خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اسلامی کردن دانشگاه و نقش هیاتهای امنا در آن (×)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اسلامی کردن دانشگاه و نقش هیاتهای امنا در آن (×) :

در سالهای اخیر در رابطه با دانشگاهها دو تصمیم مهم اتخاذ شده است که هر کدام در حد خود از اهمیت ویژه ای

برخوردار است

:

اول: تشکیل هیاتهای امنا برای دانشگاهها به ابتکار شورای عالی انقلاب فرهنگی و با اهتمام خاص ریاست محترم جمهور

حضرت آیت الله هاشمی رفسنجانی دامت برکاته در سالهای گذشته

.

دوم: طرح اسلامی کردن دانشگاه از سوی مقام معظم رهبری حضرت آیت الله خامنه ای متع الله المسلمین بطول بقائه

در چند ماه پیش از این

.

هیاتهای امنا، سیاستهای مالی و فرهنگی و عمرانی دانشگاهها را ترسیم و بر حسن جریان امور دانشگاهها نظارت کامل

داشته مشکلات و راه حلها را بررسی و به وزارت محترم فرهنگ و آموزش عالی ارائه می دهند. بدیهی است که در بعد

فرهنگی، هیاتهای امنا در یکی از مهمترین وظایف فرهنگی خود، یعنی اسلامی کردن دانشگاهها نقش ایفا نمایند

.

اینجانب با نهایت اختصار راههای ایفای این نقش را با یک مقدمه پیشنهاد می کنم

.

مقدمه

:

معنی اسلامی کردن دانشگاه باید تبیین شود و راههای تامین آن و وظایف هیاتهای امناء در برابر آن مشخص شود. راجع

به تفسیر و تبیین اسلامی کردن دانشگاه زیاد بحث شده و هنوز هم جای بحث دارد. در اینجا تنها به تعریف اجمالی آن، که

نتیجه همگی بحثها می تواند باشد بسنده می شود

.

اسلامی کردن دانشگاه یعنی هماهنگ کردن دانشگاه در همه ابعاد آموزشی، پژوهشی، پرورشی و اخلاقی، با اسلام

انقلابی و انقلاب اسلامی به گونه ای که استاد و دانشجو، در کلیه برخوردها و معاشرتها و آموزشها و پژوهشها، همرنگ و

هم آهنگ با اسلام راستین باشند، و از آن تخلف نکنند، استاد و دانشجو تمام فکر و تلاش و معلومات خود را در راه اسلام،

صرف نمایند و آن را آرمان نهایی و خاصیت وجودی خود در دانشگاه پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی دانسته،

میان دانشگاه پیش از انقلاب و بعد از آن فرق بگذارند

.

به نظر می رسد هیاتهای امنا اگر بخواهند نقش خود را در این خصوص به درستی ایفا کنند، لازم است قبل از هر چیز،

دارای چهار نوع آمادگی باشند

:

اول) به طرح مقدس اسلامی کردن دانشگاه از صمیم قلب، معتقد باشند و آن را باور کرده با تمام وجود ضرورت آن را در

حد یک طرح سرنوشت ساز و یک وظیفه ملی و مذهبی و دانشگاهی، لمس کرده باشند، و صرفا به عنوان اسقاط تکلیف و

انجام مسئولیت اداری به آن نگاه نکنند. چنین عقیده و التزام قلبی در افراد، مبتنی بر ایمان به اسلام و انقلاب با تمام

ابعاد آن است، حال اگر چنین ایمانی حقیقتا در آنها وجود نداشته باشد آنان مرد این میدان نیستند و باید جای خود را به

کسانی بدهند که این ایمان را دارا هستند. راه رسیدن به چنین ایمانی بررسی دقیق اسلام و انقلاب است و راه عملی آن

میدان دادن به نیروهای متخصص متعهد و افراد حزب اللهی به معنی درست کلمه است

. ^(×)

دوم) مفهوم اسلامی کردن دانشگاه و حد و حدود آن را اگر نه در تمام ابعاد لااقل در بخش مهمی از آن بدانند، از این

بابت ضرورت دارد هیاتهای امنای دانشگاهها در این سمینار یا در همایش دیگری طی چند جلسه به تبیین معنی اسلامی

کردن دانشگاهها و بررسی آراء و نظرات گوناگون در این باره، به بحث بنشینند تا در نقش خود با بصیرت گام بردارند

.

سوم) در راههای ایفای نقش که موضوع اصلی این گفتار است وحدت رویه بین دانشگاهها و هیاتهای امنا با توجه به

مقتضیات خاص هر دانشگاه وجود داشته باشد، که طبعا این وحدت رویه، در چنین کنفرانسهایی به دست می آید

.

چهارم) هزینه لازم خاص اسلامی کردن دانشگاه، علاوه بر بودجه جاری در اختیار هیات امنا قرار گرفته باشد تا در ایفای

نقش خود از لحاظ مالی مشکل نداشته باشند

.

به نظر می رسد راه وصول به این چهار شرط، می تواند خود بحثی از بحثهای این سمینار را تشکیل دهد. و اینک جهت

وصول به این هدف مقدس، بر هیاتهای امنا است که در خط مشی عملی در ابعاد گوناگون اسلامی کردن دانشگاه و سوق

دادن استادان و دانشجویان به سوی التزام قلبی و تعهد عملی به اسلام و انقلاب، راههای زیر را بپیمایند

:

۱ –

تشکیل کنفرانسها و تشکلهای استادی و دانشجویی جداجدا و با هم، جهت تبیین اسلام و انقلاب در ابعاد گوناگون

.

۲ –

برگزاری اردوهای دانشجویی به منظور تمرین عملی و نشر اخلاق و آداب اسلامی بین دانشجویان

.

۳ –

نمایش فیلمهای مناسب و جالب در همین راستا

.

۴ –

تهیه فضاهای لازم جهت اجتماعات فرهنگی و مذهبی و ورزشی در دانشگاهها و جهت دادن این اجتماعات بسوی

اسلام و انقلاب

.

۵ –

تبیین ابعاد تهاجم فرهنگی برای استادان و دانشجویان و ارائه راههای مبارزه با آن بخصوص تهاجم فکری متاثر از

مطالعه فلسفه های گوناگون غربی که نتیجه اش شکاکی و پوچی یا علم گرایی و علمانیت، است

.

اینجانب خود را ملزم به توضیح بیشتر درباره این پنج راه نمی بیند جز این که بدیهی است که در همه آنها باید از

متخصصان فن در حوزه و دانشگاه استفاده شود

.

۶ –

فراهم کردن زمینه های اسلامی در آموزشهای پیش از دانشگاه که با هماهنگی وزارت آموزش و پرورش، و مجامع

روحانی میسر است. مسلما یکی از کم بودها در استاد و دانشجو، نداشتن زمینه های قبلی برای اسلامی شدن است، زیرا

کسانی که پیش از ورود به دانشگاه در خانواده و مدرسه و محیط زندگی، تربیت و رشد دینی نداشته اند، مسلما به محض

ورود به دانشگاه اسلامی، یک شبه تربیت اسلامی پیدا نمی کنند و شاید هم تا آخر

.

در این خصوص، اولیاء حوزه و دانشگاه و آموزش و پرورش باید برای چنین آمادگی بچه ها، برنامه ریزی بکنند هم از لحاظ

اخلاق و آداب اسلامی، و هم از لحاظ آشنایی با مفاهیم و آداب اسلامی. مسلما آنچه تاکنون در مدارس وجود داشته یا پس

از انقلاب اسلامی بوجود آمده برای آمادگی نوعی، کافی نیست، و تنها کسانی که محیط خانواده آنها را ساخته است این

آمادگی را واجد هستند

.

یکی از راههای رسیدن به این هدف، ایجاد جو اسلامی در محیطهای آموزشی پیش از دانشگاه است. در برخی از کشورها

مانند مغرب وتا حدودی در ترکیه، بچه ها اعم از دختر و پسر پیش از ورود به مدرسه ابتدایی، در مکتب خانه ها قرآن را

حفظ می کنند و این امر با توجه به این که در کشورهای عربی، مفاهیم آن را هم تا حدودی درک می کنند تا پایان عمر،

ضامن مسلمان بودن آنها است. در کشور مغرب بین رباط و کازابلانکا جاهای زیادی در حال عبور، بچه ها از دختر و پسر

مشغول تفریح بودند، کسی که با من بود گفت: همه آنها قرآن را حفظ کرده اند؟ در ترکیه صدها مدرسه تعلیم و حفظ

قرآن است که بچه ها پس از فراغت از آنهاوارد دبیرستان، بخصوص دبیرستان «امام خطیب » که خاص تربیت علمای دین

است، و بعدا وارد دانشکده الهیات می شوند، و به همین خاطر امامان مساجد و استادان دانشکده های الهیات، غالبا حافظ

قرآن می باشند چیزی که در کشور ما در حوزه و دانشکده الهیات به چشم نمی خورد

.

۷ –

تهیه کتب درسی با روح اسلامی، که خود نیاز به شرح و بسط دارد

.

۸ –

به کارگیری استادان متعهد و مؤدب به آداب اسلامی، برای تدریس همه رشته ها و نه فقط رشته های علوم دینی

.

بدیهی است که تخصص بدون تعهد، ما را به هدف اسلامی کردن نمی رساند

.

۹ –

درج مواد دینی به قدر کافی و بیش از اندازه کنونی و در سطحی بالاتر، در برنامه های دانشگاه در همه رشته ها و در

کلیه سطوح، ولو با افزودن بر مدت تحصیل و نیز بر واحدهای آموزشی; که قهرا برای این کار، کادر متخصص موردنیاز،

در حوزه یا در دانشگاه باید تربیت شود، آنچه تاکنون در این خصوص به صورتهای گوناگون و پراکنده عمل شده، قابل

تقدیر است ولی کافی نیست. این کادر علمی، حتما باید مانند دیگر استادان دارای مدرک دانشگاهی باشد. ضریب نمره

این درسها در دانشگاه باید بالا باشد، تا دانشجویان به آن اهمیت بدهند و تا تعالیم دینی در سطح دانشگاه، در تمام

سطوح از کارشناسی تا دوره دکترا جایگاه مناسب خود را بازیابد. برای حفظ قرآن و نهج البلاغه و روایات و اشعار و متون

اخلاقی و مذهبی و فهم آنها، امتیاز قائل شوند، و کارهایی از این قبیل. به نظر می رسد درس معارف دینی موجود در

دانشگاهها، چنین نیست، نه از لحاظ مواد درسی و سطح علمی، و نه از لحاظ استاد و ضریب نمره و کمیت و کیفیت درس

.

دانشجویان و هم دانشگاه و استادان دیگر رشته ها، آن را زاید یا درسی تحمیلی می دانند یا چنین وانمود می شود. و حال

آن که

اگر به دوره تحصیلی کارشناسی و بالاتر یک سال اضافه شود و دانشجویان عمیق تر با اسلام و معارف آن آشنا شوند