خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل فضیلت عقلانی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل فضیلت عقلانی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل فضیلت عقلانی شامل 46 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل فضیلت عقلانی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل فضیلت عقلانی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل فضیلت عقلانی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل فضیلت عقلانی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل فضیلت عقلانی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل فضیلت عقلانی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل فضیلت عقلانی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فضیلت عقلانی :

فلسفه دین(۵۱)

دکتر احمد بهشتی

قوه عقلانی یکی از خاصیت های «قوه نبوی » است. خاصیت دیگر قوه نبوت، توان تصرف در طبیعت است.

از دیدگاه شیخ الرئیس، ابوعلی سینا، مردمی استحقاق نام شریف انسانیت دارند که در عالم آخرت، به سعادت حقیقی نائل آیند. همه کسانی که به سعادت حقیقی می رسند، در یک مرتبه نیستند; بلکه دارای مراتب و درجاتند ^(۱) . همان طوری که قرآن کریم فرموده است: «هم درجات عندالله و الله بصیر بما یعملون » ^(۲) . این آیه درباره کسانی است که پیرو رضوان و خشنودی خدایند. می توان آیه را این گونه تفسیر کرد: «آنان را در نزد خداوند، درجاتی است و خداوند به کردار آنها بصیر است » ولی بهتر این است که بگوییم: خود آنها در پیشگاه خداوند، درجاتند.

امام صادق علیه السلام فرمود: پیروان رضوان خداوند، درجاتند. و آنها برای مؤمنان، درجاتند. خداوند، به ولایت و معرفت ما اعمالشان را مضاعف می کند و درجاتشان را بالا می برد. ^(۳) شیخ الرئیس معتقد است که شریفترین و کاملترین کسانی که به سعادت حقیقی رسیده اند، آنهایند که «قوه نبوی » دارند. این قوه، دارای سه خاصیت است که گاهی همه آنها در یک انسان جمع می شوند و گاهی جمع نمی شوند.

قوه عقلانی

یکی از این خاصیتها مربوط است به قوه عقلانی. کسی که قوه نبوی دارد، به مرتبه ای می رسد که بدون داشتن معلم بشری، در کوتاهترین زمان، از معقولات نخستین به معقولات ثانی و از بدیهیات به نظریات می رسد. و این، به خاطر شدت اتصال او به عقل فعال است. رسیدن به چنین کمالی هر چند نادر است، ولی ممتنع نیست.

خردمندان عالم حدس را می پذیرند. حدس، عبارت است از تفطن به حد وسط قیاس، بدون تعلیم و تامل و تفکر ^(۴) . گاهی انسان، حقایق را از راه تفکر به دست می آورد و گاهی از راه حدس.

دانشمدان رشته های تجربی، گاهی حقیقتی را از راه تجربه کشف می کنند و گاهی از راه حدس.

«نیوتن » از سقوط سیبی از یک درخت سیب، حدس زد که زمین دارای نیروی جاذبه ای است که سیب را از درخت جدا می کند و به سوی خود می کشاند. بعدا این مطلب، از راه تجربه مورد تایید قرار گرفت.

صدرالمتالهین مدعی است که در جوانی اصالت ماهیتی بوده، ولی سرانجام به هدایت الهی، اصالت وجودی شده است.

حدس، راهی برای کشفیات علمی

شیخ الرئیس ^(۵) معتقد است که همه علوم بشری از راه حدس به دست آمده است و این مطلب، از راه تامل معلوم می شود. این انسان، مطلبی را حدس زد وآن انسان، مطلبی دیگر را و آن نیز مطلبی دیگر.

تا علم به مرتبه ای رسید که بتواند دارای مسائل و مطالب قابل توجهی باشد و دانشمندان درباره آن، به تالیف و تحقیق و تدریس و تعلیم و تعلم بپردازد. در تمام مسائل علمی حدس جایز است. نفوس قوی و توانا، حق دارند که درباره هر مساله ای از مسائل علمی حدس بزنند بدون این که مساله ای بر مساله دیگری ترجیح داشته باشد. منتهی نفوس بشری با هم فرق دارند. برخی بسیار حدس می زنند و برخی کم.

همان طوری که در جانب نقصان، برای حدسها حدی نیست و ممکن است این قدر حدسها نقصان یابد که به صفر برسد، در جانب زیادت نیز برای حدسها حدی نیست و ممکن است ذهن قوی به مرحله ای نائل گردد که اکثر یا همه چیزها را حدس بزند; چرا که برای قوت ذهن، حدی و نهایتی نیست. بنابراین، ذهن انسان ممکن است به مرحله ای برسد که بر تمام معقولات، از راه حدس احاطه پیدا کند.

همچنین ممکن است برخی از حدسها در زمانی طولانی تر و در تامل و اندیشه ای بیشتر به دست آید و برخی در زمانی کوتاهتر، با تامل و اندیشه و درنگی کمتر.

هیچ بعید نیست که انسانهایی به مرحله ای از صفای ذهن و جلای نفس و پاکی روح برسند که همه یا اکثر معقولات را در کوتاهترین زمان، حدس بزنند.اینان به طور مستمر، همواره از اولیات به غیر اولیات نائل می شوند.

مرحله کمال نهائی

و باز هم بعید نیست; این نفوس به مرحله ای برسند که به هیچ وجه تسلیم طبیعت نباشند و از جاذبه ای شهوی و غضبی- جز در چارچوب عقل-پرهیز کنند.

کسی که به چنین مرتبه ای برسد، در میان پیامبران، شریفترین و جلیل ترین آنهاست. به خصوص اگر از نظر فضیلت خیالی و از نظر خاصیت دیگر قوه نبوت-یعنی تصرف در طبیعت-به مرحله کمال نهایی رسیده باشد.

چنین انسانی، گویی قوه عقلی او کبریت; و عقل فعال، آتش است که آن را مشتعل می کند و به جوهر خود مبدل می سازد.گویی نفس شریف این انسان، همان است که قرآن کریم درباره اش می گوید:

«…یکاد زیتها یضی ء و لو لم تمسسه نار، نور علی نور…» ^(۶) .

«نزدیک است که روغن آن مشتعل گردد; هر چند که آتشی آن را مس نکند. نوری است بر نوری »

درجات تابش انوار معرفت بر دلها

از نظر علامه طباطبایی، مثلی که در آیه مبارکه نور زده شده، برای این است که حقیقت نوری که بر دلهای مؤمنان می تابد، معلوم گردد ^(۷) . شاهد این مطلب، این است که در ذیل آیه مزبور می فرماید:

«…یهدی الله لنوره من یشاء…» ^(۸) . از اینجا معلوم می شود که تنها مؤمنانند که شایسته تابش انوار معرفت، بر دلهای خویشند. ولی سایر مردم، از این نعمت محرومند. اینها نیز درجات مختلفی دارند. پیامبران در درجات عالی قرار دارند. هر چند خود آنها نیز در یک درجه نیستند.

امام باقرعلیه السلام درباره جمله «مثل نوره…» در آیه مزبور فرمود: یعنی مثل هدایت خداوند در دل مؤمن، همانند مشکلاتی است که در آن، چراغی است.چراغ (مصباح)، باطن مؤمن; و قندیل، دل مؤمن; و مصباح، نوری است که خداوند در دل او قرار داده است….

مؤمن در پنج نور، رفت و آمد می کند: محل دخولش نور و محل خروجش نور و علمش نور و کلامش نور و راه او در روز قیامت به سوی بهشت، نور است.

راوی می گوید: برخی معتقدند که منظور از «مثل نوره…» نور خداوند است. حضرت در پاسخ فرمود: خداوند، مثل ندارد.

«…فلا تضربوا لله الامثال…» ^(۹)

برای خداوند، مثل نزنید ^(۱۰) . این نکته را در ذیل این حدیث، خاطر نشان می کنیم که نور بردو قسم است:

یکی آنکه نام خداست و دیگری آنکه فعل خداست. آنچه مثل بر نمی دارد، همان است که نام خداست; ولی آنکه فعل خدا و اشراق او بر دل مؤمن است، مثل بردار است و در خود آیه نور، برای آن مثل زده شده است. منظور امام علیه السلام از آنچه مثل برنمی دارد، قسم اول است، نه قسم دوم.

قطعا بارزترین مصادیق آیه نور پیامبر گرامی صلی الله علیه وآله و ائمه اطهارعلیهم السلام هستند یعنی آنها بر قله مصادیق قرار دارند. انبیا و اولیا و ائمه پیشین علیهم السلام در درجات پایین ترند. پس از آنها نوبت به مؤمنین می رسد.

از امام صادق علیه السلام درباره آیه مزبور سؤال شد. حضرت فرمود: «هو مثل ضربه الله لنا» آن مثلی است که خداوند برای ما زده است. پیامبرصلی الله علیه وآله و امامان علیهم السلام از ادله و آیات خداوند می باشند که به وسیله آنها به توحید و مصالح دین و احکام و سنن و فرائض دین هدایت می شوند. ^(۱۱) منظور امام ششم علیه السلام این است که پیامبر گرامی اسلام و ائمه اطهارعلیهم السلام افضل مصادیقند و گرنه ظاهر آیه، شمول دارد و انبیا و اولیا و اوصیای دیگر را هم در بر می گیرد. بلکه مؤمنان نیز در حد ظرفیت ایمانی خود از اشراق نور الهی بی بهره نیستند.

دلهای اهل ایمان، از لحاظ ظرفیت ایمانی متفاوتند. هر چه فضای معنوی و ایمانی دل پهناورتر باشد، بهره اش از افاضه نور الهی بیشتر است.

یک آئینه کوچک، نور کمتری از خورشید می گیرد; ولی یک آئینه بزرگ، نور بیشتری دریافت می کند.

با توجه به روایاتی که در کتب تفسیر، ذیل آیه نور نقل شده است، معلوم می شود که شیخ الرئیس از آیه مزبور، استفاده بسیار مناسبی کرده است.

نه تنها در تفاسیر شیعی روایاتی