خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی (ع)

فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی (ع)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی (ع) شامل 93 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی (ع) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی (ع) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی (ع) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی (ع) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی (ع) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آزادی در حکومت امام علی (ع) :

چکیده:

«آزادی » یکی از مسائل چند تباری است که رویکردهای متنوعی چون رویکرد حقوقی، اجتماعی، سیاسی، روان شناختی، کلامی – فلسفی و اخلاقی را برمی تابد و تحلیل آن در هر حوزه، تاثیر اجتناب ناپذیری بر مواضع قابل اتخاذ در سایر حوزه هادارد .

در این مقاله پس از تعریف «آزادی » و «دین » و مروری کوتاه بر تاریخچه رابطه این دو، تلاش شده است برخی ابهامات کنونی مساله آزادی در حکومت دینی روشن گردد .

نگارنده بر این باور است که در الگوی حکومتی امیرالمؤمنین علیه السلام، گوهر آزادی، در پیوندی مبارک میان قدرت و عبودیت، حق و تکلیف، اطاعت و نظارت بخوبی حفظ می گردد . باشد که این بحث، مدخلی بر نظریه پردازی پیرامون «آزادی در حکومت دینی » باشد .

کلیدواژه ها:

حکومت دینی، آزادی، امیرالمؤمنین، حق و تکلیف، قدرت

در وثاقت و پیوند آزادی با انسانیت همین بس که در طول تاریخ همیشه آدمی یا همچون گمشده ای تمنای آن را داشته و یا اگر به بخشی از آن دست یافته، چون گوهری عزیز، در حفظش کوشیده است .

از سوی دیگر، دین نیز همزاد بشر است و بشر در هیچ برهه ای از تاریخ از حضور آن بی بهره نیست . پرسش از چگونگی برخورداری آدمی از این دو حق اساسی نیز پرسشی دیرینه است . پاسخهای گوناگون متفکران به این پرسش، گستره ای وسیع از عینیت دین و آزادی تا تعارض میان آن دو را شامل می شود .

آزادی را در معنایی سلبی اینگونه تعریف کرده اند: «انسان تا آنجا آزاد است که دیگری در کار او دخالت نداشته باشد . اگر دخالت غیر آنقدر گسترش یابد که دامنه آزادی عمل من از حداقل هم کمتر گردد، می توان گفت من از نظر فردی بصورت مجبور و حتی برده درآمده ام .» ^(۱) و در معنایی ایجابی گفته اند: «آزادی آن است که انسان، خود، آقا و صاحب اختیار خود باشد و به عنوان موجودی متفکر و صاحب اراده راه و روش خود را برگزیند، فاعل و تصمیم گیرنده باشد و مسؤولیت گزینشهای خود را به عهده بگیرد .» ^(۲)

دین نیز «مجموعه ای از هدایتهای عملی و علمی است که از طریق وحی و سنت برای فلاح و رستگاری آدمی در دنیا و آخرت آمده است .» ^(۳)

اگرچه تعاریف آزادی و دین بسیار متکثر است، اما در این مقال به همین تعاریف بسنده می کنیم .

از صدها سال قبل از میلاد مسیح تاکنون دموکراسی یونان باستان، مظهر توجه به حقوق انسان و از افتخارات ملل مغرب زمین به شمار می آید . اگرچه در پس این نمود زیبا، از حقوق غیر شهروندان یونانی اعم از طبقات پایین، فقرا، زنان و بردگان خبری نیست; البته نفی حقوق این طبقات ناشی از تردید فکری اندیشمندان و سیاستمداران یونانی در مورد انسانیت آنها بوده است . ^(۴)

در دوره مسیحیت اختیار انسان به رسمیت شناخته شد ^(۵) و در قرون وسطی سیطره تفکر الهیاتی – مسیحی با تفسیری خدا محور از آزادی انسان، شکل گرفت . آگوستین، متعلق به دوره افلاطونی قرون وسطی، آزادی را تنها در سایه ایمان به خدا قابل دسترسی دانست ^(۶) و آکوئیناس در دوره ارسطویی قرون وسطی، انسان را آزاد ولی متکی به حول و قوه الهی توصیف کرد . ^(۷)

اما در عصر رنسانس، نقش خدا از رهایشگری به آفرینشگری متحول گردید . ^(۸) دکارت انسان را آزاد ولی دارای قدرت محدود دانست و از این رو که خداوند وجودی کامل و البته مهربان است، نخستین دستور اخلاقی را تسلیم شدن در برابر او قرار داد . ^(۹)

اسپینوزا آزادی کامل را از آن خدا دانست و آزادی انسان را در یگانه شدن با ضرورت خدایی معنا کرد . از نظر او، خداپرستی شرط ضروری آزادی جامعه بود . ^(۱۰) به زعم لایب نیتس ارتباط جواهر و اثر آنها بر یکدیگر، مقتضای تقدیر الهی و به واسطه همسازی پیشین بود و انسان در انجام افعالش بین جبر و تفویض قرار داشت . ^(۱۱)

اما عصر روشنگری عصر عقل گرایی، علم گرایی، آزادی خواهی غیر دینی و اومانیستی است . این عصر تاثیری ماندگار بر علم و فلسفه غرب باقی گذارد . از ویژگیهای این دوره چرخش اندیشه به سوی سرشت درونی نفس مدرک، پژوهش در مورد امکان شناخت و محدودیتهای آن، بحث در مسائل زندگی فردی و اجتماعی و راهیابی فلسفه به فرهنگ عمومی می باشد . ^(۱۲)

شریعت عقل که تایید و حمایتی برای توجیه ضروریات مسیحیت بود، می رفت که جانشین اصول عقاید مسیحی شود، جای وحی را به عنوان راهگشای معرفت به خدا بگیرد ^(۱۳) و تفکری انتقادی و شکاکانه را نسبت به دین صورت بخشد . گویی انسان عصر روشنگری می بایست میان «آزادی و بردگی » ، «آگاهی روشن و عاطفه مبهم » و «علم و ایمان » یکی را برگزیند; اما علی رغم ادعاهای سخنگویان علم در این دوره، شکاکیت نه به فروپاشی دین، بلکه به فراپاشی آن انجامید و صورتی جدید از دین شکل گرفت . ^(۱۴)

کانت از ایده آلیستهای این عصر، عقل عملی انسان را، واضع قانون اخلاقی و اختیار را، شرط آن دانست . وی اعتقاد به خدا را مبتنی بر اخلاق کرده، دین را در عرض اخلاق و متاخر از آن قرار داد . ^(۱۵)

هگل متفکر دیگر مکتب ایده آلیسم، دین را مرتبه ای از آزادی روحانی، و آزادی را، در هم شکستن اضداد و اغیار، و رسیدن به خودشناسی دانست . ^(۱۶)

مکتب اومانیسم نیز از ثمرات دیگر عصر روشنگری است . اگوست کنت طراح این مکتب، انسان را بر اریکه خدایی نشاند و آزادی او را تا جایی که حقوق انسانهای دیگر را به مخاطره نیندازد مجاز شمرد . ^(۱۷)

از مکاتب دیگر همزاد عقل گرایی، مکتب لیبرالیسم است . آزادی خواهی در تمام زمینه ها از جمله شکستن همه مرزها در عالم اندیشه، تقدس زدایی با تکیه بر شعار «جرات دانستن داشته باش » ، کنار گذاشتن همه قیود اخلاقی، آزادی بشر در ارضای همه خواسته هایش، تکیه بر محق بودن بشر در برابر مکلف بودن او و خوض در تکثرگرایی در ابعاد مختلف معرفتی، دینی، سیاسی و . . . ، از ارکان لیبرالیسم است . ^(۱۸)

اوج این مکتب در قرن بیستم، اوج عقل گرایی و الحاد است; اما انسان معاصر که انسانیتش را بر باد رفته می بیند در رجعتی عمیق به خویشتن خویش بازگشته است و اگزیستانسیالیسم پرچمدار این رویکرد عمیق است . ^(۱۹) در شاخه الهی این مکتب، آزادی بشر مبتنی بر وحی تفسیر می شود و خدا منادی رهایی از محبس جهان مادی است; ولی در شاخه الحادی اش نفی خدا به آزادی نامحدود انسان پیوند می خورد . داستایوفسکی می گوید: «اگر خدا نبود همه چیز مجاز بود .» از نظر سارتر بشر مجبور به آزادی است و اعتقاد به خدا پناهی کاذب برای فرار بشر از حمل بار سنگین آزادی است . ^(۲۰) نیچه از مرگ مفهوم خدا در قرون معاصر سخن می گوید و معتقد است تا انسان ایمان به خدا را در خود نابود نکند، اعتلا نمی یابد . او ایمان را قربانگاه آزادی و مانعی برای خویشتن یابی انسان می داند . ^(۲۱)

بدین قرار، انسان در عصر روشنگری پس از تجربه تلخ استبداد کلیسایی، خود را نه تنها از این استبداد، بلکه اساسا از دین آزاد کرد و به گمان رسیدن به سعادت از قید بندگی خدا رها گردید . اما گویا امروز با تجربه ای تلختر مواجه است; زیرا این «آزادی از» دین به «آزادی در» باطل منتهی شده و حیات سیاسی – اجتماعی بشر را به عرصه تاخت و تاز خدایان باطل مبدل ساخته است; طواغیتی که هرگز حضور خدا را در حیات فردی آدمی نیز تحمل نمی کنند . اما تجربه استبداد کلیسایی تنها تجربه حکومت دینی نیست . در این مقال برآنیم که مساله سهل و ممتنع آزادی را در پرتو موفقترین حکومت دینی به نظاره بنشینیم .

حکومتهای آزادیخواه و لیبرال معاصر بنیان خود را بر تکثر حقیقت می نهند . تاریکی و ابهام شکاکیت بر تمام عملکردهایشان سایه افکنده است . مفتخرند به اینکه حقانیت هیچ راه روشن و مطمئنی را باور ندارند، تضارب آراء و تشتت و اختلاف را قدر دانسته، در میان خطاها و بطلانها حقیقت را جستجو می کنند; ^(۲۲) این در حالی است که حکومت امیرالمؤمنین علیه السلام مبتنی بر یقینی است که متعلق آن حقیقتی به روشنی روز است: «ما شککت فی الحق مذ اریته » ^(۲۳); حقیقتی که هرگز ملتبس نمی شود; ان معی لبصیرتی ما لبست علی نفسی و لالبس علی ^(۲۴) و گامهای مطمئن امام بر سبیلش نمی لغزد; فو الذی لا اله الا هو انی لعلی جاده الحق . ^(۲۵)

موضوع این نوشتار آزادی است و پرداختن به پلورالیسم دینی و معرفتی از حوصله آن خارج است; اما برای کسانی که در میان اوصاف حکومت امام علی بن ابی طالب علیه السلام به دنبال الگویی برای حکومت در عصر غیبت می گردند، اشارتی خالی از لطف نیست . قائلان به پلورالیسم دینی ادعای حقانیت را مختص به امام معصوم می دانند . ایشان معتقدند لازمه هر دعوتی این است که خود را حق دانسته، سایر سبل را ابطال کند و همین انحصار گرایی است که کوره پلورالیسم را داغ تر می کند . ^(۲۶) در مقابل، امیرالمؤمنین علیه السلام نه تنها بصراحت تکثر حقیقت را نفی می کند . ما اختلفت دعوتان الا کانت احدیهما ضلاله ^(۲۷); بلکه از بزرگمردانی سخن می گوید که در دوران فترت به حقیقت می رسند و مردمان را نیز بدان می رسانند: و ما برح لله – عزت الاؤه فی البرهه بعد البرهه و فی ازمان فترات عباد ناجاهم فی فکرهم و کلهم فی ذات عقولهم فاستصحبوا بنور یقطه فی الابصار و الاسماع و الافئده . . . یذکرون بایام الله و یخوفون مقامه بمنزله الادله فی الفلوات من اخذ القصد حمدوا الیه طریقه و بشروه بالنجاه و من اخذ یمینا و شمالا ذموا الیه الطریق و حذروه من الهلکه و کانوا کذلک مصابیح تلک الظلمات و ادله تلک الشبهات; همواره در پاره ای از زمان و در روزگاری که پیامبری نبوده خداوند – فراخ بخشایش و نعمت – را بندگانی است که با آنها به الهام از راه فکرشان راز گوید و از طریق عقولشان به هدایت و راهنمایی سخن گوید و آنان به نور بینایی که در گوشها و چشمها و دلهایشان می افکند، چراغ هدایت را روشن می دارند . ایام الله را به یاد مردم می آورند و آنان را از عظمت و جلال خداوندی بیم می دهند . اینان همانند راهنمایانی هستند در بیابانها که هرکه را راه میانه رود، بستایند و او را به رهایی مژده دهند و هرکه به راه راست یا چپ رود، نکوهش کنند و از هلاکتش برحذر دارند و در این حال چونان چراغهایی هستند که تاریکیها را روشن می سازند و راهنمایانی که دیگران را از گرفتار شدن در شبهه ها باز می دارند .» ^(۲۸)

حقانیت و آزادی

براساس این مقدمه که اثباتش مجالی دیگر می طلبد، نکته قابل توجهی در مبحث آزادی در حکومت دینی رخ می نماید و آن اینکه علی علیه السلام این حقانیت را جوازی برای الزام مردم به اوامر و نواهی خود نمی دانست . ساده انگارانه می توان چنین پنداشت که دست یافتن به حقیقت بهترین حجت در الزام مردمان به آن است; آنچه این امر را مقبول و موجه جلوه می دهد این استدلال است که مردم به راستی خواهان این حقیقت هستند، ولو ابلهانه از آن روی برتابند . خویشتن واقعی ایشان آن را می طلبد اگرچه خود بالفعلشان آن را نمی شناسد . از آنجا که خیر ایشان در وصول به آن روی حقیقت است، سوق دادن جبری آنها به سوی آن عین آزادی است اگرچه تن خاکی و ذهن ناآگاه مردم این آزادی را به شدت نفی کند .

با این بینش، هرکس می تواند خواسته های بالفعل افراد جامعه را نادیده گرفته به نام خود راستین، مردم را به سوی خواسته های خویش پیش برد . این سلب شخصیت آشکار و مردم را کسی غیر از خود بالفعلشان پنداشتن، در اغلب نظریه های سیاسی مبتنی بر آرمان تکمیل نفس، پنهان است . ^(۲۹)

واقعیت مزبور که پس از سالها تجربه بر انسان معاصر آشکار گردیده است، بر بصیرت علوی پوشیده نبود . در نگاه امیرالمؤمنین علیه السلام حق تا منتخب انسان آزاد نگردد، نجاتبخش او نخواهد بود و شیرینی سعادت دو جهان در کام انسان مکره، تلخ و ناگوار است . حق جلوه می کند و خود را به انسان می شناساند، اما این خود اوست که باید آن را طلب کند . تحمیل حق بر انسان، ذبح هدایت و کمال است و توجه به این مطلب از اصول هدایت است . امام علی علیه السلام نیز اگر چه به نصب الهی امام بر حق مسلمین بود اما هرگز خود را بر ایشان تحمیل نکرد; زیرا حکومت هدف غایی وی نبود، بلکه او در پی غایاتی فراتر از کومت به وسیله حکومت بود و این غایات جز در سایه پذیرش آزادنه مردمان حاصل نمی شد .

علی بن ابی طالب علیه السلام هم در طول سکوت سنگین ۲۵ ساله خویش، که دردمندانه مسیر انحراف مسلمین را می نگریست، و هم در آستانه بیعت مردم با ایشان بر این مبنا وفادار ماند . فتنه سقیفه مردم مدینه را با یک جو سازی مسموم به انتخابی شتابزده وا داشت . سپس خلیفه دوم بی هیچ انتخابی زمام امور را به دست گرفت . از پس او عثمان، تنها گزینه ممکن شورای پیشنهادی خلیفه دوم روی کار آمد . و اینک مردم خسته و سرخورده مدینه آمده بودند تا اولین انتخاب آزاد خود را پس از قبول اسلام تجربه کنند; امام در این شرایط، انتخابات سالم را برای همیشه به تاریخ آموخت .

اگر هدف امام حکومت بود، با چند شعار تبلیغات مردم پسند و یا حتی بدون آن هم حاصل می شد; اما او اهدافی فراتر داشت . مقاصدی که مردم باید آگاهانه و از سر تامل و تعهد آن را انتخاب می کردند و علی علیه السلام در استقامت و پایمردی ایشان در نیل بدان اهداف شک داشت; لذا ابتدا خلافت، این حق مسلم خود را، نپذیرفت و فرمود: «دعونی و التمسوا غیری فانا مستقبلون امرا له وجوه و الوان لا تقوم له القلوب و لا تثبت علیه العقول » ^(۳۰): اما پس از اصرار مردم، بر خلاف تمام نطقهای انتخاباتی و تبلیغاتی و شعارگونه معمول به گونه ای دیگر با مردم سخن گفت . او شرایط خود را به تفصیل بیان داشت و جزئیات برنامه دشواری را که می خواست برای درمان این امت بیمار و دور افتاده از سنت اصیل نبوی، قاطعانه اجرا کند، برایشان ترسیم نمود . آنگاه مردم با علم به چنین برنامه ای او را آزادنه و آگاهانه انتخاب کردند . امیرالمؤمنین علیه السلام خود در وصف این بیعت می فرماید: لم تکن بیعتکم فلته ^(۳۱); «بیعت شما ناگهانی و بدون تامل نبود» . در جای دیگر می فرماید: انی لم اردالناس حتی ارادونی و لم ابایعهم حتی بایعونی . . . و ان العام لم تبایعنی لسلطان غالب و لا لعرض حاضر; «من آهنگ مردم نکردم تا آنها (خود) آهنگ من کردند . من از آنها بیعت نخواستم تا آنها (خود) با من بیعت کردند . . . بیعت کردن مردم با من بدان سبب نبود که مرا قدرتی است غالب یا مالی است مهیا .» ^(۳۲) و نیز فرمود: بایعنی الناس غیر مستکوهین و لا مجبرین بل طائعین مخیرین; «مردم با من بیعت کردند نه از روی اکراه یا اجبار بلکه به رضا و اختیار .» ^(۳۳)

بیعت پیمانی است دو جانبه