خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل جهان اسلام و فزون خواهی صلیبی ؛ (ترجمه رساله «اسلام و اروپا»، نوشته آیت الله میرزا ابوعبدالله زنجانی)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جهان اسلام و فزون خواهی صلیبی ؛ (ترجمه رساله «اسلام و اروپا»، نوشته آیت الله میرزا ابوعبدالله زنجانی) :

برخی نوشته های تاریخی از چنان قدرت و حرارتی برخوردارند، که گویی به تازگی و درباره موضوع جدیدی نگاشته شده اند. سند تاریخی منتشر نشده زیر از جمله این گونه متون گرم و جذاب است، که تقدیم شما می گردد. این سند، مقاله ای به قلم مرحوم آیت الله میرزا ابوعبدالله زنجانی(ره) می باشد که به شرح وضعیت دنیای اسلام و مسیحیت پرداخته است. این مقاله، در حال و هوای روزگار قیمومیت انگلستان بر عراق در سال ۱۳۰۲ ه.ش نگارش یافته و به امضای مرحوم آیت الله شیخ محمدمهدی خالصی(ره) که به همراه مرحوم آیت الله شیخ حسین لنکرانی(ره) جنبش «مجتمعین مسجد سلطانی تهران» را رهبری و هدایت می کردند؛ رسیده بود. خوانندگان خود می توانند، شیوایی، استحکام و رژف نگری این مقاله را ملاحظه فرمایند.

شکست دولت آلمان و امپراتوری مسلمان عثمانی از متفقین در جنگ جهانی اول، به سلطه انگلیس بر بخش بزرگی از متصرفات عثمانی و از جمله، عراق بین النهرین انجامید و «جامعه ملل»، زیر نفوذ فاتح جنگ، قیمومیت بریتانیا بر عراق را پذیرفت. علمای بزرگ شیعه در عراق که با قشون متجاوز انگلیس در جنوب عراق جنگیده بودند؛ به رهبری آیت الله میرزا محمدتقی شیرازی دوباره، پرچم جهاد بر ضد انگلیس را برافراشتند و عشایر شیعه دجله و فرات را به دفاع از میهن اسلامی فرا خواندند؛ جهادی که در تاریخ معاصر به «ثوره عشرین» یا قیام ۱۹۲۰ عراق مشهور است. البته افکار عمومی جهان نیز قیمومیت تحمیلی انگلیس بر بین النهرین را بر نمی تافت و از قیام مزبور پشتیبانی می کرد.

با این قیام باشکوه، استعمار بریتانیا، ناگزیر به عقب نشینی تاکتیکی شد و مصلحت را در آن دید که اهداف شوم خویش در عراق به شیوه غیر مستقیم با روی کار آوردن دولتی به ظاهر بومی و عربی (اما در باطن دست نشانده و مجریِ اوامر استعمار) دنبال کند. چنین بود؛ که حجاز به آل سعود سپرده شد و امیرفیصل حاکم سابق حجاز به ظاهر، با پشتوانه آرای ملت عراق! و درحقیقت، با پشتیبانی زر و زور انگلیس بر تخت سلطنت عراق تکیه زد و بلافاصله، قراردادی با سر پرسی کاکس کمیسر وقت بریتانیا و عاقد انگلیسیِ قرارداد ۱۹۱۹ وثوق الدوله به امضا رساند. محمدتقی بهار در این باره نوشته است: «قیمومیت بریتانیا و تحت الامری را مدلَّل می داشت» و «از طرف ملیون بین النهرین با اعتراض و نفرت تلقی شد». مرحله بعدی نیز «اجرای انتخابات و تشکیل مجلس [ فرمایشی [موسسان و تصدیق قرارداد مزبور از طرف مجلس [ به اصطلاح[ ملی بین النهرین بود».^(۱)

این اقدامات که نتایج ارزشمند قیام اسلامی و ضد استعماری ۱۹۲۰ عراق را نابود می کرد؛ به صدور حکم تحریم انتخابات فرمایشی از سوی علمای مبارز آن کشور انجامید. میرزای نائینی و آقا سیدابوالحسن اصفهانی از عالمانی بودند، که انتخابات مجلس موسسان را تحریم کردند. بریتانیا و کارگزاران رسمی و غیر رسمی آن در عراق، به منظور در هم شکستن این مقاومت؛ نخست از درِ تهدید و ارعاب درآمدند، که سودی نبخشید. «ملک فیصل در یکی از محاوره های خود با نماینده ایران گفته بود: «علمای ایرانی میهمان ما هستند، ما نهایت احترام را نسبت به آنان مبذول می داریم؛ ولی اگر بخواهند در شوون داخلی و ریاست مُلکی ما دخالت نمایند؛ آنها را قلع و قمع و اخراج خواهیم کرد!» یکی از مامورین انگلیسی نیز در همان اوان، این زمزمه را سر کرده و به مامورین ایران این نیت و اراده را گوشزد نموده بود.^(۲)

زمانی که سیاست ارعاب و تهدید، برای انصراف مراجع شیعه از تحریم مجلس فرمایشی موسسان به جایی نرسید، حکومت بین النهرین نخست، آیت الله شیخ مهدی خالصی را به حجاز قلمرو آل سعود تبعید کرد؛ سپس بیش از سی عالم طراز اول عتبات همچون آیات عظام اصفهانی، نائینی، میرزا مهدی و میرزا احمد، فرزندان آخوند خراسانی، سید هبه الدین شهرستانی و… را به اجبار روانه خاک ایران کرد.

در سیزدهم تیر ۱۳۰۲ ش، تلگراف علما و مراجع تبعیدی به تهران رسید و موجب تاسف و اندوه شدید عمومی گردید؛ که تجمع معترضانه مردم و علما را در مساجد و منزل آیت الله جمال الدین نجفی اصفهانی به دنبال داشت. شخص احمدشاه، مشیرالدوله پیرنیا نخست وزیر و دکتر مصدق وزیر خارجه وقت نیز به تبع افکار عمومی، با علمای تبعیدی اظهار همدردی کرده و از طریق نمایندگان سیاسی ایران در بغداد و لندن به انجام اقدامات دیپلماتیک، جهت رفع توهین های وارده به آنان پرداختند.

در پانزدهم تیر ۱۳۰۲، بیشتر علمای تهران در مسجد مروی جمع شده، خطابه های مهمی علیه اقدامات حکومت انگلیسی عراق ایراد کردند. از سوی اتحادیه تجار و اصناف تصمیم گرفته شد؛ به دولت پیشنهاد کنند؛ در صورت عدم رفع توهین های وارده، از علما بخواهد، کالاهای انگلیسی را تحریم کنند.^(۳) دیگر نقاط کشور، به ویژه، شهرهای واقع شده در مسیر حرکت مراجع از مرز عراق به قم مانند کرمانشاه و همدان نیز از این جوش و خروش ملی و اسلامی خالی نبود.^(۴)

همچنین، در پی تبعید علما، جنبش هایی در بین النهرین علیه حکومت دست نشانده وقت، آغاز شد؛ به طوری که با جنبش عشایر عرب به مبارزه برخیزد. در جلسه انتخابیه بغداد، روسای شیعه حاضر نشدند و کدخداهای محلات بغداد هم، استعفا دادند. به این ترتیب، مساله انتخابات، در روز تعیین شده صورت نگرفت و به تعویق افتاد.^(۵)

علمای تبعیدی، در تاریخ ۱۳ مرداد ۱۳۰۲ از کرمانشاه به طرف همدان حرکت کرده، وارد قم شدند و در همان جا توقف نمودند. از سوی علمای تهران و دولت نیز اقداماتی برای تهیه منزل و دیگر لوازم ضروری آنها انجام گرفت. تمام علمای مرکز در تهران روز ۱۳ مرداد، هم صبح و هم عصر در مسجد سلطانی^(۶) مجتمع شده و از آن تاریخ به بعد، محل اجتماع حضرات، همان مسجد سلطانی گردید. هر روز، جمعیت فراوانی از محترمین، تجار و اصناف در مسجد سلطانی جمع می شدند و سخنرانان به بیان مطالب ضروری و مفید می پرداختند.

از سوی اتحادیه تجار و اصناف بیانیه ای منتشر گردید؛ که با اظهار تاسف از پیشامد یادشده و تنفر از تبعید علما، اعلام می کرد؛ به مدت سه روز (۲۳ ۲۵ ذی حجه) تعطیل عمومی خواهد کرد. به دنبال آن نیز، عصر روز ۲۲ تیر نیز تمام کاروانسراها، و بازارها و مغازه ها تعطیل کرده، در مسجد شاه اجتماع نمودند.^(۷)

جوش و خروش دو ملت ایران و عراق و همچنین اقدامات دیپلماتیک دولت پیرنیا، اینک آثار و نتایج خود را نشان می داد؛ هر چند، برآورنده مطلوب نهایی، یعنی سرنگونیِ دولت دست نشانده عراق و جایگزینی یک حکومت ملی و اسلامی به جای آن، نبود. مقامات انگلیسی، آزادی شیخ مهدی خالصی از تبعید حجاز و جواز ورود او به ایران را پذیرفتند. درباره دیگر علما و مراجع تبعیدی نیز، وزیر مختار انگلیس در ملاقاتی با پیرنیا براساس شرایط معینی، با بازگشت آنها به عراق به استثنای مرحوم خالصی موافقت کرد.^(۸) چندی بعد، علما به عتبات برگشتند و تنها شیخ مهدی خالصی که اجازه بازگشت به عراق را نیافته بود؛ «با خانواده خود به مشهد مهاجرت کرد و در آنجا هم بدرود حیات گفت.»^(۹)

اما جنبشی که با اشغال بین النهرین و تبعید مراجع شیعه به ایران، در کشورمان به وجود آمده بود؛ با بازگشت علمای تبعیدی به عراق پایان نیافت؛ بلکه به همت کسانی چون شیخ حسین لنکرانی و شیخ محمد خالصی زاده فرزند آیت الله خالصی ادامه یافت و با حوادثی که نیرنگ استعمار، برای نابودی آزادی و استقلال ایران پیش آورد؛ به مقابله پرداخت. «مجتمعین مسجد سلطانی تهران» عنوان جمعیتی بود، که در جریان تبعید علمای عراق به وجود آمد و ناطق اصلی این جمعیت، خالصی زاده و ارگان آن نیز روزنامه لوای بین النهرین و بعد از آن اتحاد اسلام بود، که از ۱۱ خرداد ۱۳۰۳ و به مدیریت شیخ حسین لنکرانی منتشر می شد.^(۱۰)

به مناسبت تبعید مراجع شیعه عراق به کشورمان و شور ملت ایران در اعتراض به انگلیسی ها و دست نشاندگان آنها، اعلامیه ها و کتاب های بسیاری در محکوم ساختن فاجعه و دعوت مسلمانان به قیام بر ضد استعمار صلیبی غرب، نوشته و منتشر شد. نوشته زیر، یکی از این آثار است، که در جمادی الثانی ۱۳۴۲ ق (بهمن ۱۳۰۲ ش) به زبان عربی، با عنوان «الاسلام و مسیحیین» یا «اسلام و اروپا»، و به قلم آیت الله میرزا ابوعبدالله زنجانی به رشته نگارش درآمده و به رویت و امضای خالصی زاده رسیده است؛ که ترجمه آن برای نخستین بار منتشر می شود.^(۱۱)

میرزا ابوعبدالله زنجانی^(۱۲) (۱۳۰۹۱۳۶۰ ق) در یکی از خانواده های اصیل و ریشه دار علمی زنجان به دنیا آمد. پدر و نیاکانش، در آن شهر، عهده دار منصب شیخ الاسلامی بودند. ابوعبدالله علوم گوناگون نظیر ادبیات عرب، فقه، کلام، فلسفه، ریاضیات و هیات را نزد تعدادی از استادان زنجان و تهران همچون، میرزا ابراهیم ریاضی زنجانی شاگرد حکیم جلوه فراگرفت. وی در اواخر سال ۱۳۳۰ ق بار سفر بسته، به نجف اشرف رفت و از محضر علمای بزرگ آن سامان مانند آقا سید محمدکاظم یزدی، شریعت اصفهانی، آقا ضیا عراقی و آقا سید ابوالحسن اصفهانی خوشه ها برچید و سپس اجازه اجتهاد و روایت را از آنان گرفت. ویژگی بارز زندگی او، ارتباط با بزرگان علمی سوریه، مصر و فلسطین است، که از رهگذر سفرهای متعدد به آن دیار و ایراد سخنرانی و نگارش مقاله در محافل و نشریات علمی آنجا نظیر «مجمع علمی عربی دمشق، مجلات الزهرا مصر و لغه العرب بغداد به دست آمده است. گفتنی است، علامه طنطاوی جوهری دانشمند مشهور مصری به مناسبت ورود آیت الله شیخ ابوعبدالله زنجانی در سال ۱۳۱۴ ش به مصر، مقاله ای در مجله المقطم^(۱۳) قاهره منتشر ساخت و با عرض خیرمقدم به آیت الله زنجانی، از خدمات هزار و چند صد ساله ایران به دین، دانش، فرهنگ و سیاست اسلامی سخن گفته و درود و سپاس خالصانه مردم مصر و امت بزرگ عرب را به ملت ایران ابلاغ کرده است. خبرنگار مجله النیل مصر نیز در همان روزها، با شیخ ابوعبدالله مصاحبه ای نموده؛ که در مجله یادشده به چاپ رسیده است.^(۱۴) مشهورترین اثر آیت الله زنجانی، کتاب تاریخ القرآن است، که نخستین بار در مصر به چاپ رسید و جمعی از دانشمندان آن کشور بر آن تقریظ نوشته اند. این اثر با عنوان «تاریخ قرآن» به فارسی نیز ترجمه شده و مورد بحث و نقد پژوهشگران علوم قرآنی قرار دارد. از دیگر آثار او می توان به کتاب عظمت حسین بن علی علیهما الصلوه و السلام اشاره کرد؛ که به بحث پیرامون اهداف بلند قیام عاشورا و جنایات رژیم اموی اختصاص دارد.

اینک، توجه شما را به متن مقاله «اسلام و مسیحین» جلب می کنم.

بسم اللّه الرحمن الرحیم

هرکس به صفحات تاریخ نظر کند؛ در می یابد؛ که در قرن ششم میلادی، ابرهای وحشت و اضطراب فضای جهان را تاریک ساخته و اعتماد جهانیان به وسایل شر، بیشتر از اعتمادشان به وسایل خیر بود، چنانچه نور ضعیفی که از تعالیم انبیا و رجال علم و اصلاح بر بشریت می تابید؛ نبود، توحش و بربریت به سیر خود سرعت بخشیده و سیل بنیان کن آن، جهان را زیر و رو می کرد.

در آن روزگار تیره و سیاه که جامعه بشری نیازمند اصلاحات اساسی بود، خورشید جهانتاب اسلام از افق مکه سر برآورد و محمد(ص) پیامبر اسلام در حالی که قرآن را به دست داشت، جهان را به سوی اصلاح فراخواند:

اسلام، ظاهر شد و شرق و غرب جهان را به نور علم و عرفان و توحید روشن ساخت. این دین استوار، به منظور اصلاح جهان و نیل انسان به سعادت جاوید، بر چند اصل عالی و رکن اساسی تکیه داشت:

۱. توحید: به این معنا که، ساحت مقدس خداوندی از عقاید خرافی و شرک و بت پرستی منزه است: «شهد الله انه لا اله الا هو و الملائکه و اولوالعلم قائما بالقسط لا اله الا هو العزیز الحکیم.» توحید، یگانه عقیده ای است، که عقل بشر، بر حسب فطرت، آن را می پذیرد.

۲. عدل: که نظام اجتماع و تمدن بشری بر پایه آن استوار می گردد: «ان الله یامر بالعدل و الاحسان و ایتاء ذی القربی و ینهی عن الفحشاء و المنکر».

۳. برابری و مساوات: «یا ایها الناس انّا خلقناکم من ذکر و انثی و جعلناکم شعوبا و قبائل لتعارفوا ان اکرمکم عندالله اتقیکم». اسلام، با این قانون، تعصبات نژادی قرن حاضر قرن علم و تمدن را که بسی مایه قتل ها در اروپا شده و می شود؛ نابود ساخته است. بر اساس آموزه های این دین، هیچ کس شرافتی بر دیگران ندارد، جز به تقوی و عمل صالح: «لا فضل لعربی علی عجمی و لا لِابیض علی الاسود الا بالتقوی او عمل صالح». یعنی عرب بر عجم و نژاد سفید بر نژاد سیاه جز، به تقوی و عمل شایسته برتری ندارد. این رهنمود قرآن است، که گرامی ترین انسانها در پیشگاه الهی را پرهیزگارترین آنها می شمارد.

۴. اخوت و برادری: «انما المومنون اخوه». بر اساس این آیه شریفه، مسلمانان در شرق و غرب جهان بدون ملاحظه تفاوتهای نژادی و زبانی با یکدیگر برادر دینی هستند و این اخوت دینی و ایمانی، اساس رابطه متین و پیوند استواری است، که میان مسلمانان وجود داشته و آنان را در حکم اعضا و اجزای یک پیکر واحد قرار می دهد: «مثل المومنین فی توادهم و تراحمهم و تواصلهم کمثل الجسد اذا اشتکی منه عضوا تداعی له سائر الاعضاء بالحمی و السهر». یعنی مسلمانان همچون اعضای یک جسدند که درد و رنج هر یک از اعضای آن، دیگر اعضا را به رنج و تعب می افکند.

بنیانگذار شریعت اسلامی، با یک دست ریشه های بت پرستی و باورهای خرافی را بر کند و با دیگر دست، بنای باشکوه مدنیت و اخلاق فاضله را محکم و استوار ساخت. کوتاه مدتی از ظهور اسلام نگذشت؛ مگر آنکه انوار درخشان آن در جهان پرتو افکن گشته و قلمرو ممالک اسلامی گسترش یافت. چندان که، قلمرو حکومت اسکندر مقدونی نیز، با همه وسعت و عظمت مرزهای آن، چنین گستره ای نداشت. حدود قلمرو اسلام، از یک سو تا رودخانه جیحون در آسیای میانه و رودخانه سند در شبه قاره هند و از دیگر سو تا کشور اسپانیا در اروپا امتداد یافت.

<