خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اخلاق و سیاست / تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه

فایل پاورپوینت کامل اخلاق و سیاست / تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و سیاست / تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه شامل 50 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و سیاست / تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل اخلاق و سیاست / تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و سیاست / تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و سیاست / تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و سیاست / تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اخلاق و سیاست / تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه :

در عرصه اجتماع و زمینه سیاسی، سؤالاتی مطرح هستند که هر شهروندی ضرورت دارد، پاسخ آنها را بداند:

۱. چه کسانی بر آنها حکومت می کنند؟

۲. نحوه انتخاب آنان چگونه است و اقتدار سیاسی به چه کیفیت، اِعمال می شود؟

۳. افراد کشور، تحت سلطه سیاسی چه رژیمی هستند؟

اگر پاسخ چنین پرسش هایی در ذهنیّت شهروندان، روشن نباشد، دموکراسی در آن مملکت، مفهومی نخواهد داشت. شناسایی و درک مسایل سیاسی، لازمه سیاست است. از این جهت، پروفسور ریمون آردن، این ارتباط را در تعریف علم سیاست بیان می کند: «مطالعه روابط قدرت، میان افراد و گروه ها و بررسی سلسله مراتب که قدرت سیاسی را در داخل جوامع گوناگون و متعدد ایجاد می کند، علم سیاست است^(۱)».

آیا در روند وجود این روابط میان افراد و گروه ها، رعایت یک سلسله اصول هدفدار و قواعد اخلاقی، ضروری است یا حاکم و فرمانروایان در اداره کشور و سلطه بر فرمانبران، هرگونه رفتاری را می توانند پیاده نمایند؟

پاسخ به این سؤال بستگی دارد که حاکم و فرمانروایان، چه برداشتی از امر حکومت و مسأله اداره کشور داشته باشند؟ اگر حاکمان، مسأله سیاست را یک موضوع رقابتی و به دست آوردن سلطه تفسیر کنند، طبیعی است که آنها برای بیرون کردن رقیب از صحنه سیاسی و به دست آوردن قدرت، به هر راه ممکن، تمسّک خواهند جست؛ و این چیزی است که در نظر عالمان علم سیاست، مطرح است؛ زیرا آنان، سیاست را جز «رقابت» در عرصه سیاسی، چیز دیگری نمی دانند^(۲).

این نظر بیشتر در آراء و اندیشه های فیلسوفان عصر جدید دیده می شود که سیاست و بازی سیاست را به دست گرفتن قدرت در عرصه اجتماع و بیرون کردن رقیب در نبرد زندگی، «تنازع بقا» می دانند^(۳).

در این تفسیر، زندگی، عرصه تنازع، و سیاست، زمینه رقابت یا خصم فرضی است. در این گونه تفسیرها، نه حکومت به دنبال تربیت جامعه است و نه امر سیاسی، مسؤولیت آور و یک موضع تعهدی و وجدانی و اخلاقی است.

نظریه متفکّران مسلمان

اما در نظر متفکران مسلمان، سیاست، یک موضوع مسؤولیت دار و جامعه، جامعه ای هدفدار است که برای رسیدن به آن جامعه مطلوب، رعایت اصول اخلاقی در امر زمامداری لازم است. ما نظریه سه نفر از عالمان اسلامی در تعریف سیاست را می آوریم:

۱. ابونصر فارابی، رابطه فرماندهی و فرمانبری و خدمات حکومت خوب را «سیاست» می داند و از نظر او حاصل خدمات، سیاست است.

از دید فارابی، حکومت خوب، آن حکومتی است که بتواند افعال و سنن و ملکات ارادی را که در پرتو آنها می توان به سعادت حقیقی رسید، در مردم جایگزین کند و حکومتی که سعادت پنداری ایجاد می کند، ریاست جاهلی یا «حکومت جاهلیّت» است^(۴).

۲. امام محمد غزّالی از متفکران نامدار، در صفحه ۵۴ جلد یکم کتاب احیاءالعلوم در کلّیت فعالیت های بشری می گوید:

«مقاصد خلق، مجموع است در دین و دنیا و نظام دین منوط است به نظام دنیا، چه دنیا، مزرعه آخرت است و وسیله ای است رساننده به حضرت باری سبحانه و تعالی. برای هرکس که دنیا را وسیله و منزلت سازد نه وطن و قرارگاه. و کار دنیا منظم نشود، مگر به اعمال آدمیان. و اعمال و حِرَف و صناعت ایشان از سه قسم بیرون نیست».

در قسم اول، غزّالی، چهار صنعت کشاورزی، پارچه بافی، بنایی و سیاست را نام می برد که زندگی اجتماعی بدین چهار شغل بسته است. از نظر غزّالی، سیاست همه فنون و شغل ها قرار دارد^(۵)».

روشن است که تعریف غزّالی از سیاست، بسیار وسیع و گسترده بوده و از دید او، سیاست تنها دانشی است که زندگی صلح جویانه را به مردمان می آموزد و راه رهایی در دنیای دیگر را نیز نشان می دهد.

۳. عبدالرحمن کواکبی از نادره اندیشمندان جهان اسلام است که کتاب او را می توان مانیفست نهضت مشروطیت نامید، در کتاب «طبیعت استبداد»، اثر جاودانی خود می گوید:

«چون تعریف علم سیاست آن است که کارهای مشترک به مقتضای حکمت نمایند طبعا و قهرا اولین مبحث های آن و مهم ترین آنها، بحث استبداد خواهد بود^(۶)».

در این تعریف، روش اداره عقلانی و از روی حکمت جامعه، سیاست است؛ ولی از آنجا که کواکبی با استبداد، خصومت دارد و از آن رنج می برد، تلاش می کند که در کتاب خود راه های مبارزه با «دیو استبداد» را نشان دهد و با شمردن انواع استبداد و رابطه آن با مفاهیم: «استبداد و دین»، «استبداد و علم»، «استبداد و اخلاق»، «استبداد و تربیت»، «استبداد و ترقی» و دیگر انواع آن، استبداد را نابود سازد.

انسان کیست؟

این سؤال را شاید انسان، دقیقا از نخستین روزهای شناخت خود، از خود داشته است. شاهد این مسأله، طرح این سؤال در نخستین ظهور گام های اندیشه در جامعه بشری بوده است که در جمله معروف سقراط حکیم: «خود را بشناس» آمده است.

البته آن روز، آن حکیم به این سؤال، پاسخ معنوی، آسمانی، ملکوتی داده است که در شعر حافظ شیراز تجلی یافته بود:

و پیش از او، ابوعلی سینا، حکیم فرزانه مسلمان، در قصیده عینیّه خود با مَطْلَع آن، گفته بود:هبطت الیک مِن المحلّ الأرفع

:از جایگاه رفیع و والا، کبوتری از روی مناعت و عزّت به کالبد تو نزول یافت.

اما از آغاز رنسانس، و شاید، پیش از آن که اومانیسم (انسان گرایی) ظهور می یابد و انسان به عنوان سازنده خود مطرح می شود، خدا از صفحه زندگی حذف می گردد.

زندگی، بی هدف تعریف می شود و انسان وانهاده به خود، معرفی می شود. دیگر انسان، آن وجود عالی هدفدار نیست بلکه او، میمون برهنه داروین، ماشین خودکار مادی ها، حیوان وحشی و گرگ انسانها بز می شود و همچنین حیوان حیله گر ماکیاول.

در این بینش، هم هدف از زندگی حذف می شود و هم سیاست از اخلاق جدا می گردد. در این بینش، انسان در عرصه سیاست، یک پیروز بی رحم است نه یک انسان مسؤول. او زندگی را «نبرد انسان ها» می داند و تنازع در بقا را اصل می انگارد.

او «پیروزی» را به جای «خدمت» و «سلطه گری» را به جای «مسؤولیت» می گذارد.

در این بینش، انسان، روباه مکاری است که از هر طریقی ممکن باشد، طعمه قدرت را به دست می آورد و چند روزی در عرصه رقابت و سلطه، پشت رقیب را به زمین می نشاند. این جا است که فلسفه ماکیاولی به عنوان یک فلسفه سیاسی پیروز، فلسفه روز است و اخلاق از سیاست دور می شود.

فلسفه ماکیاول

به عقیده ماکیاول، در کتاب «پرنس» هر وسیله ای که برای رسیدن حاکم به هدف خویش مفید باشد، موجّه است و توسل به وسایل زیر جهت تثبیت یا حفظ حکومت، مجاز است:

۱. زور؛ ۲.شدت عمل؛ ۳.مکر و حیله؛ ۴.سوء نیّت؛ ۵.ریاکاری؛ ۶.تبلیغات(پروپاکاند)^(۸).

علی علیه السلام مرد سیاست و اخلاق

برخلاف همه این اندیشه ها، علی علیه السلام ، شهسوار اسلام و تربیت یافته خاندان وحی، نخستین مؤمن جامعه صدر اسلام و یار و یاور پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله در همه عرصه های نبرد و زندگی، آنجا که زمام امور خلافت را به دست گرفت، از روز نخست، اصول سیاسی خود را توأم با اخلاق اعلام کرد. اصولاً او آمده بود تا اخلاق را با سیاست یکی کند؛ گرچه پیمودن این راه به شکست او انجامد.

اینک شواهد:

۱. وقتی که بعد از قتل عثمان، مردم مسلمان (مهاجر و انصار) به خانه او ریختند که زمام امور را به شایسته ترین فرد امّت بسپارند، او نخست امتناع کرد و مشاور بودن خود را بهتر از امامت و زمامداری دانست و فرمود: «لأنْ أکون وزیرا خیرٌ مِنْ أنْ أکونَ امیرا^(۹)». او سپس پذیرش خلافت را در اثر احساس مسؤولیت در برابر احقاق حق مظلوم و گرفتن حق آنها از ظالمان دانست و اگر آشکار ساخت که به چنین رسالتی نپردازد، هرگز به وظیفه و تعهّد خود در برابر خداوند، قیام نکرده است.