خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل جهانی شدن در افق اندیشه اسلامی

حمد و سپاس بی قیاس، ذات بی قرینی را سزاست که به رغم سیطره قدرت و گستره شکوه و جلالت، همواره با شمول نعمت و زبان رحمت بندگان را می نوازد و همگان را بر سر خوان بی منتش میهمان می دارد. او که جمیل است و هستی را در اوج جمال برپا داشته و کائنات را مست جلال خویش ساخته، خلیفه خود را در پرتو عبودیت، رمز جلالت و عزت می آموزد و مشعل اندیشه و فکرت را با ندای «فاعتبروا یا اولی الالباب» همواره در درون او می ا فروزد.
عرصه زندگی را مدرسه معرفت و ملازمت ذکر و فکر، تعقل و تعبد را مایه بصیرت، توجه به «فأقم وجهک للدین حنیفاً» را موجب بیداری فطرت و زمزمه «فإن العزه لله و لرسوله و للمومنین» را مایه قوام عزت و دوام صلابت، و تمسک به کتاب و عترت را موجب دوری از ضلالت و شکوه «کرمنا بنی آدم» را در سایه فرهنگ پویای تشیع راستین و اعتصام به ولایت، وصول به رضوان را در پرتو اطاعت حق و اهل آن مقرر می دارد.
او که زیبا آفرین و أحسن الخالقین است، نظام هستی را نظام احسن و بر بلندای افق آن انسان را «فی أحسن تقویم» می آفریند؛ سپس «أحسن الحدیث» را برای او می فرستد تا «لنبلونکم أیکم أحسن عملا» را در عرصه ملک با زیبا پسندی و جمال آفرینی زیباصفتان ترسیم نماید. زمزمه «إن الله اصطفی آدم و نوحا و آل ابراهیم و آل عمران» را از فراسوی زمان برای اهل اندیشه و بصیرت می سراید و خلیلی چون ابراهیم را با اوصافی چون «حنیف» و «رشید» و «حلیم» و «منیب» و صاحب «قلب سلیم» و حبیبی چون محمدr را به «خلق عظیم» «و بالمؤمنین رئوف رحیم» می ستاید.
«محمد» را اسطوره استواری و استقامت و مقتدای او را پدرش ابراهیم قلمداد می نماید و در تبیین توحید در اهداف و وحدت در رفتار، سیره امت اسلامی را شیوه ابراهیم می شمارد.
یعنی بالاترین خصیصه موحدین و سربازان عرصه اندیشه اسلامی نفی فرهنگ شرک و کفر و سلطه طواغیت و نمرودیان هر زمان است. لذا گاه به اجمال آنان را به «لقد کان فی رسول الله أسوه حسنه» دعوت، گاه به شیوه ابراهیم اشارت و سپس «قد کانت لکم أسوه حسنه فی ابراهیم» را بر آنان تلاوت می فرماید.
و در مقام تفصیل، گاه از محاجه و منطق علمی او با «و حاجه قومه قال أتحاجونی فی الله و قد هدین» و سپس از انقیاد و سلامت فکر توحیدی او در «إنی وجهت وجهی للذی فطر السموات و الارض» سخن به میان می آورد و گاه به تسلیم کشاندن فطری معاندین و ارجاع به وجدان سلیم را با «فإرجعوا إلی أنفسهم فقالوا أنکم أنتم الظالمون» بیان می کند و گاه در مقام عدم پذیرش حق از سوی آنان و بی توجهی به استدلال روشن او «اف لکم و لما تعبدون فی دون الله أفلا تعقلون» را متذکر می شود و در نهایت از بی نتیجه ماندن کید جبهه باطل و مکر دشمنان با «فجعلناهم الأخسرین» یاد می کند.
زمانی از شیوه استدلال برنده در دفع مبانی اندیشه اهل باطل سخن به میان می آورد، لذا اشاره به «ان الله یأتی بالشمس فی المشرق فأت بها من المغرب فبهت الذی کفر» می نماید و در مبهوت ساختن و به زانو درآوردن فکری آنان، قدرت ابراهیم را بر ملا می سازد. و در کلامی از بر دوش گرفتن تبر و سراغ بتخانه آمدن، تبیین بی هویتی و تهی بودن شرک و بت پرستی سخن به میان می آورد.
یعنی امتی که تسلیم حق و آموزه های وحی است راه پر عزت و در عین حال مخاطره خویش را بدون هیچ خوف و اندوهی ادامه می دهد، و ملامت هیچ ملامت گری در تداوم راه علمی و عملی او تأثیری ندارد. او فعال است نه منفعل؛ مبدأ حرکت و پویایی و تحرک آفرینی است، نه ساکن و منقاد؛ روی پای خود می ایستد و با استواری خویش دشمن را به ستوه و انفعال می کشاند؛ او چون پیرو ابراهیم حنیف و فرزندش محمد r است به مصداق کلام وحی همواره حنیف است و از صراط مستقیم انحراف ندارد.
آری این است رمز مقاومت و پایداری موحدین و علت دردمندی همه دلهای تپنده و بیدار در طی قرون و اعصار و این همان پیام تشیع راستین علوی و فاطمی است که هر زن و مرد مسلمانی را به ایفای مسؤولیتی سنگین فرا می خواند.
اینجاست که آزاد مرد بشریت و مظهر عدالت علی(ع)  را به ریسمان می کشند و حرص و طمع و دنیا مداری، دین را هم به عرصه بازی و ملعبه می برد و پاکترین انسانها به قربانگاه می روند تا اندیشه التباس حق بین اهل باطل تثبیت نگردد، و کید و مکر آنان با شهادت و رشادت اهل حق بر ملا گردد و اینجاست که فاطمه(س) تنها می ماند و دینداران و حامیان بیت وحی بسیار اندک می شوند؛ کار به جایی می رسد که متعرض حریم نبوی می گردند، لیکن دست پرورده وحی مقاوم و صبور می ایستد، تا آنجا که بازوان دختر پیامبرr سپر و سد راه آنان قرار می گیرد، لیکن مطامع دنیوی چشم باطل اندیشان را کور نموده، با تازیانه بر بازوان بضعه النبی می نوازند، اما او که از صلب ابراهیم و ثمره نبوت و اصل امامت است، به مصداق «المؤمنون، و المؤمنات بعضهم اولیاء بعض یأمرون بالمعروف و ینهون عن المنکر» به دفاع از بالاترین معروف و دفع زشت ترین منکر در جامعه اسلامی، همچنان نستوه و با صلابتی بی بدیل می ایستد و در مقابل بدعت، انحراف و اجتهاد در برابر نص و انتخاب نامردمان در مقابل انتساب حق، بالاترین و زشترین مظالم را ب