خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مقابله با عبد الله بن زبیر

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل مقابله با عبد الله بن زبیر – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل مقابله با عبد الله بن زبیر شامل 60 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل مقابله با عبد الله بن زبیر:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل مقابله با عبد الله بن زبیر به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مقابله با عبد الله بن زبیر به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مقابله با عبد الله بن زبیر با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل مقابله با عبد الله بن زبیر با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مقابله با عبد الله بن زبیر با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل مقابله با عبد الله بن زبیر را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مقابله با عبد الله بن زبیر :

حکومت مروان نه ماه به طول انجامید و در رمضان سال شصت و پنج پس از هلاکت او، فرزندش عبد الملک بن مروان به خلافت رسید. قبل از آن زمانی که عبد الملک در مدینه بود، شهرت به عبادت و قرائت قرآن داشت. ^(۱) بعدها وقتی خبر خلافت به گوش او رسید، قرآن را بست و برای همیشه با آن خداحافظی کرد. ^(۲) مهمترین مساله داخلی او عمرو بن سعید بود که طبق قرار پدرش باید جانشین عبدالملک می گردید، زمانی که در سال شصت و هشت عبد الملک عازم فتح عراق شد، عمرو بن سعید در دمشق دست به شورش زده و دمشق را تصرف کرد. عبد الملک از نیمه راه بازگشت و با فریب او را ولیعهد خویش معرفی کرد، اما پس از چندی او را به قتل رساند. ^(۳) این حرکت عبد الملک عمق فریبکاری او را در تاریخ بر ملا ساخت و افرادی چون ابن عباس با استفاده از آن، علیه عبد الملک تبلیغ کردند. ^(۴) عبد الملک قبل از آن زمانی که هنوز مختار دست به قیام نزده بود، کوشید تا با استفاده از عناصر عثمانی داخل بصره، عراق را به تصرف درآورد. او خالد بن عبد الله را همراه نامه هایی برای اشراف بصره بدان شهر گسیل کرد، پس از آن لشکری را به فرماندهی مالک بن مسمع فرستاد، اما آنها موفق به گرفتن بصره نشده و هر دو به شام گریختند. این حادثه به نام «یوم الجفره بالبصره »در تاریخ شهرت یافت. ^(۵) ابن اعثم گویا همین واقعه را با فرماندهی زحر بن قیس، یادآوری کرده است، او می نویسد: عبد الملک از مروانیها خواست تا اقدامی برای از بین بردن حکومت ابن زبیر بنمایند، او خود زحر بن قیس را همراه یک هزار نفر به بصره فرستاد. این جریان منجر به درگیری با زبیریان و شکست سخت مروانیها شد.

مصعب حاکم عراق، مروانیهای بصره را مجبور کرد تا زنانشان را طلاق داده، اموال آنها را گرفته و خانه هایشان را تخریب کرد. ^(۶) این مساله نشان داد که او به سادگی نمی تواند دست به این کار بزند، لذا برای حل مشکلات خود و تقویت نیروهایش با رومیان مصالحه کرد ^(۷) – این اقدامی بود که معاویه نیز در جنگ با امیر المؤمنین(ع)انجام داد – پس از آن مناطق شورشی شامات همچون فلسطین که به دست ناتل بن قیس جذامی بود، آرام نمود. آنگاه، پس از چند سال یعنی سال هفتاد و دو، بتدریج به فکر تسخیر عراق افتاد، مصعب زبیری که می خواست شام را به تصرف درآورد با شکستی که نصیب ناتل بن قیس شد، از این کار منصرف گردید. ^(۸) در حالی که خوارج مشکلات سختی را از اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد برای زبیریها بویژه در عراق ایجاد کرده بودند، عبد الملک در اندیشه فتح عراق بوده و به تجهیز و بسیج نیرو پرداخت. زبیریها به مدت نه سال بر شرق اسلامی و حجاز حکمرانی کردند(حکومت او بر عراق هشت سال بود). عبد الله بن زبیر شخصا محبوبیتی بیش از بنی امیه داشت، اما برخی از ویژگیهای او که از جمله سبب رانده شدن همه کسانی بود که می توانستند به او کمک کنند ^(۹) و همچنین بخل ^(۱۰) و اتهام دنیا طلبی اطراف او را خالی کرد. درباره بخل او آورده اند که:

عدمت قریشا رضوا بک سیدا

و انت بخیل الکف غیر جوادا

تو قریشی را که به بزرگی تو رضایت دادند، از بین بردی و تو بخیل غیر سخاوتمندی هستی. آل زبیر در بصره علی رغم فشار سختی که از ناحیه مصعب بن زبیر اعمال می گردید، پایگاه چندانی نداشتند، چون در اصل این شهر اختصاص به اصحاب جمل و مروانیان و عثمانیها داشت. از طرف دیگر در کوفه نیز به لحاظ تشیعی که به طور نسبی در آن بود پایگاهی نداشتند. سرکوب شدن قیام مختار اسباب شدید رنجش شیعیان را فراهم کرده بود. عناد سخت عبد الله بن زبیر نیز با بنی هاشم و خصوصا محمد بن حنفیه این دلزدگی شیعیان را افزایش می داد. در مورد مصعب بن زبیر نیز نوشته اند که دائم در پی قتل شیعیان بوده است. ^(۱۱) جنگهای متوالی با خوارج نیز سبب شورش شماری دیگر از مردم می شد. کینه عبد الله بن زبیر نسبت به دشمنانش باعث شکستن شخصیت او در قلوب مردم بود. او زمانی که کینه بنی هاشم را بدل گرفت(و البته بقول خودش از چهل سال قبل از آن این کینه را در دل داشت ^(۱۲) حتی حاضر نشد تا در خطبه نماز صلوات بر محمد(ص)بفرستد و می گفت: که در آن صورت اهل بیت او سرها را می کشند، که یعنی ما خاندان همین پیامبریم! ^(۱۳) اینها عوامل ضعف ابن زبیر در عراق و حجاز بشمار می رفت. البته نفوذ او در حجاز بیش از عراق بود، در عین حال شکست او، گو آن که تا اندازه ای به دلیل سستی عراق در حمایت از او بود، اما قدرتمندی عبد الملک و متکی بودن به سپاه شام که در اطاعت از خلفایشان ضرب المثل بودند، ^(۱۴) بخصوص فشار حجاج که عامل بسیار مهمی در تحریض و تحریک مردم شام برای روانه شدن به سوی عراق بود، ^(۱۵) از مهمترین دلایل شکست ابن زبیر و پیروزی عبد الملک به حساب می آید.

از آنجا که پایگاه ابن زبیر در عراق ضعیفتر بود، در سال هفتاد و دو عبد الملک بدان سوی حرکت کرد، در بصره «لم یبق شریف الا کاتبه »همه بزرگان با او مکاتبه کرده بودند، مگر مهلب بن ابی صفره ^(۱۶). به دنبال آغاز درگیری تعداد زیادی از سپاهیان مصعب به نیروهای شامی و او در میان یاران اندکی قرار گرفت. ^(۱۷) وی تا به آخر مقاومت کرده و در واپسین دم از عروه بن مغیره سیره حسین بن علی(ع)را در هنگام شهادت پرسید. او نیز گفت که: حسین بن علی حاضر به پذیرش حکم ابن زیاد نشد در آن موقع مصعب گفت:

ان الالی بالطف من آل هاشم

تاسوا فسنوا الکرام التاسیا ^(۱۸)

از مهمترین دلایل ضعف مصعب زبیری، کشته شدن ابراهیم بن مالک اشتر بود. ^(۱۹) به دنبال آن مصعب تا به آخر ایستاد تا به هلاکت رسید. وی از مهمترین حاکمان زبیری بود که بجز مدت کوتاهی در تمام دوره ای که عراق زیر سلطه زبیریان بود، بر آن حکومت کرد. وی روی مسائل نژادی تعصبات عربی خاصی داشته و بخصوص نسبت به ایرانیان – بیشتر بدان دلیل که مختار را همراهی کرده بودند – نظری بدبینانه داشت. ^(۲۰) پس از این درگیری مردم عراق با عبد الملک بیعت کردند و شرق اسلامی به طور کلی زیر سلطه مروانیان رفت. تنها محلی که باقی مانده بود حجاز بود که عبد الله بن زبیر در آن حکمرانی می کرد. عبد الملک که حساسیت حجاز را به خاطر مراسم حج از مدتها قبل درک کرده و حتی از رفتن مردم به حج ممانعت به عمل می آورد، در اندیشه گشودن آن دیار بود. بویژه که با حضور ابن زبیر در صحنه سیاست، کسانی یافت می شدند که هنوز خلافت او را به رسمیت نمی شناختند. ^(۲۱) از جمله آنها عبد الله بن عمر بود، کسی که احتمالا با علی بیعت نکرده و در جنگهای او مشارکت نکرد، اما پس از قتل ابن زبیر شبانه نزد حجاج رفت و با او بیعت کرد. ^(۲۲) عبد الملک حجاج بن یوسف ثقفی را برای فتح مکه به سوی حجاز فرستاد. او چندی در طائف که مرکز قبیله ثقیف بود، ماند و سپس راهی مکه شد. این دومین باری بود که امویان بر ضد مکه و برای از بین بردن ابن زبیر لشکرکشی می کردند. مرتبه اول در سال شصت و چهار به دلیل رسیدن خبر مرگ یزید، حصین بن نمیر فرمانده سپاه شام، بازگشت، اما این بار حجاج همراه یک لشگر دوازده هزار نفری مدت هشت ماه به محاصره مکه پرداخت. ^(۲۳) در این مدت منجنیق در اطراف شهر و بر روی ارتفاعات نصب شده و آتش و سنگ بر سر ابن زبیر و مسجد الحرام فرو می ریخت، ^(۲۴) به طوری که کعبه آتش گرفت او با گستاخی هر چه تمامتر حتی از ریختن کثافات نیز بر روی مسجد الحرام خودداری نکرد. ^(۲۵) بالاخره در دهم جمادی الثانیه هفتاد و سه مکه سقوط کرده و بدست امویان افتاد. حجاج پس از آن به سوی مدینه حرکت کرد و چنانکه روایت کرده اند، به بقایای صحابه نظیر جابر بن عبد الله، مالک بن انس، سهل بن سعد و برخی دیگر اهانتهای فراوان روا داشت. ^(۲۶) از این پس حکومت مروانیها بر همه مناطق مسلمان نشین گسترش یافت. عبد الملک شخصی خونریز بود که همراه جمعی از حکام ظالم همچون حجاج، یزید بن مهلب و هشام بن اسماعیل ^(۲۷) با شمشیر مردم را سر براه می کرد. او خود می گفت که چیزی جز شمشیر را داروی درد این مردم نمی داند. ^(۲۸) از امر به معروف بشدت کراهت داشت و می گفت: «و الله لا یامرنی احد بتقوی الله بعد مقامی هذا الا ضربت عنقه »هیچکس در این مقام مرا امر به تقوای الهی نکند، جز آنکه گردن او را خواهم زد. ^(۲۹) او نیز همانند برخی دیگر در آخرین روز زندگی خود آرزو می کرد که ای کاش از آغاز عمر تا انتها یک حمال بود و بس. ^(۳۰)

حجاج در عراق

مهمترین فردی که نقش اساسی در تحکیم بنای خلافت داشت، حجاج بود. بعدها عبد الملک درباره او به فرزندانش گفت: حجاج بود که ما را بر منبر خلافت قرار داد. ^(۳۱) یزید بن ابی مسلم، کاتب حجاج گفت که حجاج تمامی همتش و حیاتش را وقف خاندان اموی کرده بود. ^(۳۲) شاید بتوان گفت، عظمت امویان در نظر حجاج بسیار بلندتر از عظمت رسول الله(ص)بود. او خود در استدلال برتری خلیفه بر پیامبر(ص)گفت: «اخلیفه احدکم فی اهله اکرم ام رسوله فی حاجته ». ^(۳۳) آیا کسی را که به عنوان جانشین خود، در میان خانواده تان می گذارید نزد شما گرامی تر است یا کسی را که تنها در پی کاری می فرستید؟بنا به نقل جاحظ، او از مردمی که قبر پیامبر(ص)را در مدینه زیارت می کردند، ناراحت بود و می گفت: «هلا طافوا بقصر امیر المؤمنین عبد الملک، الا یعلمون ان خلیفه المرء خیر من رسوله ». ^(۳۴) افراد دیگری نیز