خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اسماعیلیان و مخالفانشان

با فایل فایل پاورپوینت کامل اسماعیلیان و مخالفانشان یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل اسماعیلیان و مخالفانشان شامل 101 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل اسماعیلیان و مخالفانشان را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل اسماعیلیان و مخالفانشان با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل اسماعیلیان و مخالفانشان بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل اسماعیلیان و مخالفانشان با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اسماعیلیان و مخالفانشان وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل اسماعیلیان و مخالفانشان با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل اسماعیلیان و مخالفانشان مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اسماعیلیان و مخالفانشان :

سیر تطور فرقه اسماعیلیه و انشعابات درونی آن، راهگشای مطالعه مناسبات اسماعیلیان با مخالفان است. اوج این مناسبات در قرن پنجم و ششم هجری که مصادف با جنگ های صلیبی است تعریف می شود.

دشمنی تشیع با این فرقه بیشتر در چارچوب اعتقادی قابل بررسی است، اما مناسبات خصمانه جریان عمومی اهل سنت با آن ها علاوه بر توجیه مکتبی و اعتقادی، بیشتر در بستر سیاسی قابل تامل است و این بدان علت است که دو جریان فراگیر حامی اهل سنت یعنی «خلافت عباسی » و «سلطنت سلجوقی » از دو سو تهدید می شوند: یکی دولت ریشه دار و مقتدر مستعلوی مصر و دیگری دولت سیاسی و نظامی الموت; اولی رقیب عباسیان در خلافت بوده و دومی بر هم زننده کیان سلجوقی در چند دهه.

موضع گیری اسماعیلیان نزاری نسبت به جنگ صلیب هم در این رهگذر شکل می گرفت. نزاریان شام به عنوان یک اقلیت سیاسی نظامی برای حفظ موقعیت خود در منطقه، مناسبات خود را با طرفین صلیبی و سلجوقی تعریف می کردند.

اگر چه اسماعیلیان نخستین، خود را «الدعوه الهادیه » ^(۱) نامیده و این نام را بر هر اسم دیگری ترجیح داده اند، اما ما این فرقه را کمتر به این نام می شناسیم و بر این گروه دینی، اسامی دیگری نیز در منابع تاریخی اطلاق شده است. اسماعیلیان که قائل به نص امامت اسماعیل بن جعفر هستند در یک تقسیم بندی که به دوره آغازین شکل گیری آنان برمی گردد به سه گروه تقسیم می شوند: گروه اول معتقدند که مرگ اسماعیل از روی تقیه اعلام شده ^(۲) و او مهدی موعود است. از نظر نوبختی ^(۳) و قمی ^(۴) این گروه به اسماعیلیه خالصه و خطابیه و از دیدگاه شهرستانی ^(۵) به اسماعیلیه واقفه مشهورند چون در اسماعیل متوقف شده اند.

گروه دوم به مرگ اسماعیل در زمان پدر یقین دارند و معتقدند محمد فرزند اسماعیل از سوی امام صادق علیه السلام تعیین شده است. این گروه بر خود، مبارکیه نام نهاده اند. ^(۶) البته بعضی از پژوهشگران و خاورشناسان اسماعیلی شناس، مانند ایوانف به استناد نظر ابویعقوب سجستانی ^(۷) در کتاب «اثبات النبوات » براین نظرند که مبارک نام خود اسماعیل بوده است. در نامه عبیدالله المهدی مؤسس دولت فاطمیان مصر به اسماعیلیان یمن که در کتاب «الفرائض و حدود الدین » تالیف جعفر بن منصور یمن درج شده نیز براین نظر تاکید شده است. ^(۸) از میان این گروه، دسته سومی در امامت محمدبن اسماعیل توقف کردند که در تاریخ سبعیه مشهورند ^(۹) و قرمطیان که به اعتقاد بسیاری از نویسندگان قدیم و جدید، همان اسماعیلیان هستند، از گروه سوم می باشند.

قرمطیان داعیان بسیاری را به نقاط مختلف گسیل و هر یک از این داعیان سنت جدیدی را پی ریزی کردند، لذا هر یک به نام های مختلف مشهورند; مثلا براین اساس که مامون برادر عبدان، شوهر خواهر حمدان قرمطی – رهبر قرامطه – داعی اسماعیلیان در فارس بوده، اسماعیلیان فارس «مامونیه » خوانده شده اند. یا در اواخر قرن سوم، داعی قرمطیان در کوفه شخصی به نام ابو حاتم زطی بود. او خوردن سبزیجات و ذبح حیوان را قدغن کرد، لذا به «بقلیه » ^(۱۰) معروف شدند و از آن پس قرمطیان جنوب عراق را بقلیه می خواندند. ^(۱۱) از میان بقلیون گروهی به رهبری فردی به نام عیسی بن موسی منشعب شده و به ابوطاهر جنابی پیوستند. اینان که بیشترشان ایرانی بوده و در بحرین مقیم بودند به «اجمیون » شهرت یافتند. ^(۱۲)

آن چه در این بیان گفتنی است زمینه شکل گیری قرامطه است. تاریخ نگاران متقدم معتقدند زمانی که عبیدالله المهدی مدعی امامت شد و دولت فاطمیان را در شمال افریقا تاسیس کرد، حمدان قرمط از او جدا شد و قرامطه را شکل داد، ^(۱۳) زیرا آنان معتقد بودند که امام اصلی محمدبن اسماعیل بن جعفر و در پرده غیبت است. قرمطیان پس از انشعاب و تاسیس یک دولت مستقل اسماعیلی در بحرین که در ادامه فعالیت های سیاسی و اجتماعی، و نیز زندگی فردیشان افراطی تر شدند، هیچ گاه با اسماعیلیان دیگر روابط دوستانه ای نداشته اند. عبیدالله المهدی در اولین فرصت علیه قرامطه قیام کرد و حمدان قرمط را از داعی گری منطقه عراق عزل و به جای او شخصی به نام ابوالحسین را در حمات منصوب کرد. مکاتبه عبیدالله با ابوالحسین در رساله «استتار الامام » آمده است. ^(۱۴) نظر دوخویه خاورشناس معروف هلندی مبنی بر روابط دوستانه قرمطیان و فاطمیان، امروز رد شده است. ریشه این ناسازگاری همان طور که گفته شد ظهور عبیدالله المهدی به عنوان امام فاطمیان بود و علت آن که قرمطیان بحرین به آسانی به سوی افسانه مهدی ایرانی کشیده شدند همین بود. ^(۱۵)

انشعاب بزرگ تر در درون فرقه اسماعیلیه پس از مرگ المستنصربالله، هشتمین خلیفه فاطمی مصر، پدید آمد. افضل بن بدر جمالی وزیر خلیفه، از رسیدن نزار فرزند ارشد المستنصر به حق قانونی ولایتعهدی ممانعت کرد و برادر کوچک تر او المستعلی را که شوهر خواهرش بود به قدرت رساند. ^(۱۶)

پس از این زمان، گروهی مدعی امامت و خلافت مشروع نزار شدند که در اسکندریه و با لقب المصطفی لدین الله ^(۱۷) خود را خلیفه می دانست. اینان از آن پس به نزاریان مشهور شدند و در ایران و سپس شام و هند به فعالیت خود ادامه دادند. گروه دیگر با نام مستعلویان در مصر و بخش هایی از شام برجای ماندند. پایگاه نزاریان ایران بود که با رهبری جدید حسن صباح توسعه یافت.

در گروه نزاریه یکی از بحث انگیزترین مسائل، جانشینی نزار بود. نزار اگر هم فرزند ذکوری داشته، مسلم است که هیچ یک از پسران خود را به جانشینی برنگزیده، لذا نزاریان پس از مرگ او به دست برادرش المستعلی، بدون امام مانده اند. البته مورخانی چون جوینی، خواجه رشیدالدین فضل الله، ابن قلانسی دمشقی و حتی غزالی در کتاب «المنقذ من الضلال » می نویسند: عده ای بر این عقیده بودند که پسر یا نواده ای از نزار به طور پنهانی از مصر به الموت برده شد. ^(۱۸)

البته این نظر اساس و پایه ندارد و ادامه راه اسماعیلیان نزاری را باید در مکتب و اندیشه حسن صباح و جانشینان او جست وجو کرد.

الآمر باحکام الله ^(۱۹) جانشین المستعلی دو رساله علیه نزاریان نوشت که نخستین آن به نام «الهدایه الآمریه » ^(۲۰) در رد امامت نزار است. نوشته دوم به نام «ایقاع صواعق الارغام » در واقع رد ردیه الهدایه الامریه، نوشته نزاریان شام است که در سال ۵۱۶ه توسط الآمر باحکام الله تدوین شد. ظاهرا در همین رساله دوم است که برای نخستین بار نزاریان به حشیشیه ملقب شده اند ^(۲۱) و پس از آن مارکوپولو جهانگرد ونیزی، نزاریان ایران را حشیشیه نامید. ^(۲۲) از این زمان است که اروپاییان تحت تاثیر این نام گذاری، انگیزه ترورهای فداییان اسماعیلی را در مصرف داروی بیهوش کننده بنگ یا حشیش جست وجو می کنند. البته قابل ذکر است که در منابع اهل سنت این فرقه با نام های دیگر آمده است. رشیدالدین فضل الله می نویسد:

به خاطر نسخ شریعت توسط حسن دوم، فرزند محمدبن بزرگ امید بود که نزاریان را از آن پس ملاحده خواندند. ^(۲۳)

غزالی اندیشمند معروف اهل سنت که در مخالفت و معارضت با اسماعیلیان نیز شهرت ویژه دارد، آنان را به جهت اعتقاد به باطن آیات قرآنی و روایات «باطنیه » ^(۲۴) نامیده است. قرامطه، ^(۲۵) خرمیه، ^(۲۶) سبعیه ^(۲۷) و تعلیمیه ^(۲۸) نام های دیگری است که غزالی بر این فرقه نهاده است.

اسماعیلیان مصر هشتاد سال پس از انشعاب بزرگی که بعد از مرگ هشتمین خلیفه رخ داد، به حیات سیاسی خود ادامه دادند و با انقراض دولتشان به دست صلاح الدین ایوبی به نقاط دیگر، از جمله یمن و سپس هند، مهاجرت کردند. اما اسماعیلیان ایران با ظهور شخصیتی بزرگ همچون حسن صباح در فعالیت های سیاسی – اجتماعی خود که تا آن زمان مخفیانه عمل می کردند، وارد مرحله جدیدی شدند. از این تاریخ اسماعیلیان ایران رسما سیاست ستیز با سلجوقیان را در پیش گرفتند. با فتح قلعه الموت اولین ضربه به بر پیکر دولت مرکزی ایران – سلجوقیان – وارد شد.

مناسبات اسماعیلیان با مخالفان

هر چند مخالفین اصلی دولت و اندیشه اسماعیلی، خلافت عباسی، سلطنت سلجوقی و هم پیمانان آن دو بودند، اما در مکتب تشیع و دولت های شیعی غیر اسماعیلی نیز جلوه این خصومت را می توان دید. در تفکر شیعی بعد از امام صادق علیه السلام و بنا به نص، امامت در صلب فرزندش موسی بن جعفر قرار داده شده است. در این منظر هر ادعای دیگری همانند آن چه در سقیفه شکل رفت باطل و بی اساس است. روایاتی که در این زمینه از امام صادق نقل شده فراوان است، به طور کلی این روایات که در اصول کافی گرد آمده در دو گروه دسته بندی می شود:

۱- تاکید بر اصالت امامت موسی بن جعفر;

۲- هشدار به شیعیان از گرویدن به اسماعیل و فرزندش محمد.

با این نگرش بود که عالمان شیعه علیه اسماعیلیان موضع گیری می کردند.

ظاهرا قدیمی ترین ردیه شناخته شده ضد اسماعیلی را فضل بن شاذان ^(۲۹) دانشمند بزرگ شیعه نوشته است. ^(۳۰)

عبدالجلیل قزوینی صاحب کتاب «النقض » هم رساله عمده ای در رد اسماعیلیان نزاری نوشته که اینک مفقود است. ^(۳۱) اما در کتاب معروف خود النقض به اسماعیلیان مکرر حمله می کند و آنان را ملحد می داند. ^(۳۲)

در ادامه همین نگرش، دولت های شیعی ایران مانند آل باوند در طبرستان با اسماعیلیان رابطه ای خصمانه داشتند; خصوصا وقتی فرزند رستم بن علی معروف به شاه غازی ^(۳۳) در سال ۵۳۷ه . به دست نزاریان ترور شد، به گفته ظهیرالدین مرعشی شاه غازی از کله کشتگان اسماعیلی منارها ساخت. ^(۳۴)

عبدالجلیل قزوینی هم در این مورد می نویسد:

و در همه بسیط زمین و دایره مسلمانی، کدام سنی است که با ملحدان، آن کرده که شاه شاهان، رستم بن علی بن شهریار شیعی، از قلعه گشادن و ملحد گرفتن و قتل و نهب و مانند آن که اظهر من الشمس است. ^(۳۵)

روابط اسماعیلیان با سلجوقیان

رابطه دولت بزرگ سنی مذهب سلجوقیان با اسماعیلیان نیز براساس نگرش مکتب فقهی عالمان سنت و جماعت شکل می گرفت. زمانی خواجه نظام الملک طوسی، تئوریسین دولت سلجوقی، این اندیشه را القا و ترویج می کند که «هیچ گروهی نیست شوم تر و بد دین تر و بد فعل تر از این قوم.. که از پس دیوارها بدی این مملکت می گسالند و فساد دین می جویند… و هر چند ممکن باشد که از فساد یا قیل و قال و بدعت چیزی باقی نگذارند». ^(۳۶)

و پیش از او عبدالقادر بغدادی زیان باطنیه را بیشتر از زیان یهود، ترسایان، مجوس، دهریه و دیگر کافران می پندارد ^(۳۷) و رسوایی های آنان را بیشتر از ریگ های بیابان و قطرات باران ^(۳۸) . با این القائات طبعا دولت نظامی سلجوقی نیز برخوردی خصمانه را دنبال می کند.

اولین اثر این نگاه عالمان اهل سنت، قتل همین تئوری پردازان بود، به قول زکریای قزوینی، ابوالمحاسن رویانی نخستین فقیهی بود که اسماعیلیان را خارج از دین دانست و در رویان ترور شد. ^(۳۹) یا خواجه نظام الملک همین که با شمشیر ابوطاهر ارانی بر زمین افتاد، ^(۴۰) اسماعیلیان آغاز سعادت خود را جشن گرفتند. ^(۴۱) ظاهرا گسترش همین ترورها بوده است که بعدها برجان سنجر وحشت انداخت و او را به مصالحه با اسماعیلیان واداشت. ^(۴۲) هم چنین بحرانی که در مرکز خلافت عباسی – بغداد – با قیام ارسلان بساسیری صورت گرفت از آثار و اندیشه سیاسی و مبارزه جویی اسماعیلیان بود.

ابوالحارث ارسلان بساسیری در اصل، غلام ترک نژادی بود که در طی سال های واپسین حکمرانی آل بویه در عراق به مقام امیری لشکر ارتقا یافته بود. او در بغداد رقیب نیرومندی همچون ابن مسلمه وزیر داشت. ابن مسلمه که پنهانی با طغرل اتحاد برقرار کرده و مانند خلیفه عباسی آمدن سلجوقیان را به بغداد پذیرفته بود، بساسیری را به داشتن اتحاد با فاطمیان متهم ساخت. بساسیری که گرایش های شیعی داشت و مجبور شده بود بغداد را پیش از فرا رسیدن سلجوقیان ترک گوید، اینک از مستنصر برای فتح بغداد به نام او کمک طلبید. در این میان، شورش و بلوا در پایتخت عباسیان، در اعتراض به ویرانگری سپاهیان طغرل، به راه افتاده بود. اکنون معلوم شده که داعی معروف فاطمی مؤید شیرازی، نقشی عمده در ایجاد این بی نظمی های ضد سلجوقی و در رهبری اقدامات بساسیری داشته است. در ۴۴۸ه . تبلیغات فاطمیان همراه با اقدامات نظامی تحت رهبری کلی مؤید شیرازی، تشدید شد. بساسیری پس از دریافت مبالغ هنگفتی هدایای پولی و نیز سلاح از قاهره، که به وسیله داعی مؤید به او تحویل شده بود، و به کمک برادر زنش، دبیس، حکمران مزیدی و تعداد زیادی از قبیله مردان عرب، شکستی سنگین بر سلجوقیان در ناحیه سنجار در ۴۴۸ه . وارد ساخت. پس از این شکست، عقیلیان موصل باز فرمانبرداری از فاطمیان را پذیرفتند. اندکی بعد، طغرل موصل را گرفت، اما در نتیجه قیام برادر ناتنی خود، ابراهیم اینال که آرزو داشت به کمک بساسیری و فاطمیان، سلطنت سلجوقی را برای خود به دست آورد، از انجام اقدامات بیشتر علیه بساسیری باز ماند.

عزیمت طغرل به مغرب ایران برای سرکوبی اینال، موقعیت مناسبی برای بساسیری فراهم ساخت تا به بساط فعالیت های خود بپردازد. اندکی بعد، در ذوالقعده ۴۵۰، بساسیری همراه قریش عقیلی به آسانی به بغداد آمد. در بغداد خطبه به نام خلیفه فاطمی، مستنصر، خواندند و اذان به شیوه شیعیان گفتند. بساسیری که مورد پشتیبانی عامه مردم از شیعه و سنی که به علت نفرت از سربازان ترک با هم متحد شده بودند، قرار گرفته بود، به قصر عباسیان حمله برد، اما موافقت کرد که قائم عباسی را تحت حفاظت قریش عقیلی قرار دهد، و این امر مایه ناراحتی مستنصر شد که انتظار داشت خلیفه اسیر عباسی را در قاهره تحویل گیرد. اما بساسیری نشانه های خلافت عباسیان را به پایتخت فاطمیان فرستاد. بعد از آن بساسیری واسط و بصره را فتح کرد، اما توانست خوزستان را به نام فاطمیان تسخیر کند.

هنگامی که بساسیری در اوج قدرت خود بود، قاهره او را رها کرد و به این ترتیب پیروزی او اجبارا به درازا نکشید. ابن مغربی، وزیر فاطمی، که جانشین یازوری شده بود، اینک از ادامه کمک بیشتر به بساسیری سرباز زد. در این میان، طغرل طغیان اینال را فرو کوبیده بود، و خود را برای بازگشت به بغداد آماده می کرد. وی پیشنهاد کرد که حاضر است بساسیری را در بغداد بگذارد، به شرط آن که بیعت با فاطمیان را بشکند و قائم را بر مسند خلافت برگرداند. بساسیری این پیشنهاد را رد کرد، و در ذوالقعده ۴۵۱ بغداد را ترک گفت. چند روز بعد طغرل وارد بغداد شد و با استقبال خلیفه آزاد شده عباسی روبه رو گردید. اندکی بعد سلجوقیان بساسیری را تعقیب کرده، در نزدیکی کوفه او را کشتند; هم چنان که به شدت شیعیان عراق را به سیاست رسانیدند. به این ترتیب جاه طلبی های فاطمیان در عراق و داستان بساسیری که به مدت یک سال پایتخت عباسیان را مطیع فاطمیان کرده بود، به پایان رسید. ^(۴۳)

سلجوقیان نیز پس از تسلط بر بحران بغداد، بر بخش هایی از جزیره العرب که در سلطه اسماعیلیان مصر بود، مسلط شدند. در سال ۴۶۲ه شریف مکه به نام محمدبن جعفر که تا آن زمان از مستنصر فاطمی تبعیت می کرد، نماینده ای نزد آلب ارسلان فرستاد و از اقامه نماز و خطبه به نام عباسیان به او خبر داد، بدین ترتیب حجاز از سلطه اسماعیلیان مصر خارج شد. ^(۴۴)

آثار فتح الموت

گرفتن قلعه الموت در ۴۸۳ه مرحله جدیدی را در فعالیت های اسماعیلیان و مناسبات آن