خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل امام خمینی و طرح تجدید سیاست دینی

پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل امام خمینی و طرح تجدید سیاست دینی؛ ابزاری کارآمد برای ارائه‌های برجسته

آیا به دنبال ارائه‌ای بی‌نقص هستید؟ فایل فایل پاورپوینت کامل امام خمینی و طرح تجدید سیاست دینی با 36 اسلاید با طراحی حرفه‌ای آماده است تا در جلسات شما را به بهترین شکل ممکن معرفی کند.

بسیاری از سیاستمداران، اهل علم و ادب و فرهنگ بوده اند یا هستند.اما آنها در وهله نخست سیاستمدارند و اگر در علم و ادب مقامی دارند، این مقام تحت الشعاع وجهه سیاسی آنان قرار دارد.حتی از زمانی که در عالم اسلام، خلافت به سلطنت مبدل شد، کسانی که به نام خلافت، سلطنت می کردند، معمولا سروکار چندانی با علم و فرهنگ نداشتند، اما مردی که رسم دویست ساله سیاست رایج و غالب در غرب و در سراسر جهان (یعنی اصل استقلال سیاست از دین) را به مبارزه طلبید، سیاستمداری نظیر سیاستمداران دیگر نبود.او سیاست را پیشه خود نمی دانست، اما از ابتدای جوانی راهی اختیار کرده بود که امکان داشت در پایان به رهبری انقلاب اسلامی و طرح سیاستی غیر از سیاست رایج مودی شود.مردی که از او سخن می گوییم، امام خمینی (قدس سره)، رهبر و بنیان گذار عظیم الشان جمهوری اسلامی است.گرچه این دو صفت اختصاص به سیاستمداران ندارد، اما معمولا صفت ایشان است.

آیا ما هم امام خمینی را با سیاست می شناسیم و می شناسانیم؟ همه جهان آن بزرگ را رهبر انقلاب اسلامی می شناسند.یعنی اگر انقلاب پیش نیامده بود و مردمان جلوه شخصیت امام خمینی را در آیینه سیاست ندیده بودند، قدر معظم له مجهول می ماند.اما اگر امام در سیاست شناخته شد، این سیاست را چیزی زائد بر وجود او نباید دانست; یعنی امام خمینی فقیه و عارفی نبود که شصت سال به تحصیل و تعلیم و مجاهده نفس بگذراند و ناگهان به سیاست روی آورد و از عالم درس و بحث و تامل و تفکر و تهذیب نفس، به میدان سیاست و کسب قدرت وارد شود.سیاستی که امام خمینی به آن پرداخت، مقتضای سیر طبیعی زندگی علمی و اخلاقی اش بود.این معنی را باید قدری توضیح داد.

می دانیم که سیاستمدار بودن ربطی به تحصیلات علمی و علم اشخاص ندارد و به این جهت ممکن است یک پزشک یا مهندس، سیاستمدار قابل و لایقی باشد، ولی یک استاد علم سیاست بهره ای از تدبیر کار کشور و حکومت نداشته باشد.اما اگر این قضیه در سیاست جاری و رایج درست باشد، در مقام تاسیس، مطلب طور دیگر است.یعنی کسی که بنای سیاست و مدینه می گذارد، باید از جهت روحی و فکری مهیای این مهم شده باشد.ولی مگر با خواندن ادبیات و فقه و اصول و حدیث و تفسیر و عرفان و کلام و فلسفه می توان طرحی نو در عالم درانداخت؟ این علوم را به دو نحو می توان آموخت; طریق و رسم معمول این است که معلمان و دانشجویان مقداری معلومات فرامی گیرند و اگر چیزهای مختلف بیاموزند چه بسا که بعضی از آنها در جای خود قرار نمی گیرند و نسبت و ارتباطی میان آنها برقرار نمی شود و اگر ارتباطی باشد، اتفاقی است.این علم با جان پیوند ندارد، بلکه عالم آن را با خود برمی دارد و هرجا لازم باشد، از هر جزء آن استفاده می برد.این علم با عمل و اخلاق هم ملازمت ندارد، چنان که به تعبیر مرد بزرگی که به ذکر فضایل او مشغولیم، چه بسا کسانی که درس اخلاق می دهند و کتاب در اخلاق می نویسند و خود از فضایل اخلاقی بی بهره اند.علم اینان صرفا با تنشان پیوند یافته است!

نحوه دیگر علم آموزی و تعرض به علم، یاد گرفتن معمولی نیست، بلکه درآمیختن با علم و یگانه شدن با آن است.کسی که به این نحو علم (برای مثال علوم دینی) می آموزد، گرچه به اقتضای حفظ حدود، آنها را در هم نمی آمیزد و با هم خلط نمی کند و حد هریک را نگاه می دارد، اما همه دانش هایی که می آموزد، با جان او یکی می شود.در این صورت علم و عمل عالم از هم جدا نیست و اگر به سیاست بپردازد، سیاستش ظهور و تجلی جان پرورده اوست.

امام خینی، فقیه و اصولی و مفسر و فیلسوف و عارف و کلامی بود، اما آن همه در وجود او در قوطی های جداگانه و بی ارتباط با هم بسته بندی نشده بود، بلکه عرفان و فلسفه و تفسیر در وجود ایشان اساس بود و علوم فرعی همه به اینها بازمی گشت.یکی از همکاران دانشمند من برای اینکه توجه و تعلق محی الدین ابن عربی را به فقه تاکید کند، می گفت: «من مدت ها گمان می کردم محی الدین، عارف فقیه است، اما بالاخره فهمیدم که او فقیه عارف است » .این عبارت چون به قصد نشان دادن اهمیت فقه در نظر ابن عربی گفته شده، درست است، اما شاید درست این باشد که بگوییم فقه را از عرفان محی الدین جدا نمی توان کرد.ولی اگر مراد از فقیه عارف کسی باشد که عرفان را با فقه میزان کرده است، مشکل بتوان محی الدین و امام خمینی را مصداق فقیه عارف دانست. اینها عارف فقیه اند، یعنی عرفان و فقه را با هم جمع کرده اند (زمانی کتابی از ابوالقاسم شعرانی می خواندم، فکر کردم که او فقیه عارف است، یعنی اولا فقیه است و ثانیا عارف) و در این جمع، اصول را با میزان فروع نمی سنجند و تفسیر نمی کنند.سیاست امام خمینی برآمده از وحدت جمعی علوم و معارف در وجود او بود و چون این وحدت جمعی با آنچه در عالم کنونی تحقق و منشایت اثر دارد، نمی ساخت، در مواجهه با آن عالم به صورت فریاد انقلاب درآمد، فریادی که نظام موجود عالم را به تعجب و وحشت انداخت.این فریاد، آیتی از آیات ظهور حق و نشانه ضعف و فتور در نظم بزرگ تجدد بود.به این معنی، سیاست امام را از علم و معرفت او جدا و مستقل نباید دانست.این سیاست گرچه دیر اظهار شد، اما بی مقدمه و ناگهانی به وجود نیامد.امام در تمام عمر، مردی سیاسی بود و خود نیز به این معنی تذکر داشت.یکی از بزرگان حوزه علمیه قم برای اینکه اثبات کند فکر انقلابی امام سابقه داشته است نقل می کرد که بارها از زبان آن بزرگ شنیده است که «شما هنوز مرا نمی شناسید» .این سخن متضمن هیچ نوع خودپسندی و