خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل معانی، بیان

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل معانی، بیان – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل معانی، بیان شامل 44 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل معانی، بیان:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل معانی، بیان به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل معانی، بیان به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل معانی، بیان با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل معانی، بیان با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل معانی، بیان با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل معانی، بیان را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معانی، بیان :

بلاغت،از فنون ادبی، و در زبان فارسی به مفهوم شیوایی و رسایی سخن. این فن در مشرق زمین بیشتر در حیطه دانشهای دینی بوده،اما در سرزمینهای غربی،مانند یونان و روم باستان،به دانش یا هنری مستقل از حوه علوم دینی اطلاق می شده،همچنانکه در تمدن قرون وسطایی اینگونه کشورها،بلاغت سومین هنر از هنرهای هفتگانه به شمار می رفته است(روبر،ذیل art ).

پیشینه-از حدود قرن پنجم ق م که در سرزمینهای یونان و روم نوعی خاص از مهوریت حاکم بود،داوطلبان وصول به مقامات عالی سیاسی برای رسیدن به مقصود با یکدیگر مناظره و مشاجره می کردند و هر کس می کوشید که با سخنوری بر رقیب خود غلبه کند،و ازینرو فن خطابت و بلاغت در این دو سرزمین اهمیتی خاص یافت. در اواخر قرن ششم و پروتاگوراس ^(۲) ،فن جدل و مناظره را به شاگردان خود می آموختند و آنان را در فرا گرفتن شیوه های اقناع و الزام شنوندگان ماهر می ساختند.اما سقراط(۴۷۰-۳۹۹ ق م)و شاگردانش، افلاطون(۴۲۷-۳۴۸ ق م)و ارسطو(۳۸۴-۳۲۶ ق م)،بلاغت سوفسطاییان را مردود شناختند و پیروان و شاگردان خود را از آموختن آن منع کردند.

آنان مبانی و قواعدی دیگر برای بلاغت پی ریزی کردند،از جمله ارسطو دو رساله مشهور ریطوریقا(بلاغت)و بوئطیقا(شعر)را تالیف کرد و بلاغت را از فن جدل ممتاز ساخت،اگر چه حکیمان مسلمان این دو رساله را به ضمیمه رسالات برهان و جدل و سفسطه جزو مباحث منطق شمرده و به آنها عنوان «صناعات خمس »داده اند.

در قرن اول و دوم ق م نیز در روم به بلاغت، که لازمه فن خطابت بود،توجه می شد و خطیبانی مانند سیسرون ^(۳) مقتول در ۴۳ ق م)اصول و موازینی خاص برای آن تدوین کرده بوند. فیلسوف و سیاستمدار رومی،سنکا ^(۴) متوفی ۶۵ ق م)اصول سیسرون را تخطئه کرد،اما فیلسوف و ادیبی دیگر به نام مارکوس کوئنتیلی ^(۵) از اصول سیسرون دفاع، و گفته های سنکا را رد کرد و رساله ای هم به نام ^(۶) نوشت. این رساله پس از مرگ او متروک ماند،اما در دوران رنسانس از مآخذ و مراجع مهم فن بلاغت و خطابت به شمار می رفت(بریتانیکا،ذیل Quintilan, Rhetoric ).

در ایران پیش از اسلام،مبانی بلاغت عمدتا از بعض متون دین زرتشتی سرچشمه می گرفت. از آن جمله یشتها از بلاغت مطلوبی برخوردار است.امروزه بسیاری از آن متون از بین رفته است و آثار به جا مانده از متون پهلوی که بسیاری از آنها پس از اسلام تالیف شده و در واقع تفسیرات و تعلیمات موبدان زرتشتی است،ارزش بلاغی چندانی ندارد. متون پهلوی غیر مذهبی به جای مانده،مانند درخت آسوریک،را نیز نمی توان نمونه ای برای بلاغت زبان پهلوی به شمار آورد.اما اینهمه بدین معنی نیست که در ایران پیش از اسلام،خاصه در دوران ساسانی،به بلاغت اهمیت داده نمی شده است. جاحظ(متوفی ۲۵۵)پس از آنکه سخنان شعوبیه را در ستایش از شیوایی زبان پهلوی نقل می کند،چنین نتیجه می گیرد که سخنوری و سخنرانی شایسته کسی جز ایرانی و عرب نیست(ج ۳،ص ۲۰)و از قول شعوبیه می گوید که هر کس می خواهددر بلاغت به کمال رسد واژگان نامانوس دور از ذهن را بشناسد و در دانش لغت پر مایه گردد،باید کتاب کاروند را بخواند(همان،ص ۱۰).البته امروزه از این کتاب نشانی نیست،اما جاحظ که خود از پیشوایان بلاغت و سخندانی است،در جای جای البیان و التبیین مهارت ایرانیان را در خطابت و سخنوری و گزیده گویی ستوده است(برای نمونه ج ۳،ص ۱۱)،و این ادعایی گزاف نیست،چنانکه در بیشتر کتابهای بلاغت و آداب نویسندگی به علاقه مندان این فنون سفارش شده است که به آموختن فرهنگ و چیره زبانی فرس همت گمارند(برای مثال ابراهیم بن مدبر،ص ۷).

ظاهرا در نزد مردم عرب جاهلی،بلاغت به همین معنی بوده است که امروزه به کار می رود،چنانکه شارحان حدیث در شرح واژه «ابلغ »از حدیث پیامبر که فرمود:«انما انا بشر و انه یاتینی الخصم فلعل بعضکم ان یکون ابلغ من بعض »(من بشرم،شاکیان نزد من می آیند چه بسا که یکی از شما بلیغتر از دیگری باشد)گفته اند:ای احسن ایرادا للکلام(یعنی آنکه بهتر سخن می گوید،قسطلانی،ج ۴،ص ۲۶۲).به نظر عده ای،تحدی (مبارز طلبی)قرآن مجید نیز به بلاغت آن بوده است،زیرا مردم عرب در بلاغت و سخندانی چنان چیره دست بودند که هیچ پدیده بشری دیگری نمی توانست با سخن رسای آنان برابری کند و قرآن که بر بلاغت آنان برتری یافت،معجزه الهی است. ازینرو بود که کفار قریش شاعری را در بالاترین درجه آن به پیامبر اکرم نسبت می دادند.مبانی اصلی بلاغت عرب در نزد مسلمانان و پیشوایان بلاغت در جهان اسلام،از اسلوب و شیوه بیان قرآن سرچشمه گرفته است و اثبات اعجاز قرآن از مهمترین اهداف علم بلاغت عرب بوده است و مقصد اصلی مؤلفان نخستین کتابهای بلاغی در جامعه مسلمانان،در واقع همان اثبات اعجاز قرآن بوده است.

تعریف بلاغت-از دیر باز،در کتابهای ادبی،از بلاغت تعریفهای مختصر و مفصلی شده است که جاحظ در البیان و التبیین بسیاری از آنها را نقل کرده است. تعریف امام فخر رازی(ص ۶۲)تعریفی جامع و مانع است:«بلاغت آن است که آدمی آنچه را که در ته دل دارد،با سخنی که ایجاز مخل و اطناب ممل در آن پرهیز شده باشد،بر زبان آرد». عبدالقاهر جرجانی نیز بلاغت را نتیجه تطبیق کلام بر مقتضی و مناسب حال می شناسد و نام آن را«نظم »می گذارد،و مکررا در دلائل الاعجاز(مثلا ص ۴۴-۴۵،۲۷۶،۲۸۳،۴۰۳) می گوید:نظم،جستن و یافتن بهترین روابط نحوی در میان کلماتی است که برای ادای مقصود گفته می شود.او برای لفظ،معنی و مزیت دیگری قائل است که به چگونگی کاربرد و استقرارش در کلام و موقعیت ترکیبی آن در جمله بستگی دارد.

اقسام بلاغت-بلاغت ماهیت واحدی دارد،اما مظاهر و مصادیق آن گوناگون است، چنانکه مشهور است:«لکل مقام مقال.»ابو حیان توحیدی(متوفی پس از ۴۰)بلاغت را هفت قسم دانسته است:بلاغت شعر،خطابه،نثر،مثل،عقل،بدیهه گویی و بلاغت در ایراد سخنان تاویل پذیر(ج ۲،ص ۱۴۰-۱۴۱).همچنین برخی از نویسندگان کتب بلاغت گفته اند که لاغت سه گونه است:۱)سخن موجز یا کم و گزیده،چنانکه با اشاره ای وافی به مقصود گفته شود،۲)مساوات که لفظ و معنی برابر باشد و بیش و کم گفته نشود،۳)اطناب و اسهاب که مقام،مقتضی اطاله سخن است. بنابراین،رعایت تناسب میان حال و مقال در ادای سخن، به ایجاز یا مساوات یا اطناب،از اصول مسلم بلاغت است(جاحظ،ج ۱،ص ۱۲۷).به نوشته خوارزمی(متوفی ۳۸۳)،بلاغت سه گونه است:۱)مساوات،یعنی الفاظ بی کم و کاست همان معانی را داشته باشد که برای آن وضع شده است،۲)،اشاره یعنی با الفاظ اندک بتوان معانی فراوان را رساند،۳)اشباع،یعنی برای رساندن یک معنی،الفاظ مترادف گفته شود(ص ۷۸)،رمانی(متوفی ۳۸۴،ص ۷۶))بلاغت را به ده قسم تقسیم کرده است:ایجاز، تشبیه،استعاره،تلاؤم،فواصل،تجانس،تصریف،تضمین،مبالغه و حسن بیان.چنانکه ملاحظه می شود قدما قائل به تفصیل میان آنچه که بعدها به نام «معانی »،«بیان » و«بدیع »نامیده شد،نگردیده اند و همه ابواب را زیر یک عنوان قرار داده اند.