خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل روشهای تربیتی در نهج البلاغه (۲)

فایل پاورپوینت کامل روشهای تربیتی در نهج البلاغه (۲)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل روشهای تربیتی در نهج البلاغه (۲) شامل 51 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل روشهای تربیتی در نهج البلاغه (۲) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل روشهای تربیتی در نهج البلاغه (۲) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل روشهای تربیتی در نهج البلاغه (۲) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل روشهای تربیتی در نهج البلاغه (۲) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل روشهای تربیتی در نهج البلاغه (۲) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل روشهای تربیتی در نهج البلاغه (۲) :

مفهوم تربیت

ضروری می نماید که تعریف روشنی از مفهوم تربیت، ارائه شود تا خواننده با مفهوم و محتوای آن، آشنا شود. واژه «تربیت» از ریشه ی عربی «ربی» به معنی تهذیب کردن، توجیه نمودن، سیاست و رهبری کردن و تغذیه دادن آمده است. و فعل «ربا» به معنی ازدیاد و رشد و نمو می باشد. اما واژه ی تربیت (

Education

) از ریشه ی لاتینی آن به معنی رهبری کردن است. اما تعریف اصطلاحی آن از دیدگاه علمای تربیت، دارای تعاریف مختلفی است و هرکدام از آنها بر حسب مکتب و بینش خود، تعریفی را ارایه داده اند؛ جز اینکه همگی آنها در یک معنی مشترکی، با همدیگر اشتراک دارند.

جولز سیمون (

Jules Simon

)^(۱) از علمای تربیت فرانسه، تربیت را چنین تعریف می کند: «روشی است که به وسیله ی عقل، عقل دیگر و قلب به صورت قلب دیگری در می آید».

پستا لوژی (

Pesta Lozz)(1764 – 1827

) می گوید: «تربیت و رشد و تکامل، تناسب همه ی نیروهای کودک است. (جسمی، روحی، فرهنگی و…)».

اسپنسر (

Spencer)(1902

) فیلسوف انگلیسی، تربیت را «آمادگی انسان برای زندگی کامل» تعریف می کند.

کانت(۱۷۲۴ – ۱۸۰۴) می گوید: «هدف از تربیت، روشی است که انسان را به کمال مطلوب و ممکن برساند».

در واقع یک تعریف جامع که می توان از مجموعه ی این تعاریف، خلاصه گیری کرد این است که: «تربیت، آمادگی افراد انسانی برای یک زندگی اجتماعی هدف دار است» به عبارت دیگر تربیت، راه و عملکردی است که رابطه ی دانش آموز را با محیط خود، هموار می سازد تا اینکه او بتواند در آنجا زندگی کند. این تعریف، بیشتر در دیدگاه علمای تربیت عصر جدید، مطرح است. اما از نظر مربیان قدیمی، تربیت روشی است که به وسیله ی آن دانش آموز، معلومات زیادی در موارد مختلف آموزشی به دست می آورد؛ و هر چقدر معلومات بیشتری داشته باشد او در سطح تربیتی خود، ارتقاء می یابد.

در واقع مربیان دیروزی، تربیت را تنها انباشتن معلومات نظری می دانند؛ بی آنکه آنها در قلمرو زندگی و عملی اجتماعی، پیاده کرده و تجربه نمایند. به نظر برخی از علمای قدیمی، تربیت، تنها تمرین فکری و عقلی است. این نظریّه بیشتر به دیدگاه ارسطو، فیلسوف یونانی، ناظر است که تربیت را به نوعی تمرین و آزمایش عقلی می دانست.

خلاصه ی این نظریّه این است که عقل و دستگاه فکری دانش آموز باید تمرین و آزمایش خاصی داشته باشد. چنانچه چنین تمرینی برای رشد و تکامل جسمی نیز لازم است. زیرا همان طور که عضلات بدن به وسیله ی ورزش و حرکات اندامی، رشد و تکامل می یابد همانطور ملکات عقلانی نیز با تدریس موارد سخت و مشکل، تقویت یافته و تکامل می یابد. این نظریه علم را نوعی تمرین عقلانی می داند که تأثیر فراوانی بر ذهن آدمی می گذارد. از این دیدگاه، علم به سه بخش متمایز تقسیم می شود. علوم ریاضی، خصلت تحلیل و آنالیز را تقویت می کند. تاریخ با حافظه ی آدمی سر و کار دارد و آنرا قوی می سازد؛ چنانچه شعر هم تخیّل را تقویت می بخشد. اما امروزه این نظریه، مردود شده است زیرا روان شناسان و علمای فیزیولوژی، تقسیم شدن دستگاه عقلی و مغز را به بخش های مختلف و ملکات گوناگون را کاملاً رد می کنند و هرگز وجود چنین بخش هایی را در مغز قبول ندارند.

آنچه برای ما مهم است دیدگاه تربیتی امام علی علیه السلام است که در پرتو نظریات جدید، بتوانیم از آراء و اندیشه های امام، استفاده کنیم و بهره ببریم.

دیدگاه تربیت امام علی علیه السلام

به نظر امام، گروه مربیان و دانشمندان، چند نوع هستند که تنها یک صنف آنها صنف مطلوب و معقول می باشد. این گروه مربیان با آن مفهوم تربیتی که مورد نظر امام است قابل تطبیق می باشد.

اصولاً دانشمندان، چندین هدف را در تعلیم و تعلّم خود در نظر می گیرند.

۱. عده ای تحصیل را بدان جهت انتخاب کرده اند که با دیگران مجادله و مبارزه و عناد نمایند.

۲. دسته ای برای فخرفروشی و بزرگ نمایی، تحصیل می کنند.

۳. نوع سوم تنها برای فهمیدن و عمل کردن.

«امّا الاوّل فَانَّکَ تَراهُ مُماریا لِلرِّجالِ فی اندیه المَقالُ قَدْ تسر بَلْ بِالتَّخَشُّع و تَخَلّی عَنِ الوَرَعِ فدق الّله حیزومه و قطع منه خیشومه.

و اما الثّانی، فَانّهُ یَسْتَطیلُ عَلی اشباهه مِنْ اشکالِهِ و یَتَواضِعُ لِلاغْنیاءِ مِنْ دونِهِم. فَهُوَ لحلوانهم هاضِمٌ و لِدینِهِ حاطِمٌ، فَاغْمَی الّله بَصَرِهِ و محی مِنَ العُلَماءِ أثَرِهِ.

و امّا الثّالِثُ فَتَراهُ ذاکابَهٍ حُزنٍ قامَ اللَّیْل فی حندسه و انحتی فی برنسه، یَعْمَلُ و یَخْشی، فَشَدَّ الّلهُ أرْکانِهِ و أعْطاهُ یَوْمَ القِیامهِ أمانِه»^(۲).

«گروه نخست، تو آنها را در محافل دانش، با مردان به جدال می پردازد به ظاهر لباس خشوع پوشیده، اما در واقع برهنه از لباس تقوی است، خداوند او را خار می سازد و غرورش را می شکند.

روه دومی به امثال و نظایر خود، بزرگی می فروشد و غرور می ورزد و اما به ثروتمندان دون پایه، تواضع کرده و سر فرو می آورد. چنین فردی همواره دور شیرینی می چرخد و مشتری خوان نعمت ثروتمندان می شود ولی متأسفانه دین و تقوایش را نابود می کند. خداوند چشم بصیرت چنین فردی را کور می سازد و آثار او را در سلک عالمان نابود می کند.

اما گروه سوم را همواره می بینی که محزون و غمگین اند. شبها را به قیام شب و عبادت می پردازند و در لباس عبادت خم می شوند همواره عمل (نیک) انجام می دهند. و از خدا می ترسند خداوند اساس (شخصیت) چنین آدمی را محکم می کند. و در روز قیامت (از عذاب) امانش می دهد».

علی علیه السلام علم را برای علم و یا چیز دیگر نمی خواهد. او علم را تنها برای تغییر و تحوّل کیفی و رشد و کمال می خواهد. به این جهت او هرگز به کمّیّت علمی، معتقد نیست بلکه به کیفیّت و عمق فهم آن را باور دارد و به آن علم، معتقد است که در دارنده آن نوعی خویشتن شناسی و تقوا، حاکم باشد.

آری، منظور و هدف نهایی در نظر امام، انسان و کمال انسانی اوست ؛ زیرا انسان، «موجود کامل» است که هستی های دیگر از طبیعت و جاندار به نفع او آفریده شده اند. در حدیث قدسی آمده است: «کُنْتُ کَنْزا مَخْفیّا فَاَحْبَبْتُ أَنْ اُعْرِفَ فَخَلَقْتَ الخَلْقَ لِکَیْ اُعْرَف».

«من خزانه پنهانی و مخفی بودم، خواستم که شناخته شوم. پس آفریدگان را آفریدم که شناخته شوم».

علی علیه السلام در قطعه ی زیبایی، اهداف تربیت را چنین بیان می کند:

«فَالّله سبحانه قَبْلَ اَنْ یَخْلُقَ الانْسانَ خَلَقَ الکَوْنَ و رَتَّبَهُ أحْسَنَ تَرْتیبٍ و نَظَّمَهُ أجْمَلَ تَنْظیمٍ و مهَّدَ الارْض و أتَمَّ مَرافِقَها عَلی أکْمَلِ الوُجُوهُ فَخَلَقَ فیهَا الهَواء الطلق و أجْری فیهَا العُیُونَ و الانْهار و أعَدَّ أنْواعَ الاطْعِمَه و الاشْربه و مِنْ کُلِّ الثَّمَرات و أنْبَتَ فِیهَا النبات و الزهر مختلفا ألوانه و بعد أنْ أتَمَّها و جَمَعَ فیها ما تَشْتَهِی الانْفُس و تَلَذُّ الاعْیُن أخْرَجَ اِلَیْهَا الانْسان و أسْکَنَهُ فیها عَلی أنْ یَکونَ خَلیفَتِهِ فی أرْضِهِ یَحْیا فی کَنَفِها و یَعیشُ فی خَیْراتِها و یَمْضی فی اقْوالِهِ و أفْعالِهِ و نَوایاهُ و مَقاصِدَهُ وِفْقَ أحْکام الّله سُبْحانَهُ و اَرادَتَهُ»^(۳).

«خداوند، پیش از آنکه انسان را بیافریند، جهان را خلق کرد و آن را با بهترین نسق و زیباترین نظام، مرتب ساخت و بیاراست زمین را برای زندگی آماده ساخت و همه راه ها و مرافق حیات را به بهترین صورت روی آن فراهم کرد. هوای آزاد آفرید و نهرها و چشمه سازهای فراوان در آن جاری ساخت و انواع نعمتها، غذاها، فراهم آورد و از هرگونه گیاه و سبزی و گل و ریحان یا رنگهای گونه گون خلق کرد.

آنجا که افرینش آن به اتمام رسید، از همه جوانب، زندگی و شرایط آن فراهم شد، انسان را به وجود آورد و در زمین اش اسکان داد تا جانشین او گردد تا در زمین زندگی کند و از خیرات آن بهره مند شود و سرانجام زندگی، اقوال و افعال خود را طبق احکام خداوندی انسجام بخشد».

علی علیه السلام در این روایت پرمعنی، نسل های انسانی را مخاطب قرار داده است که زندگی، آزاد است اما هرگز از قید و زنجیری، خلاص نمی شود جز آنکه دقیقا در طبیعت خود و در قانون مندی خود جریان داشته باشد؛ زیرا طبیعت و زندگی، همواره در تکامل است. به نظر امام علیه السلام ، زندگی، همواره یک جریان انقلابی دارد. تنها کسانی در این میدان، پیروز هستند که از مسیر قانون مندی آن حرکت نمایند و زمام سرنوشت خویش را به دست بگیرند. او با این نوع ایمان آگاهانه، در جای دیگر اعلام می کند:

«فَانَّکَ اَوَّلُ ما خُلِقْتَ جاهِلاً ثُمَّ