خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل هند و اسراییل

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل هند و اسراییل :

تا زمانی که انگلیس مهمترین قدرت اروپایی به شمار می رفت، هندوستان به عنوان بزرگترین هدف انگلیسی ها برای حفظ دوران باشکوه اقتدارشان مطرح بود، اما با افول این قدرت و به استقلال رسیدن مستعمرات بسیاری از جمله هند، نگاه کامجویانه غرب به هندوستان اندکی تغییر یافت. ظهور کشور مستقل یهود در شرق مدیترانه و توسعه پرشتاب قدرت جهانی صهیونیزم، دیدگاه غرب نسبت به کشورهای جنوب غرب آسیا را به طور کامل عوض کرد و علاوه بر جنبه های استراتژیک اقتصادی و سیاسی بلوک غرب، کشورهای این منطقه را از جنبه محور تل آویو نیز مورد ارزیابی قرار داد. اهمیت کشورهای جنوب غرب آسیا با تثبیت و توسعه دولت تازه شکل گرفته یهود، به سختی گره خورد و مناسبات با اسراییل چون وبالی برگردنشان افتاد.

موقعیت ممتاز جغرافیایی، اقتصادی و جمعیتی هند، رشد و توسعه سریع تکنولوژیک و نیز نقش کلیدی این کشور در جنبش عدم تعهد، امیتاز بزرگی برای هم پیمانی با اسراییل محسوب می شد. از این رو جواهر لعل نهرو را به خود نزدیک ساختند تا زمینه هم پیمانی فایل پاورپوینت کامل هند و اسراییل فراهم آید. اما جمال عبدالناصر که در راستای ملی کردن کانال سوئز در حال جنگ با انگلیس، فرانسه و اسراییل به سر می برد هنگام برگزاری جلسات سران کشورهای غیرمتعهد دیدگاه مثبت نهرو درباره اسراییل را به کلی تغییر داد و از او یک چهره مهم ضدصهیونیست ساخت. این مقاله تحول مهم و تاریخی دیدگاه نهرو نسبت به اسراییل را بررسی می کند.

به دنبال بروز اسلام گرایی و تحولات آرام و گسترده در ساختار سیاسی دو کشور ترکیه و پاکستان امید امریکا به دو هم پیمان خود در منطقه کم رنگ گردید و احتمال رویکرد جدی این کشور به استفاده از هند در راستای حمایت از منافع منطقه ای اسراییل قوت گرفت. این موضوع به اهمیت مقاله حاضر می افزاید.

درآمد:

جواهر لعل نهرو (۱۸۸۹۱۹۶۴) فرزند موتی لعل نهرو، اولین نخست وزیر هند (پس از استقلال) است که خود و خاندانش در طول دوران نهضت آزادی هند در قرن بیستم، از رهبران برجسته مبارزه بااستعمار بریتانیا بودند. آنها در راه استقلال هند بارها به زندان افتاده و گهگاه مورد ضرب و شتم قرار گرفتند.

نهرو با وجود برخی اختلاف نظرهای اساسی با مهاتما گاندی درباره مسایلی نظیر دین و سوسیالیسم علاقه و ارادت بسیاری به گاندی داشت و به ویژه مبارزه گاندی با تعصبات خشک و تنگ نظرانه هندوهای افراطیِ ضدمسلمان را ستایش می کرد. گاندی نیز توجه خاصی به نهرو و خاندان مبارز وی داشت و در عمل هم جواهر لعل را به عنوان جانشین خود برگزید. مردم هند همواره سوابق خدمت نهرو، پدر، مادر و همسرش را به نهضت آزادی هند پاس داشته اند و بیش از چهل سال پس از استقلال آن کشور، با رای قاطع خود از نخست وزیری نهرو، دختر و نوه اش (ایندیرا و راجیو گاندی) حمایت کرده اند اگر چه در برخی مقاطع، این حمایت نسبت به ایندیرا و راجیو جلوه ای کمرنگ می یافت، اما به زودی و در انتخابات بعدی درخشش خاصی پیدا می کرد.

پرونده سیاسی نهرو و دخترش (ایندیرا) را در دو عرصه سیاست داخلی و خارجی، می توان از جهات گوناگون بررسی کرد. در این میان، اگر در فصل مربوط به مناسبات سیاسی این خاندان با صهیونیسم دقیق شویم، به وضوح در می یابیم که خاندان نهرو در طول دوران حکومت خویش بر هند، سنگی در راه پیشبرد اهداف صهیونیزم در هند بوده و همواره به سوی ستیز و چالش فزاینده با اسراییل پیش رفته اند.

در این نوشتار توجه شما را به کارنامه سیاسی نهرو، بخش مربوط به روابط و مناسبات وی با اعراب و اسراییل، جلب می کنم:

جواهر لعل نهرو، در ایام تحصیل در دانشگاه کمبریج انگلیس، دوست و همکلاس آبا اِبان (وزیر امور خارجه مشهور اسراییل) بود.^(۱) وی در سال ۱۹۳۹، که مقارن با دوران اوج یهودستیزی هیتلر در اروپا بود، با حییم وایزمن (رهبر مشهور صهیونیست ها و نخستین رییس جمهور اسراییل) دیدار و گفت وگو کرد^(۲) و در ژوییه همان سال (دو ماه پیش از شروع جنگ جهانی دوم) به حزب کنگره که رهبری مبارزه ملی و ضد استعماری هند را بر ضد استعمار بریتانیا به عهده داشت پیشنهاد کرد که هندوستان را ملجا و پناهگاه یهودیان اروپا قراردهد، ولی کمیته اجرایی کنگره از قبول این پیشنهاد امتناع کرد و زمانی که شخصیت مشهور و مبارز هندی، (سوباته چندرا بوس)، در نامه ای به نهرو به این امر اعتراض نمود وی در توجیه مقام خود گفت که تصمیم داشته هند از فرصت جنگ جهانی بهره گیرد و با پناه دادن به یهودیان، بر گروهی از بهترین تکنیسین ها و کارشناسان فنی (یهودی) اروپا دست یابد.^(۳)

درنامه ای هم که نهرو در ۲۹ مه ۱۹۳۳ از زندان به دخترش ایندیرا نوشته و در آن وضعیت فلسطین در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ را تحلیل کرده است، هر چند به طور ضمنی و تلویحی، به نقش استعمار بریتانیا در کاشتن صهیونیست ها به عنوان «محافظ راه هند» در فلسطین و همکاری یهودیان مهاجر با استعمار بریتانیا، در به عقب انداختن آزادی مردم بومی آن سرزمین اشاره دارد، اما در مجموع، از تصریح به ماهیت استعماری جنبش صهیونیسم و محکوم کردن جدی آن خودداری کرده و به اصطلاح «یکی به نعل و یکی به میخ، زده است».^(۴)

نهرو در اوایل دوران نخست وزیری خویش، به موجودیت اسراییل صحه گذاشت (۱۷ سپتامبر ۱۹۵۰)^(۵) و با این کار، خواسته یا ناخواسته، بنایی کج را بنیان کج گذاشت؛ هر چند که وی تاکید کرد این اعتراف، به معنای نفی وجود اختلاف نظر بین فایل پاورپوینت کامل هند و اسراییل، در بسیاری از امور از جمله مساله قدس و مرزهای اسراییل نیست.^(۶) جالب آن که پس از نهرو این اختلاف نظرها به مرور برطرف شد، اما بدعتی که او نهاده بود پا برجا ماند و تقویت گردید.

در پی اقدام نهرو در به رسمیت شناختن اسراییل، کنسولگری این کشور در بمبئی گشایش یافت و شروع به کار کرد. اگرچه، نهرو و دخترش (ایندیرا) تا آخر عمر، به بهانه های مختلف از مبادله سفیر با اسراییل طفره رفتند و در این مدت، سفارت انگلیس در تل آویو، به امور هندی های مقیم اسراییل رسیدگی می کرد. ناگفته نماند که مسلمانان هند نقش مهمی در جلوگیری از گسترش روابط آن کشور با اسراییل داشتند.

اعتراف نهرو به موجودیت اسراییل، هر چند خواسته صهیونیست ها را آن گونه که انتظار داشتند برآورده نکرد اما از آن جا که گام مثبتی به سوی هدف آنها که نفوذ و سلطه بر هند بود، به شمار می رفت، و باعث تقدیر و تشکر آنان را گردید. و دکتر امانوئل اولسفانجر، دوست یهودی نهرو، در نامه ای که روز ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۰ با عنوان «پاندیت عزیزم!» به نهرو نوشت، این عمل را در حکم هدیه ای شمرد که وی در روز عید یهودیان (روز کفاره) به آنان داده است.^(۷)

گام دیگر نهرو به نفع اسراییل، در کنفرانس باندونگ (آوریل ۱۹۵۵) برداشته شد. در این کنفرانس اونو، نخست وزیر برمه، با تحریک صهیونیست ها، پیشنهاد کرد که از اسراییل هم برای شرکت در جمع سران کشورهای غیر متعهد که در کنفرانس حاضر بودند دعوت شود، نهرو نیز از پیشنهاد وی حمایت کرد؛ امّا این پیشنهاد، با رای مخالف شخصیت های سیاسی عرب و مسلمان حاضر درکنفرانس رد شد^(۸) و کنفرانس در قطعنامه صادره تصریح کرد:

«با توجه به بحران خاورمیانه ناشی از وضع فلسطین و خطری که این بحران برای صلح جهانی دارد، کنفرانس کشورهای آسیایی و آفریقایی حمایت خود را از حقوق خلق عرب فلسطین اعلام می دارد و خواستار قطعنامه های سازمان ملل متحد درباره فلسطین و نیز جست وجوی راه حل مسالمت آمیزی برای مساله فلسطین است.»^(۹)

کنفرانس باندونگ؛ سرآغاز جدایی نهرو از صهیونیسم

دفاع جدی نهرو از عبدالناصر در جریان درگیری شدید مصر با قوای متجاوز انگلیس، فرانسه و اسراییل بر سر ملی کردن کانال سوئز در ۱۹۵۶ میلادی و نیز استمداد نهرو از ناصر برای حل مناقشات مرزی هند و چین در ۱۹۶۲، سرفصل های جدیدی هستند که با کنفرانس باندونگ، در کارنامه سیاسی نهرو آغاز می شود.

ژاک پیرن، استاد تاریخ دانشگاه های بلژیک و سوییس، با اشاره به شخصیت ممتاز و جهانی نهرو می نویسد:

«ایده آلیسم و صلح طلبی نهرو که از الهامات نژادی و تربیتی او سرچشمه می گیرد، در کنار تعلیم و تربیت غربی که وی را از تعصبات مذهبی به دور داشته، سبب گردید که نهرو نه در اردوگاه مدنیت های انفرادی اتحادیه آتلانتیک وارد شود و نه به سوی بلوک شرقی بگراید. روی این اصل، شخصیت ممتاز و بین المللی برای خود فراهم آورد و توانست در دولت های مشترک المنافع، مقامی احراز کند که از او به عنوان مشاور در امور و سیاست آسیایی تبعیت نمایند. اما پس از کنفرانس باندونگ، روز به روز از غربی ها فاصله گرفت و حتی با وجود سیاست عمومی انگلستان، در کنار دولت های مسلمان، به ویژه مصر صف آرایی کرد.»^(۱۰)

محمد حسنین هیکل، نویسنده و سیاستمدار مشهورمصری نیز که وزیر اطلاعات عبدالناصر و منشی مخصوص وی بوده است، نظری مشابه ژاک پیرن دارد و کنفرانس باندونگ را نقطه عطفی در آشنایی نهرو با ماهیت مساله اعراب و اسراییل می داند.

هیکل، که ازنزدیک شاهد تماس ها و گفت وگوهای ناصر با سران شرق و غرب بوده، فصلی مبسوط از کتاب خواندنی خود «عبدالناصر و العالَم» را با عنوان «عبدالناصر و نهرو؛ روح الشرق» به مناسبات این دو اختصاص داده است. وی می نویسد:

«زمانی که جمال عبدالناصر و نهرو برای نخستین بار در ۱۵ فوریه ۱۹۵۵ طی دیدار رسمی سه روزه نهرو از قاهره با هم دیدار کردند، بر یکدیگر اثری عمیق و ژرف گذاشتند: عبدالناصر، قامتی تنومند و قوی داشت و مرد عمل بود؛ و نهرو با اندامی لاغر و نحیف مرد فکر و اندیشه به نظر می رسید… . احساس نهرو نسبت به ناصر، مانند احساس پدری نسبت به فرزند خویش است او مانند هر پدری از جرات و شجاعت فرزند خویش در شگفت بود هر چند که از آن بیم و هراسی هم داشت. نهرو به قدرت عملی و بُرش عبدالناصر افتخار می کرد و بدان غبطه می خورد.»^(۱۱)

جواهر نخستین بار در یک دیدار رسمی از قاهره (۱۵ فوریه ۱۹۵۵) با ناصر ملاقات کرد و سپس این دیدار در کنفرانس باندونگ (اندونزی، آوریل ۱۹۵۵) تکرار گردید. از آن پس، هرگاه نهرو عازم اروپا یا امریکا می شد، بین راه به قاهره سری می زد و زمانی هم که فرصت دیدار از آن شهر را نداشت هواپیمای وی ساعتی در فرودگاه قاهره توقف می نمود و در آن مدت او با ناصر دیدار و گفت وگو می کرد.^(۱۲) ناصر هم دیدار نهرو را بی بازدید نگذاشت و در سخنرانی که جواهر لعل، بهار ۱۹۶۰ در میدان رانجیلاه دهلی ایراد کرد و در آن حدود ۴۰۰ هزار تن زن، مرد، کودک، پیر و جوان گرد آمده بودند، حضور یافت.^(۱۳)

هیکل معتقد است که آشنایی و ارتباط نهرو با ناصر، در شناخت دقیق او از ماهیت استعماری اسراییل، و صبغه ضد استعماری و حق طلبانه مبارزات اعراب با رژیم صهیونیستی، موثر بوده و ریشه حمایت هند از مصر در جریان حمله مشترک نیروهای انگلیس، فرانسه و اسراییل به کانال سوئز (۱۹۵۶) را باید در همین نکته جست وجو کرد. به گفته او، نهرو برای نخستین بار در کنفرانس باندونگ با حقیقت امر درگیری اعراب و اسراییل آشنا شد. صهیونیست ها درکنفرانس مزبور ابتدا وزیر برمه (اونو) را موافق خود کرده بودند و سعی داشتند نهرو را نیز به سمت خود بکشند. نهرو نیز با حضور اسراییلی ها در کنفرانس موافق بود، وی در آن زمان از مشکل حقیقی فلسطینی ها و نقش استعماری صهیونیسم بی خبر بود، او از سهم مشترک فلاسفه و اندیشمندان یهود و عرب در دوران شکوفایی تمدن اسلامی سخن می گفت و مدارا و همزیستی مسالمت آمیز اعراب با اسراییل را تداوم همان خط می دانست؛ به همین منظور وجود یک میلیون پناهنده فلسطینی نیز برای او مشکل چندانی تلقی نمی شد؛ همان گونه که تقسیم و تجزیه خود شبه قاره به هند و پاکستان شرقی و غربی، حدود ۱۶ میلیون پناهنده در دو کشور باقی گذارد. به همین دلیل نهرو عقیده داشت که باید اسراییل را به عنوان یک «واقعیت موجود» شناخت و نمایندگان آن دولت را به جلسات کنفرانس دعوت نمود تا از راه ایجاد تماس و گفت وگو بین طرفین به حل مساله نزدیک شوند…

اما زمانی که به ریشه واقعی نزاع اعراب و اسراییل پی برد و مسایل را خوب دریافت، در جلسات «کمیسیون سیاسی» کنفرانس آشکارا نظریات اعراب را بر لزوم عدم قبول اسراییل مطرح کرد؛ درهای کنفرانس را به روی اسراییلی ها بست و از آن پس به حمایت و تایید کامل اعراب پرداخت.^(۱۴)

دفاع نهرو از عبدالناصر در جنگ سوئز

۲۶ ژوئیه ۱۹۵۶، جمال عبدالناصر، با نطقی پرشور در اجتماع پرشکوه مردم مصر در اسکندریه، تصمیم قاطع خویش را برای «ملی کردن کانال سوئز» و قطع دست استعمار بریتانیا از منطقه اعلام کرد، و این در حالی بود که کمک مصر به انقلاب ضداستعماری الجزایر، به شدت فرانسه را خشمگین کرده بود. همچنین اسراییل از گسترش روز افزون قدرت عبدالناصر، که جهان عرب را در برابر دولت صهیونیستی متحد می کرد، بیمناک بود. همزمانی این سه مساله، روابط ناصر با کشورهای ذی نفع در منطقه ( انگلیس، فرانسه و اسراییل) را به سرعت تیره کرد. به گونه ای که سیر فزاینده درگیری ها، به حمله نظامی اسراییل به کانال سوئز و در پی آن، تجاوز قوای انگلیس و فرانسه به خاک مصر انجامید.^(۱۵) در جریان کشاکش مزبور، از سوی برخی کشورها پیشنهاد شد که اداره کانال سوئز زیر نظر یک سازمان بین المللی قرار گیرد؛ ولی هند مانند شوروی، اندونزی و سیلان خ