خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل داعیان اسماعیلیه در ایران

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل داعیان اسماعیلیه در ایران – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل داعیان اسماعیلیه در ایران شامل 107 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل داعیان اسماعیلیه در ایران گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل داعیان اسماعیلیه در ایران با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل داعیان اسماعیلیه در ایران از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل داعیان اسماعیلیه در ایران با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل داعیان اسماعیلیه در ایران را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل داعیان اسماعیلیه در ایران :

مقدمه

تشیّع در نیم سده نخست از موجودیت خود، نهضتی سیاسی و کاملا عربی با تکیه بر حقانیّت حضرت علی بن ابیطالب(ع)به عنوان جانشین پیامبر(ص)بود و در این مدت، ویژگی عربی خود را کاملا حفظ کرد و تا زمانی که دچار اولین انشعاب شد، فراز و نشیبهای زیادی به خود دید. بعد از رحلت رسول اکرم(ص)، حضرت علی(ع) برای حفظ وحدت جامعه نوپای اسلامی، ناگزیر از پذیرش واقعیتهای سیاسی حاکم بر جامعه زمان خود شد، ولی با این وجود او بر این مسأله که شایستگی بیشتری برای خلافت دارد و با سیاست ناعادلانه ای از خلافت مسلمین کنار گذاشته شده بود، تأکید زیادی داشت.احساسات و عقاید علی(ع)نسبت به خلفای قبل از خود به بهترین وجهی در خطبه هایی که در دوران خلافتش در مسجد کوفه خوانده بود، خصوصا در خطبه شقشقیه (۱) دیده می شود.

در دوران خلافت پنج مساله حضرت علی(ع)اسلام سخت ترین جنگهای داخلی را پشت سر گذاشت.در سه جنگ جمل، صفین و نهروان افرادی بر روی علی(ع)شمشیر کشیدند که نه شخصیت والای حضرت را درک می کردند و نه قادر به تحمل دینداری، تقوا و عدالت وی بودند.بعد از شهادت حضرت به دست یکی از بازماندگان خوارج نهروان و سپس شهادت فرزندش امام حسن مجتبی(ع)و به قدرت رسیدن معاویه، بنیان گذار سلسله اموی، دوران اختناق و سرکوبی شدید شیعه آغاز می شود.معاویه بن ابو سفیان دست به مبارزه ای فرهنگی زد که اساس آن لعن حضرت علی(ع)، جعل فراوان احادیث در مدح معاویه و خلفای بنی امیه و توجه به بعضی از فرقه های انحرافی مثل«مرجئه»بود. این فعالیت ها در دوران حکومت بنی امیه با شدت تمام دنبال شد.تا زمانی که حضرت امام حسین(ع)به عنوان سومین امام و رهبر شیعه، زنده بود، شیعیان متحد و یکپارچه بودند و او را تنها امام و جانشین بر حق پیامبر می دانستند، ولی بعد از شهادت ناگوار و مظلومانه حضرتش و پس از قیام مختار بن ابی عبید ثقفی در کوفه و حمایت وی از محمد بن حنفیه به عنوان امام زمان شیعیان و مهدی موعود، نه تنها باعث جلب حمایت و کمک گروهی از شیعیان شد، بلکه اولین انشعاب و جدایی را در تاریخ شیعه بوجود آورد.این گروه از شیعیان که معتقد به امامت محمد بن حنفیه بودند، در تاریخ به«کیسانیه»معروف شدند.کیسانیه، که از پیکره اصلی تشیع جدا شده بودند، خود به چندین فرقه تقسیم شد و این آغاز انشعاب دسته های متعدد با عقاید مختلف در تاریخ تشیع شد. در طول سالیان بعدی، «زیدیه»و سپس«اسماعیلیه» بر سر اختلافات عقیدتی درباره شرایط امامت شیعیان و اختلافات عقیدتی درباره شرایط امامت شیعیان و اختلاف درباره وجود نص بر امامت امام محمد باقر(ع)و امام جعفر صادق(ع)از پیکره تشیع جدا شدند این دو فرقه نیز به نوبه خود به فرق متعددی تقسیم شدند.زیدیه، بعد از قیام زید بن علی در کوفه و یحیی بن زید در خراسان و سپس محمد بن عبد الله معروف به «نفس زکیه»و یحیی بن عبد الله در مدینه و بصره، بعد از فراز و نشیبهای فراوان به رهبری ادریس بن عبد الله بن حسن بن علی(ع)از بازماندگان قیام محمد بن عبد الله در مدینه، که به شمال آفریقا گریخته بود-موفق به تشکیل اولین حکومت مستقل شیعی(زیدی مذهب)در سال ۱۷۲ ه.ق در مراکش شدند که تا ۳۶۴ ه.ق دوام داشت.گروه دیگر از علویان به رهبری«حسن بن زید بن محمد بن اسماعیل بن حسن بن زید بن حسن بن علی»(ع)در سال ۲۵۰ ه.ق بعد از بیعت گرفتن از مردم طبرستان، علم مخالفت را علیه خلفای عباسی برافراشته و اولین سلسله شیعی مذهب زیدی-را در ایران تأسیس کردند تا سال ۲۷۰ ه.ق بر مناطق شمالی ایران حکم می راند.اسماعیلیان نیز که بر اثر ۲

l

اختلاف درباره جانشین امام جعفر صادق(ع)و نص امامت بعد از ایشان، از شیعیان جدا شده بودند، موفق به تشکیل حکومت قدرتمند فاطمیان به رهبری ابو محمد عبید الله ملقب به مهدی در سال ۲۹۷ ه.ق شدند که تا سال ۵۶۷ ه.ق بر قسمت اعظم شمال آفریقا یعنی تونس، مراکش، لیبی، مصر، و هم چنین سرزمینهای سوریه، اردن، لبنان و شبه جزیره عربستان حکومت می کرد.در دوران حکومت خلفای فاطمی در مصر و بعد از مرگ المستنصر بالله هشتمین خلیفه فاطمی، در ۴۸۷ ه.ق گروهی از اسماعیلیان که معتقد به خلافت«نزار»پسر بزرگ المستنصر بالله بودند، به رهبری حسن صباح حکومت پراکنده ولی مقتدر اسماعیلیان الموت(نزاریان)را در ایران تأسیس کردند.البته پیش از این، حسن صباح در ۴۸۳ ه.ق قلعه الموت را تصرف کرده و پایه این حکومت را گذاشته بود.قرامطه نیز که یکی از فرق انشعابی اسماعیلیه بودند، به رهبری ابو سعید گناوه ای در بحرین موفق به تشکیل حکومت قدرتمندی شدند که بارها سپاهیان خلفای عباسی را درهم کوبید.

این مقاله قسمتی از تاریخ شیعه(اسماعیلی)را دربر می گیرد و نگرشی است بر چگونگی آغاز فعالیت داعیان اسماعیلی در ایران که از جانب خلفای فاطمی در مصر هدایت می شدند و نیز برخورد آنان با حکومت سامانیان که در زمان خود بر قسمتی از ایران، ماوراء النهر و خراسان بزرگ حکومت می کردند.آن چه از منابع تاریخی بدست می آید، نشان می دهد که فعالیت سیاسی اسماعیلیه در ابتدا در عراق و ایران شکل گرفته، ولی بعدا سوریه و سپس مصر، مرکز عمده اسماعیلیان شد. (۲) عقیده اصلی و اساسی تمام اسماعیلیان پذیرفتن امامت اسماعیل، فرزند ارشد حضرت امام صادق(ع)است.محمد، فرزند اسماعیل که بر اساس عقاید اسماعیلیان، نص امامت را از پدرش به ارث برده بود، به همراه عده ای از داعیان خود به طرف ری حرکت کرد.اواخر قرن دوم هجری قمری در شهر ری، «اسحاق بن عباس فارسی»که گرایشهای اسماعیلی داشت او را در امر دعوت یاری داد. هارون الرشید پس از اطلاع از این ماجرا، حاکم ری را احضار کرد و او را به ضرب تازیانه کشت.بعد از این واقعه، محمد بن اسماعیل برای در امان ماندن از تعقیب و دستگیری توسط عمال هارون، از ری به نهاوند رفت و در آنجا با دختر حاکم نهاوند، «ابو منصور جوش»ازدواج کرد، که این خود بیانگر تمایلات اسماعیلی حاکم نهاوند است.این خبر بر هارون رسید، و او سپاهی را برای دستگیری محمد بن اسماعیل به نهاوند اعزام کرد و محمد هم به ناچار از نهاوند فرار کرد و به دماوند رفت و دهکده محمودآباد، یا محمدآباد-را که هنوز باقی است بنا کرد- * وی بعد از چندی، مخفیانه به سلمیه در حمص شام رفته و در سال ۱۹۱ ه.ق آنجا را که به پایگاهی برای فعالیتهای خود که اسماعیلیان از بلاد مختلف به آنجا می آمدند تبدیل کرد. (۳) بعد از محمد، فرزندش عبداللّه بن محمد از مقر اصلی خود در سلمیه سوریه برای گسترش دعوت اسماعیلیه به دیلم و بعد از بازگشت به سلمیه، دوباره به محل تولد خویش، محمدآباد که پدرش بنا کرده بود رفت و در سال ۲۱۲ ه.ق در آنجا جان به جان آفرین تسلیم کرد. نوادگان محمد بن اسماعیل، یعنی احمد بن عبداللّه و فرزندش حسین بن احمد، با اقامت در سوریه و مسافرت به نقاط مختلف دعوت اسماعیلیه را توسعه می دادند.عبیداللّه مهدی، از نوادگان محمد بن اسماعیل به دلیل هجومهای قرامطه به سرزمین شام و غارت محل اقامت وی، به شمال آفریقا گریخت و با یاری داعی اسماعیلی، ابو عبداللّه شیعی، بربرهای کتامه را به کیش اسماعیلی در آورده و موفق شد سلسله خلفای فاطمی را در تونس امروزی تأسیس کند.داعیان اسماعیلی از قرن سوم در ایران دست به فعالیت زده و در حدود سال ۲۸۶ ه.ق در اطراف ری نزدیک تهران ظاهر شدند.اولین رهبر دعوت ۲

l

اسماعیلی در خراسان ابو عبداللّه خادم است، که مقر اصلی وی در نیشابور بوده و از آنجا نایبانی به سایر شهرهای خراسان و ماوراء النهر اعزام می کرد. ۴۰)سازمان دهندگان دعوت اسماعیلی از همان ابتدای کار با توجه به تجربه موفقیت آمیزی که عباسیان در قیام خویش در خراسان داشتند، به این نکته پی برده بودند که در صورت موفقیت آمیز بودن دعوت اسماعیلیان و پیروزی آنان در خراسان بزرگ، نه تنها بر قسمت اعظم شرقی امپراتوری اسلامی مسلط خواهند شد، بلکه قادر خواهند بود خلافت عباسی را نیز منقرض کنند.ولی آنان در این راه با فقها و علمای اهل سنت و جماعت در ماوراءالنهر و خراسان بزرگ که مورد حمایت کامل حکام محلی سنی مذهبی و دارای منافع مشترک سیاسی، اجتماعی و حتی اقتصادی با یکدیگر بودند و نیز با سامانیان که به علمای اهل سنت احترام بسیار گذاشته و آنان را از زمین بوسی در برابر امیر معاف کرده و بر مناظرات دینی آنان نظارت می کردند، روبرو شدند نوح بن نصر، امام حنفی مذهب، ابوالفضل السلمی را که عالیترین فقیه زمان خود بود، به وزارت برگزید ** .می توان گفت علاقه سامانیان به گردآوری کتب مختلف و تأسیس کتابخانه های بزرگ در بخارا و سمرقند که در تمام سرزمینهای اسلامی معروف بود و همچنین حمایت قاطع آنان از اهل سنت و خلفای بغداد، باعث شد تا سرزمینهای شرقی امپراطوری اسلامی به پایگاه مستحکم پیروان اهل سنت و جماعت تبدیل شود.در سال ۲۹۵ ه.ق والی هرات، «محمد بن هرثمه» (*)عطا ملک جوینی در تاریخ جهانگشا(ج ۳)و خواجه رشید الدین فضل الله در جامع التواریخ، از این دهکده با عنوان محمدآباد نام می برند.با توجه به اینکه جوینی یقینا از منابع کتابخانه الموت در تألیف کتاب خود سود برده و خواجه رشید الدین نیز از کتاب جوینی استفاده کرده است، نام محمد آباد، صحیحتر به نظر می رسد.

( **)محمد بن جعفر نرشخی در کتاب خود«تاریخ بخارا»(ص ۱۱۴) از این فقیه با نام ابوذر یاد می کند.

به امیر اسماعیل سامانی خبر داد که مردی به نام ابو بلال در کوهپایه غور و غرچه خروج کرده و دست به تبلیغ علنی مذهب قرامطه زده است و همچنین مرکز دعوت خود را دارالعدل نامیده و افراد زیادی نیز، خصوصا از روستاهای اطراف هرات با او بیعت کرده اند.حضرت عده ای از روستائیان هرات در این شورش، بیانگر فشار مالیاتی حکومت شامانی بر کشاورزان این منطقه بوده که برای خلاصی از آن، دعوت ابو بلال را پذیرفته و به همراه او سر به شورش برداشته بودند. (۵)با توجه به این که منطقه غور، از مناطق آباد و پردرآمد اطراف هرات بوده و به داشتن معادن طلا و نقره معروف بود (۶) و بدین لحاظ، سخت مورد توجه سامانیان بود، امیر اسماعیل، افراد زیادی را بسیج کرده و به ولایت غور اعزام می کند.به احتمال زیاد، درگیری بین سپاه اعزامی سامانی و پیروان ابو بلال به دلیل کوهستانی و صعب العبور بودن راههای منطقه، خونین و سنگین بوده، ولی سپاه سامانی بعد از هفتاد روز جنگ و گریز موفق می شود ابو بلال، رهبر قیام را به همراه ابورکا و ده تن دیگر از رؤسای اسماعیلیه دستگیر و عده زیادی را نیز قتل عام کرده به بخارا باز گردد.«ابو بلال را به زندان کهن دژ بردند تا هم آن جایگاه مرده.یازده تن دیگر را به بلخ و سمرقند و فرغانه و خوارزم و مرو و نیشابور و به هر شهر فرستادند و بردار کردند و مادت ایشان از غور و غرچه به یکبارگی بریده شد.» (۷)

پراکنده کردن رهبران قیام نافرجام اسماعیلی در غور و غرچه در شهرهای مختلف خراسان، می تواند بیانگر نفوذ عقیده در شهرهای مختلف باشد، زیرا حکومت سامانی به این ترتیب می خواست به اسماعیلیانی که مخفیانه در این شهرها زندگی می کنند، ضرب شستی نشان داده و آنان را تهدید کند.در واقع، طاهریان و بعد از آنان سامانیان و سپس غزنویان، قدرتهایی بودند که جدای از رابطه سوددهی متقابل با خلافت عباسی، به مذهب سنت و جماعت ۲

l

اعتقاد راسخ داشتند.تندرویهای تشیع در غرب ایران و سرزمینهای جنوبی دریای خزر و همچنین سیاست توسعه طلبی آل بویه که مذهب شیعه امامیه را به عنوان سمبل استقلال سیاسی خود پذیرفته بودند و نیز تسلط آنان بر بغداد و داشتن طمع نسبت به تصرف خراسان بزرگ، حکام محلی خراسان و به طور کلی فرمانروایان سرزمینهای شرقی ایران را برانگیخت تا برای دفاع از مذهب سنت و جماعت و در اصل برای حفظ موقعیت سیاسی اجتماعی خود، در مقابل تشیع-عمدتا اسماعیلی و زیدی-ایستادگی کرده و پیروان این عقیده را به شدت سرکوب کنند.در این میان، داعیان اسماعیلی برای پیروزی خود در خراسان می بایست با قدرت غالب اهل سنت و جماعت که توسط حکام مختلف حمایت و پشتیبانی می شد، مبارزه کنند.یکی دیگر از داعیان اسماعیلی در ایران«خلف بن احمد کاشانی»است (۸) او اولین داعی اسماعیلی در شهر ری، مرکز ولایت جبال است.حوزه فعالیت خلف بن احمد بسیار گسترده بوده و مناطق مختلفی را دربر می گرفت.وی به ری رفت و در روستای«گلین» ساکن شد و دست به دعوت مردم به کیش اسماعیلی زد.او به پیروان خود می گفت، آن چه که به آنها تعلیم می دهد، همان مذهب اهل بیت است و باید آن را آموخت، زیرا زمان ظهور مهدی و امام زمان نزدیک است و در هنگام ظهور نباید از این مذهب بی خبر بود. روزی بر حسب تصادف، بزرگ رسوتا سخنان خلف به احمد را-که در مسجد ویرانه و متروکی به تعلیم مذهب اسماعیلیه برای پیروان مؤمن و وفادار خود می پرداخت-شنید و به این ترتیب ماهیت واقعی او به عنوان داعی اسماعیلی برملا شد، خلف بن احمد به ناچار از ده گریخت و به ری رفت و بعد از یک دوره زندگی مخفیانه در آن جا درگذشت و نام وی به عنوان اولین داعی مذهب اسماعیلیه در آن ولایت باقی ماند (۹) بعد از خلف بن احمد، پسرش احمد، جانشین او شد.در بین پیروان احمد، مهمتر از همه مردی عالم به نام«غیاث»بود که دستی هم در ادب داشت.وی ۲

l

اصول اعتقادات اسماعیلیه را طبق آیات قرآن و اخبار و احادیث رسول اکرم(ص)و همچنین امثال عرب و ادبیات و حکایات مختلف، مدون کرد.و کتابی به نام البیان تألیف کرد او برای این که مخالفان اسماعیلیه، خصوصا اهل سنت به اعتقادات اسماعلیان پی نبرند، در این کتاب به بحث درباره نماز، روزه و طهارت و زکات پرداخت (۱۰) غیاث که بعد از حمد، پسر خلف عهده دار دعوت اسماعیلی شده بود، با اهل سنت مناظره هم می کرد، شهرت وی در این باره به قم و کاشان رسید و از آن شهرها و حتی ری، مردم به او روی آوردند، اما در ردی مردی به نام«عبد الله زعفرانی» پیشتوای فرقه ای به همین نام که از انشعابات فرقه نجاریه * بود و حضور غیاث را مانعی بر سر راه شهرت خود می دید، اهالی ری را علیه غیاث برانگیخت و موفق شد جمع اسماعیلیان را پراکنده کند.غیاث نیز به ناچار به خراسان گریخت و در مرورود با«امیر حسین بن علی مرورودی»که از قدرت و نفوذ زیادی در طالقان و هرات برخوردار بود، آشنا شد و موفق گردید او را به کیش اسماعیلی در آورد.با گرایش حسین بن علی مرورودی به اسماعیلیه، عده زیادی از ۱

l

(*)نجاریه از اصحاب حسین بن محمد نجارند.در نفی اثبات و در آفریدن افعال بندگان و در مسائل قدر، مخالف معتزله اند. نجاریه معتقد بودند ایمان، معرفت و شناسایی خدا و پیامبران او فرایضی هستند که همه مسلمانان دنیا در ورد آن اتفاق نظر دارند و همچنین فروتنی به درگاه خداوند تبارک و تعالی و اقرار به زبان جزء ایمان محسوب می شود. حسین بن محمد نجار معتقد بود کلام خدای تعالی هرگاه خوانده شود، عرض است و اگر نوشته شود جسم است و اگر با خون نوشت هشود آن خون لخته لخته پاره هایی از کلام خداست، البته هنگام که آن خون ریخته شود، کلام خدا نیست و همچنین معتقد بود که این خون خیر و شر و نیک و بد بندگان است.

نجاریه به سه فرقه عمده تقسیم شدند که عبارتند از برغوثیه، مستدرکه و زعفرانیه، زعفرانیه-که فرقه مورد نظر ماست-از پیروان عبد الله زعفرانی هستند که در ری زندگی می کرد. زعفرانیه اعتقاد داشتند که کلام خداوند غیر از اوست و هر چه عیر او باشد، مخلوق است.ولی با وجود این اعتقاد، زعفرانی رهبر آنان می گفت هر که بگوید کلام خدا مخلوق است کافر ۲

l

است و سگ بر او برتی دارد.این سخن زعفرانی به دلیل ترس از سروبی توسط اهل سنت بوده است.عبد الله زعفرانی علاقه داشت تا در دنیای اسلام شهرت زیادی به هم بزند و به همین دلیل مردی را استخدام کرد و او را در موسم حج به مکه می فرستاد تا در حضور حجاج کشورهای مختلف او را دشنام دهد و لعن و نفرین کند تا بدین ترتیب در بین مسلمانان مشهور شود.و دقیقا به دلیل همین حس شهرت طلبی بود که علیه اسماعیلیان ری وارد عمل شد و مردم را به سرکوبی آنان تحریک کرد؛زیرا سرکوبی اسماعیلیه دستاویز خوبی برای کسب شهرت در آن روزگار بود.

درباره توضیحات فوق رجوع شود به:ابو منصور عبد القاهر بغدادی، الفرق بین الفرق در تاریخ مذاهب اسلام، به سعی دکتر محمد جواد مشکور، انتشارات اشراقی و همچنین ابوالفتح محمد بن عبد الکریم شهرستانی، الملل و النحل (تحریر نواز مصطفی خالقداد هاشمی)، مقدمه و حواشی و تصحیح و تعلیقات از سید محمدرضا جلالی نائینی، ج ۱، ص ۱۱ و ۱۵ و ۱۴».مردم نواحی، به علت نفوذ او به مذهب اسماعیلی روی آوردند. (۱۱)

داعیان اسماعیلی در این دوران، بیشتر با توجه به مناطق روستانشین سعی در جذب روستاییان داشتند.به همین دلیل تا مدها نفوذ اسماعیلیه در شهرها محدود بود.ترکیب اجتماعی اسماعیلیه از منطقه به منطقه فرق می کرد.در عراق، روستاییان ناحیه سواد کوفه و دهکده های اطراف و همچنین قبایل جنوب عراق، مهمترین پیروان اسماعیله را تشکیل می دادند.در یمن و خصوصا بحرین و سوریه، قبایل بدوی و صحرانشین، پیروان اصلی نهضت قرامطه و نیروی جنگجوی آن بودند.قرامطه با اتکای به همین نیروی جنگی بود که در شام و بحرین دست به قیام زده و راههای عبور و مرور کاروانهای تجارتی و زیارتی را ناامن کرده و حتی کوفه و مکه را تصرف کردند و شکستهای سختی بر لشکریان خلیفه عباسی وارد کردند.در ایران نیز دعوت اسماعیلی در آغاز کار، کشاورزان تهیدست و طبقه های محروم شهری را مخاطب قرار می داد، ولی از زمانی که داعیان اسماعیلی پی بردند با این روش نخواهند توانست قیامهای موفقی را رهبری کنند، سیاست خود را تغییر دادند و همه کوشش خود را متوجه هیأت حاکم و طبقه های مرفه جامعه کردند.گرایش امیر حسین بن علی مرورودی، از اشرف خراسان، به آیین اسماعیلی و سپس رسیدن وی به ریاست داعیان اسماعیلی خراسان، رسمیت دهنده چنین تحولی بود.حسین مرورودی در سلسله مراتب دعوت اسماعیلی پیشرفت زیادی کرد، وی جانشین «ابا سعید شعرانی»بود که از جانب عبید الله مهدی، اولین خلیفه فاطمی، مأمور دعوت خراسان شد. *

حسین بن علی مرورودی در زمان امیر احمد بن اسماعیل(۲۹۵-۳۰۱ ه.ق)در فتح سیستان شرکت داشت و از امیر تقاضا کرد تا حکومت سیستان را به او گذارد.ولی احمد بن اسماعیل برخلاف انتظار حسین مرورودی، «سیمجور دواتی»را به حکومت ۲

l

سیستان منصوب کرد.به همین دلیل بود که حسین مرورودی علیه امیر سامانی سر به شورش برداشت و منصور بن اسحاق، حاکم نیشابوری را تحریک به شورش علیه سامانیان کرد.شاید حسین بن علی مرورودی با گرویدن به آیین اسماعیلیه به دنبال حامیی نیرومند و مشروع برای حمایت از آرزوهای بلندپروازانه خود ب