خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل درسهای فلسفه اخلاق ایمانوئل کانت

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل درسهای فلسفه اخلاق ایمانوئل کانت – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل درسهای فلسفه اخلاق ایمانوئل کانت شامل 86 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل درسهای فلسفه اخلاق ایمانوئل کانت گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل درسهای فلسفه اخلاق ایمانوئل کانت با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل درسهای فلسفه اخلاق ایمانوئل کانت از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل درسهای فلسفه اخلاق ایمانوئل کانت با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل درسهای فلسفه اخلاق ایمانوئل کانت را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل درسهای فلسفه اخلاق ایمانوئل کانت :

کتاب درسهای فلسفه اخلاق از آثار ایمانوئل کانت فیلسوف شهیر آلمانی در قرن هجدهم (۱۸۰۴-۱۷۲۴) است. کتاب در ۱۰ فصل تدوین شده است:

فصل اول طرح مقدمات موضوع کتاب است.

فصل دوم نظام اخلاقی دوران کهن را اجمالا از نظر می گذراند.

فصل سوم در مورد اصول کلی علم اخلاق بحث می کند.

فصل چهارم الزام یا تکلیف اخلاقی را مورد بررسی قرار می دهد.

فصل پنجم ملاحظات مقدماتی در چگونگی آموزش اخلاق است.

فصل ششم به ذکر مسائل مربوط به دین طبیعی پرداخته است.

فصل هفتم از تکالیف انسان نسبت به ذات خویش سخن می گوید.

فصل هشتم به بحث در مورد تکالیف انسان نسبت به دیگران پرداخته است.

فصل نهم تکالیف انسان را نسبت به موجودات دیگر (غیر از انسان) بحث می کند.

فصل دهم به بحث در مورد تکالیف انسان نسبت به طبقات خاصی از افراد پرداخته است.

این کتاب حاصل تدریس کانت در درس فلسفه اخلاق در سالهای ۱۷۷۵تا۱۷۸۰ است و متن آن از یادداشتهای شاگردان کانت فراهم آمده است. موضوع کتاب، صرف نظر از فصول دهگانه آن به دو بخش کلی تقسیم شده است. بخش الف) شامل فصل اول تا چهارم مبانی حکمت عملی به طور کلی مورد بحث واقع شده و در بخش ب) شامل فصل پنجم تا دهم به جزئیات فلسفه اخلاق پرداخته است.

کانت در فصل مقدماتی (فصل ۱) فلسفه را به دو بخش نظری و عملی تقسیم کرده است. موضوع فلسفه نظری نظام شناسایی و موضوع فلسفه عملی نظام رفتار یا عملکردهای انسان است. موضوع شناسایی اگر می خواست مطابق نظر ارسطو در فلسفه متعارف تدوین شود باید به الهیات و ریاضیات و طبیعیات تقسیم می شد اما بر خلاف روش عصر باستان و فلسفه کهن موضوع شناسائی بررسی نقادانه توانایی عقل برای ورود به حوزه شناخت است.لذا در سنت کانت شناخت مترادف نقادی است. مبنای تقسیم فلسفه به نظری و عملی این است که علم اگر علت مفهوم موضوع خود باشد نظری است و اگر علت اجرای موضوعات خود باشد عملی است. از این دیدگاه هر علمی شامل دو بخش نظری و عملی است چنانکه می توان از هندسه نظری و هندسه عملی یا مکانیک نظری و مکانیک عملی سخن گفت ویا طب نظری و عملی یا علم حقوق نظری و عملی (مثالها از خود کانت است) و باز به تعبیری دیگر شناخت نظری به داوری در مورد موضوع خود می پردازد و شناخت عملی به تولید آن. موضوع فلسفه عملی عبارت است از اعمال آزادانه. از اینجا بر می آید که حکمت عملی در باب رفتار است و نه صرف شناخت. فلسفه عملی فلسفه ای است که قواعد استعمال صحیح اراده آزاد را فراهم می آورد و این قواعد موضوع اصلی فلسفه عملی است. فلسفه عملی را می توان با منطق نیز مقایسه کرد. همانطور که منطق از استعمال قواعد عمومی فاهمه بدون توجه به موارد کاربرد جزئی آن بحث می کند; حکمت عملی از کاربرد اختیار به طور کلی و بدون توجه به موارد جزئی آن ،بحث می کند. منطق قواعد کاربرد فاهمه را فراهم می کند و فلسفه عملی قواعد کاربرد اختیار را. این دو قوه یعنی فاهمه و اختیار تمام محتوای ذهنی ما را شکل می دهند و در بر می گیرند. فاهمه مسئول شناخت و اختیار مسئول رفتار است.

قواعد اختیاری قواعدی است مربوط به اعمال خارجی و بیرونی (بیرون از ذهن) انسان و پیام آنها این است که چه عملی باید انجام شود حتی اگر عملا هرگز انجام نشود. این قواعد چنان کلی و ضروری است که حتی تبهکاران نیز مطابق آنها عمل می کنند چنانکه مثلا اموال مسروقه را به نسبت خاصی بین خود تقسیم می کنند . بررسی رفتارهای انسان بودن مراعات شان اخلاقی آنها موضوع علم انسان شناسی است اما فلسفه اخلاق رفتارها را به دو قسمت مجاز و ممنوع تقسیم می کند. این دو قسم رفتار در صورت تحقق فضیلت و رذیلت نامیده می شوند. به عبارت دیگر انسان شناسی عبارت است از علم به این که رفتارهای انسان چگونه است، اما حکمت عملی عبارت است از علم به این که رفتارهای انسان چگونه باید باشد. نسبت انسان شناسی به حکمت عملی مثل نسبت ماده به صورت است; به این ترتیب که تا رفتارهای انسان در علم انسان شناسی صرف نظر از خیر و شر یا حسن و قبح آنها، مورد مطالعه و ارزیابی واقع نشوند علم اخلاق نمی تواند آنها را به دو بخش فضیلت و رذیلت تقسیم کند و در مورد آنها نفیا و اثباتا حکم صادر کند. علم اخلاق یا حکمت عملی بدون انسان شناسی صرفا بحث درباره مفاهیم یا صور رفتار است و آنجا که فلسفه عملی بخواهد به محتوای رفتار بپردازد محتاج انسان شناسی است.

قواعد عملی که مسئولیت تدوین بایدهای رفتار را به عهده دارند بر سه قسم اند: قواعد مهارت، قواعد بصیرت و قواعد اخلاقی. ماهیت هر سه نوع قاعده، امری یا فرمان دهنده است. هریک از امرهای سه گانه فوق دارای یک صفت خاص است. فرمانهای مهارت ظنی اند، از آن بصیرت، عملی اند و دستورهای اخلاقی رفتاری اند یعنی دارای بار اخلاقی اند. دستورهای مهارت عبارت اند از قواعد عملی علوم مختلف مثل احکام علم مکانیک. احکام بصیرت عبارتند از غایات مصلحت اندیشانه چنانکه خیر و صلاح عملی انسان را تامین و تضمین می کنند، اما دستورهای اخلاقی نه ظنی اند و نه عملی بلکه مطلق وضروری اند; مثل این دستور: تونباید دروغ بگویی.

کانت در فصل دوم به بررسی اجمالی نظامهای اخلاقی در تاریخ فلسفه پرداخته است: تمام نظامهای اخلاقی کهن بر این پرسش بنا شده اند که خیر اعلا چیست؟ در حالی که فلسفه اخلاق کانت مبتنی بر این سؤال است که: تکلیف انسان چیست؟ اختلاف فلسفه های باستانی در جوابهایی است که به این پرسش داده اند.این خیر اعلا به عنوان اسوه یا الگو چیزی است که معمولا تحقق نمی یابد،اما می تواند به رفتارهای اخلاقی انسان جهت دهد و مسیر زندگی انسان را تعیین کند. این خیر اعلا به عنوان غایت قصوای اعمال انسان یعنی سعادت تصور می شود. و در واقع پرسش اخلاقی همه حوزه های فلسفی کهن این بود که سعادت چیست؟ اما سعادت فقط در واقع یک جزء اعلا را تشکیل می دهد و جزء دیگر آن شایستگی انسان است به این ترتیب خیر اعلا در وجود انسان از ترکیب سعادت با شایستگی به وجود می آید. این مطلب به این صورت قابل بیان است که انسان تا جایی می تواند به سعادت خود دست یابد که شایستگی دست یافتن به آن را داشته باشد.

خیر اعلا به صورت آرمان اخلاقی در تاریخ عصر کهن به سه صورت بروز کرده است:

۱- آرمان کلبی دیوژن ۲- آرمان اپیکوری ۳- آرمان رواقی زنون. آرمان کلبی آرمان معصومیت و سادگی است. آرمان اپیکوری آرمان بصیرت است و آرمان رواقی فرزانگی است. نحله کلبی بر این باور بود که خیر اعلا یک امر طبیعی است نه برخاسته از صناعت و امور مدنی. آرمان اخلاقی اپیکور یک آرمان صناعی است و نه طبیعی یعنی باید با توسل به تمهیداتی آن را به وجود آورد. زنون پایه گذار حکمت رواقی نیز بر این باور بود که آرمان اخلاقی بی دخالت صناعت به دست نمی آید یعنی مستلزم تمهیداتی است.

در نظر این فرقه ها خیر اعلا متشکل از دو عنصر است: خیر طبیعی و خیر اخلاقی یعنی خوب زیستن و خوب عمل کردن. الگوی دیوژن انسان طبیعی بود. الگوی اپیکور انسان جهانی و از آن زنون شخص حکیم یا فرزانه. آرمان فرزانگی حکمت رواقی همان آرمان عرفانی افلاطونی است. در کنار آرمانهای سه گانه فوق می توان به آرمان مسیحی به عنوان نوع چهارم اشاره کرد. آرمان مسیحی آرمان تقدس است و الگوی آن شخص حضرت عیسی(ع)است. از دیدگاه فلسفه این کامل ترین آرمان است زیرا که خالصترین کمال اخلاقی است. قدمای پیش از مسیحیت فاقد یک کمال اخلاقی ناب بودند; زیرا تقدس مسیح را نمی شناختند از این جهت اصول اخلاقی آنها ناقص بود.

کانت در فصل سوم به ذکر اصول کلی اخلاق پرداخته است. از آنچه تا کنون گفته ایم برمی آید که خیر خواهی منشا رفتار اخلاقی است، اما این خیر عالی و غایی درچیست؟ عالی ترین مرحله خیر اخلاقی چگونه تحقق می یابد؟ اصول اخلاقی را می توان به دو بخش تجربی و عقلی تقسیم کرد. لذا اخلاق یا اخلاق تجربی است یا اخلاق عقلانی. اصول تجربی خود به دو بخش تجربه داخلی و خارجی تقسیم می شوند. هواداران اصول تجربی درونی دو اصل صیانت ذات و حس اخلاقی را به عنوان اصول اساسی رفتار اخلافی معرفی کرده اند. اصل صیانت ذات مورد قبول رواقیان، اپیکور، هابز، اسپینوزا، هلوسیوس و ماندویل بوده است و حس اخلاقی یا وجدان اخلاقی به عنوان یک حس درونی مورد تایید شافتسبری ، هیوم و هاچسون بوده است. هواداران اصول تجربی خارجی اخلاق عبارتند از سوفسطائیان، لاک، مونتنی و هابز. شخص اخیر به دلیل این که احکام حکومتی را مبدا رفتار اخلاقی می داند در این گروه طبقه بندی می شود. اخلاق مبتنی بر تجربه در هر حال فاقد ضرورت است. اصول این نظام اخلاقی تماما اصول امکانی است و به نسبیت اخلاقی منتهی می شود. برای تدوین اصول ضروری علم اخلاق باید آن را از ذات فطری و پیشینی عقل و نه از تجربه، جستجو کرد.

صفت عقل ضرورت و اطلاق است لذا اصول اخلاقی عقلانی اصولی است ضروری و مطلق و مبرا از هر گونه نسبیت. نظر به این که اصول تجربی، اخلاق را به نسبیت می کشاند باید اصول ضروری و مطلق اخلاق را فقط از ذات عقل استنتاج کرد. پس علم اخلاق باید متکی بر اصول عقلانی باشد.این اصول عقلانی به صورت فرمانهای عقل صادر می شوند. به علت این که عقل مشترک بین تمام انسانهاست و دارای وحدت نوعی است، فرمانهای آن دارای خاصیت عینی یا برون ذهنی یعنی دارای ارزش خارجی است .اما احکام متکی به عواطف و احساسات چون جنبه شخصی و فردی دارند، دارای شان خارجی و عینی و برون ذهنی نیستند. پس اصول اخلاق باید برخاسته از عقل باشند نه از احساسات وعواطف. ضرورت و اطلاقی که در قوانین اخلاقی وجود دارد منشا الزام این قوانین و موجب خاصیت الزام آوری آنهاست. از اینجا برمی آید که هرگونه ارزیابی اخلاقی اعمال باید صرفا عقلانی یا متکی بر عقل و از هرگونه عناصر غیرعقلی از قبیل احساسات و عواطف و تمایلات و انگیزه های مثلا دینی، اقتصادی، سودجویانه و… مبرا باشد. به این ترتیب اصول اخلاقی باید صرفا متکی بر عقل باشد و جز اصول عقلانی اصول دیگری از قبیل اصول کلامی یا اقتصادی یا عاطفی نمی تواند مبنای عملکرد اخلاقی و معیار ارزش اخلاقی افعال ما باشد.

ضرورت عقلی ضرورتی است الزام آور. کانت در فصل چهارم به تحلیل الزام اخلاقی پرداخته است. انسان به موجب حکم عقل ملزم به عمل اخلاقی است. این الزام یا از ذات عقل برخاسته است که در این صورت آن را الزام فعال می نامیم یا بنابر موقعیتهای موضعی و شرطی است که در این صورت آن را الزام منفعل گوییم. الزام فعال مثل این که من باید قرض خود را ادا کنم چون فرمان عقل عملی است; الزام منفعل مثل اینکه من باید قرض خود را ادا کنم چون در غیر این صورت بدنام خواهد شد. فقط الزام فعال که برخاسته از ذات عقلی عملی است دارای ارزش اخلاقی است و الزام منفعل همیشه دارای ارزش موقتی و حاکی از مصلحت اندیشی است. الزام را می توان به طبیعی و اثباتی (مثبت) و سلبی و ایجابی تقسیم کرد. الزام اثباتی به نحو اختیاری و تحکمی تعین می یابد، اما الزام طبیعی از طبیعت افعال برمی آید; الزام اثباتی متکی بر اراده غیر است، اما الزام طبیعی از ذات افعال اخلاقی برخاسته است. الزام طبیعی الزام مستقیم و دارای شان اخلاقی است مثلا هرگاه من ملزم باشم که دروغ نگویم اگر این الزام به این دلیل باشد که نفس دروغگویی شر است، الزام طبیعی است، اما اگر به این دلیل باشد که دروغگویی موجب ضرر و زیان می شود، الزام اثباتی است.

رفتار اخلاقی اصولا دارای خصلت الهی است; زیرا اراده خیر منطبق با اراده الهی است و این اراده اساس فضیلت اخلاقی است. شان الهی اخلاق جنبه برون ذاتی (اجتماعی و عملی) آن است. لذا خیر اخلاقی عبارت است از یک امر عینی و خارجی مستقلی از خواستها و تمایلات ما. ما باید اراده خود را با این خیر ذاتی عینی و برونی تطبیق دهیم این خیر عبارت است از اراده الهی. لذا فرق است بین خیر و امر مطبوع. مطبوع موضوع احساس است اما خیر موضوع فاهمه است. مطبوع عبارت است از آنچه مطابق سلیقه خصوصی پسندیده است اما خیر عبارت است از آنچه مطابق فهم عمومی پسندیده است.

بحث الزام ما را به جانب مفهوم ضرورت اخلاقی (یا جبر اخلاقی یعنی این که ما مجبور و ملزم و مکلف به رعایت ارزشهای اخلاقی هستیم) هدایت می کند. ضرورت دو نوع است: یا منشادرونی (درون خود انسان) دارد یا منشاخارجی دارد. ضرورت برونی ناشی از علل خارجی است، اما ضرورت درونی ناشی از ذات و اصل اراده اخلاقی انسان است و این ضرورت از ذات خود عقل عملی برخاسته است. اما ضرورت درونی خود دارای دو نوع است: عاطفی و عقلی. فقط ضرورت عقلی ارزش برون ذاتی(قابلیت اجرا در خارج) دارد و ضرورت عاطفی فقط حاکی از احساسات خاص انسان نسبت به عمل معینی است که فاقد ارزش اخلاقی است. ضرورت درون ذاتی عقلی که منشا حجیت افعال ما در خارج است عین اختیار است;چون از ذات عقل عملی (اراده) برخاسته است. ضرورت درون ذاتی دارای شان عاطفی و ضرورت برون ذاتی دارای شان عملی و اجرایی است. فقط همین ضرورت عملی است که با اختیار انسان هماهنگ است. این اضطرار یا جبر