خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل معرفت شناسان (۷) ؛ راسل ، برتراند آرتور ویلیام Russell Bertrand Arthur William

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معرفت شناسان (۷) ؛ راسل ، برتراند آرتور ویلیام Russell Bertrand Arthur William :

راسل ، فیلسوف و ریاضیدان انگلیسی ، به همراه جی. ای. مور ((

G. E. Moore

بنیان گذار فلسفه تحلیلی در انگلستان است. او در دانشگاه کمبریج ، کالج ترینیتی ، درس خواند و سپس در همان جا به تدریس پرداخت. بزرگ ترین و شاید ماندگارترین اثر او در فلسفه ، کتابی است که به همراه آلفرد نورث وایتهد (۱۹۴۷ – ۱۸۶۱ ،

A. N. Whitehead

)، ریاضی دان و فیلسوف انگلیسی ، در باب منطق ریاضی نوشته اند. این کتاب که طی سال های ۱۹۱۳ – ۱۹۱۰ تحت عنوان اصول ریاضی (

Mathematica Principia

) در سه جلد منتشر شد، کوششی است برای تحویل ریاضیات به منطق. اساس این کوشش ، همانند سایر آثار فلسفی او ، این فرض است که «هر فلسفه درست باید با تحلیل گزاره ها آغاز شود».

راسل نوع تحلیلی را که در نظر داشت در دو مقاله معروف و بحث انگیز خود توضیح داد: اوّل، مقاله ای است که در ۱۹۰۵ تحت عنوان «درباره دلالت»

On Denoting

)) منتشر شد؛ و دوم ، مقاله ۱۹۱۰. او در مقاله اوّل کوشید توضیح دهد که چگونه می توانیم از طریق به کار بردن توصیف خاص (

definite Description

) در یک جمله از قبیل «پادشاه فرانسه تاس است» مطلبی را به طور معقول درباره آنچه نیست بگوییم. او در مقاله دوم ، بین معرفت از طریق آشنایی مستقیم و معرفت از طریق توصیف فرق گذاشت تا نشان دهد آنچه واقعاً می توانیم از طریق آشنایی مستقیم به آن معرفت حاصل کنیم عبارت اند از داده های حسّی

sense – data

)) و تصورات ذهنی و اندیشه ها و احساسات. راسل نمونه فنی تر تحلیل مورد نظرش را در مقاله اش «نظریه انواع» (

heory of Types T

) ، در ۱۹۰۳، از برای حل پاره ای پارادکس های موجود در آثار ریاضی و منطقی فرگه و کانتور (

Cantor

) مطرح کرد. معما این بود که این سؤال اساسی که آیا طبقه همه طبقاتی که عضو خودشان نیستند عضو خودش هست یا نه ، سؤالی است نامعقول، زیرا به تناقضاتی منجر می شود. زیرا اگر این طبقه عضو خودش باشد، در این صورت در این طبقه نخواهد بود، برای این که این طبقه صرفاً طبقاتی را که شامل است که عضو خودشان نیستند؛ امّا اگر این طبقه عضو خودش نباشد، مانند این که دسته ای از آدم ها آدم نیست، در این صورت در این طبقه ، و بنابراین ، عضو خودش خواهد بود. راه حل راسل این بود که سلسله مراتبی از انواع چیزها را باید در نظر بگیریم و در هر مورد معین کنیم که چه چیزی را به طور معقول درباره هر کدام می توانیم بگوییم. به طور مثال ، می توان گفت که «راسل یک فیلسوف مشهور است»، امّا نمی توان گفت که «گروهی از آدم ها فیلسوف مشهور است» ؛ و به طور معقول می توان گفت که «گروهی از آدم ها به دسته های مخالف منشعب شد»، امّا به طور معقول نمی توان گفت که «راسل به دسته های مخالف منشعب شد».

راسل تعبیر «نظریه معرفت» را در معنایی آن چنان عام و گسترده به کار می برد که شامل موضوعات بسیار متنوعی می شود ، از قبیل واقع گرایی و ایده آلیسم، ماهیت تجربه ، معرفت شناسی زبان، ماهیت صدق و کذب، استقرا و علیت ، ماهیت حکم و اندیشه. یک توجیه این کار او این است که معرفت شناسی او نیز ، همانند دیگر اسلاف تجربه گرایش ، مابعدالطبیعه او را محدود می کند و در تنگنا قرار می دهد. در نظام فکری او سؤال از ماهیت هر چیزی به سؤالی معرفت شناختی درباره آن تحلیل می رود. علاوه بر این او موضوعاتی را تحت نظریه معرفت مطرح می کند که اکنون غالباً تحت فلسفه ذهن یا فلسفه زبان طبقه بندی می شوند.

زندگی علمی راسل به سه دوره تقسیم می شود : اوّل، سال های مربوط به سده نوزدهم، زمانی که راسل آنچه را اکنون به سبب آن مشهور است مطرح نکرده بود. دوم ، دوره میانی ، که شامل دو دهه نخست سده بیستم است ، و معروف ترین دیدگاه های او در این دوره صورت بندی شد. سوم ، دوره آخر ، که هر چند اندیشه های او در این دوره نیز قابل ملاحظه است ، او در آن از جریان اصلی فلسفه آکادمیک تقریباً به دور بود.

یکی از مسائل مهم معرفت شناختی برای راسل ، که حتی او درباره آن در دوره میانی زندگی علمی اش کتاب نوشت ، مسأله «علم ما به عالم خارج» است. این مسأله برای راسل کاملاً به شیوه سنتی مطرح بوده است: «تصور می کنم کلیت نوع روشی که دکارت پذیرفت درست است : اینکه شما باید درباره چیزها شک کنید ، و فقط آنچه را نمی توانید به سبب وضوح و تمایزش در آن شک کنید نگه دارید». به نظر راسل تجربه های ما یا داده های حسّی در مقابل شک مقاومت می کنند و مسأله اصلی معرفت شناختی این است که بتوانیم چگونگی معرفت مان به واقعیت های مستقل از ذهن را توضیح دهیم. راسل در این باره سه راهبرد اصلی اتخاذ می کند.

راهبرد اوّل او این است که شکاف موجود بین تجربه و واقعیت های مادی را به این طریق باریک تر سازد که واقعیت های مادی را به گونه ای تعبیر و تفسیر کند که ماهیت شان به ماهیت تجربه نزدیک شود. راهبرد دوم او ، جهت عکس دارد ؛ یعنی توانایی ها و قوای شناختی ذهن را گسترش می دهد. او در راهبرد سوم نوعی شک گرایی را جایز می داند ، امّا می کوشد نوعی معرفت به اشیای فیزیکی را نیز تشخیص دهد و بپذیرد.

نمونه ای از راهبرد اوّل او در مقاله اش «نسبت داده های حسّی به فیزیک» (

The

relation of sense – data to phyisics

) که در ۱۹۱۴ نوشته است ، آشکار می شود. او در این مقاله پیشنهاد می کند که واقعیت های مادی ساختارهای منطقی حاصل از داده های حسّی هستند ، و بنابراین دست کم از نوع چیزهایی هستند که ما می توانیم بدون مشکل آنها را بشناسیم. هر چند ائر

Ayer

) ) این رویکرد راسل را تا اندازه ای قابل قبول دانست ، به نظر می رسد مسأله مورد نظر را حل نمی کند. در این رویکرد یک واقعیت مادی به عنوان مجموعه ای گسترده از داده های حسّی ، اعم از واقعی و ممکن ، تعبیر شده است ، در حالی که هیچ تجربه ذهنی همه این داده ها را ندارد. بنابراین هیچ ذهنی نمی تواند گزاره ای از این دست را که «این واقعیت مادی چنین و چنان است» صرفاً از طریق شناختن داده های حسّی ای که دارد بداند و به آن علم پیدا کند. برای حصول این علم اصول جدیدی لازم و در کار است ، و این اصول جدید وقتی با وجود داده های حسّی ای که هرگز با آنها آشنا نخواهیم شد مقایسه شوند به هیچ وجه پذیرفتنی تر از آن نیستند که با واقعیت های مادی ای مقایسه شوند که هرگز خودشان مستقیماً به تجربه نمی آیند.

راسل در کتابش «نظریه معرفت : دست نویس، ۱۹۱۳» (

Theory of Knowledge: The 1913

Manuscript

) ، که در ۱۹۱۴ منتشر شد ، راهبرد دوم خود را در میان می آورد. او در اینجا مدعی است که مگر اینکه نسبت به پاره واقعیت های ممکن (

Contingent

) معرفت پیشینی داشته باشیم ، در غیر این صورت «علم خیال بافی است». او این واقعیت ها را «اصول موضوع استنتاج علمی» می نامد. مثالی که خود راسل در این باره می زند چنین است: «به ازای هر پدیده الف، مکرراً چنین است که در هر لحظه آینده ، پدیده ای در مکان آینده وجود دارد که بسیار شبیه الف است». راسل می گوید که به واقع ما به چنین واقعیت هایی معرفت پیشینی داریم ، معرفتی که او آن را از نوع معرفتی می داند که آن را با تعبیر «انتظار حیوانی» توضیح می دهد. این نوع معرفت برای کاربران غیر زبانی در دسترس است و می توان گفت که غیر گزاره ای است. این یک قوه شناختی است که اغلب به هنگام کوشش برای نشان دادن چگونگی امکان پرهیز از شک گرایی مورد غفلت واقع می شود.

راهبرد سوم او در کتابش «مسائل فلسفه، ۱۹۱۲ »، (

The Problems of Philosophy

) مطرح و در کتاب دیگرش «تحلیل ماده، ۱۹۲۷» ، (

The Analysis of Matter

( به طور مفصل توضیح داده شده است. راسل در این راهبردش این امر را به عنوان اصل موضوع اساسی می پذیرد که عل