خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل حماسه حسینی۱

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل حماسه حسینی۱؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل حماسه حسینی۱ انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 77 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل حماسه حسینی۱:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل حماسه حسینی۱ آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل حماسه حسینی۱ با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل حماسه حسینی۱ از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل حماسه حسینی۱، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حماسه حسینی۱ :

دو چهره حادثه کربلا

بسم الله الرحمن الرحیم الحمد لله رب العالمین باری ء الخلائق اجمعین و الصلاه و السلام علی عبد الله و رسوله و حبیبه و صفیه،سیدنا و نبینا و مولانا ابی القاسم محمد صلی الله علیه و آله و سلم و علی اله الطیبین الطاهرین المعصومین،اعوذ بالله من الشیطان الرجیم:

یا قوم ان کان کبر علیکم مقامی و تذکیری بایات الله فعلی الله توکلت فاجمعوا امرکم و شرکائکم ثم لا یکن امرکم علیکم غمه ثم اقضوا الی و لا تنظرون . ^(۱) موضوع بحث «حماسه حسینی »است.اول باید کلمه «حماسه »را که در زبان فارسی زیاد استعمال می شود،برای شما توضیح بدهم.

معنی حماسه

کلمه «حماسه »به معنی شدت و صلابت است و گاه به معنی شجاعت و حمیت استعمال می شود.علمای شعر شناس،منظومه های شعری را از نظر محتوا یعنی از نظر نوع معنی و هدف شعر به اقسامی تقسیم می کنند،بعضی از منظومه ها را منظومه های غنایی،بعضی را منظومه های حماسی،بعضی را منظومه های وعظی و اندرزی،بعضی را منظومه های رثایی و بعضی دیگر را منظومه های مدحی می گویند.دیوان و غزلیات حافظ،غزلیات سعدی و دیوان شمس تبریزی،منظومه های غنایی است،یعنی اگر چه هدف در اینها عرفان است ولی لا اقل از نظر تشبیب،زبان عاشقانه است،سخن از حسن و بی اعتنایی محبوب است،سخن از درد فراق و درازی شب فراق و کوتاهی ایام وصال است.

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش

این یک شعر غنایی است،گرچه در آخر به یک معنی عرفانی بسیار لطیف و عالی می رسد،و حافظ همیشه این طور است.در آخر همین شعر می گوید:

صوفی سر خوش از این دست که کج کرد کلاه به دو جام دیگر آشفته شود دستارش

اشعار غنایی زیاد است.

شعر رثایی یا مرثیه که برای بزرگان دین و سایر بزرگان دنیا و کسانی که منشا خیر و برکتی بوده اند گفته شده است،نوع دیگر شعر است.وقتی برامکه منقرض شدند،شعرایی که از دستگاه آنها استفاده می کردند قصایدی در رثای آنها گفتند.خود همین حافظ،فرزند جوانش که می میرد با همان زبان مخصوص خودش مرثیه می گوید:

بلبلی خون دلی خود و گلی حاصل کرد باد غیرت به صدش خار پریشان دل کرد طوطیی را به هوای شکری دل خوش بود ناگهش سیل فنا نقش امل باطل کرد آه و فریاد که از چشم حسود مه و مهر در لحد ماه کمان ابروی من منزل کرد

اشعار رثایی زیاد است.مدح و ستایش هم که الی ماشاء الله،خصوصا تملق و چاپلوسی. اشعار حماسی اشعار دیگری است که معمولا آهنگ خاصی را می پذیرد.شعر حماسی شعری است که از آن بویی از غیرت و شجاعت و مردانگی می آید،شعری است که روح را تحریک می کند و به هیجان می آورد،مثلا:

تن مرده و گریه دوستان به از زنده و طعنه دشمنان مرا عار آید از این زندگی که سالار باشم کنم بندگی

این تقسیم بندی اختصاص به شعر ندارد،نثر هم همین طور است،نثرهای حماسی داریم، نثرهای غنایی داریم،نثرهای رثایی داریم،انواع نثرها داریم.

در جنگ صفین در اولین برخوردی که میان سپاه علی علیه السلام و سپاه معاویه رخ می دهد، علی روی حساب خودش حاضر نیست که شروع کننده جنگ باشد و تمام کوشش او این است که تا حد ممکن مشکلات و اختلافات را حل بکند،بلکه بتواند معاویه و یارانش را به اصطلاح روبراه بکند،ولی یک وقت متوجه می شود که آنها پیشدستی کرده اند و شریعه یعنی جایی را که می شود از فرات آب برداشت گرفته اند.علی علیه السلام سعی می کند با مذاکره مساله را حل کند،پیغام می دهد که هنوز بنای جنگ نیست و می خواهیم مذاکره کنیم بلکه مساله با مذاکره حل بشود،ولی طرف مقابل قبول نکرد.بنا بر این یا باید اصحابش از تشنگی از پا در بیایند و یا باید جنگید،جنگی که دشمن شروع کرده است.

در نهج البلاغه است که علی علیه السلام در مقابل جمعیت،ناراحت و عصبانی از این کار می ایستد و یک خطبه چند سطری می خواند.می فرماید:«قد استطعموکم القتال »اینها گرسنه جنگند و از شما غذا می خواهند اما از دم شمشیر.«فاقروا علی مذله و تاخیر محله او رووا السیوف من الدماء ترووا من الماء»لشکریانم!نمی گویم بروید بجنگید،بروید یکی از این دو راه را انتخاب کنید:یا تن به ذلت بدهید که آب را ببرند و شما نگاه کنید،یا اینکه این تیغها را از خون این ناکسان سیراب کنید تا خودتان سیراب شوید.«فالموت فی حیاتکم مقهورین و الحیاه فی موتکم قاهرین » ^(۲) زندگی این است که بمیرید ولی فائق باشید و مردن این است که زنده باشید ولی تو سری خور.

با این سخنان خود آنچنان هیجان ایجاد کرد که در کمتر از دو ساعت،دشمن را بکلی از کنار شریعه فرات دور کردند که دیگر دشمن از تشنگی له له می زد.ولی علی علیه السلام به سپاهیان خود گفت:شما هر روز اجازه بدهید که بیایند و آب بردارند.لشکریان گفتند:آنها به ما آب ندادند،پس ما هم به آنها آب نمی دهیم.ولی علی فرمود:خیر،این یک کار غیر انسانی است،آب یک چیزی است که هر جانداری حق دارد از آن استفاده کند.به آنها آب بدهید.

پس معلوم شد سخن می تواند سخن حماسی باشد و سخن حماسی یعنی سخنی که در آن بویی از غیرت و شجاعت و مردانگی باشد،بویی از ایستادگی و مقاومت باشد.اگر شعر یا نثری دارای این خصوصیات باشد،آن را«حماسی »می گویند.

سرگذشتها و حادثه ها و تاریخچه ها هم اقسامی دارند.حادثه هایی داریم غنایی،حادثه هایی داریم اندرزی،حادثه هایی داریم رثایی و حادثه هایی داریم حماسی.یک سر گذشت تمامش فقط غناست،بوی غنا می دهد،عشق است.مجلات را شاید کم و بیش می خوانید،در اینها،چه حکایت واقعی،چه افسانه،چه مخلوطی از واقعیت و افسانه،همه داستان غنایی است.حالا این همه داستان غنایی به گوش این ملت برود چه از آب در می آید،من نمی دانم ^(۳).داستانهای رثایی و به اصطلاح تراژدیها هم زیاد است.صفحات حوادث روزنامه ها را اگر بخوانید،اغلب از این جور قضایا می بینید.داستانهای اندرزی هم داستانهایی هستند که در آنها پند و اندرز است.داستان راستان ^(۴) همه اش داستانهای اندرزی است.

حتی شخصیتها هم اقسامی دارند.بعضی از شخصیتها شخصیت حماسی هستند و روحشان حماسه است،بعضی روحشان غنایی است،بعضی روحشان رثایی است،آه و ناله است،بعضی شکل روحشان شکل پند و اندرز و موعظه است.

حالا که به طور اجمالی معنی حماسه را فهمیدیم،می توانیم در اطراف حماسه حسینی بحث کنیم.

حسین علیه السلام یک شخصیت حماسی

آیا حسین بن علی حادثه حماسی دارد یا ندارد؟آیا شخصیت حسین بن علی یک خصیت حماسی هست یا نیست؟ما باید شخصیت حسین بن علی را که برای ما یک شخصیت انسانی است بشناسیم.این مرد که ما هر سال به نام او وقتها صرف می کنیم،پولها خرج می کنیم،روزها تعطیل می کنیم،باید خصوصیاتش برای ما شناخته شود،و از جمله خصوصیات او همین است که آیا حسین علیه السلام یک شخصیت حماسی هست یا نه؟آیا ما باید با وجود حسین و سرگذشت او یک احساس حماسی داشته باشیم یایک احساس تراژدی، مصیبت،رثا و نفله شدن؟

در اینجا لازم است مختصری توضیح بدهم:

شخصیتهای حماسی که اغلب در منظومه های حماسی از آنها یاد شده است،جنبه نژادی و قومی دارند و این اعم است از شخصیتهای افسانه ای مثل رستم و اسفندیار و یا شخصیتهای واقعی مثل جلال الدین خوارزمشاه در تاریخ ایران.غالبا قهرمانان یک قوم،اعم از واقعی و افسانه ای،از آن نظر که انتساب به آن قوم دارند،احساسات آن مردم را تحریک می کنند.اصولا قهرمان دوستی و قهرمان پرستی جزء سرشت بشر است،مخصوصا وقتی که قهرمان،تعلقی هم به انسان داشته باشد که انسان بخواهد به او افتخار کند.این قهرمانهای کشتی که موفقیتی به دست می آورند براستی مردم برای آنها ابراز احساسات می کنند،یا قهرمانی که هالتر بلند کرده و رکورد را شکسته و مثلا سه کیلو بیشتر از رکورد جهانی بالا برده است چقدر تاج گل نثارش می کنند،و یا برای کسی که کشتی گرفته و با یک فن حریف خود را ضربه فنی کرده است براستی ابراز احساسات می کنند.

اینها به خاطر این است که قهرمان دوستی و قهرمان پرستی در سرشت بشر است و ضمنا او از قهرمان ملت و قوم خودش تجلیل می کند نه از قهرمان دیگری.در کشتیهای بین المللی، افراد هر ملت(چه آنهایی که آنجا حاضرند و چه آنهایی که از رادیوها گوش می کنند) احساساتشان متوجه هموطنان خودشان است که افتخاری برای وطن و قوم خودشان کسب کنند.ما وقتی داستان رستم و اسفندیار و افراسیاب و این طور چیزها را می خوانیم،چون می گویند افراسیاب از ماوراء النهر و از یک ملت دیگری بوده و رستم از ملت ایران بوده است قهرا دلمان می خواهد که همیشه تفوق با رستم باشد،و افسانه ساز هم افسانه ها را چنان ساخته است که با ذائقه ما جور در بیاید،یعنی همیشه آن طرف مغلوب و محکوم و این طرف غالب و قاهر باشد.این حماسه ها حماسه های قومی است،یعنی اختصاص به یک قوم و نژاد معین و یک آب و خاک معین دارد. اما مطلب در مورد حسین علیه السلام غیر از این است. حسین یک شخصیت حماسی است اما نه آن طور که جلال الدین خوارزمشاه یک خصیت حماسی است و نه آن طور که رستم افسانه ای یک شخصیت حماسی است.حسین یک شخصیت حماسی است اما حماسه انسانیت،حماسه بشریت،نه حماسه قومیت.سخن حسین، عمل حسین،حادثه حسین،روح حسین،همه چیز حسین هیجان است،تحریک است،درس است،القاء نیروست،اما چه جور القاء نیرویی؟چه جور درسی؟آیا از آن جهت که مثلا به یک قوم بخصوصی منتسب است؟یا از آن جهت که شرقی است؟یا از آن جهت که مثلا عرب است و غیر عرب نیست؟یا به قول بعضی از ایرانیها از آن جهت که زنش ایرانی است؟!

اساسا در وجود حسین علیه السلام یک چنین حماسه هایی نمی تواند وجود داشته باشد و علت شناخته نشدن حسین هم همین است.چون حماسه او بالاتر و ما فوق این گونه حماسه هاست،کمتر افراد می توانند او را بشناسند.حالا ببینیم که واقعا چگونه است.شما در جهان یک شخصیت حماسی مانند شخصیت حسین بن علی از نظر شدت حماسی بودن و از نظر علو و ارتفاع حماسه یعنی جنبه های انسانی نه جنبه قومی و ملی،پیدا نخواهید کرد. حسین سرود انسانیت است،نشید انسانیت است و به همین دلیل نظیر ندارد،و به جرات عرض می کنم که نظیر ندارد.شما در دنیا حماسه ای مانند حماسه حسین بن علی پیدا نخواهید کرد،چه از نظر قدرت و قوت حماسه و چه از نظر علو و ارتفاع و انسانی بودن آن،و متاسفانه ما مردم این حماسه را نشناخته ایم.

دو صفحه تاریخچه کربلا

حادثه عاشورا و تاریخچه کربلا دو صفحه دارد:یک صفحه سفید و نورانی،و یک صفحه تاریک، سیاه و ظلمانی که هر دو صفحه اش یا بی نظیر است و یا کم نظیر.

اما صفحه سیاه و تاریکش از آن نظر سیاه و تاریک است که در آن فقط جنایت بی نظیر و یا کم نظیر می بینیم.یک وقت حساب کردم و ظاهرا در حدود بیست و یک نوع پستی و لئامت در این جنایت دیدم،و خیال هم نمی کنم در دنیا چنین جنایتی پیدا بشود که تا این اندازه تنوع داشته باشد.البته در تاریخچه جنگهای صلیبی،جنایتهای اروپائیها خیلی عجیب است.و اینکه جرات نمی کنم که بگویم حادثه کربلا از نظر زیادی جنایت نظیر ندارد،چون توجه من یکی به جنگهای صلیبی و جنایتهایی است که مسیحیها در آن مرتکب شدند و یکی هم به جنایتهایی است که همین اروپاییها در اندلس اسلامی مرتکب شدند که آن هم عجیب است. تاریخ اندلس مرحوم آیتی را که دانشگاه تهران چاپ کرده است بخوانید،کتابی است بسیار تحقیقی و آموزنده.در این کتاب نوشته است:اروپاییها به صد هزار زن و مرد و بچه اجازه دادند که هر جا می خواهند بروند.بعد که اینها راه افتادند،پشیمان شدند و شاید هم از اول حقه زدند که اجازه حرکت دادند.به هر حال تمام این صد هزار نفر را کشتند و سر بریدند.