خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی اباحی گری فاطمیان و گرایش به ایشان

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی اباحی گری فاطمیان و گرایش به ایشان – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی اباحی گری فاطمیان و گرایش به ایشان شامل 93 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی اباحی گری فاطمیان و گرایش به ایشان گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی اباحی گری فاطمیان و گرایش به ایشان با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی اباحی گری فاطمیان و گرایش به ایشان از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی اباحی گری فاطمیان و گرایش به ایشان با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی اباحی گری فاطمیان و گرایش به ایشان را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی اباحی گری فاطمیان و گرایش به ایشان :

چکیده

تشکیل حکومت اسماعیلی فاطمیان در مغرب(شمال افریقا)در سال ۲۹۷ ه.ق این سؤال را مطرح می کند که چگونه در مدت زمان محدودی زمینه پیروزی و گرایش به ایشان تحقق یافته است؟مخالفان اسماعیلیان و فاطمیان مثل عبد القادر بغدادی(۴۲۹ ه.)، غزالی (۵۰۵ ه.)و ابن جوزی(۵۹۷ ه.)در تحلیل این مسأله، اباحی گری را عامل گرایش به ایشان معرفی کرده اند.این گروه معتقدند چون اسماعیلیان و فاطمیان در تعالیم خود آنچه را که شرع نهی کرده، حلال و مشروع می شمردند و مسائلی همچون اشتراک در زن و مال را مطرح می کردند، عوام الناس و گروههایی که خواستار آزادی از قیود شرع بودند، به آنان تمایل شدند و زمینه پیروزی فاطمیان را فراهم کردند.بررسی قیام فاطیمان در مغرب آشکار می سازد که حرکت فاطمیان در دوران نهضت از هر نوع اباحی گری به دور بوده است و علمای سنی مخالف چون می خواستند در دل مسلمانان تخم نفرت و کینه را نسبت به فاطمیان بیفشانند، این اتهامات را مطرح کرده اند.آنچه به طرح این اتهامات کمک کرده است، اعمال (*)-استادیار گروه تاریخ دانشگاه اصفهان.

به دور از شرع گروههایی از قرمطیان بوده است که نویسندگان مخالف تفاوتی بین فاطمیان و قرمطیان ننهاده اند، در حالی که فاطمیان خود از این گونه اعمال تبری می جستند.نکته مهمتر اینکه مذهب در بین ساکنان بربر مغرب دارای پایگاهی قدرتمند بوده و اباحی گری نمی توانسته است، عامل گرایش و پیروزی باشد.

واژه های کلیدی

اسماعلیلیان، فاطمیان، مغرب، افریقیه، اباحی گری.

مقدمه

گسترش نهضت اسماعیلیان و تشکیل خلافت فاطمیان قبایل بربر در ناحیه ای دورافتاده از مراکز اصلی عالم اسلامی محصول یک نهضت سیاسی، فکری و مذهبی بوده است. آشکار است جنبشی با آن وسعت دامنه و قدرت، نشان دهنده یک نیروی تاریخی ریشه دار است که بایست به برخی از نیازهای مبرم زمان پاسخ داده باشند تا بتواند به چنان ابعادی دست یابد.

موافقان و مخالفان اسماعیلیان و خلافت فاطمیان در زمینه گرایش آنان دیدگاهها و آرای متفاوتی بیان کرده اند.در این مقاله آرای مخالفان در زمینه گرایش به اسماعیلیان و فاطمیان مورد بررسی قرار گرفته است.در یک قرن اخیر محققان غربی و عرب و بعضا ایرانی تحقیقات گسترده ای در مطالعات جدید فاطمی و اسماعیلی انجام داده اند.در این تحقیقات بیشتر زوایایی از دعوت اسماعیلیان و تاریخ خلافت فاطمیان مورد توجه قرار گرفته است، ولی به زمینه گرایش به آنان کمتر توجه شده است.

نویسندگان اهل سنت و اتهام اباحی گری

گسترش شتاب آلود و فوق العاده اسماعیلیان به خصوص در افریقیه و مغرب و تشکیل حکومت فاطمیان برای بسیاری این سؤال را مطرح کرده است که چرا این قیام با چنان شتابی گسترش یافته است؟و چگونه در مدت محدودی زمینه پیروزی و گرایش به آنان تحقق یافته است.این سؤال برای مخالفان اسماعیلیان و فاطمیان همانند غزالی(۵۰۵ ه.)، عبد القاهر بغدادی(۴۲۹ ه.)و ابن جوزی(۵۹۷ ه.)مطرح بوده که چرا جنبش اسماعیلیان و فاطمیان با چنان شتابی گسترش یافته است.چون تحلیل آنها از زمینه های اجتماعی و مذهبی قیام، آغشته به تعصب شدید بوده، در پاسخ، به مسائلی روی آورده اند که نشان از عنادورزی آنان نسبت به این حرکت دارد.هراس اهل سنت از انتشار مبادی اسماعیلیان و فاطمیان در بیشتر مناطق و کانونهای فرهنگس اسلام موجب شد که تاریخ نگاران فرقه ها، آن را جنبش دشمنی به اسلام تلقی کنند که از دینهای بیگانه مانند مزداپرستی تا مانوی گری، و از دشمنی نژادی بعضا ایرانیان با اعراب سرچشمه گرفته است.عده ای آنها را عامل گرایش معرفی کرده اند(۱۵/ص ۵۱؛۲۲/ص ۱۹۴؛۱۷/ص ۶۸-۶۵). اینان مدعی اند چون اسماعیلیان زمینه آزادی عمل در منکرات و محرمات را فراهم می کردند، زمینه گرایش به آنها هم افزایش یافت.

غزالی

غزالی از جمله مخالفان اسماعیلیان و فاطمیان است که اباحی گری آنان را عامل گرایش مردم به ایشان معرفی می کند.او که نمی تواند سیل گرایش گروههای اجتماعی و اقوام و قبایل را انکار کند، مدعی می شود هشت گروه به دعوت ایشان روی آوردند، از جمله گروه که شهوات بر آنها مسلط بود و متابعت از لذات و شهوات می کردند و چون نهی شرع در این مورد برای آنان سنگین و غیر قابل تحمل بود در پی یافتن مذاهب و گروههایی بودند که این نهی را از آنها بردارد و اجازه عمل به شهوات را بر طبق خواست و میل آنها بدهد و اسماعیلیان چون چنین آزادی عمل را در مذهب خود عرضه می کردند، لذا این گروهها به سوی آنها گرایش پیدا کردند(۱۸/ص ۳۶).غزالی که اتهامات و آرای واقعی خود را برای مردم منتشر نمی کردند، بلکه صرفا آنها را برای عده ای از داعیان و مستجیبان آشکار می کردند و از آنها تعهد می گرفتند که برای دیگران بازگو نکنند.او به طور ضمنی اعتراف می کند که گروههایی که به اسماعیلیان و فاطمیان گرایش پیدا کرده اند، طبقات پایین اجتماع و قبایل و اقوام بدوی تحت ستم بوده اند (۱۸/ص ۳۵-۳۴؛۱۲.

P/24

) و چون نمی تواند گرایش این طبقات را نفی کند، مدعی می شود، اینان گروههایی هستند که از اعتدال حال و استقامت رأی به دور هستند. گروههایی مثل سیاه پوستان، کردان، سفهاء و کسانی که از عقل سالم برخوردار نیستند (۱۸/ص ۳۵-۳۴).غزالی در فضائح الباطنیه بدون آنکه نخست آرا و عقاید باطنیان را مطرح سازد و سپس به استدلال منطقی به شرح فساد و بطلان آنها بپردازد، به شیوه ای که شایسته متکلمان نیست به نیروی تخیل و پندار متوسل می شود و ذهن ورزیده خود را در ابطال مذهب آنان به کار می اندازد.بعضی از مورخان دامنه این اتهام را به بعضی از فرق و گروههای شیعه در مغرب تعمیم می دهند.به اعتقاد ایشان، آغاز دعوت شیعه در مغرب الاقصی، توسط فردی به نام محمد بن ورسند بود که به حلال شمردن محرمات، مذهب خود را آغاز کرد و مدعی بود که ربا نوع بیع است(۱۲/ص ۱۶۱).منابع سنی در توجیه دیگری برای این گرایش و گسترش دعوت به یک نتیجه کلی رسیده اند که جنبش اسماعیلیان ارائه دهنده کوششهایی است که مذاهب و ادیان لطمه خورده از اسلام برای جازدن خود در دین اسلام به خرج داده اند، به آن نیّت که سرانجام آن را از درون مضمحل سازند و ادیان گذشته یا بی دینی و بی خدایی محض را از درون جایگزین آن گردانند.غزالی در فضائح الباطنیه این اتهامات را به اسماعیلیان و فاطمیان نسبت می دهد. از جمله القابی که برای آنها می آورد، خرمیّه است.در توجیه اینکه چرا به آنها خرمیه گفته می شود، می گوید:به علت اینکه تکلیف و تقدیات شرع را از پیروان خود برداشته و مردم را بر تبعیت از لذات و شهوات و محرمات آزاد گذاشته اند، همچنان که مزدکی ها از مجوس چنین بودند(۱۸/ص ۱۴).نسبت دیگری که غزالی به آنها می دهد، بابکیه است.او بعد از توضیح راجع به بابک و قیام او و در نهایت شکست او در دوره معتصم به دست افشین، راجع به اباحی گری بابکیه مطالبی بیان می کند و به طور غیر مستقیم قصد دارد که بگوید اسماعیلیه هم چنین اعتقاداتی دارند(۱۸/ص ۱۴).اینان اعتقاد به حلول و تناسخ و انکار مبانی شریعت و بی دینی را به اسماعیلیان نسبت می دادن و می کوشند تعالیم ایشان را همانند یا نزدیک ادیان غیر اسلامی جلوه دهند.ابن ندیم در الفهرست می گوید:در محافل اسماعیلیان(که فاطمیان از آن برخاستند)، کسی بود که تعصب زیاد به مجوس داشت و کوشش می کرد که آنان را دوباره بر سر کار آورد.ابن ندیم پا را از این فراتر گذاشته و می گوید:حتی ابو مسلم صاحب دعوت نیز هواخواه آنان بود و سبب نابودیش همان بود و از کسانی که این کار را پیشه ساخته و پرده از آنان برگرفت بابک خرمّی بود(۱۰/ص ۲۳۴).

عبد القاهر بغدادی

در بین مخالفان اسماعیلیان و فاطمیان، عبد القاهر بغدادی(۴۲۹ ه.)در مورد اتهام اباحی گری اسماعیلیان و فاطمیان تفصیل بیشتری دارد.بنا به نوشته او:«تاریخ نگاران گفته اند افرادی که پایه و اساس مذهب باطنیه را نهادند از مجوس زادگان بودند که به آیین پیشینیان و پدران خود گرایش داشتند ولی به آشکارکردن آن از ترس مسلمانان دلیری نمی کردند»(۱۱/ص ۳۰۸).پس از آن باطنیان برای اینکه دین اسلام را برداشته و آیین مجوس را جایگزین آن سازند از روی نیرنگ به تأویل احکام دین پرداختند و خواست ایشان زناشویی با دختر و خواهر و میگساری و دیگر چیزهای ناروا برای پیروان خود بود (۱۱/ص ۳۰۹).به اعتقاد عبد القاهر بغدادی، اسماعیلیان دهری و زندیق و منکر پیامبران و شرایع، برای گرایش مردم به سوی خویش، افراد را به آنچه طبع و میل ایشان بود، می خواندند.نفی احکام و تقلیدات دینی از سوی آنان هم در راستای همین مسأله است. به اعتقاد او فاطمیان افریقیه هم، همین روش را در دعوت خود پیشه کرده بودند.وی می گوید:«عبید اللّه مهدی در نامه ای اندرز می داد که افراد را به آنچه تمایل دارند، دعوت کن و از آن راه، ایشان را به آیین و مرام خود وارد کن و به آنان وانمود کن که یکی از آنان هستی، پس اگر او را شایسته برای گفتار خود یافتی پرده از پیش چشم او بگشای» (۱۱/ص ۳۱۷).در این نامه عبید اللّه به عنوان مخالف پیامبران و قایل به قدیم بودن جهان و مخالف معاد و عقاب معرفی شده و بیان شده مراد از بهشت نعمتهای دنیا و مقصود از عذاب و جهنم اشتغال دینداران به نماز و روزه و حج و جهاد است(۱۱/ص ۳۱۸).عبید اللّه دهریه را گرامی داشته و خود را از دهریه دانسته است.معجزات و فرشتگان را نفی و غرض از شیاطین مطرح شده در قرآن و روایات را، مخالفان خود معرفی می کند.پیامبران را نیرنگ بازانی معرفی می کند که برای حکومت بر مردم به انواع نیرنگها دست می زدند. مردم را دعوت به تأویل و باطن می کند و گوید هرکه در پی تأویل باطن برود از فرشتگان نیکوکار و هرکه به ظاهر عمل کند از شیاطین و اهریمنان فریب رفتار است.او به تأویل ارکان شریعت پرداخته و معنی نماز را دوستی امام، حج را به مفهوم دیدار امام و پایداری در راه خدمت به او، روزه را به معنای امساک از گشودن راز امام و زنا را به مفهوم آشکار کردن راز او بر خلاف عهد و پیمانی که کرده است، تفسیر می کند(۱۱/ص ۳۱۸).او در قسمتی از نامه خود روابط آزاد جنسی را مطرح می کند و می گوید:«هیچ تعجبی از این بالاتر نیست که مردی ادعای خردمندی کند و او را خواهر یا دختری زیبا باشد و او را زنی بدان زیبایی نبود و او را بر خویشتن حرام کند و به بیگانه زنی دهد و اگر آن مرد نادان، عقل داشت، می دانست که وی به خواهر و دخترش سزاوارتر از مردی غریبه است و این نیست جز از آن روی که رهبر آنان ایشان را از چیزهای گوارا باز داشته و آنان را به پنهانی که قابل تعقل نمی شود ترسانیده است»(۱۱/ص ۳۱۹).

او در پایان نامه خطاب به سلیمان بن حسن گوید:«تو و دوستانت کسانی هستید که بهشت و نعمتها و لذتهای این گیتی را به ارث برده اید که آنها بر مردمان نادانی که در بند دین و قانون اند، حرام است پس آنچه را که از آسایش و نعمت یافته اید بر شما گوارا باشد»(۱۱/ص ۳۲۰).

نقد دیدگاه مخالفان اسماعیلیان و فاطمیان

با بررسی جریان دعوت اسماعیلیه به خصوص فاطمیان در افریقیه آشکار می شود، مواردی که بغدادی و علمای دیگر اهل سنت مثل غزالی و ابن جوزی از فاطمیان در جریان دعوت و قیام مطرح کرده اند از آنان دور بوده است.افرادی که این اتهامات را مطرح می کنند یا آشنا به اصول اسماعیلیه نبوده، یا اینکه آگاهانه اصول مزبور را تحریف کرده و معتقدات و مسائلی را به اسماعیلیان و فاطمیان نسبت داده اند که روح رهبران فاطمی از آن بی خبر بوده است.علمای سنی مخالف، به علت انتشار مبادی اسماعیلیان و فاطمیان در بیشتر مناطق، می خواسته اند در دل مسلمانان پیرو«مذهب سنت»تخم نفرت و کینه نسبت به فاطمیان بیفشانند.به این دلیل اعتقاد به«حلول و تناسخ»و انکار مبانی شریعت و اعمال خلاف اخلاق و بی دینی را به اسماعیلیان و فاطمیان نسبت می دادند و می کوشیدند تعالیم ایشان را همانند و یا نزدیک ادیان غیر اسلامی جلوه دهند.بسیاری از این مؤلفان همچون خواجه نظام الملک، اسماعلیلیان را با مزدکیان همسان قرار می دادند(۵/ص ۳۱۲).در حالی که اعتقادات اسماعلیلیان و فاطمیان با مزدکیان و خرمدینان که جزو فرق اسلامی محسوب نمی شوند، هیچ تناسبی ندارد.قسمتی از این اتهامات درباره قرمطیان به معنای اخص آن-نه اسماعلیلیان و فاطمیان-قابل طرح و پذیرش است، ولی مواردی که این نویسندگان مطرح می کنند، درباره کل حرکت اسماعلیلیان می باشد که فاطمیان هم مشمول حال آن می شوند.آنچه زمینه وجود این اتهامات را نسبت به فاطمیان در نظر بعضی ایجاد کرده، همردیف قرار دادن قرمطیان و اسماعیلیان فاطمی است.نویسندگان اهل سنت که منابع عمده تحقیق ما در مورد قرمطیان هستند، عموما از تمایز گذاشتن میان گروههای مختلف اسماعیلیان عاجزند و همه آنها را از یک فرقه الحادی که همانا نهضت شیعی باطنی باشد، می شمارند.در حالی که باید فرقه ها را در زمانها و مکانهای مختلف به صورت مجزا مورد بحث قرار دهیم.بعضی از محققان گذشته هم به این موضوع توجه داشته اند، چنانکه شهرستانی(۵۴۸ ه.)نویسنده ملل و نحل، بین اسماعلیلیان قرن چهارم و اواخر قرن پنجم تفاوت قایل شده و می گوید:بین اعتقاد معز چهارمین خلیفه فاطمی و اعتقاد شیخ جبل فرق کلی وجود دارد(۴/ص ۲۳۸).

مورخان در مورد قرمطیان شام و بحرین و عراق چنین اتهاماتی را مطرح می کنند. طبری(۳۱۰ ه.)روایتی نقل می کند که مضمون آن اباحی گری قرمطیان شام و زیر پا گذاشتن مقیدات شرع می باشد(۱۶/ص ۲۲۰-۲۱۸).در بحرین هم قرمطیان بعضی اقدامات اباحی گری انجام دادند.آنان با ادعای قیامت، به برداشتن احکام ظاهری شرع پرداختند، زیرا در نظر آنها قیامت پایان جهان نیست، بلکه پایان شرایع و نظم موجود و آزادی انسان از کلیه قیود قانونی و دینی است(۲۳/ص ۲۹۷).فاطمیان خود را از این اتهامات مبرا می دانستند و از دیدگاه اعتقادی و عملی با قرمطیان در این اعمال موافق نبودند و به شدت نسبت به بعضی از این حرکات اظهار تنفر کرده و از آنها بیزاری می جستند. طرح این اتهامات بیشتر بعد از اوج گیری قدرت فاطمیان در مقابل عباسیان بوده است.

به اعتقاد برتلس محقق روسی، اوضاع و احوالی که در دوره خلافت عباسی در معرض تهدید فاطمیان بوده، باعث شده که نویسندگان گروه مخالف مانند عبد القاهر بغدادی چندان در بند صحت و اعتبار نوشته های خود نباشند و تردیدی نیست که مخالفت روحانیون زرتشتی با دین اسلام نمی توانست تأثیر ذاتی داشته باشد.نه فاطمیان و نه دیگر گروههای اسماعیلی درصدد نبودند که آیین زرتشت را از سر نو زنده کنند(۱/ص ۶۴).خصلت مشترک اسماعیلیان افریقیه و قرمطیان،

[۱]

شرکت ایشان در نهضتهای اجتماعی همانند بوده است.علت اینکه مؤلفان سنی، فرقه های مزبور را یک کاسه کرده و با یکدیگر اشتباه می کنند در همین نکته نهفته است.زمینه عمده گرایش به فاطمیان و و دیگر فرق اساعیلیان، در نقاط مختلف عالم اسلامی از جمله افریقیه در همین زمینه های اجتماعی نهفته است.ولی همان طور که بیان شد، مورخان اهل سنت چون از درک این نکته غافل اند، این اتهامات را مطرح می کنند.

مشابه بعضی از اتهاماتی که مؤلفان اهل سنت بعد از تشکیل خلافت مطرح کرده اند، در دوران اوج قیام در افریقیه و مغرب برای تخریب قیام فاطمیان توسط اغلبیان هم مطرح شده است.زیاده اللّه سوم آخرین امیر اغلبی وقتی در برابر پیشروی ابو عبد اللّه قرار گرفت، چون از طریق نظامی درمانده بود، متوسل به حربه اتهام شد.او در این مورد نامه ای به سراسر افریقیه نوشت و فرمان داد بر منابر قرائت شود.در این نامه به ابو عبد اللّه نسبت کفر، تبدیل دین الهی، ارتکاب معاصی، جایز شمردن لعن صحابه، تحریف کتاب رسمی و سنت رسول اللّه و روابط جنسی نامشروع می دهد (۱۹/ص ۱۷۵-۱۷۳).

این اتهامات برای تضعیف قیام فاطمیان و ترور شخصیت ابو عبد اللّه بود.به اعتقاد قاضی نعمان این حرکت نتیجه عکس داد، زیرا با شناختی که اهالی افریقیه از ابو عبد اللّه داشتند و اخباری که از او منتشر شده بود او را به زهد و تقوی و عفاف و امانت و محافظت بر نماز و دوری از محرمات می شناختند.در بین مردم افریقیه گفته می شد که اینها افعالی هستند که زیاده اللّه انجام می دهد نه ابو عبد اللّه شیعی (۱۹/ص ۱۷۵-۱۷۳).همچنین نامه ای دیگر مشابه نامه زیاده اللّه از طرف خلیفه عباسی، مکتفی خطاب به مردم افریقیه منتشر شده که قاضی نعمان در مورد اصل نامه با دیده تردید می نگرد(۱۹/ص ۱۷۵-۱۷۳).نکته ای که اینجا در نقد این دیدگاه گفتنی است، این می باشد که از زمینه ها و علل گسترش دعوت فاطمیان در افریقیه، عملکرد دینی ابو عبد اللّه شیعی است، به صورتی که قبایل بربر کتامه به سوی او جلب شدند.در واقع امر، دعوت دینی در کنار دعوت سیاسی عامل گرایش به فاطمیان بود.اساسا با توجه به گرایش بربرها به آیین اسلام و نفوذ علما و فقهای مالکی در بین آنان، زمینه نفوذ و گرایش به اعتقادات اباحی گری در بین بربرها وجود نداشته است.از عبید اللّه مهدی و دیگر رهبران فاطمی افریقیه چه در دوران قیا