خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی(ع)*

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی(ع)* – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی(ع)* شامل 93 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی(ع)* گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی(ع)* با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی(ع)* از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی(ع)* با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی(ع)* را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی(ع)* :

چکیده:
«آزادی » یکی از مسائل چند تباری است که رویکردهای متنوعی چون رویکرد حقوقی، اجتماعی، سیاسی، روان شناختی، کلامی – فلسفی و اخلاقی را برمی تابد و تحلیل آن در هر حوزه، تاثیر اجتناب ناپذیری بر مواضع قابل اتخاذ در سایر حوزه هادارد .
در این مقاله پس از تعریف «آزادی » و «دین » و مروری کوتاه بر تاریخچه رابطه این دو، تلاش شده است برخی ابهامات کنونی مساله آزادی در حکومت دینی روشن گردد .
نگارنده بر این باور است که در الگوی حکومتی امیرالمؤمنین علیه السلام، گوهر آزادی، در پیوندی مبارک میان قدرت و عبودیت، حق و تکلیف، اطاعت و نظارت بخوبی حفظ می گردد . باشد که این بحث، مدخلی بر نظریه پردازی پیرامون «آزادی در حکومت دینی » باشد .
کلیدواژه ها:
حکومت دینی، آزادی، امیرالمؤمنین، حق و تکلیف، قدرت
در وثاقت و پیوند آزادی با انسانیت همین بس که در طول تاریخ همیشه آدمی یا همچون گمشده ای تمنای آن را داشته و یا اگر به بخشی از آن دست یافته، چون گوهری عزیز، در حفظش کوشیده است .
از سوی دیگر، دین نیز همزاد بشر است و بشر در هیچ برهه ای از تاریخ از حضور آن بی بهره نیست . پرسش از چگونگی برخورداری آدمی از این دو حق اساسی نیز پرسشی دیرینه است . پاسخهای گوناگون متفکران به این پرسش، گستره ای وسیع از عینیت دین و آزادی تا تعارض میان آن دو را شامل می شود .
آزادی را در معنایی سلبی اینگونه تعریف کرده اند: «انسان تا آنجا آزاد است که دیگری در کار او دخالت نداشته باشد . اگر دخالت غیر آنقدر گسترش یابد که دامنه آزادی عمل من از حداقل هم کمتر گردد، می توان گفت من از نظر فردی بصورت مجبور و حتی برده درآمده ام .» ^(۱) و در معنایی ایجابی گفته اند: «آزادی آن است که انسان، خود، آقا و صاحب اختیار خود باشد و به عنوان موجودی متفکر و صاحب اراده راه و روش خود را برگزیند، فاعل و تصمیم گیرنده باشد و مسؤولیت گزینشهای خود را به عهده بگیرد .» ^(۲)
دین نیز «مجموعه ای از هدایتهای عملی و علمی است که از طریق وحی و سنت برای فلاح و رستگاری آدمی در دنیا و آخرت آمده است .» ^(۳)
اگرچه تعاریف آزادی و دین بسیار متکثر است، اما در این مقال به همین تعاریف بسنده می کنیم .
از صدها سال قبل از میلاد مسیح تاکنون دموکراسی یونان باستان، مظهر توجه به حقوق انسان و از افتخارات ملل مغرب زمین به شمار می آید . اگرچه در پس این نمود زیبا، از حقوق غیر شهروندان یونانی اعم از طبقات پایین، فقرا، زنان و بردگان خبری نیست; البته نفی حقوق این طبقات ناشی از تردید فکری اندیشمندان و سیاستمداران یونانی در مورد انسانیت آنها بوده است . ^(۴)
در دوره مسیحیت اختیار انسان به رسمیت شناخته شد ^(۵) و در قرون وسطی سیطره تفکر الهیاتی – مسیحی با تفسیری خدا محور از آزادی انسان، شکل گرفت . آگوستین، متعلق به دوره افلاطونی قرون وسطی، آزادی را تنها در سایه ایمان به خدا قابل دسترسی دانست ^(۶) و آکوئیناس در دوره ارسطویی قرون وسطی، انسان را آزاد ولی متکی به حول و قوه الهی توصیف کرد . ^(۷)
اما در عصر رنسانس، نقش خدا از رهایشگری به آفرینشگری متحول گردید . ^(۸) دکارت انسان را آزاد ولی دارای قدرت محدود دانست و از این رو که خداوند وجودی کامل و البته مهربان است، نخستین دستور اخلاقی را تسلیم شدن در برابر او قرار داد . ^(۹)
اسپینوزا آزادی کامل را از آن خدا دانست و آزادی انسان را در یگانه شدن با ضرورت خدایی معنا کرد . از نظر او، خداپرستی شرط ضروری آزادی جامعه بود . ^(۱۰) به زعم لایب نیتس ارتباط جواهر و اثر آنها بر یکدیگر، مقتضای تقدیر الهی و به واسطه همسازی پیشین بود و انسان در انجام افعالش بین جبر و تفویض قرار داشت . ^(۱۱)
اما عصر روشنگری عصر عقل گرایی، علم گرایی، آزادی خواهی غیر دینی و اومانیستی است . این عصر تاثیری ماندگار بر علم و فلسفه غرب باقی گذارد . از ویژگیهای این دوره چرخش اندیشه به سوی سرشت درونی نفس مدرک، پژوهش در مورد امکان شناخت و محدودیتهای آن، بحث در مسائل زندگی فردی و اجتماعی و راهیابی فلسفه به فرهنگ عمومی می باشد . ^(۱۲)
شریعت عقل که تایید و حمایتی برای توجیه ضروریات مسیحیت بود، می رفت که جانشین اصول عقاید مسیحی شود، جای وحی را به عنوان راهگشای معرفت به خدا بگیرد ^(۱۳) و تفکری انتقادی و شکاکانه را نسبت به دین صورت بخشد . گویی انسان عصر روشنگری می بایست میان «آزادی و بردگی » ، «آگاهی روشن و عاطفه مبهم » و «علم و ایمان » یکی را برگزیند; اما علی رغم ادعاهای سخنگویان علم در این دوره، شکاکیت نه به فروپاشی دین، بلکه به فراپاشی آن انجامید و صورتی جدید از دین شکل گرفت . ^(۱۴)
کانت از ایده آلیستهای این عصر، عقل عملی انسان را، واضع قانون اخلاقی و اختیار را، شرط آن دانست . وی اعتقاد به خدا را مبتنی بر اخلاق کرده، دین را در عرض اخلاق و متاخر از آن قرار داد . ^(۱۵)
هگل متفکر دیگر مکتب ایده آلیسم، دین را مرتبه ای از آزادی روحانی، و آزادی را، در هم شکستن اضداد و اغیار، و رسیدن به خودشناسی دانست . ^(۱۶)
مکتب اومانیسم نیز از ثمرات دیگر عصر روشنگری است . اگوست کنت طراح این مکتب، انسان را بر اریکه خدایی نشاند و آزادی او را تا جایی که حقوق انسانهای دیگر را به مخاطره نیندازد مجاز شمرد . ^(۱۷)
از مکاتب دیگر همزاد عقل گرایی، مکتب لیبرالیسم است . آزادی خواهی در تمام زمینه ها از جمله شکستن همه مرزها در عالم اندیشه، تقدس زدایی با تکیه بر شعار «جرات دانستن داشته باش » ، کنار گذاشتن همه قیود اخلاقی، آزادی بشر در ارضای همه خواسته هایش، تکیه بر محق بودن بشر در برابر مکلف بودن او و خوض در تکثرگرایی در ابعاد مختلف معرفتی، دینی، سیاسی و . . . ، از ارکان لیبرالیسم است . ^(۱۸)
اوج این مکتب در قرن بیستم، اوج عقل گرایی و الحاد است; اما انسان معاصر که انسانیتش را بر باد رفته می بیند در رجعتی عمیق به خویشتن خویش بازگشته است و اگزیستانسیالیسم پرچمدار این رویکرد عمیق است . ^(۱۹) در شاخه الهی این مکتب، آزادی بشر مبتنی بر وحی تفسیر می شود و خدا منادی رهایی از محبس جهان مادی است; ولی در شاخه الحادی اش نفی خدا به آزادی نامحدود انسان پیوند می خورد . داستایوفسکی می گوید: «اگر خدا نبود همه چیز مجاز بود .» از نظر سارتر بشر مجبور به آزادی است و اعتقاد به خدا پناهی کاذب برای فرار بشر از حمل بار سنگین آزادی است . ^(۲۰) نیچه از مرگ مفهوم خدا در قرون معاصر سخن می گوید و معتقد است تا انسان ایمان به خدا را در خود نابود نکند، اعتلا نمی یابد . او ایمان را قربانگاه آزادی و مانعی برای خویشتن یابی انسان می داند . ^(۲۱)
بدین قرار، انسان در عصر روشنگری پس از تجربه تلخ استبداد کلیسایی، خود را نه تنها از این استبداد، بلکه اساسا از دین آزاد کرد و به گمان رسیدن به سعادت از قید بندگی خدا رها گردید . اما گویا امروز با تجربه ای تلختر مواجه است; زیرا این «آزادی از» دین به «آزادی در» باطل منتهی شده و حیات سیاسی – اجتماعی بشر را به عرصه تاخت و تاز خدایان باطل مبدل ساخته است; طواغیتی که هرگز حضور خدا را در حیات فردی آدمی نیز تحمل نمی کنند . اما تجربه استبداد کلیسایی تنها تجربه حکومت دینی نیست . در این مقال برآنیم که مساله سهل و ممتنع آزادی را در پرتو موفقترین حکومت دینی به نظاره بنشینیم .
حکومتهای آزادیخواه و لیبرال معاصر بنیان خود را بر تکثر حقیقت می نهند . تاریکی و ابهام شکاکیت بر تمام عملکردهایشان سایه افکنده است . مفتخرند به اینکه حقانیت هیچ راه روشن و مطمئنی را باور ندارند، تضارب آراء و تشتت و اختلاف را قدر دانسته، در میان خطاها و بطلانها حقیقت را جستجو می کنند; ^(۲۲) این در حالی است که حکومت امیرالمؤمنین علیه السلام مبتنی بر یقینی است که متعلق آن حقیقتی به روشنی روز است: «ما شککت فی الحق مذ اریته » ^(۲۳) ; حقیقتی که هرگز ملتبس نمی شود; ان معی لبصیرتی ما لبست علی نفسی و لالبس علی ^(۲۴) و گامهای مطمئن امام بر سبیلش نمی لغزد; فو الذی لا اله الا هو انی لعلی جاده الحق . ^(۲۵)
موضوع این نوشتار آزادی است و پرداختن به پلورالیسم دینی و معرفتی از حوصله آن خارج است; اما برای کسانی که در میان اوصاف حکومت امام علی بن ابی طالب علیه السلام به دنبال الگویی برای حکومت در عصر غیبت می گردند، اشارتی خالی از لطف نیست . قائلان به پلورالیسم دینی ادعای حقانیت را مختص به امام معصوم می دانند . ایشان معتقدند لازمه هر دعوتی این است که خود را حق دانسته، سایر سبل را ابطال کند و همین انحصار گرایی است که کوره پلورالیسم را داغ تر می کند . ^(۲۶) در مقابل، امیرالمؤمنین علیه السلام نه تنها بصراحت تکثر حقیقت را نفی می کند . ما اختلفت دعوتان الا کانت احدیهما ضلاله ^(۲۷) ; بلکه از بزرگمردانی سخن می گوید که در دوران فترت به حقیقت می رسند و مردمان را نیز بدان می رسانند: و ما برح لله – عزت الاؤه فی البرهه بعد البرهه و فی ازمان فترات عباد ناجاهم فی فکرهم و کلهم فی ذات عقولهم فاستصحبوا بنور یقطه فی الابصار و الاسماع و الافئده . . . یذکرون بایام الله و یخوفون مقامه بمنزله الادله فی الفلوات من اخذ القصد حمدوا الیه طریقه و بشروه بالنجاه و من اخذ یمینا و شمالا ذموا الیه الطریق و حذروه من الهلکه و کانوا کذلک مصابیح تلک الظلمات و ادله تلک الشبهات; همواره در پاره ای از زمان و در روزگاری که پیامبری نبوده خداوند – فراخ بخشایش و نعمت – را بندگانی است که با آنها به الهام از راه فکرشان راز گوید و از طریق عقولشان به هدایت و راهنمایی سخن گوید و آنان به نور بینایی که در گوشها و چشمها و دلهایشان می افکند، چراغ هدایت را روشن می دارند . ایام الله را به یاد مردم می آورند و آنان را از عظمت و جلال خداوندی بیم می دهند . اینان همانند راهنمایانی هستند در بیابانها که هرکه را راه میانه رود، بستایند و او را به رهایی مژده دهند و هرکه به راه راست یا چپ رود، نکوهش کنند و از هلاکتش برحذر دارند و در این حال چونان چراغهایی هستند که تاریکیها را روشن می سازند و راهنمایانی که دیگران را از گرفتار شدن در شبهه ها باز می دارند .» ^(۲۸) حقانیت و آزادی
براساس این مقدمه که اثباتش مجالی دیگر می طلبد، نکته قابل توجهی در مبحث آزادی در حکومت دینی رخ می نماید و آن اینکه علی علیه السلام این حقانیت را جوازی برای الزام مردم به اوامر و نواهی خود نمی دانست . ساده انگارانه می توان چنین پنداشت که دست یافتن به حقیقت بهترین حجت در الزام مردمان به آن است; آنچه این امر را مقبول و موجه جلوه می دهد این استدلال است که مردم به راستی خواهان این حقیقت هستند، ولو ابلهانه از آن روی برتابند . خویشتن واقعی ایشان آن را می طلبد اگرچه خود بالفعلشان آن را نمی شناسد . از آنجا که خیر ایشان در وصول به آن روی حقیقت است، سوق دادن جبری آنها به سوی آن عین آزادی است اگرچه تن خاکی و ذهن ناآگاه مردم این آزادی را به شدت نفی کند .
با این بینش، هرکس می تواند خواسته های بالفعل افراد جامعه را نادیده گرفته به نام خود راستین، مردم را به سوی خواسته های خویش پیش برد . این سلب شخصیت آشکار و مردم را کسی غیر از خود بالفعلشان پنداشتن، در اغلب نظریه های سیاسی مبتنی بر آرمان تکمیل نفس، پنهان است . ^(۲۹)
واقعیت مزبور که پس از سالها تجربه بر انسان معاصر آشکار گردیده است، بر بصیرت علوی پوشیده نبود . در نگاه امیرالمؤمنین علیه السلام حق تا منتخب انسان آزاد نگردد، نجاتبخش او نخواهد بود و شیرینی سعادت دو جهان در کام انسان مکره، تلخ و ناگوار است . حق جلوه می کند و خود را به انسان می شناساند، اما این خود اوست که باید آن را طلب کند . تحمیل حق بر انسان، ذبح هدایت و کمال است و توجه به این مطلب از اصول هدایت است . امام علی علیه السلام نیز اگر چه به نصب الهی امام بر حق مسلمین بود اما هرگز خود را بر ایشان تحمیل نکرد; زیرا حکومت هدف غایی وی نبود، بلکه او در پی غایاتی فراتر از کومت به وسیله حکومت بود و این غایات جز در سایه پذیرش آزادنه مردمان حاصل نمی شد .
علی بن ابی طالب علیه السلام هم در طول سکوت سنگین ۲۵ ساله خویش، که دردمندانه مسیر انحراف مسلمین را می نگریست، و هم در آستانه بیعت مردم با ایشان بر این مبنا وفادار ماند . فتنه سقیفه مردم مدینه را با یک جو سازی مسموم به انتخابی شتابزده وا داشت . سپس خلیفه دوم بی هیچ انتخابی زمام امور را به دست گرفت . از پس او عثمان، تنها گزینه ممکن شورای پیشنهادی خلیفه دوم روی کار آمد . و اینک مردم خسته و سرخورده مدینه آمده بودند تا اولین انتخاب آزاد خود را پس از قبول اسلام تجربه کنند; امام در این شرایط، انتخابات سالم را برای همیشه به تاریخ آموخت .
اگر هدف امام حکومت بود، با چند شعار تبلیغات مردم پسند و یا حتی بدون آن هم حاصل می شد; اما او اهدافی فراتر داشت . مقاصدی که مردم باید آگاهانه و از سر تامل و تعهد آن را انتخاب می کردند و علی علیه السلام در استقامت و پایمردی ایشان در نیل بدان اهداف شک داشت; لذا ابتدا خلافت، این حق مسلم خود را، نپذیرفت و فرمود: «دعونی و التمسوا غیری فانا مستقبلون امرا له وجوه و الوان لا تقوم له القلوب و لا تثبت علیه العقول » ^(۳۰) : اما پس از اصرار مردم، بر خلاف تمام نطقهای انتخاباتی و تبلیغاتی و شعارگونه معمول به گونه ای دیگر با مردم سخن گفت . او شرایط خود را به تفصیل بیان داشت و جزئیات برنامه دشواری را که می خواست برای درمان این امت بیمار و دور افتاده از سنت اصیل نبوی، قاطعانه اجرا کند، برایشان ترسیم نمود . آنگاه مردم با علم به چنین برنامه ای او را آزادنه و آگاهانه انتخاب کردند . امیرالمؤمنین علیه السلام خود در وصف این بیعت می فرماید: لم تکن بیعتکم فلته ^(۳۱) ; «بیعت شما ناگهانی و بدون تامل نبود» . در جای دیگر می فرماید: انی لم اردالناس حتی ارادونی و لم ابایعهم حتی بایعونی . . . و ان العام لم تبایعنی لسلطان غالب و لا لعرض حاضر; «من آهنگ مردم نکردم تا آنها (خود) آهنگ من کردند . من از آنها بیعت نخواستم تا آنها (خود) با من بیعت کردند . . . بیعت کردن مردم با من بدان سبب نبود که مرا قدرتی است غالب یا مالی است مهیا .» ^(۳۲) و نیز فرمود: بایعنی الناس غیر مستکوهین و لا مجبرین بل طائعین مخیرین; «مردم با من بیعت کردند نه از روی اکراه یا اجبار بلکه به رضا و اختیار .» ^(۳۳)
بیعت پیمانی