خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل واقع گرایی اخلاقی شک گرایی اخلاقی

الف. واقع گرایی اخلاقی، (Moral Realism) ^(۱)
واقع گرایی اخلاقی مدعی است که حقایق اخلاقی ^(۲) و به تبع آن، اوصافی نظیر خوب، بد، درست، نادرست، فضیلت و رذیلت، که به حقایق یا اوصاف غیراخلاقی تحویل پذیر نیستند، در عالم وجود دارد.بر اساس این نظریه، این حقایق و اوصاف از آگاهی ما، از حالتی که در آن حالت می اندیشیم و صحبت می کنیم، از باورها و گرایش های ما و از احساسات و امیال ما مستقل اند.اوصاف اخلاقی می توانند از طریق اشخاص، اعمال، نهادها و مانند این ها تحقق یابند; تمثل و تحقق این اوصاف، حقایق اخلاقی هستند که تطابق با آن ها سبب صدق احکام اخلاقی می شود.«ضد واقع گرایی کمال یافته » نیازی به انکار تمام این مطالب و فرض ها ندارد.این دیدگاه می تواند پس از تفسیر دوباره این فرض ها، به ویژه این مساله که «صدق » یعنی تناظر و تطابق با حقایق، همه یا برخی از این فرض ها را بپذیرد.معقولیت و موجه نمایی واقع گرایی اخلاقی موجب این گونه تفاسیر مجدد شده است و تنها هنگامی که واقع گرایی به طور جدی ناقص ارزیابی شود، مورد نیاز واقع می شوند.
واقع گرایی اخلاقی معمولا «شناخت گرایی » ^(۳) نامیده می شود، اما اگر بخواهیم به بیانی دقیق سخن بگوییم، شناخت گرایی دیدگاهی است که می گوید: باورها و گزاره های اخلاقی بیانگر معرفت اند یا دست کم می توانند معرفت بخش باشند و شاید برخی حقایق اخلاقی در عالم وجود داشته باشند که درباره آن ها نمی توانیم شناخت و معرفت داشته باشیم; مثل این که آیا کاری خاص می تواند در مجموع خوبی بیش تری از کارهای دیگر تولید کند یا نه.شناخت گرایی نقطه مقابل شک گرایی اخلاقی ^(۴) است، نه واقع گرایی اخلاقی.
از سوی دیگر، اگر منظور از شناخت گرایی صرفا این باشد که گزاره های اخلاقی قابلیت صدق و کذب دارند، به شرط این که این دیدگاه معتقد باشد برخی گزاره ها صادق اند، ممکن است با واقع گرایی اخلاقی مطابقت کند.
مشکلات و مسائلی که واقع گرایی اخلاقی مطرح می سازد و اساسا مابعد طبیعی اند عبارتند از:
مساله اول این که، واقعی بودن چیزی به چه معناست؟ آیا به معنای جزئی از شبکه علی زمانی و مکانی ^(۵) بودن است که علم آن را بررسی می کند؟ البته باید اضافه کرد که مراد و منظور ما حتما یک شبکه واقعی است، نه یک شبکه موهوم و خیالی [بنابراین، این سؤال مطرح می شود که مراد از واقعی در شبکه «واقعی » چیست؟ ] که در این صورت، دچار دور می شویم.بی توجهی به این فرض مابعد طبیعی، هر دیدگاه واقع گرایانه یا ضد واقع گرایانه ^(۶) را بدون توجه به متعلق آن ها تخریب می کند.
مساله دوم این که، آیا اصلا در عالم چنین ماهیاتی به عنوان اوصاف وجود دارند؟ و اگر وجود دارند، چه چیزهایی هستند؟ به ویژه آن که آیا آن اوصاف عام و کلی اند; ^(۷) یعنی قابلیت این را دارند که با افراد متعددی در زمان واحد و مشابهی تحقق یابند، همان گونه که افلاطون، (Plato) و جورج ادوارد مور، (Edward Moore George) بیان کرده اند؟
مساله سوم، درباره ارتباط بین اوصاف اخلاقی و اوصاف غیراخلاقی می باشد ^(۸) که بر حسب آن ها، اوصاف اخلاقی می توانند به موارد خاص و جزئی نسبت داده شوند; چه آن اوصاف غیراخلاقی، اوصاف طبیعی باشند یا غیرطبیعی.خوب اخلاقی تنها وقتی به شخص نسبت داده می شود که وی اوصاف غیراخلاقی معینی – مثل مهربانی – را با خود داشته باشد.ارتباط بین اوصاف اخلاقی و اوصاف غیراخلاقی را
چگونه باید فهمید؟ اگر اوصاف اخلاقی بر حسب اوصاف غیراخلاقی تعریف شوند، آن گاه واقع گرایی اخلاقی کنار گذاشته شده است.اگر ادعا کنیم ارتباطی شبه قانونی بین آن اوصاف وجود دارد، آن گاه باید پرسید ماهیت چنین قوانینی چه باید باشد; این قوانین نمی توانند قوانین علمی باشند و در هر حال، ماهیت قوانین علمی مبهم تر و جدلی تر از آن هستند که بتوانند شباهتی مفید را تقویت کنند.اگر به برآمدگی صوری ^(۹) اوصاف اخلاقی از اوصاف غیراخلاقی تمسک جوییم – به این معنا که در مواردی خاص، اوصاف اخلاقی نمی توانند متفاوت شوند مگر این که اوصاف غیراخلاقی متفاوت باشند – اما از سوی دیگر، ارتباط ذاتی از پیش فرض گرفته شده منطقی ^(۱۲) ندانیم، شاید واقع گرای اخلاقی باشیم، اما به رابطه ای تمسک جسته ایم که دست کم به اندازه صفت «خوبی » غیرطبیعی، مبهم و مرموز است، به خصوص اگر اضافه کنیم که اوصاف غیراخلاقی باید اوصافی مادی و طبیعی باشند.
دیدگاه دیگر این است که اوصاف غیراخلاقی، اوصاف اخلاقی را به شیوه ای متمایز از اوصاف خاصی (مثل قرمزی) ، که اوصاف نوعی خودشان (مثل رنگ) را تحقق می بخشند، ایجاد می کنند; یعنی آن جزئیات (از قبیل اشخاص و اعمال) ، اوصاف اخلاقی را تنها به صورت غیرمستقیم تحقق می بخشند; به عبارت دیگر، با ایجاد اوصاف غیراخلاقی، اوصاف اخلاقی را به صورت مستقیم پدید می آورند.مهربانی یک شخص نوعی از خوبی است، خود خوبی نیست و شخص، خوبی را به طور غیرمستقیم ایجاد می کند; خوبی ای که با مهربانی به طور مستقیم تحقق یافته است.اما یک جنس مثل خوبی بر حسب انواعش قابل تعریف نیست، مگر به صورت ترکیبی فصلی ^(۱۳) [به این که بگوییم خوبی عبارت است از: مهربانی یا نیکوکاری یا ترحم یا…]; حالتی که به ندرت امکان دارد و ناقض مفهوم تعریف است، حتی اگر خود جنس ما را در برگزیدن این ترکیب فصلی رهنمایی کرده باشد.(رنگ نمی تواند با ترکیب فصلی درجات خاص رنگ تعریف شود; درجاتی که شاید بی نهایت باشند.در حالی که، انواع خوبی احتمالا از حیث تعداد بی نهایت نیستند.ترکیب فصلی شان تنها پس از درکی پیشین از جنس آن ها حاصل می گردد.) به هر حال، ارتباط میان نوع و جنس نیازمند توضیح مابعد طبیعی وسیعی است.تمام این مسائل سه گانه متافیزیکی فقط در متافیزیک به طور شایسته ای قابل حل و بررسی اند، نه در فلسفه اخلاق.
دلیل اصلی واقع گرایی اخلاقی این است که این دیدگاه مدلول ضمنی بنای عقلاست; ^(۱۴) با این بیان که گاهی دقیقا درمی یابیم که مثلا چیزی، کاری یا شخصی اخلاقا خوب یا بد است، درست است یا خطاست.ما احکام اخلاقی را صادق یا کاذب تلقی می کنیم، درباره آن ها اختلاف نظر داریم و درباره شان به بحث می پردازیم و گاهی هم تلاش می کنیم مطابق آن ها زندگی کنیم.در این هنگام، تصور نمی کنیم که معنای آن احکام یا کاربرد آن ها بیان گرایش ها یا توصیه های رفتاری باشند یا این که آن ها درباره اندیشه های خاص و احساسات ویژه ای هستند.حتی یک ضد واقع گرای اخلاقی مثل مکی، (J.L. Mackie) این مطلب را می پذیرد، ولی معتقد است که بنای عقلا در احکام اخلاقی اش به خطا رفته است; زیرا در حقیقت، چیزی وجود ندارد که سبب صدق این احکام اخلاقی شود. [اما] آیا بنای عقلا در این مورد خطاست؟ در برابر واقع گرایی اخلاقی، استدلال هایی فلسفی وجود دارد.در اخلاق، همانند سایر رشته ها، باید از بنای عقلا آغاز کرد، ولی ضرورتی ندارد که کار را با همان بنای عقلا خاتمه دهیم.
یکی از استدلال هایی که در برابر واقع گرایی اخلاقی مطرح شده، استدلال پدیدارشناسانه ^(۱۵) است.هیوم، ( D.Hume ) گفته است: وقتی قتلی را مشاهده می کنیم، شرارت را در آن نمی بینیم، همچنین این شرارت را با هیچ اصلی از اصول عقلی استنباط از آنچه شاهد آن بوده ایم، به دست نمی آوریم.پاسخ به استدلال مزبور این است که [اولا] چنین دیدگاهی در مقایسه با پدیدارشناسی – مثلا – ماکس شلر، (Max Scheler) متکی بر یک پدیدارشناسی ابتدایی است، [ثانیا ]احتمالا این دیدگاه متکی بر غفلت از این نکته است که اوصاف اخلافی به عبارتی دقیق، اوصاف اوصاف اند.بنابراین، به آن روشی که اوصاف (اوصافی که به طور مستقیم از جانب ایجاد کنندگانشان تحقق یافته اند) قابل تشخیص اند، قابل درک نیستند.(ما به همان سبکی که طیف خاصی از رنگ قرمز را می بینیم، [خود ]رنگ را مشاهده نمی کنیم، البته به گونه ای که ابهامی در آن نیست، نسبت به رنگ آشنایی داریم یا این که اگر تامل کنیم، نسبت به آن آشنایی پیدا خواهیم کرد، همچنین وسوسه نمی شویم که رنگ را با قرمز یکی بدانیم، زیرا [در جای دیگری ]باید رنگ را با سبز، آبی و…یکی بدانیم که در نتیجه، این رنگ ها، رنگ های متفاوتی نخواهند بود.) استدلال شده است که آگاهی ما نسبت به اوصاف اخلاقی صرفا «فرافکنی » ^(۱۶) گرایش های ماست.اما این استعاره سینمایی نیازمند بیان فلسفی مفصلی است که ارائه نشده است.
استدلال دوم این است که اوصاف اخلاقی در «تصور علمی » عالم، جایگاهی ندارد، به خصوص آن که وجود اوصاف اخلاقی با فیزیک گرایی ^(۱۷) که می گوید تمام موجودات فیزیکی اند، سازگار نیست.این اوصاف بخشی از موضوع علم فیزیک نیستند و نمی توانند در هیچ یک از ارتباطات علی وارد گردند و حتی با توجه به دیدگاه های اخلاقی که واقعا داریم، تمسک به آن ها هیچ گونه ارزش تبیینی ندارد.اما خدا و اعداد هم موجودات فیزیکی نیستند و انکار وجودشان صرفا به این دلیل کاری گستاخانه و غیر فیلسوفانه است.همچنین هیچ کس نشان نداده است که واقعیت [داشتن] یک چیز، نیازمند داشتن نقشی علی یا تبیینی است.به هر حال به طور کلی، روشن نیست که اوصاف اخلاقی چنین نقشی را ندارند.بسیاری از مطالب بستگی به این دارند که ما و تبیین explanation را اراده نماییم، عناوینی که آن قدر مبهم و بحث برانگیزند (چنانچه در فلسفه علم، آن جا که این امور و مباحث واقعا به آن جا تعلق دارند، آشکار است) که یک دیدگاه مهم در فلسفه اخلاق نمی تواند بر نظرات آن ها متکی باشد.(خود واقع گرایی علمی ^(۱۸) به این علت که تبیین کافی از مشاهدات و باورهای علمی ما ارائه نمی کند، از جانب عده ای مورد انکار قرار گرفته است.) چرا نمی توانیم به طور دقیق آدم سوزی ^(۱۹) و نیز باورهای خوی