خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تاویل قرآن از دیدگاه امام خمینی (ره)

با فایل فایل پاورپوینت کامل تاویل قرآن از دیدگاه امام خمینی (ره) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل تاویل قرآن از دیدگاه امام خمینی (ره) شامل 64 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل تاویل قرآن از دیدگاه امام خمینی (ره) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل تاویل قرآن از دیدگاه امام خمینی (ره) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل تاویل قرآن از دیدگاه امام خمینی (ره) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل تاویل قرآن از دیدگاه امام خمینی (ره) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تاویل قرآن از دیدگاه امام خمینی (ره) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل تاویل قرآن از دیدگاه امام خمینی (ره) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل تاویل قرآن از دیدگاه امام خمینی (ره) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تاویل قرآن از دیدگاه امام خمینی (ره) :

این مقاله پس از بیان معنی تاویل قرآن کریم به ضرورت آن از نظر عقلی ونقلی پرداخته و دیدگاههای مختلف مسلمانان را در مورد تاویل بیان کرده است. آنگاه به تفاوت تاویل و تفسیر پرداخته و چون تاویل را قسیم تفسیردانسته است، هیچکدام از تاویلات عرفانی را تفسیر به رای نشمرده است;سپس روش امام خمینی در تاویل قرآن را تطابق دادن بین کتاب تدوین وکتاب تکوین دانسته است و نمونه هایی را به عنوان شاهد بر این روش بیان کرده است.

کلید واژه ها: تاویل، تفسیر، تشبیه و تنزیه، راسخان در علم، کتاب آفاقی،کتاب انفسی، کتاب تدوینی.

۱. مقدمه

تفسیر قرآن کریم از همان ابتدای نزول مورد توجه مسلمانان بوده و هر کس باندازه فهم و استعداد خود به شرح و توضیح آیات شریفه اهتمام می ورزید. ولی مساله تاویل قرآن – با آنکه مکرر در آیات شریفه بیان شده است – همیشه با نوعی تردید وشک همراه بوده و دیدگاههای غیر معتدل در مورد آن اظهار شده است. به همین جهت ما ابتدا ضرورت تاویل و تفاوت آن را با تفسیر بیان کرده و سپس دیدگاههای امام خمینی را در مساله تاویل قرآن توضیح می دهیم.

۲. ضرورت تاویل

تاویل در لغت پایان و سرانجام چیزی را گویند و در روایات باطن قرآن را تاویل آن دانسته اند. مثلا در روایات متعددی آمده است که قرآن دارای ظاهر و باطنی است[۱]و در روایات دیگری آمده است که: «ظهره تنزیله و بطنه تاویله[۲] »; باطن قرآن همان تاویل آن است.

و اما قرآن کریم در سوره آل عمران تنها به وجود تاویل برای تمام قرآن یا برای آیات متشابه و اینکه آن تاویل را غیر از خداوند و راسخان در علم کسی نمی داند، تصریح شده است.[آل عمران، آیه ۷] ولی از آیه شریفه «یوم یاتی تاویله »[اعراف، آیه ۷] و «هذاتاویل رؤیای من قبل »[یوسف، آیه] استفاده می شود که تاویل همان واقعیت خارجی است که فراتر از الفاظ و عبارتها است. نفس ظهور امام زمان علیه السلام و یا روزقیامت تاویل قرآن است و نیز آمدن حضرت یعقوب با همسر و فرزندان خود نزدحضرت یوسف علیه السلام تاویل آن خواب حضرت یوسف است.

مرحوم سید حیدر آملی می گوید: «تاویل قرآن عقلا و نقلا واجب است »[۳] .

متاسفانه پس از این عبارت قسمتی از کتاب او از بین رفته است و دلیل او بر این مدعامعلوم نیست; اما می توان ادعا کرد که آیات فراوانی در قرآن کریم وجود دارد که اگراین آیات تاویل نشوند و بر واقعیتی فراتر از الفاظ و عبارتها حمل نشوند، تشبیه وتجسیم لازم آمده و نسبتهای ناروا به خدای متعال داده خواهد شد. عبارت هایی ازقبیل «وجه الله »، «یدالله »، «جنب الله »، «روح الله »، «نفس »، «سمع »، «بصر»، «قول »،«کلام »، «مجی ء»، «استواء»، «غضب »، «سخط »، «مکر»، «استهزاء»، «خدعه »، «نسیان »و… در قرآن کریم و روایات بکار رفته و معمولا این کلمات با لوازم مادی به کار می روند و نسبت دادن آنها به خدای متعال معنایی غیر از معنای معهود ذهنی را می طلبد.

ملا صدرا دیدگاههای مختلف را در باب تاویل آیات متشابهی که اثبات ید یااستواء بر عرش نموده است چنین گزارش نموده است: «روش اهل لغت و اهل حدیث حنبلیان آن است که به ظاهر الفاظ تمسک می کنند، هر چند بر خلاف عقل باشد. ولی روش اصحاب فکر آن است که این آیات را طوری تاویل نمایند که با فکرآنان هماهنگ باشد. معتزلیان در مباحث مربوط به مبدا طرفدار تنزیه بوده و این آیات را تاویل می کنند; ولی در مباحث مربوط به معاد این الفاظ را بر همان ظاهر خود ابقامی نمایند; اما روش صحیح آن است که این آیات نه بر تشبیه و نه بر تنزیه حمل نشود»[۴] .

وهابیان هرگز به سراغ تاویل نمی روند. عبدالعزیز بن باز می گوید: «ما معتقدیم که خداوند صورتی دارای جلال و جمال داشته و نیز معتقد هستیم که خداوند دو چشم حقیقی دارد و به اتفاق اهل سنت چشمان خداوند دو عدد است و نیز معتقد هستیم که خداوند دو دست بزرگ و با کرامت دارد[۵] ».

چنانکه روشن است این کلام بر تشبیه خداوند به خلق و جسمانی معرفی کردن خدای متعال و در نتیجه محدود شدن خداوند و ترکیب و همراه نقص دانستن صراحت دارد و انکار تاویل نتیجه ای غیر از این نخواهد داشت.

برخی نیز گفته اند «تاویل قرآن کریم اصلا جایز نیست و آن را تنها در سه حدیث پذیرفته اند: ۱- الحجر الاسود یمین الله فی الارض; حجراسود دست راست خدا درزمین است; ۲- قلب المؤمن بین اصبعین من اصابع الرحمان; دل مؤمن میان دوانگشت از انگشتان خدای مهربان است; ۳- انی لاجد نفس الرحمان من جانب الیمن »[۶] ; من دم خدای مهربان را از سمت یمن می یابم با توجه به آنچه گذشت روشن شد که چهار نظر مشهور در باب تاویل قرآن وجود دارد:

۱ – افراط برخی از معتزله و نیمه فیلسوفانی که تمام آیات مربوط به توحید و معادرا تاویل و بر غیر ظاهرشان حمل می نمایند.

۲ – تفریط حنبلیان که تمام ظواهر الفاظ را پذیرفته و بر همان معنای ظاهر الفاظحمل کرده اند; گویا که قرآن هرگز تاویل ندارد.

۳ – نیمه اعتدال که در میان عالمان شیعی نیز دیده می شود که آیات مربوط به توحید را تاویل می کنند; اما آنچه را مربوط به معاد و نعمت های بهشت یا عذاب جهنم است بر ظاهر آن حمل می کنند.

۴ – اعتدال واقعی: محی الدین ابن عربی می گوید: «هر صورت حسی دارای یک روح معنوی است و صورت حسی آن ظاهر، و روح معنوی آن باطن است و صورتی در زیر دارد آنچه در بالاستی; به این جهت باید همیشه بین ظاهر و باطن جمع نمود ومقصود از عبرت نیز همین عبور از ظاهر به باطن است و آنانکه بر ظاهر جمودمی ورزند، از صورت ظاهر هرگز عبور ننموده و عبرت گرفتن را تنها به تعجب نمودن منحصر دانسته اند[۷] ».

فقهای بزرگ معمولا در برابر تاویل موضع منفی گرفته و باب تاویل قرآن رابسته اند، شاید بتوان گفت حق نیز با آنان است; زیرا مدعیان دروغگو در اینجا فراوان است و برخی برای آنکه دست برداشتن خود از ظواهر شرع را توجیه نمایند به سراغ تاویل می روند. در عین حال باید گفت: گرچه سوء استفاده از آن نیز فراوان بوده است، اصل تاویل حق و غیر قابل انکار است.

۳. تفاوت تفسیر و تاویل

تفسیر آشکار کردن مراد و معنای الفاظ است، بویژه الفاظی که مدلول آنها روشن نباشد. امام خمینی می فرماید: «به طور کلی معنای تفسیر آن است که شرح مقاصد آن کتاب را بنماید و مهم، بیان منظور صاحب کتاب باشد. این کتاب شریف که به شهادت خدای تعالی کتاب هدایت و تعلیم است و نور طریق انسانیت است باید مفسر در هرقصه از قصص آن بلکه هر آیه از آیات آن جهت اهتداء به عالم غیب و حیث راهنمایی به طریق سعادت و سلوک طریق معرفت و انسانیت را به متعلم بفهماند. مفسر وقتی مقصد از نزول را به ما بفهماند مفسر است; نه سبب نزول; آن طور که در تفاسیر وارداست[۸] ».

اگر معنای تفاسیر همان باشد که امام خمینی ادعا کرده است باید گفت: «تاکنون تفسیری برای کتاب خدا نوشته نشده است[۹] ». زیرا آنگونه که امام خمینی فرموده است. فراگیری نکته های بدیع و بیان و وجوه اعجاز و شان نزول آیات و زمان نزول ومکی و مدنی و اختلاف قراءات و اختلافات مفسرین و یادگیری قصص و حکایات واطلاع از تاریخ گذشتگان همه اینها از مقصود و مراد واقعی قرآن به دور است و حتی موجب حجاب و غفلت از قرآن کریم می باشد[۱۰] تفسیر حقیقی قرآن وظیفه اصلی است و از عهده انسانهای ضعیف خارج است و آنچه که ذکر می شود تنها به عنوان احتمالی بیش نیست[۱۱] ، و هر کدام در جای خود خوب است; اما نباید به آنها بسنده نمود و مقصود قرآن را به آن منحصر دانست[۱۲] .

از این کلمات که از حضرت امام خمینی نقل شد، استفاده می شود که مراد ایشان ازتفسیر قرآن معنای اصطلاحی نیست. وقتی می فرماید: تاکنون برای قرآن تفسیرنوشته نشده است مراد تفسیر باطن قرآن و مقصود واقعی آن است; ولی تفسیر به معنای توضیح الفاظ و مفردات و آیات قرآن کریم بسیار است و فراوان نوشته شده است.

به هر حال از روایات فراوانی استفاده می شود که تاویل قرآن غیر از تفسیر آن است و نسبت منطقی آنها تباین است; نه عموم مطلق. مثل: «یا حکم ان لهذا تاویلاوتفسیرا; ای حکم این تاویل و تفسیری دارد»[۱۳] ، و «… علمنی تاویلها و تفسیرها;تاویل و تفسیر آن را به من بیاموز»[۱۴] ، «ظهره تنزیله و بطنه تاویله; ظاهرش تنزیل آن و باطنش تاویل آن است »[۱۵] ، البته گاهی تاویل و تفسیر به جای یکدیگر بکارمی روند; مثلا از ابن عباس نقل شده است که: «تفسیر بر چهار قسم است: ۱ – آنچه راکه هر کس باید بداند. ۲ – ظرافتهای کلام که عرب آن را می فهمد. ۳ – آنچه را که فقط عالمان می فهمند. ۴ – آنچه را که جز خداوند کسی نمی داند»[۱۶] . قسم سوم و چهارتفسیر در این کلام ابن عباس همان تاویل است که به خدای متعال و راسخان در علم اختصاص دارد.

سید حیدر آملی تفسیر را در مقابل تاویل دانسته و می فرماید: «تفسیر یعنی بحث از کیفیت، اسباب و شان نزول آیات و امثال آن و این جایز نیست، مگر آنکه روایت درستی در مورد آن آمده باشد ولی تاویل به معنای صرف نمودن آیات به معنای مناسب آن است و این بر عالمان ممنوع نیست به شرط آنکه با قرآن و سنت موافق باشد»[۱۷] .

عبد الرزاق کاشانی نیز در ابتدای تاویلات خود تفسیر را در مقابل تاویل قرار داده است.[۱۸]از آنچه گذشت روشن گردید که:

۱ – تفسیر به عبارت و الفاظ و توضیح واژه ها ارتباط دارد، و تاویل به واقعیت مربوط است و در بیان مصداقهای خارجی و حقیقت عینی آیات است.

۲ – تفسیر به مشکلات و الفاظ غریب قرآن و غوامض آیات اختصاص دارد; ولی تاویل تمام قرآن فرا می گیرد و هر آیه ای یک صورت ظاهری و یک باطن دارد که صورت باطن همان تاویل و حقیقت خارجی آیه است ۳ – احتمال دارد که تفسیر به احکام قرآن اختصاص داشته باشد[۱۹] ، ولی تاویل همه آیات را اعم از احکام و غیر آنها در بر بگیرد[۲۰] .

۴ – دانش تفسیر برای هر کسی که با علوم ادبی و حدیث و علوم قرآن آشنا باشدممکن است; ولی دانستن تاویل قرآن تنها برای راسخان در علم میسر است.

۵ – تفسیر بر دو قسم است: صحیح و باطل. تفسیر باطل همان تفسیر به رای است