خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل کسروی و رفورماسیون دینی!

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل کسروی و رفورماسیون دینی! – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل کسروی و رفورماسیون دینی! شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل کسروی و رفورماسیون دینی! گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل کسروی و رفورماسیون دینی! با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل کسروی و رفورماسیون دینی! از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل کسروی و رفورماسیون دینی! با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل کسروی و رفورماسیون دینی! را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کسروی و رفورماسیون دینی! :

اشاره

:

مقاله به یکی از عناصر مطرح روشنفکری وابسته به غرب در دوره اخیر ایران می پردازد که چگونه تحت عنوان اصلاح دین،

خرافه زدائی و روشنفکری، عملا در جهت منافع استعمارغرب و انگلیس و نشرالحاد، و هابیت و ملی گرائی افراطی و

نژادپرستی، نفی روحانیت،مبارزه باعفت اخلاقی عمل کرد و عاقبت، حتی ادعای نبوت و تعمیم پیامبری نمود

.

بخشی مهم از جریان روشنفکری ایران بی عنایت به فرهنگ خودی و با مدد از بیگانه درپی تغییر وضع موجود برآمد. تداوم

این خط،تجدد اسلام ستیزانه بود که در معرکه مشروطه،سرعت یافت و در واپسین مرحله آن، حامل ایدئولوژی

شاهنشاهی شد و ایدئولوژی ناسیونالیسم شوونیستی توسط تئوریسین های عصر تجدد پا گرفت. احمد کسروی یکی از

همان متجددین بود. بی اغراق او سهم عمده ای در نشربی دینی و سست ایمانی در دوره خود داشت.کسروی فقط در حوزه

دین سخن نگفت بلکه به تاریخ و سیاست هم پرداخت. همقطاران اوشریعت سنگلجی و حکمی زاده نیز با دخل وتصرف های

تجدد طلبانه در حوزه دین، مؤید اوبودند. توسل، شفاعت و ظهور حضرت امام زمان(عج) بعلاوه دهها موضوع دیگر به

تاسی از وهابیت و سلفی گری و از سوی دیگر رفرماسیون غرب مورد تاویل قرار گرفت و بنام مبارزه با خرافات،همه از دم

تیغ پیرایش دینی!! رد شد

.

پرداختن به آرای عقیدتی، سیاسی و اجتماعی کسروی خود مستلزم بررسی جامع الاطراف سلسله شطحیاتی است که در

مقطع زمانی حکومت رضا شاه از سوی او و یارانش طرح گردید

.

فضای بعد از مشروطه رویکرد روشنفکری دوره رضا شاه همچون اسلاف خود در نیم قرن قبل، تحت تاثیر نظم گفتاری

اورینتالیستی

(Orientalism)

غرب بود.گفتمانی که در طول قرون ۱۸ و ۱۹ از سوی فلاسفه و روشنفکران مغرب

زمین، همچون مونتسکیو، هگل، مارکس و انگلیس منتج به باورهای مشترک شده بود و بربریت، احساساتی بودن و هستی

غیر عقلانی، شیطان زدگی و خرافه پرستی را از ویژگی های مشترک جوامع شرقی رقم زده بود. بدنبال بحران هویتی ایران

در قرن ۱۹ م(۱۳ ق)، یکی از عکس العمل های این جریان،پذیرش آن دسته از آرائی بود که خود غربی ها آن را جهانشمول،

تبلیغ می کردند. این پذیرش درپس هژمونی اقتصادی، سیاسی غرب بر کشوری ضعیف همچون ایران قرار داشت. تقابل با

سیطره فرهنگی غرب نیز رویکرد دیگری است که در آن مقطع تاریخی از یاران بسیار کمتری برخوردار بود.نظام گفتاری

اورینتالیستی آنچنان غالب بود که روشنفکران عرب و ترک را زودتر از ما به عکس العمل مقلدانه وا داشت. طهطاوی و

طه حسین در جهان عرب از سرآمدان این حرکت اند.جنبش تنظیمات در عثمانی، نهضت ترکان جوان وظهور آتاتورک

برآمده از چنین الهاماتی بود.فضایی که در ایران با آثار روشنفکرانی همچون ملکم خان آغاز و در دوره رضاشاه به اوج

خودرسید، شامل طیف وسیعی بود که در نقطه ای کاملارنگ اومانیستی و دئیستی داشت و در نقطه دیگرالتقاط ی از

اندیشه اومانیستی و عرفان شرقی را دارابود. برای نمونه، کسروی و قبل از او میرزا آقاخان کرمانی در این نقطه قرار

داشتند

(۲۰)

.

جریان اخیر یک پادر خیمه گاه غرب و پای دیگر در خیمه دین و اندیشه بومی و سنتی داشت.عالم برزخی اتمسفر حیاتی

این گروه را تشکیل می داد. گر چه کسروی، خود، موضوع اروپایی گری در کتاب آئین در سال ۱۳۱۱ ه . ش، غرب را

قابل انتقاد دانست اما با همه این احوال نمی توان کسروی را خارج از این فضا بررسی کرد. گفتمان روشنفکری در این مقطع

دارای دو مؤلفه اساسی است. رویکرد ناسیونالیستی و دوم اسلام ستیزی.گرچه کسروی با فعالیت های خود سهم

بیشتری در رویکرد دوم دارد ولی بر خلاف دسته دیگرروشنفکران هم عصر خود به هر دو توجه دارد. به گونه ای که جلال

آل احمد می گوید

:

«

از هر صد نفر توده ای ۷۰ – ۸۰ نفرشان قبلا درکتاب های کسروی تمرین عناد با مذهب راکرده اند … در آن دوره با پرو بال

دادن به کسروی و آزاد گذاشتن مجله پیمان مثلا می خواستندزمینه ای برای رفرم در مذهب بسازند

» ^(۲۱) .

باستان گرائی و ملیت پرستی

در سطح بین الملل تئوری پردازان ناسیونالیزم ایرانی در مقطعی از تاریخ به ارائه دیدگاه های خودمی پردازند که حزب

ناسیونال سوسیا۸لیزم آلمان بطور وسیع مبادرت به تبیین اندیشه های سیاسی،اجتماعی خود نموده است و فلسفه نژاد

پرستی آلمانی ها در بسیاری از نقاط جهان جای بازمی نماید. از اینرو بخشی از اعتقادات ناسیونالیستی افراطی در آراء

محافل روشنفکری این دوره ناشی از همین فضاست و بخش دیگرتحت تاثیر اندیشه ناسیونالیزم شوونیستی است که در

حدود نیم قرن قبل متجددین ایرانی با الهام از ناسیونالیزم قرن هجده اروپا به آن پرداختند واین اندیشه توسط عوامل

سیاسی و فکری انگلستان در دوره رضاشاه به صورت افراطی دامن زده شد و به عنوان ایدئولوژی شاهنشاهی مطرح گشت

و افرادی همچون فروغی ذکاءالملک ازتئوری پردازان آن بودند

.

فعالیت های پارسیان هند که در دوره قاجاریه با رویکرد زردشتی گری آغاز شده بود نیز قبلا طیف وسیعی از روشنفکران

ایرانی اعم از ادبا، شعرا وتاریخ نویسان را تحت تاثیر خود قرار داده بود. دراطراف انقلاب مشروطه حضور اردشیر ریپورتر

وارباب کیخسرو شاهرخ از بقایای همین جریان فکری اند. جلال الدین میرزا فرزند فتحعلیشاه درنامه خسروان این وجه از

تاثیرپذیری ایرانی را به نمایش گذاشت. میرزا فتحعلی آخوندزاده، میرزاآقا خان کرمانی و جمعی دیگر در همین فضا

به باستان ستایی روی آوردند. در اینجا باید از پان ترکیسم استانبول و آرای علی حسین زاده، ضیاءکوک آلپ و بخصوص

حلقه رابط جنبش پان ترکیسم و پان ایرانیسم یعنی رسول زاده نام برده شود. بهمین نحو تاثیرگذاری محافلی چون

تورک اجاقی و اتحادیه مسلمانان روسیه در استانبول وقفقاز بر این رویه فکری در ایران قابل تامل است

.

با نگاهی گذرا بر نشریاتی همچون «ایران نو»،«کاوه »، «ایرانشهر» و «آینده » که در همین مقطع زمانی به چاپ میرسید

حاکمیت روح این اندیشه را می یابیم. این گرایش جدید در نحوه فکرسیاسی، اجتماعی البته محصول شرائط درون مرزی

از قبیل ناکامی مشروطه طلبان بعد ازشکست آن انقلاب و بی ثباتی سیاسی، اجتماعی سال های بعد از جنگ جهانی اول

در ایران نیزمی باشد. تشتت، بی نظمی، فقر و گرسنگی وبی ثباتی سیاسی ایران و از سوی دیگر دخالت دول خارجی در این

سمت گیری بسیار مؤثر است.گرایش جدید فکری بازتابی است از فضای موجودو شرائط زمانه. ناسیونالیزم تجدد

خواه وسیله ایست برای ابراز وجود ایرانیت

.

مجله کاوه در دور دوم فعالیت خویش پس ازجنگ اول جهانی به قول خود دوره جنگی راخاتمه یافته تلقی می کند و با

اتخاذ خط مشی جدیدی جنبه علمی پیدا می کند. در مقاله افتتاحیه دور جدید مجله کاوه به قلم تقی زاده دروصف

استراتژی مجله یاد شده آمده است: «مسلک و مقصدش بیشتر از هر چیز ترویج تمدن اروپایی در ایران، جهاد بر ضد تعصب،

خدمت به حفظملیت و وحدت ملی ایران، مجاهدت در پاکیزگی وحفظ زبان و ادبیات فارسی از امراض و

خطرهای مستولیه بر آن و به قدر مقدور تقویت به آزادی داخلی و خارجی آن

» ^(۲۲) .

در همین مقطع زمانی (۱۲۹۹ ه.ش)انگلستان با کودتای سید ضیاءالدین طباطبائی بستر مناسب برای حاکمیت دولت

مقتدر به ریاست رضاخان را فراهم آورد. جریان تجدد خواه نیز رضاخان را بعنوان ابزار عملی گرایش فکری خود و تحقق

آمال خویش برگزید. چرا که معتقدبود حاکمیت اهداف غربگرایانه نیاز به دیکتاتوری آهنین دارد. به دنبال تاسیس

حکومت پهلوی درسال ۱۳۰۴ ه.ش بمنظور حاکمیت الگوهای غربی بر تمام شوون جامعه ایرانی یک سلسله تحولات

ازسوی دو جریان فوق صورت پذیرفت از قبیل:شکل گیری بوروکراسی ایجاد مدارس جدید، ایجاددادگستری جدید و بر

چیدن محاکم شرع و … باورداشت های غربگرایان در قالب ایدئولوژی شاهنشاهی (ناسیونالیزم شوونیستی) به شاه دیکته

و یک به یک به مورد اجرا گذارده شد

.

از لحاظ تاریخی تقی زاده به وجهی پدرتئوریک ملی گرایی لائیک و غیر مذهبی ایران است. پس از او می توان از جمال زاده،

کاظم زاده ایرانشهر، محمدعلی فروغی، کسروی، … به عنوان ایدئولوگ های شاه نام برد. ناسیونالیزم این دوره ایران از

جلوه های مدرنیسم و محصول فلسفه جدید است و چون باطنی اومانیستی دارد با دین قابل جمع نیست. این نگرش

سطحی و مقلدانه ازناسیونالیم ابزار و محملی ایدئولوژیک در دست جریانی برای مقابله با دین می باشد. بدین صورت که

می توانست با ایجاد احساسات کاذب قومی ونژاد پرستی آلترناتیوی برای اسلام قلمداد شود. ازسوی دیگر این ناسیونالیزم

التقاطی بود، چرا که جوهره نفاق آمیزی داشت و ابداع کنندگان آن برتن ناسیونالیزم غرب یعنی پدیده ای که

خاستگاه فلسفی و تاریخی آن ضدیت با حضور دین درصحنه های مختلف اجتماعی داشت، پوشش اسلامی دوختند. جریان

روشنفکری در همین راستا به تبلیغ گذشته جعلی و تحریف آمیز تحت عنوان باستان گرایی و در واقع ایرانشناسی پرداخت

.

ترویح آداب و رسوم ممسوخ زردشتی،تغییر الفبای فارسی، تاریخ نگاری شاهنشاهی واسطوره شناسی از جمله راه

کارهای جریان فکری این دوره بود. مشیرالدوله پیرنیا و پور داود پروژه تاریخ نگاری با جهت گیری فوق را در دستور

کارقرار دادند. علی دشتی با نوشتن داستان های زشت و سطحی به تمسخر اسلام و روحانیت پرداخت وفروغی از

اصلی ترین چهره های شکل دهنده حکومت رضاخان و از مروچین قومیت پرستی ایرانی با همکاری دیگر عناصر فراماسون

به تاسیس انجمن آثار ملی مبادرت ورزید که تجدیدبنای آرامگاه فردوسی شاعر شیعه ایرانی به سبک و سیاق آرامگاه

کورش از جمله اقدامات او بود. هم او به تهیه شجره نامه جعلی برای شاه همت نمود

.

کسروی در توجیه روی آوری این گروه به مفاهیم ملیت به مساله خرافات دینی مسلط براندیشه جامعه و تشتت موجود

بخصوص در حیطه مذهب و نتیجه آن عقب ماندگی کشور اشاره می کند. و چاره را در ترویج ایران پرستی می دید

(۲۳)

.

او به بهانه دفاع از ملیت و قومیت ایرانی حملات وسیعی را علیه اسلام و روحانیت آغاز کردو در لفافه مبارزه با عرب و

عربیت به اسلام حمله نمود

.

سطحی نگری کسروی و همقطاران او در آن ایام از خلال کتب و نشریات وقت قابل وارسی است. مطالب طرح شده به یک

حرکت سازمان یافته فاشیستی بیشتر همانندی دارد تا یک کار پرمغز و عمیق فکری. مسخره کردن امامزاده ها وتصانیف

علیه شعائر دینی و … همه با هم یک کلنی واحد را تشکیل داده و یک سیر را دنبال می کردند

.

بجز محمدعلی فروغی، تقی زاده، پیرنیا،پورداود و چهره های شاخصی از همین دست که ازمبلغین و مروجین باستانگرایی

این دوره بودند ودر پی تکمیل پروژه ناسیونالیسم شاهنشاهی،نیاکان پرستی افراطی را دامن زده و بدینصورت بدنبال

پی ریزی مفهوم هویتی ایرانی بصورت مجعول بودند، جمعی نیز به آن روی سکه پرداخته و به بهانه مباره با خرافات و به

انگیزه پیرایشگری دینی به تفسیر سطحی از دین پرداختند البته هردو گروه روشنفکر با استبداد همسو بودند، اتحاد

واتفاق بین ایندو ناشی از سنخیت ذاتی آن دو بود.شریعت سنگلجی، حکمی زاده و کسروی باسخنرانی ها و نوشته های خود

اسلام و روحانیت رانشانه رفتند. فعالیت های قلمی حکمی زاده عمدتادر مجله همایون تمرکز داشت. حضرت امام خمینی

کتاب کشف اسرار را در پاسخ به کتاب اسرار هزار ساله او نوشتند و شریعت سنگلجی نیزکه از سوی پیروانش به مصلح

کبیر لقب گرفت درسه کتاب «اسلام و رجعت »، «کلید فهم قرآن » و«توحید در عبادت » حملات تندی را علیه مقدسات

اسلام صورت داد

.

کسروی

بجز روزنامه ها، هفته نامه ها و ماهنامه هایی چون پیمان با ۹۹ شماره، پرچم با ۲۵ شماره،هفته نامه پرچم با ۷ شماره و دو

هفته نامه پرچم با۱۲ شماره، کسروی بیش از هفتاد جلد کتاب نوشت. در میان کتابهای او راه رستگاری، ورجاوندبنیاد

(

ورجاوند واژه اختراعی او به معنی مقدس می باشد)، ما چه می خواهیم؟ شیعیگری،صوفیگری، بهائیگری، دین و جهان،

خدا با ماست،اساس عقاید او را در بر دارد. او بیشتر کتب خود رادر فاصله سالهای ۱۳۱۲ ش تا ۱۳۲۴ ش انتشارداد. غالب

آثار او در سال ۱۳۵۷ ش یعنی پس ازگذشت چهار دهه مجددا در سطح وسیعی به چاپ رسید. رژیم شاه در مقابله با موج

انقلاب اسلامی سعی کرد از مطالب ضدمذهبی او استفاده کند.همچنین در طول یکساله اخیر نیز چهار کتاب ازوی

تجدید چاپ شده است

.

اولین شماره مجله پیمان در اول آذرماه ۱۳۱۲ش منتشر شد; دیدگاههای اجتماعی و عقیدتی کسروی را می توان در خلال

شماره های پیمان بدست آورد. کسروی در شماره هایی ابتدائی پیمان سعی کرد چهره حقیقی خود را بر ملا نسازد و باارائه

مقالات مختلف از اسلام تعریف و تمجیدمی کرد. ولی بتدریج قلم او گستاخ شد و به بی پروایی جملات خویش را علیه

فرهنگ اسلام شروع کرد. او اغلب رجال ایران را به تمسخرمی گرفت بجز نادرشاه که او را شاهی وطن دوست،علاقمند به

ایران و شجاع می دانست، وی حتی ازشعرائی چون حافظ و سعدی و مولوی با زبان طعن یاد کرد و تحت این عنوان که

شعرهای آنان مایه ضلالت و گمراهی است، سخت به ایشان حمله می کرد. اولین واکنش نسبت به مطالب مندرج درپیمان

در ۱۳۱۵ ه.ش شروع شد. او در شماره های ششم و هفتم این مجله در سال ۱۳۱۵ ه.ش به اندیشمندان و متفکران و ادیبان

ایران از جمله حافظ و سعدی، مولوی و جامی حمله ور شد و به دخل و تصرف در فرهنگ فارسی پرداخت. لذاجمع کثیری

از ادبا و فرهیختگان علیه او موضع گرفتند یکی از ادبا در نامه ای به وزیر معارف وقت «علی اصغر حکمت » می نویسد

:

«

چگونه تجویز می فرمائید، … با کمال بی شرمی، بدون مجوز منطقی و اخلاقی، این دانشمندان دنیا پرست را با اسم و رسم،

باسخیف ترین عباراتی که در خور سلیقه کج وتباین و ناجنسی فکر نویسنده پیمان با اهل ادب و عرفان است هر ماه چاپ

کرده … ودست تنگی ملت دانش پژوه ایرانی را در نظرخرده بینان دنیا مسجل نماید

» ^(۲۴) .

حبیب یغمائی نیز می نویسد

:

«

به نظر بنده آقای کسروی از آزادی قلمی که دارد، سوء استفاده می کند. تحقیق و انتقادنمی کند. بلکه یک جا و به همه

ناسزا می گویدو خشک و تر را با هم می سوزاند و چون از شعرو شاعری سر رشته ندارد و اهل فن نیست،اشتباه می کند

» ^(۲۵) .

در شرائطی که مقالات و رسائل از دم تیغ سانسور رژیم می گذشت، کسروی و همفکران او باآزادی تمام به انتشار مطالب

خود چه در مجله وچه به صورت کتاب ادامه می دادند

.

بالاخره نشریه پیمان در سال ۱۳۲۱ ه.ش تعطیل شد و در سال ۱۳۲۲ ه.ش او مجله بنیاد راانتشار داد. این مجله چندین بار

از سوی فدائیان اسلام مورد حمله قرار گرفت و حتی چاپخانه آن که متعلق به علی هشیاردل بود به آتش کشیده شد

.

کسروی بدنبال انتشار کتاب آئین شهرت پیداکرد. این اولین کتابی بود که در آن افکار خود رامطرح ساخت و بتدریج

طرفدارانی را از شهرهای مختلف ایران چون آذربایجان و خوزستان به گردخود آورد که به کسرویون شهرت پیدا کردند

.

پاکدینی

در همین اثنا بود که کسروی دست به تشکیل مکتبی اجتماعی – مذهبی تحت عنوان «پاک دینی » زد که طرفداران او نیز

به همین نام «پاکدین » نامیده می شوند. گرچه کسروی درتکمیل طرح خود ادعای پیامبری کرد و زبان وقلمش بیشتر

مذهبی بود تا فلسفی، اجتماعی ولی پیروانش او را بیشتر یک مصلح دینی می دانستندتا آنکه رهبر و صاحب یک شریعت یا

مذهب خاص باشد. بدین معنا که معتقد بودند او در راستای پیرایش دینی راه حلهای مصلحانه ارائه می کند تااز رهگذر آن

مشکلات جامعه را حل و فصل نماید

.

کسروی در بخش های زیادی از کتاب های خوداز اسلام و جاودانه بودن آن دفاع می کند علیرغم آن به گونه ای سخن

می راند که گویا زمان آن اسلام بسر آمده است و خواننده را بدینصورت برای پذیرش آنچه بعنوان دین پاک می داند

(

دین ابداعی خود) آماده می سازد لذا از همین باب او دربخش هائی از مطالب خود از دین دفاع می نماید

(۲۶)

.

کسروی درباره دین معتقد بود

:

«

همه مذاهب و کیش ها و فرقه ها، اختلافات راکنار گذاشته و متوجه اصول مشترک و کلی مذهب باشند و به کلیت

اسلامی بودن بجای تفاوت های فرقه ای توجه کنند

(۲۷)

».

او در مورد دین اسلام معتقد است که

:

«

این دین به مذاهب مختلف منشعب شده واسلام اصلی به شکل مذاهب مختلف اصالت خود را از دست داده است

.

خست بایددانست که اسلام دوتاست، یکی آنکه بنیانگزارش آورده و در هزار و سیصد و پنجاه سال پیش بوده است و یکی

آنکه امروز میان مسلمانان روان است و به چند مذهب، ازسنی، باطنی، علی اللهی، شیخی، صوفی ومانند اینها بخش شده

است. ما هر دو را اسلام می خوانیم، ولی یکی نیست و می باید این دورا از هم جدا گرفت

» ^(۲۸) .

بهمین دلیل بود که می گفت مسلمانان به جای روی آوردن به مذاهب مختلف به دین پاک یا دین اصلی ایمان آورند و از

انحرافاتی که در طول تاریخ نصیب اسلام شده است (یعنی انشعاب مذاهب)خودداری ورزند

.

او که خود را مصلح اجتماعی می دانست که درراستای خرافه زدایی جامعه ایرانی قیام نموده است. بتدریج داعیه پیامبری

یافت و صریحا ازآوردن دین نو و به تعبیر خودش پاک دینی دم زد.بصورتی که آنرا جایگزین اسلام می دانست و خودرا

مورد تایید خدا دانسته و در اغلب نوشته های خویش این جمله را می بینیم. مرا با خدا پیمانی است که از پا ننشینم و این

راه را بسر برم و مطابق مفهوم پاکدینی خود در شروع بسیاری از جزوات خویش جمله «بنام پاک آفریدگار» را

ملاحظه می کنیم. او به جهت تایید ایده اصلاح طلبی خودعامل اساسی فقر و پریشانی ایرانی را نفوذ خرافات رایج در

اندیشه دینی و گمراهی ها و از سوی دیگراختلافات مذهبی می داند

.

گرچه او صراحتا دعوی پیامبری ندارد ولی خود را راهنمائی از طرف خدا می دانست

(۲۹)

وپاکدینی او ریشه در شخصیتی

کاذب و خودساخته از خود دارد. که نوعی تقلید سطحی از لوترو یا کالون در رنسانس غرب است. او دین موجود راکه به

زعم وی بخشی از افکار و ایده هاست خرافی وباطل می شمارد. با دقت در تعریفی که از دین ارائه می کند نوعی اعتقاد به

عقل و نقطه مقابل با وحی مشاهده می کنیم. بحث او از مقوله خرد بسیارعامیانه است و بر بنیاد فلسفی استوار نیست. او

نه فلسفه می فهمید و نه با آن موافق بود شاید

هم کسروی شبهی از عقلانیت و عقل گرایی پروتستانهارا در سر داشته و بی

توجه به عمق مساله واردمیدان عقل شده است

.

کسروی دارای دستگاه منظم فکری نبود. ازاینرو در حوزه های مختلف سیاست، تاریخ،اقتصاد، دین و …وارد شد و همین

امر به تناقض گویی و پراکنده گویی وی منجر شد. او در مقام حامی اسلام، معترضین خود را نامسلمان خواندولی در عین

حال اسلام را آخرین دین خدانمی داند و می گوید

:

«

این خواست خداست که هر چند گاه یکبارجنبش خدائی رخ دهد و یک راه رستگاری به روی جهانیان باز گردد و

گمراهی ها از میان برود. لکن مسلمانان آن را بااسلام پایان یافته می شمارند وبی خردانه دست خدا را بسته می دانند

» ^(۳۰) .

دلائلی وجود دارد دال بر آنکه وی در پی ایجاددینی جدید است. اول آنکه او به تلاش شریعت درباب پیرایش دین اسلام و

بازگشت به دین اولیه سخره می گیرد و آنرا محال می داند. وی در پاسخ کسانی که داعیه احیای شریعت دارند،

برگرداندن اسلام به حقیقت خود را دعوی بیخردانه می نامد

(۳۱)

.

گر چه در جائی می گوید که قصد دارد اسلام رابه معنای حقیقی خود به مردم باز شناساند. وبدینصورت دچار تناقض

می شود. از سویی ادعامی کند که دوران اسلام سپری شده است

(۳۲)

و درجای دیگر با طرح مفهوم «جنبش خدائی

»

فصل جدیدی را در عرصه موضوع باز می نماید

.

او سپس مردم را به شورشی و رجاوند(مقدس) وعده می دهد. و با تشکیل «باهمادآزادگان » در پی ایجاد شورشی

با«سررشته داری توده » (دموکراتیک)بود که از طریق آن دین خود ساخته خویش (پاکدینی) را بنیاد نهد. وی به قصد

چنین منظوری کتاب «و رجاوندبنیا