خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل عناصر اخلاقی و عرفانی در فقه شیعه

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل عناصر اخلاقی و عرفانی در فقه شیعه – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل عناصر اخلاقی و عرفانی در فقه شیعه شامل 67 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل عناصر اخلاقی و عرفانی در فقه شیعه:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل عناصر اخلاقی و عرفانی در فقه شیعه به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل عناصر اخلاقی و عرفانی در فقه شیعه به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل عناصر اخلاقی و عرفانی در فقه شیعه با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل عناصر اخلاقی و عرفانی در فقه شیعه با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل عناصر اخلاقی و عرفانی در فقه شیعه با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل عناصر اخلاقی و عرفانی در فقه شیعه را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عناصر اخلاقی و عرفانی در فقه شیعه :

اگرچه «فقه اصطلاحی » در چارچوب خاص خود محصور است و فقط درباره صحت و فساد اعمال مکلفین بحث می کند و آنچه از آداب وشرایط و احکام که متعلق به ظاهر اعمال است وظیفه علم فقه است،ولی فقهای شیعه نوعا خود را در چارچوب تنگ آن محصور نکرده وعناصر اخلاقی و عرفانی و اعتقادی را نیز به فقه افزوده اند و آن را از جمود و تحجر خارج ساخته و بدان رونق و شکفتگی خاصی بخشیده اند و به همین جهت شیعه را از گرایش به عرفان کاذب وصوفیگری باز داشته اند.

فقهای شیعه با مطرح کردن شرط بودن «نیت » در صحت اعمال عبادی، فقه را از بحث ظاهر به باطن کشانده اند و «نیت » راامری اختیاری و متعلق تکلیف دانسته اند. و گفته اند: نماز و هرعبادت دیگر را باید به قصد قربت یعنی برای اطاعت از فرمان خداانجام داد و لازم نیست «نیت » را به زبان آورد و یا در اول هرعبادت از قلب بگذراند، همین اندازه از اول تا آخر بداند که این عمل را برای خدا انجام می دهد، کافی است. فی المثل «نیت » بایدتا آخر نماز ادامه داشته باشد و اگر طوری غافل شود که نداند چه می کند، نمازش باطل است. هرکس برای «ریا» یعنی نشان دادن به مردم نماز یا عبادت دیگری را انجام دهد، علاوه بر این که عبادتش باطل است، گناه کبیره نیز انجام داده است و اگر خدا و مردم هردو را در نظر بگیرد، باز عملش باطل و شرک به خداست و گناه کبیره است. اگر قسمتی از نماز را به قصد ریا انجام دهد نمازباطل است. خواه قسمت واجب باشد مثل حمد و سوره، یا مستحب مانندقنوت. اگر اصل نماز را برای خدا بخواند ولی به قصد ریا آن رادر مسجد یا در اول وقت یا با جماعت بجا آورد، باز هم گفته اندنمازش باطل است ^(۱) . فقها نوعا فصلی را به عنوان مقدمه به فضیلت نماز یومیه اختصاص داده اند و آیات و روایاتی در این باره نقل کرده اند و گفته اند: نماز رابطه انسان با خداست و مایه صفای روح و پاکی دل و پیدایش روح تقوی و تربیت انسان و پرهیز از گناهان است.

خداوند در قرآن می فرماید:(…ان الصلاه تنهی عن الفحشاء والمنکر…) ^(۲) «نماز انسان را از کارهای زشت و ناشایست بازمی دارد» .

نماز مهمترین عبادات است. پیامبر اکرم(ص)فرمود: «نماز ستون دین است که اگر قبول درگاه خداوند شود، عبادتهای دیگر هم قبول می شود و اگر قبول نگردد اعمال دیگر نیز قبول نخواهد شد» .

و نیز طبق روایات کسی که نمازهای یومیه را انجام دهد، ازگناهان پاک می شود همانگونه که اگر شبانه روز پنج مرتبه در نهرآبی شستشو کند اثری از آلودگی در بدنش باقی نمی ماند. به همین جهت در آیات قرآن مجید و روایات اسلامی و وصایا و سفارشهای پیامبراکرم(ص)و ائمه هدی(علیهم السلام)از مهمترین کارهائی که روی آن تاکید شده همین نماز است و لذا ترک نماز از بزرگترین گناهان کبیره محسوب می شود.

البته باید دانست کسی که نماز می خواند ولی به آن اهمیت نمی دهد، مانند کسی است که نماز نمی خواند. خداوند متعال در قرآن می فرماید:(ویل للمصلین الذین هم عن صلاتهم ساهون) «وای برنمازگزارانی که از یاد خدا غفلت می کنند» .

در حدیث آمده است: روزی پیامبر اکرم(ص)مردی را در مسجد مشغول نماز دید که رکوع و سجود را به طور کامل انجام نمی دهد، فرمود:

اگر این مرد از دنیا برود در حالی که نمازش این گونه باشد، به دین من از دنیا نخواهد رفت. ^(۳)

توصیه کرده اند: سزاوار است انسان نماز را در اول وقت بخواندو به آن زیاد اهمیت بدهد و از تند خواندن نماز که ممکن است مایه خرابی نماز گردد، جدا بپرهیزد.

شارع مقدس اسلام به قدری به نماز اهمیت داده که در هر حال حتی در حال احتضار نماز را برایشان واجب کرده است و اگر نتواند حمدو سوره و ذکرهای نماز را به زبان بیاورد، باید از قلب بگذراندو اگر در نماز از ایستادن عاجز شود، باید نشسته بخواند و اگراز نشستن هم عاجز باشد، باید نماز را خوابیده بخواند. غرض نمازدر هیچ حالی برداشته نمی شود و در حال جنگ و ترس از دشمن یااضطرار و ناچاری که نمی تواند رو به قبله نماز بخواند، توجه به قبله ساقط می شود و به هر حال که هست، باید نماز را انجام دهد.

گفته اند: روح نماز «حضور قلب » است و آن عبارت است از فارغ ساختن دل از غیر کاری که او مشغول است که نماز باشد تا این که بداند که چه می کند و چه می گوید و فکر او به جایی دیگر نرود وتوجه به نماز خود داشته باشد و سزاوار است نمازگزار از آنچه مایه پراکندگی حواس می شود بپرهیزد، معانی کلمات نماز را بفهمدو در حال نماز به آن توجه داشته باشد و با حال خضوع و خشوع اخلاص نماز را انجام دهد و بداند با چه کسی سخن می گوید و خود رادر مقابل عظمت و بزرگی خداوند بسیار کوچک احساس کند در حالات معصومین(علیهم السلام)آمده است. به هنگام نماز آنچنان غرق یادخدا می شدند که از خود بی خبر می گشتند تا آنجا که پیکان تیری درپای امیرالمومنین علی(ع)مانده بود درحال نماز بیرون آوردند وآن حضرت متوجه نشد. ^(۴)

شرط صحت و شرط قبولی

فقهای شیعه بین صحت عمل و قبولی آن فرق گذاشته اند و گفته اندعملی که واجد شرایط صحت باشد، آن عمل صحیح است و اسقاط تکلیف می کند ولی ممکن است همان عمل واجد شرایط قبولی نباشد، و مقبول درگاه احادیث قرار نگیرد و لذا هر مکلف موظف است علاوه بر فراهم آوردن شرایط صحت عمل، شرایط قبولی آن را هم فراهم آورد تا این که عمل صحیحش مورد قبول قرار بگیرد و لذا برای قبولی هر عملی شرایطی ذکر کرده اند مثلا گفته اند: برای قبولی نماز و کمال وفضیلت آن علاوه بر شرائط واجب باید امور زیر را نیز مراعات کند:

قبل از نماز از گناهان خود توبه و استغفار نماید از خوردن مال حرام و آشامیدن مسکرات و ندادن خمس و زکات و هرگناه دیگربپرهیزد. از حرص، حسد، و تکبر و سایر صفات ناپسند و زشت برکنارباشد مسلم است که منشا همه بدیها این صفات رذیله است و اگرنمازگزار خود را از صفات برکنار کند، مسلما از همه زشتیها وبدیها برکنار خواهد بود. و اگر بعضی از مردم با این که نمازمی خوانند، مرتکب کارهای زشت و ناپسند می شوند، علتش این است به دستورهای لازم نماز رفتار نمی کنند در نتیجه نمازشان قبول حق نمی شود و از ثمرات عالی آن استفاده نمی کند.

همچنین سزاوار است کارهائی که ارزش نماز و حضور قلب را کم می کند انجام ندهد مثلا در حال خواب آلودگی، و خودداری از بول، ودر میان سرو صداها و در برابر مناظری که جلب توجه می کند به نماز نایستد و کارهائی که ثواب نماز را زیاد می کند انجام دهد.

از امیرالمومنین علی(ع)روایت شده است که فرمود: «خوشا به حال کسی که دل و عبادت خود را برای خدا خالص سازد و به آنچه دوچشم او می بیند مشغول نگردد و به آنچه گوش او می شنود یاد خدا رافراموش نکند و به آنچه خداوند به دیگری عطا فرموده است، تنگدل نگردد». ^(۵)

امام باقر(ع)فرمود: «نمازهای بنده گاهی نصف آن بالا می رود وگاهی ثلث آن، و گاهی ربع آن، و گاهی همه آن. و بالا نمی رود مگرآنچه دل او رو به آن آورد و امر به نماز نافله شد تا نقصانی که به جهت عدم حضور قلب در نماز به هم رسد، تمام کند». ^(۶)

به حضرت امام سجاد(ع)عرض کردند که: «شما چرا هر وقت وضومی سازید رنگ مبارک شما زرد می شود؟ فرمود: آیا نمی دانید که درخدمت که می ایستم؟». ^(۷)

ابو حمزه ثمالی می گوید که: آن حضرت را دیدم که نماز می خواندپس عبای مبارک آن حضرت از دوشش افتاد و آن را درست نکرد تا ازنماز فارغ شد من آن را به حضرت عرض کردم فرمود: آیا می دانی که در خدمت که بودم؟ به درستی که نماز بنده به درجه قبول نمی رسدمگر به قدری که دل او متوجه باشد». ^(۸)

مرحوم ملا احمد نراقی صاحب «معراج السعاده » می گوید: آنچه ازاخبار مذکور مستفاد می شود که: «نماز بدون حضور قلب قبول نیست » مراد از «قبول » حصول ثواب کامل آخرت و قرب حضرت رب العزه است، پس منافاتی نیست میان آنچه مذکور شد و میان آنچه فقها می گویند که: نماز، صحیح است اگرچه خالی از حضور قلب باشدو معنی صحیح آن است که تکلیف خود را بجا آورده و عقاب تارک نماز از او ساقط شده و اگرچه مرتبه قرب و ثواب از برای اونباشد». ^(۹)

و برخی از فقها که گرایش عرفانی داشته اند جداگانه درباره اسرار نماز و روزه کتابها نوشته اند ^(۱۰) . و علاقمندان را به ابعادمعنوی و اسرار و آداب باطنی نماز و سایر عبادات آشنا ساخته اند.

در نظر آنها نمازی معراج مومن است که از سر ذوق، حضور قلب وخشوع و تسلیم باشد و روزه ای به صفت «مقرب » موصوف است که پیوسته با ذکر باری و مجاهدت با نفس و شفقت بر خلق و تطهیر دل از بیگانه و جوارح از محرمات همراه باشد

مسائل اخلاقی در مکاسب محرمه

البته فقهاء به تناسب مسائل فقهی به بعضی از مسائل اخلاقی نیزاشاره کرده اند و بعضا درباره آنها به تفصیل سخن گفته اند.

فی المثل مرحوم شیخ انصاری در مکاسب محرمه از پاره ای از مسائل اخلاقی نیز به روش فقهی بحث کرده است و یکی از نویسندگان مبحث آفات زبان را از مکاسب محرمه ترجمه کرده و آن را به نام «اخلاق اسلامی » نامیده است او: ۱ – غیبت; ۲ – دروغ; ۳ – سخن چینی; ۴ -دشنام گوئی;۵-اشعار عاشقانه یا تشبیب; ۶ – مدح نالایق; ۷ نوحه باطل; ۸ – هجو مومن; ۹-فحش را از آفات زبان شمرده است. وی درباره «غیبت » مانند علمای اخلاق به تفصیل بحث کرده و شش فصل بدین ترتیب به آن اختصاص داده است:

۱ – فصل اول: بحثهای مقدماتی، آیات و روایات، بحثی در باره گناه کبیره یا صغیره بودن غیبت.

فصل دوم: غیبت چیست؟ تعریف غیبت نزد ارباب لغت، معنی غیبت درروایات.

فصل سوم: کفاره غیبت.

فصل چهارم: مستثنیات غیبت.

فصل پنجم: استماع غیبت.

فصل ششم: حقوق مسلمانان.

درباره «دروغ » در دو مقام بحث کرده: مقام اول آیا دروغ گناه کبیره است؟ خلف وعده. دروغ در مقام شوخی مبالغه و توریه.

مقام دوم: مجوزات دروغ. مجوز اول دروغ در هنگام ضرورت. دلیل اول: قرآن ; دلیل دوم: سنت. دلیل سوم: اجماع. دلیل چهارم: عقل.

آیا توریه در هنگام ضرورت با وجود قدرت واجب است یا نه؟ سوگنددروغین و سپس درباره سایر آفات زبان با تفصیل کمتری بحث کرده است. ^(۱۱)

سرایت دادن مسائل اخلاقی به فقه

از اینها معلوم می شود فقهای شیعه چندان خود را مقید به «فقه اصطلاحی »با معنای تنگ آن ندانسته اند و هرکجا لازم دیده اندبه طور گذرا به بعضی از مسائل اخلاقی نیز اشاره کرده اند به خصوص آنهائی که در علوم جامع بوده اند و علاوه بر فقه به رشته های سایرعلوم نیز تسلط داشته اند و این نوع فقها سعی کرده اند مسائل اخلاقی و معنوی و عرفانی را به «فقه » سرایت دهند. نقش چند تن از بزرگان فقها و متکلمین از این لحاظ حائز اهمیت است:

۱ – سید بن طاووس(۵۸۹ – ۶۶۴ه)

ابن طاووس با آن که در علم فقه دریای مواجی بود و به دقایق آن علم آگاه بود ولی در آن رشته جز یک کتاب تالیف نکرد و دراوائل اجازات خویش آورده است که: من در علم فقه بر تالیف کتاب «غیاث الوری » که در بیان قضاء صلات از اموات است، اختصارنمودم و هرگز در پی تقریر سئوال و جواب و مسائل آن علم نگردیدم زیرا در مسائل فقهی به قدری اختلاف آراء زیاد است که تحقیق صواب از خطا و تمیز حق از باطل در نهایت اشکال است، لاجرم صلاح دنیا وآخرت خود را در آن دیدم که از فتوی در احکام شرعی خودداری نم