خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خرده گیری های جامی بر شاعران و صوفی نمایان

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل خرده گیری های جامی بر شاعران و صوفی نمایان؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل خرده گیری های جامی بر شاعران و صوفی نمایان انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 63 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل خرده گیری های جامی بر شاعران و صوفی نمایان:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل خرده گیری های جامی بر شاعران و صوفی نمایان آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل خرده گیری های جامی بر شاعران و صوفی نمایان با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل خرده گیری های جامی بر شاعران و صوفی نمایان از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل خرده گیری های جامی بر شاعران و صوفی نمایان، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خرده گیری های جامی بر شاعران و صوفی نمایان :

گروه تصحیح متون

نورالدین یا (عمادالدین) عبدالرحمن دشتی جامی هروی (۸۱۷-۸۹۸ ه . ق) از شاعران، محققان و عارفان نامدار سده

نهم هجری است

.

درباره احوال و آثار وی سخن بسیار رفته است. یکی از خصایص و امتیازهای اشعار وی انتقاد از مسائل و اوضاع اجتماعی

دوره ای است که در آن می زیسته; در این نوشتار به پاره ای از این انتقادها پرداخته می شود. پیشینه ادبیات نشان می دهد

که «شعر انتقادی در ادبیات فارسی در قرن ششم رواج فراوان یافته و در قرن هفتم و هشتم به علت آشفتگی اوضاع زمان

میدان مساعدی برای توسعه پیدا کرد

». ^(۱)

بررسی تاریخ سیر شعر انتقادی و شاعران منتقد از حوصله این مقاله خارج است

.

جامی در قرن نهم شیوه ادبیات انتقادی را پی گرفت. وی یکی از عارفان رسمی نقشبندی است. «در عصر تیموریان دو

روش جدا در عرفان و تصوف در خراسان پیدا شد

…» ^(۲)

اعتقاد شدید سلاطین و امیران تیموری به عارفان و نیز صوفی نمایان، قرن نهم را یکی از ادوار مساعد برای رواج تصوف و

نفوذ روزافزون صوفیه ساخت، از طرف مردم موقوفات و نذور فراوان در اختیارشان قرار می گرفت. در میان صوفیان آن

زمان دسته های شکمباره فاسدی بودند که دلق پشمین را وسیله جلب منفعت و سرمایه عشرت قرار می دادند. «… از برای

قوت مانند عنکبوت از بهر صید مگس در هر طرف دامی از هوی تنیده اند و به قصد راه زنی طالبان کمین کرده اند

» ^(۳)

جامی از این گونه عارفان ظاهرنمای و متصوفان خرقه پوش سخت ملول گشته و در ابیاتی تحت عنوان «در مذمت

صوفی نمایان ظاهرآرای و معنی گذران صورت پیرای » سخت انتقاد می کند

:

حذر از صوفیان شهر و دیار

همه نامردم اند و مردم خوار

هر چه دادی بدستشان خوردند

هر چه آمد ز دستشان کردند

کارشان غیر خواب و خوردن نی

هیچ شان فکر روز مردن نی

… ^(۴)

و در تتمه سخن می گوید

:

چون یکی لحضه گفت وگو کردند

هر فتوحی که بود آوردند

… ^(۵)

«…

طالب صادق را واجب و لازم است که در ابتدای کار احتیاط بسیار نماید تا پایمال طریق این جهال نشود و غرق

گرداب تقلیدشان نگردد

.» ^(۶)

جامی در نفحات الانس مریدان سید قاسم انوار تبریزی را نکوهش کرده که «اکثر ایشان از ربقه دین و اسلام خارج بودند

و در دایره اباحت و تهاون به شرع و سنت داخل

.» ^(۷)

صوفیان دغل به خاطر مشتهیات نفسانی و لذایذ جسمانی در حلقه

پیروان او گرد آمده «و به مقتضای کرم ذاتی که داشته است فتوحات و نذوری که می رسیده همه صرف لنگر می بوده و از

معارف وی سخنان می شنیده اند و از سر نفس و هوی در آن تصرف می کرده و آن را مقدمه اشتغال به مشتهیات نفس و

اعراض از مخالفات هوی می ساخته و در وادی اباحت و تهاون به شریعت و سنت می افتاده، و وی از این همه پاک

.» ^(۸)

و گاه

از دام گستران ریاپیشه فرو کوتاهیده و از مردم و عوام الناس به عنوان خران بی دم و گوشی یاد می نماید که آنان را در

ریاپیشگی و فریب کاری یاری می دهند

:

فغان ز ابلهی این خران بی دم و گوش

که جمله شیخ تراش آمدند و شیخ فروش

شوند هر دو سه روزی مرید نادانی

تهی ز دین و خرد، خالی از بصیرت و هوش

نه بر برون وی از لمعه هدایت نور

نه در درون وی از شعله محبت جوش

گهی که در سخن آید هوس کند سامع که کاش از این هذیان زودتر شود خاموش

… ^(۹)

«

از متون خانقاهی برمی آید که سماع به عنوان «نماز عشاق » بهره هر خانقاهی مترسمی نبوده است

» ^(۱۰)

در تعریف سماع

آورده اند که «سماع را می توان رقص روح دانست، رقصی که روح انسان را در قوس صعودی آن به پرواز می آرد و مرغ روح

را در این پرواز به فضای هویت حقیقت می رساند

.» ^(۱۱)

در تاریخ تصوف حداقل سه گونه بارز سماع دیده می شود: «سماع

مبتدیان و جوانان عارف مشرب، سماع مترسمانه و عادتی، و سماع پختگان تصوف عشق آمیز

» ^(۱۲)

در همه سماع نامه های

موجود از سماع نوصوفیان شادباش به شدت انتقاد شده است

. ^(۱۳)

جامی از صوفیانی که سماعشان اثری جز درد گردن و

ضعف پشت و کمر حاصل دیگری نداشته در ابیاتی تحت عنوان «در بیان فرق میان رقص ارباب نقص و حال اهل کمال

»

چنین انتقاد می کند

:

رقص ناقص به سوی نقص بود

جنبش کاملان نه رقص بود

می زند مرغ جانشان پروبال

تا رهد باز از این حضیض وبال

گرچه هر دو ز یک صدا و ندا

به هوای سماع جسته ز جا

آن یکی بر فلک کشیده ردی

و آن دگر رفته تا به تحت ثری

آن یکی سوده سر به چرخ برین

و آن دگر رخت برده زیر زمین

جغد مسکین نشسته پهلوی باز

چون از آنجا دهندشان پرواز

باز سازد ز قصر شه خانه

جغد پرد به کنج ویرانه

… ^(۱۴)

آمیختن شرع محمدی با توره چنگیزی

یاسای چنگیزی مجموعه قوانینی بود در باب کشورداری، لشکرکشی و فتح بلاد و تشکیل شوراها و انواع پاداشها و

مجازاتها و… که سالیان دراز براساس آن بر ممالک تابع مغول از جمله ایران حکم می راندند. به همین سبب تاثیر بسیار بر

امور اجتماعی این کشورها داشته و تا دوره تیموریان نیز کم و بیش برجای ماند. در تزوکات تیموری که نسبت دادن آن به

تیمور مشکوک است بسیاری از قواعد شریعت را در دوره تیموری با مبانی دینی هماهنگ می بینیم. قوانین و نظامات

لشکری و درباری مغول در دوره تیموریان زیاد به چشم می خورد «بدین جهت بنای سلطنت خود را به دین و آیین اسلام و

به توره و تزوک استحکام دادم و واقعات و اموری که در سلطنت پیش می آمد به توره و تزوک آن کار را انجام می دادم

» ^(۱۵)

به هر حال بعضی از قوانین تشکیلاتی چنگیز تا مدتی در دولت تیموری حفظ شد مانند «قورلتای

» ^(۱۶)

و «سیورغال

» ^(۱۷)

یا

«

سیورغالات

» ^(۱۸)

و یاسای چنگیزی تا آن جا که مباینتی با اسلام نداشت اجرا می شد. جامی وقتی می دید مولانا

کمال الدین شیخ حسین «در وقت اختیار مهمان از جاده شرع شریف منصرف گشته به مقتضای اشتهاد خود شروع

می نمود، و جمع میان امور دینی و دیوانی ارتکاب می فرمود تا در سعت ممالک شرع به یرغو و سنت به توره مخلوط گشته

» ^(۱۹)

و شریعت را بهانه آزار مسلمانان قرار می داد و کارهای باطل در صورت حق می پرداخت،

(۲۰)

سخت انتقاد می کرد

.

آنکه شرع خدای از اوست تباه

نیست گویا ز سر شرع آگاه

کرده در کوی و خانه و بازار

شرع و دین را بهانه آزار

کار باطل کند به صورت حق

برد از شرع مصطفی رونق

می کند پایه شریعت پست

تا دهد دایه طبیعت دست

… ^(۲۱)

کتاب دوستان جاهل

توجه و اهتمام تیموریان به کتاب و کتابخانه از مسائلی است که نمی توان از آن غافل بود. شاهان و شاهزادگان و رجال و

حکامی بودند که نسبت به ادیبان و شاعران و هنرمندان ارادتی خاص می ورزیدند. در این دوره این منطقه مشحون از

شهرهایی با کتابخانه های بزرگ و پررونق بوده اند، کتابخانه امیر علیشیر نوایی و کتابخانه های سلطنتی هرات در عصر

جامی بهترین کتابخانه های این منطقه محسوب می شده اند

.

شاهرخ از بزرگانی است که از اهل علم و فضل تبجیل و تشویق بسیار می نمود و از شاهزادگان، الغ بیک و سلطان حسین و

غیاث الدین بایسنقر، علاوه بر این که خود عالم بودند به دانشمندان توجه داشتند

.

خواندمیر در ذکر احوال بایسنقر می گوید: «… با وجود وفور جاه و جلال و کثرت حشمت اقبال به مجالست ارباب علم و

کمال بغایت راغب و مایل می بود و در تعظیم و تبجیل اصحاب فضل و هنر هیچ وقتی از اوقات اهمال و اغفال نمی نمود و

خردمندان کامل از اطراف و اکناف ایران و توران به هرات آمده در آستان مکرمت آشیانش مجتمع می بودند… و همه را به

وفور انعام و احسان مسرور و شادمان می ساخت و هر کس از خوش نویسان و مصوران و نقاشان و مجلدان در کار خویش

ترقی می کرد به همگی همت به حالش می پرداخت

…» ^(۲۲)

اما چنین نبود که همه اهل کتاب باشند و کتابشناس. صاحب

حبیب السیر در ذیل شرح حال امیر کمال الدین حسین آورده که امیر علیشیر وی را به رسالت نزد یعقوب میرزا فرستاد و

امر فرمود که کلیات مولانا عبدالرحمن جامی را با دیگر کتب نفیسه از کتابخانه گرفته برای قاضی عیسی و نواب آن هدیه

برد. هنگام تحویل گرفتن کتاب از کتابدار «خدمت مولوی سهو کرده فتوحات مکی را که در حجم و جلد به کلیات مولانا

عبدالرحمن جامی مشابهت داشت به وی داد و امیر حسین آن کتاب را احتیاط ننموده با دیگر تحف و تبرکات مضبوط

ساخت و چون به ملازمت سلطان یعقوب میرزا رسید و پیشکش گذرانید پادشاه عالیجاه از کمال مکارم اخلاق او را

پرسیده بر زبان مبارکشان گذرانید که در این سفر به واسطه بعد مسافت ملول شده باشی. امیرحسین جواب داد که بنده

را در راه مصاحبی بود که ملالت در پیرامن خاطر نمی گذاشت سلطان یعقوب میرزا از حقیقت این سخن استفسار نمود

جناب سیادت مآبی فرمود که کلیات حضرت مولوی که مقرب حضرت سلطانی جهت ملازمان قاضی فرستاده اند همراه

داشته و هر گاه اندک ملالتی دست می داد نظر بر آن کتاب افادت مآب می انداختم پادشاه فرمود که کلیات را بیاورید تا

مشاهده نمایم و امیرحسین کس فرستاد تا آن مجلد را به مجلس آوردند و چون باز کردند معلوم شد که فتوحات مکی

است نه کلیات مولانا جامی، لاجرم جناب سیادت مآبی از چند حیثیت منفعل گشت و از این جهت دیگر منظورنظر

التفات امیر علیشیر نشد

…» ^(۲۳)

جامی از این گونه کتاب نشناسان ملول گشته، در باب «در ذکر اصحاب تفرقه علی

طبقاتهم » می گوید

:

خدمت مولوی چه صبح و چه شام

دارد اندر کتاب خانه مقام

متعلق دلش بهر ورقی

در خیالش ز هر ورق سبقی

نه شبش را فروغی از مصباح

نه دلش را گشادی از مفتاح

نه به جانش طوالع انوار

تافته از مطالع اسرار

… ^(۲۴)

سودجویی از کتاب متاسفانه در زمان ما هم کم نیست

. ^(۲۵)

شاعران کم مایه

آنها که در شعر فارسی ذی فنون بوده و به چند فن اشتغال داشته اند شاعران خوبی نبوده اند، در شاعر باید جنبه عواطف

و رگه های وهم و خیال بر دانش و علم پیشی گیرد که جامی چنین نبوده. موسیقی، معما، جفر، رجال، کلام، حدیث، فقه و

. ..

اطلاعات دایره المعارفی بود که قوه خیال جامی را منکوب کرده است

. ^(۲۶) «

کثرت توغل او در علوم ظاهری و معارف

معنوی از صفات سخن او تا حدی کاسته و آن را در مراتبی پایین تر از اشعار دل انگیز سعدی و ناصرخسرو و حافظ قرار

داده است

.» ^(۲۷)

عاصفی وزیر به اندازه جامی از دانش بهره نداشته ولی عاطفه قوی تری داشته است. با این همه «نیروی

تخیل شاعرانه در مثنویها و غزلهای او [جامی] اندک نیست

» ^(۲۸)

شعردوستی و شاعرپروری سلاطین و شاهزادگان تیموری

و اهمیت و مقامی که به سرایندگان در دستگاههای درباری و امیرنشین های مختلف می دادند، سبب شد که شهرت