن که بخواهی به این وسیله به آخرت برسی. یعنی در این منزل از میهمانان پذیرایی کنی (مهمانان در آن را گرامی داری)، صله رحم نمایی و بدین وسیله حقوق (لازم خود را) ادا کرده به آخرت نایل شوی!

علاء گفت: ای امیرمؤمنان از برادرم عاصم بن زیاد پیش تو شکایت می آورم. امام علیه السلام فرمود: مگر چه کرده است؟

علاء پاسخ داد: او عبایی به رسم روی آوردن به عبادت و پشت کردن به دنیا پوشیده و از دنیا کناره گرفته است.

امام علیه السلام فرمود: او را حاضر کنید.

او هنگامی که به حضور آن حضرت رسید، امام علیه السلام به او فرمود:

ای دشمنک جان خود! مگر شیطان در تو راه یافته و تو هدف تیر او قرار گرفته ای! آیا به خانواده و فرزندانت رحم نمی کنی؟ تو خیال می کنی خدا که طیبات و تمتعات دنیوی را بر تو حلال کرده، دوست ندارد که از آن ها استفاده کنی؟

عاصم گفت:

ای امیرمؤمنان! پس چرا تو خود با این لباس خشن و آن غذای ناگوار قناعت می کنی، در حالی که پیشوا و امام ما هستی و بر ما لازم است که به تو اقتدا کنیم؟

امام در پاسخ او فرمودند:

وای بر تو! من مثل تو نیستم (وظیفه من غیر از شماست) خدا بر پیشوایانِ حق، لازم دانسته است که بر خود سخت گیرند و همچون طبقه ضعیف جامعه زندگی کنند، تا فقر فقیر او را به هیجان نیاورد (آشفته خاطر نسازد) که سر از فرمان خدا برتابد.^(۲۲)

در زهد اسلامی و علوی، دنیا محکوم است نه حاکم؛ انسان دنیا را طبق دستورهای آسمانی در خدمت خویش دارد، نه آن که خود بنده دنیا و در خدمت آن باشد. در این گونه از زهد، هدف، رها کردن و نادیده گرفتن زندگی دنیوی نیست، بلکه اسیر دنیا نشدن و دنیا را اسیر خود داشتن است.

ترک دنیا و یا در اختیار داشتن آن، هیچ کدام موجب افتخار نیست، آنچه مهم است، آزادی دل از شیفتگی و تعلق افراطی به دنیاست.^(۲۳)

دنیای ممدوح و مذموم

دنیا و زندگی دنیوی را می توان به دو بخش ممدوح و مذموم تقسیم نمود. دنیای ممدوح همان است که انسان آن را وسیله جلب رضای خدا و فراهم آمدن توشه زندگی اخروی خود قرار دهد و دنیای مذموم دنیایی است که موجب غفلت انسان از خدا و وظایف الهی وی گردد و او را به عصیان وا دارد. امام علیه السلام درباره این قسم از دنیا می فرمایند:

«ای دنیا! از من دور شو! اَفسارت را بر گردنت انداختم، تو را رها کردم. من از چنگال تو رهایی یافته، و از دام های تو رسته ام و از لغزشگاه هایت دوری گزیده ام. کجایند پشیمان هایی که با شوخی هایت آن ها را مغرور ساختی؟ کجایند ملت هایی که با زینت ها و زخارف خود، آن ها را فریفتی؟ آن ها اکنون گروگان گورستان ها و درون لحدها شده اند.

ای دنیا! سوگند به خدا، اگر تو شخصی دیدنی و دارای قالبی حسی بودی، «حدود» خدا را به خاطر آن که بندگانی را از راه آرزوها فریب داده ای، بر تو جاری می ساختم و کیفر پروردگار را در مورد ملت هایی که آن ها را به هلاکت افکندی، و قدرتمندانی که آن ها را تسلیم مرگ و نابودی نمودی و هدف انواع بلاها قرار دادی، درباره ات اجرا می کردم.

هیهات! کسی که در لغزشگاه های تو قدم گذارد، سقوط می کند. کسی که بر امواج بلاهای تو سوار گردد، غرق می گردد. (اما) کسی که از دام های تو، خود را برکنار دارد پیروز می گردد.

کسی که از دست تو سالم رسته، هیچ ناراحت نیست که معیشت او به تنگی گراییده؛ چرا که دنیا در نظر او همچون روزی است که زمان زوال و پایان گرفتنش فرا رسیده.

از من دور شو! سوگند به خدا! من رام تو نخواهم شد تا مرا خوار سازی. و زمام اختیارم را به دست تو نخواهم سپرد که به هر کجا خواهی ببری!

به خدا سوگند، سوگندی که تنها مشیت خدا را از آن استثنا می کنم، آن چنان نفس خویش را به ریاضت وا دارم که به یک قرص نان، هر گاه به آن دست یابم، کاملاً متمایل شود و به نمک به جای خورش قناعت نماید، و آن قدر از چشم هایم اشک بریزم که همچون چشمه ای… خشکیده، دیگر اشکم جاری نگردد.

آیا همانند بعضی از افراد که بسان گوسفندان در بیابان شکم خود را پر می کنند و می خوابند، و یا همچون دسته دیگری از آن ها در آغل ها از علف سیر می شوند و استراحت می کنند، علی هم باید همانند آنان بخورد و به استراحت بپردازد؟ در این صورت چشمش روشن باد که پس از سال ها عمر به چهار پایان رها شده و گوسفندانی که در بیابان می چرند، اقتدا کرده است.»^(۲۴)

غفلت زدایی و هشدار درباره سرانجام زندگی

امام علیه السلام به یاران خود این چنین رهنمود می دادند: «آگاه باشید، هر مأمومی، امامی دارد، که از نور دانشش بهره می گیرد، بدانید که امام شما از دنیایش به همین دو جامه کهنه و از غذاها به دو قرص نان اکتفا کرده است.

آگاه باشید، شما توانایی آن را ندارید که چنین باشید، اما مرا از راه روی آوردن به «ورع»، «تلاش»، «عفت»، «طهارت دامن» و «پیمودن راه صحیح» یاری دهید.

به خدا سوگند من از دنیای شما طلا و نقره ای نیندوخته ام و از غنایم و ثروت های آن مالی ذخیره نکرده ام و از زمین آن حتی یک وجب در اختیار نگرفته ام و از این دنیا بیش از خوراک مختصر و ناچیز خود برنگرفته ام.

این دنیا در چشم من بی ارزش تر و خوارتر از دانه تلخی است که بر شاخه درخت بلوطی خودنمایی می کند. آری از میان آنچه آسمان بر آن سایه افکنده، تنها «فدک» از آن ما بود که آن هم گروهی بخل و حسادت ورزیدند (و آن را از دست ما ربودند) و گروه دیگری آن را سخاوتمندانه به این و آن تعارف کردند و حاتم بخشی نمودند (و آن را میان بستگان خود تقسیم نمودند) و بهترین حاکمْ خداست.

مرا با «فدک» و غیر فدک چکار؟ در حالی که جایگاه فردای هر کس، قبر اوست که در تاریکی آن آثارش محو، و اخبارش ناپدید می شود. قبر حفره ای است که هرچه بر وس