خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نماز جمعه تهران به امامت آیت الله کاشانی ۷ / ۱۲ / ۱۳۷۷

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نماز جمعه تهران به امامت آیت الله کاشانی ۷ / ۱۲ / ۱۳۷۷ :

خطبه اول

بسم الله الرحمن الرحیم

نحمده و نستعینه و نشکره و نتوکل علیه و نعوذ به تعالی من شرور انفسنا و سیئات اعمالنا و نشهد ان لا اله الا الله وحده لاشریک له و ان محمدا عبده و رسوله صلی الله علیه و آله و سلم سیما بقیه الله فی ارضه، قال الله العظیم یوم یجمعکم لیوم الجمع ذلک یوم التغابن.

اللهم کن لولیک الحجه بن الحسن صلواتک علیه و علی آبائه فی هذه الساعه و فی کل ساعه ولیا و حافظا و قائدا و ناصرا و دلیلا و عینا حتی تسکنه ارضک طوعا و تمتعه فیها طویلا.

بحثم در خطبه ی اول پیرامون معاد بود و اسامی رووس معاد را و قیامت را در قرآن کریم توضیح می دادم عرض کردم یکی از اسامی معاد و آن روز روز قیامت است و یکی دیگر یوم الحسره است یکی دیگر از اسامی روز قیامت یوم التغابن است روز تغابن که در قرآن کریم سوره یی به نام سوره ی تغابن آمده است و آیه مبارکه که تلاوت نمودم در همین زمینه است ( (یوم یجمعکم لیوم الجمع)) روزی همه ی شما را از اولین و آخرین خدا در یک نقطه یی جمع کند آن روز روز تغابن است تغابن به چه معنی تغابن همانطوری که از ظاهر کلمه پیدا است به معنای غبن است و غبن یعنی کسی که با پنهانی و با مکر و شیطنت به طوری که آشکار نیست ضرر کرده و به قول معروف کلاه سرش رفته آن کسی که کلاه گذشته و ضرر زده غابن می گویند آن کسی که ضرر خورده مغبون می گویند ولی تغابن همانطوری که بر اهل ادب روشن است از باب تفاعل است و طرفین را اقتضا می کند یعنی هر دو کلاه سرهم گذاشته باشند و هر دو بهم خسارت زده باشند و پنهان به طوری که بود متوجه نشده باشد خوب آنوقت روز قیامت چطور روز تغابن است چطور خوبان و بدان در برابر هم ظاهر می شوند و می توانیم بگویم خوبان به بدان زیان زدند و بدها به خوبان خسارت وارد کردن چون معنای تغابن همین طرفینی است مفسرین قرآن روی این احتمالات داده است و شاید بهترین احتمال را همین گفته باشند که هم شیخ اعلی الله مقامه در تبیان می گوید و مفسرین دیگر هم از علمای اهل تسنن می گویند و تشیع که این تغابن طرفینی نیست و باب تفاعل همواره طرفینی نیست گاهی هم طرفه است ولی سر این که به باب تفاعل آمده چون مبالغه ی غبن مبالغه ی در خسارت است یعنی کسی که مغبون شده خیلی احساس غبن می کند بعد مثال می زنند مثل تواضع مثل تحامل مثل تداین که این الفاظ گرچه از باب تفاعل ولی به این معنی نیست که این در برابر آن تواضع کند و آن در برابر این تواضع کند یا آن به این بدهکار باشد و این به آن بدهکار باشد می گویند تغابن به این معنی است یعنی آدمهایی که خسارت دیدن آنچنان ناراحتند آنچنان باطن برایشان باز شده که بالاتر از غبن است مهمتر از صرف غبن همینطوری که از پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و سلم نقل شده است که رسول اکرم فرمود قیامت که بر پا شود ((عری المومن)) مومن جایش نشان داده می شود و غیر مومن هم محلش به او نشان داده می شود مومن احساس غبن می کند که چرا بیش از این نکرده است و نسبت به آن چه عمل کرده و به دست آورده ازداد شکرا شکر خدا کند که خدایا تو چنین مقامی به ما داده اید و غیر مومن و تبهکار و گنهکار ناراحت شود که چه زیانی من بردم و چه خسارتی دیدم به این جهت گفته می شود یوم التغابن در اینجا یک بیانی هم از امیرالمومنین سلام الله علیه در نهج البلاغه در خطبه ۷۶ ((عباد الله ان انصح الناس لنفسه اطوعهم لربه)) آن کسی که در میان مردم از همه ناصحتر است مشفق تر است و واقع بینتر است کسی است که مطیع خدا بیشتر است ((و ان اغشهم لنفسه اعصاهم لربه)) آن کسی که غش او و خیانت او از همه بیشتر است آن کسی است که گناه می کند و المغبون آن کسی است که گناهش در پیشگاه خدا بیشتر است ((و المغبون من غبن نفسه و المغبوط من سلم له دینه)) مغبون آن کسی است که خودش را خسارت زده و کلاه سر خودش گذاشته و مغبوط کسی که به او غبطه می برند می گویند کاش ما او بودیم آن کسی است که دین او سالم است بنابراین مساءله ی غبن و احساس زیان در قیامت خیلی است بعد از مرگ این احساس خیلی بالاست بنده خودم یک احتمالی می دهم در معنی تغابن این احتمالم عرض می کنم بعد یک بیانی یک حدیثی در معنای تغابن باز عرض می کنم آن احتمالی که عرض می کنم این است که اگر بخواهیم تغابن را به معنای اصلیش باقی بگذاریم و بگوییم هر دو نسبت به یک دیگر زیان زده اند می توانیم دنیا و آخرت را یک کاسه کنیم اگر دنیا و آخرت را با یک چشم دیدیم و با یک مقیاس ارزیابی کردیم می بینیم خوب و بد هم غابنند و مغبون شاید گیرم جای غبن و مغبون بودنشان دوتا در دنیا یعنی در آخرت آنوقت باز می شود برایشان در آخرت صحنه و کلیدند به این حقیقت می رسند خوبان به این حقیقت می رسند که در دنیا مغبون بودند و غابن بدان بودند در آخرت آنان غابنند و بدها مغبونند و همچنین بدها و گناه کاران در آخرت می بینند که در دنیا برنده بودن ولی در آخرت بازنده اند فقط نکته ای که هست این است که تغابن ولو نسبت به دنیا و آخرت است ولی کشف آن در قیامت است یعنی در قیامت پرده برداشته می شود و در قیامت باز می شود آنجا هر دو می فهمند غابن و مغبونند ولی نسبت به دو طرف دنیا و آخرت در هر حال این حدیث می خواهم از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم بشنوید:((انه یفتح للعبد یوم القیامه الا کل یوم من ایام عمره اربعه و عشرون خزانه)) برای هر کسی در قیامت برای هر فردی در قیامت ۲۴ خزانه برای هر شبانه روزش جلویش پیداست در برابر هر ساعتی یک خزانه یی عدد الساعات اللیل و النهار به اندازه ساعات روز و شب فخزانه مملوه نورا و سرورا یک خزانه می بیند پر از نور و سرور است این آن ساعتی است که انسان عبادت خدا می کرده آنقدر نورش و سرورش بالاست لو بث علی اهل جهنم که اگر توزیع بشود بر جهنمیان همه را شاد می کند این ساعتی است که آدم مطیع خداست ساعت مناجات با خدا ساعت استغفار ساعت نماز با خضوع ساعت اداء امانت است ساعت صدق و راستگویی ساعت انفاق و کمک به بی نوایان ساعت کمک کردن به تهی دستان ساعت احسان به کسانی که آبرومندند و در این شرایط در مشکل هستند ساعت احترام به والدین ادای حقوق دیگران تمام آن ساعتهایی که انسان درگاه خدا قدم برمی دارد حالا بهر یک از آن چه رضای خدا آن خزانه خزانه ای است پر نور و سرور خزانه ی دیگری است که این خزانه ظلمت تمام آن خزانه که ظلمت است خزانه ای که آتش همه را با ظلمت گرفت و آن وقتی است که آدم گناه می کند آنچنان آن آتش داغ است و تاریک است که لو بث علی اهل الجنه اگر توزیع شود بر بهشتیان همه را ناراحت می کند و آن وقتی که بنده خدا گناه می کند بنده خدا تهمت می کند بنده خدا دروغ می گوید بنده خدا ترک صلاه کند بنده خدا مراقبت عفتش نیست حجابش نیست تقوایش نیست نه چشمش پاکیزه است نه قدم و دستش پاکیزه است نه گوشش پاکیزه است آن ساعاتی که خدا راضی نیست خدا راضی نیست نغمه ی گناه بشنویت خدا راضی نیست صدای گناه بشنوید راضی نیست سخن گناه بگویید آنجا که خدا راضی نیست آن ساعت ساعتی است که آنجا تاریک تاریک یک ساعت هم هست فارغ از این ساعت نه تاریک نه روشن نه سرور است و نه غم و آن ساعتی که انسان نه در گناه است و نه در اطاعت بلکه مشهود یک سلسله مباهات اشتغل فیها بشی ء من المباهات فیناله من الغبن و الاسف آن وقت است که ببیند عجب تاسفی است برایش چرا ساعات از خدمت پر نکرد چرا از پاکی پر نکرد این ساعت ها آن وقت است که تاسف می خورد بعد رسول اکرم می فرماید و من هذا قوله تعالی ذلک یوم التغابن یوم یجمعکم لیوم الجمع ذلک یوم التغابن یوم التغابن همین است همین است که انسان احساس خسارت فوق العاده می کنیم گیرم باید ارزیابی درست بشود نکته اینجاست که باید ارزیابی درستی بود باید واقع بین بود اگر آدم درست عالم را دید درست می تواند حساب کند این حرفها هم تکیه می کند که آدم خودش را می سازد یک بیانی می دیدم مناسب دیدم اینجا نقل کنم از سقراط این بیان را افلاطون در کتاب جمهوریتش نوشته می نویسد روزی سقراط رفت به دیدن یکی از حکمای عصرش به نام سفالس او در یک روستایی زندگی می کرد پیدا بود حکیم و عارف بود سقراط هم جوان بود سفالس به او گفت سقراط نمی آیی اینجا تو مرد فرزانه و دانشمندی هستی من اگر پیر نبود از روستا می آمدم به شهر چون باید پیاده بیایم و نمی توانستم بیایم تو بیشتر بیا سقراط هم جواب داد من چقدر به تو علاقه دارم بعد گفت من از صحبت با سالخوردگان حظ می برم چون سالخوردگان راهی رفتند می خواهم ببینم چگونه رفتند بعد سقراط گفت سفالس من که دیدم ردگان ناراحتند گاهی می گویند خوشا به جوانی از جوانی یاد می کنند از عشق یاد می کنند از نوش یاد می کنند از مستی یاد می کنند از کارهای جوانی یاد می کنند خواستم ببینم که تو چگونه می دانی جوانی این سوال سقراط از سفالس البته در بین ما هم هست گاهی می گوید جوانی کجایی که یادت بخیر ولی خوب اگر می توانست دوتا زردپلو بخورد حالا نمی تواند بخورد تمسک بجوید به این که جوانی کجایی که یادت بخیر یا در شهوات دیگر گفت آن حکیم سقراط تو پیری را چگونه می دانید سفالس گفت سقراط من حقیقت را به تو می گویم و آن این است که پیری سعادت می بینم برای خودم و جوانی را نه بعد سقراط گفت چه طور با این که تو این همه نیرو داشتی گفت بله نیرو داشتم ولی یک مشت دیوان مست و ستمگران مست به جان من افتاده بودن شهوات نمی گذاشت یاد خدا باشم من حالا آزاد شدم از آن ستمگران گفت مثل من دیگری هم هست بعد اسم چند نفر دیگر هم برد از شعرای یونان و اینها گفت اینها هم همین حرف را می زنند حالا البته این نکته سفالس گفت که بعضی از پیران از آشنایانشان گله مندند که آنها نسبت به اینها خوب نگاه نمی کنند و نارحتند از اینها از اطرافیان پیر زنان و پیر مردان ولی بعد گفت آنها نمی دانند رمز کار کجاست نمی دانند راه کار کجاست آن جوانی چه می کرد آدم با آن نیرو و اینان دور این پیر مرد و پیر زنند نمی دانند که چه ارزشی دارند اگر درست عمل بکنند نکته اینجاست از این نکته غافل هستند حالا واقعا اینجور اگر بشود آدم حساب کند از جوانی همینجا ممکن است احساس غبن کند جوانی خوب است ولی نه جوانی که انسان نماز صبحش هم قضاء بشود نه جوانی که انسان در شهوات باشد که از یاد خدا برود نیروی چشم و گوش و دست و پا خوب است اگر در راه خدا خرج می شود این نکته مهم است احساس غبن را بعضی شاید در همین دنیا بکنند مثل همین حکیم احساس غبن کرد و سقراط گفت من حظ بردم از تو فهمیدم تو راست دارید می گویید ولی این کم است آنجایی انسان احساس غبن می کند که در آن عالم دارد دیدم همینطوری که عرض کردم برای آن آدم ایمان لازم است باور لازم است آن باور است اگر آن باور بود اگر آن یقین بود انیشتاین یک ریاضی دان معروف بود انیشتاین بزرگترین فیزیک دان بود او می گوید در مقدمه کتاب نسبیتش می گوید من حالا که به این نقطه رسیدم احساس می کنم الف بای این جهان را دارم مطالعه می کنم الف باء یعنی در شناخت این عالم یک کودکی در روزهای اول مکتب و مدرسم این وقتی که انسان به این نقطه از علم رسید اگر اهل علم و تحقیق می فهمد که نمی داند می فهمد که این عالم خیلی پیچیده است تازه انشتاین نسبت به طبیعت می گفت نسبت به ملک می گفت نه ملکوت نه جبروت نه لاهوت نه عالم قضاء نه عالم قدر نه عالم لوح نه عالم قلم نه عالم برزخ نه عالم قیامت از آنجا که خبری نداشت آنها که خبر دارند به ما خبر می دهند و به قول ابن سینا که می گوید برای اهل علم و محقق سه قدم است یک قدم اول که یک خورده درس خوانده فکر می کند همه چیز را می فهمد ما می فهمیم ما داناییم ما به سر تا پای عالم آگاهیم قدم دوم که رفت می بیند که نه متواضع می شود می بیند نمی داند متواضع می شود در قدم سوم می فهمد که نفهمید بو علی گفت من به گام سوم رسیدم فهمیدم که نفهمیدم این اشعار از اوست گرچه در این بادیه بسیار شتافت یک موی ندانست ولی موی شکافت اندر دل من هزار خورشید بتابد آخر به کمال ذره ای راه نیافت اگر انسان اینجور ارزیابی از عالم کرد اینجور عالم را فکر کرد آنوقت می رود سراغ ارزیابان وجود آنهایی که همه ی عالم را دیدن همه ی عالم را فهمیدن می رود سراغ امیرالمومنین که چه جور عالم را بیان می کند سراغ صاحب امشب علی بن موسی الرضا علیه السلام می رود که او چگونه عالم را درک کرده و فهمیده و بیان کرده برای بشر این است که ایمان لازم است ایمان به این گفته ها باور به این سخنها اگر ایمان داشتیم که هر ساعتی از ۲۴ ساعت ما برایش یک خزانه ای باز می شود بعد از مرگ آدم هر ساعتی به یک نقطه نگاه می کند و یک نقطه رفیق اوست و یک جا بااو انیس است باید در این ساعت با شتاب بگذارد به ساعت بعد آنوقت می گوید وا غبناه وا اسفاه وا مصیبتاه.

خدایا ما را به این حقایق نورانیت بیش از این مومن بفرما.

خدایا دل ما را به معارف دینت تابناک بفرما.

خدایا قلب جوانان ما فرزندان ما نسل ما که در این تهاجم فرهنگی قرار گرفتن و می خواهند این ذخایر را از دلها ببرند می خواهند این جواهر را از این کالبدها بیرون کند خدایا این دلها را به نور خودت بدار، از شر دشمنان مصون بفرما.

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم بسم الله الرحمن الرحیم والعصر ان الانسان لفی خسر الا الذین آمنوا و علموا الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر.صدق الله العلی العظیم.

خطبه دوم

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد لله رب العالمین و الصلاه و السلام علی سید الانبیاء و المرسلین ابی القاسم محمد و علی وصیه و خلیفته امیرالمومنین و علی قره عین الرسول الزهراء البتول و علی الحسن و الحسین و علی بن الحسین و محمد بن علی و جعفر بن محمد و موسی بن جعفر و علی بن موسی و محمد بن علی و علی بن محمد و الحسن بن علی و الحجه القائم العسکری حججک علی عبادک و امنائک فی بلادک .

شب میلاد فرخنده ی ثامن الحجج صاحب ولایت کلیه ی الهیه علی بن موسی الرضا سلام الله و سلامه علیه است، حضرت در سال ۱۴۸ میلادی مثل امشبی بر دامن مادرش نجمه یا طاهره طلوع کرد و در سال ۲۰۲ یا ۲۰۳ به شهادت رسید.

بحثم در خطبه دوم پیرامون مجلس خبرگان و مساءله ی ا و مسائل مختلفی است که جمله هم به حج اشاره می کنم و بهتر این است که رشته ی سخن را به دست علی بن موسی الرضا علیه السلام بدهیم و از زبان مبارک ایشان می شنویم قبلا این عید پر برکت را و ولادت آن بزرگوار را به فرزند عظیم الشاءن اش وجود اقدس امام عصر ارواح العالمین له الفداء تهنیت و تبریک عرض می کنیم و سپس به حضور رهبر معظم انقلاب و مراجع معظم تقلید و علما و حوزه های علمیه انسانهایی که در راه ولایت اهل بیت علیهم السلام قدم برمی دارند در تمام جهان، جهان اسلام خاصه ملت بزرگ ایران که در این عشق گوی سبقت از دیگران برده اند و