خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اقتصاد ملی و آفت های آن، اقتصاد جهانی و چشم انداز ۲۰ ساله

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل اقتصاد ملی و آفت های آن، اقتصاد جهانی و چشم انداز ۲۰ ساله – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل اقتصاد ملی و آفت های آن، اقتصاد جهانی و چشم انداز ۲۰ ساله شامل 68 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل اقتصاد ملی و آفت های آن، اقتصاد جهانی و چشم انداز ۲۰ ساله:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل اقتصاد ملی و آفت های آن، اقتصاد جهانی و چشم انداز ۲۰ ساله به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اقتصاد ملی و آفت های آن، اقتصاد جهانی و چشم انداز ۲۰ ساله به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اقتصاد ملی و آفت های آن، اقتصاد جهانی و چشم انداز ۲۰ ساله با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل اقتصاد ملی و آفت های آن، اقتصاد جهانی و چشم انداز ۲۰ ساله با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل اقتصاد ملی و آفت های آن، اقتصاد جهانی و چشم انداز ۲۰ ساله با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل اقتصاد ملی و آفت های آن، اقتصاد جهانی و چشم انداز ۲۰ ساله را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اقتصاد ملی و آفت های آن، اقتصاد جهانی و چشم انداز ۲۰ ساله :

چکیده

نویسنده با تشریح چشم انداز بیست ساله اقتصاد ملی کشور به مقایسه اقتصاد ایران قبل و بعد از انقلاب پرداخته و یادآور شده است که برخلاف وابستگی شدید اقتصادی قبل از انقلاب، پس از پیروزی انقلاب، استقلال اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و دفاعی از اصول انکارناپذیر دیدگاههای حضرت امام خمینی(ره) بوده که همواره بر فراگیری دانش فنی، تکنولوژی و نیز تلاش برای توسعه اقتصادی و نیل به خودکفایی و کارآفرینی و ابتکار در عرصه تولید، صنعت، تجارت، خدمات تأکید می فرمودند. وی سپس به عوامل مهم آسیب پذیری اقتصاد ایران پرداخته و بر لزوم تکیه بر تئوری های صحیح و قابل اجرای اقتصادی، مدیریت اصولی بر منابع، زمان بندی پروژه های اقتصادی، سیاستگذاری دقیق و عمیق و اتخاذ تدابیر اساسی در راستای توسعه اقتصادی اشاره نموده است. نویسنده سرانجام با اشاره به تلاش کشورهای صنعتی و سرمایه داری برای تصرف بازارهای جهان، مسلمانان را به کنار گذاشتن تفکر تکیه بر نفت و اقتصاد تک محصولی و ضرورت حرکت به سمت و سوی ایجاد باور خودکفایی در آحاد جامعه، درک عمیق شرایط، شناخت توان ملی و عوامل بحران زا و اولویت تفکر استراتژیک اقتصادی در راستای توسعه اقتصادی و ورود به عرصه های رقابت با تکیه بر منابع و ثروت ملی فراخوانده است. نویسنده بر این باور است که با توجه به موارد فوق می توان با پدرسالاری امریکا در صحنه اقتصادی جهان مقابله کرد.

مقدمه:

در فرازی از چشم انداز ۲۰ ساله کشور، برای جهت گیری و جهش در اقتصاد ملی چنین آمده است:

ایران کشوری، توسعه یافته با جایگاه اول اقتصادی، علمی و فن آوری در سطح منطقه با هویت اسلامی و انقلابی خواهد بود که الهام بخش در جهان اسلام بوده و در روابط بین الملل، تعاملی سازنده و مؤثر خواهد داشت.

ترسیم چنین جایگاهی برای اقتصاد ملّی، صرفا یک آرمان نیست بلکه قابل دسترس می باشد. ولیکن برای تحقق آن نیاز به آگاهی و عزم ملّی است. می بایستی محیط داخلی و خارجی مستمرا مورد شناخت قرار گیرد و توان بالقوه و بالفعل در فرآیندهای اقتصادی موردسنجش قرار گرفته، با حداکثر ظرفیت مورد بهره برداری قرار گیرد. در این مقوله که پیش روی صاحبان اندیشه گشوده خواهد شد، تصویری از فراز و نشیب های اقتصاد ملی در ربع قرن پس از پیروزی انقلاب اسلامی و تصویری از اقتصاد جهانی ارائه می شود تا امکان نتیجه گیری فراهم گردد.

اقتصاد ایران قبل از پیروزی انقلاب اسلامی:

اقتصاد ایران قبل از پیروزی انقلاب اسلامی بر محور فروش نفت استوار بود و بازار داخلی بر روی انواع کالاهای خارجی باز بود، شرکت های چند ملیتی که توسط کشورهای توسعه یافته صنعتی و سرمایه داری حمایت می شدند، سرریز تولیدات و همچنین کالاهای استوک و فروش نرفته خود را به راحتی سرازیر بازار ایران می کردند. صنعت ایران، صنعتی مونتاژ و کاملاً وابسته بود، ایجاد این صنایع در راستای منفعت بیشتر برای آنها بود، چرا که از کارگر و انرژی ارزان، نیز برخوردار بودند. صنایع نظامی کشور نیز وضعیتی بهتر نداشت و عمده نیاز تسلیحاتی، از درآمدهای نفتی خریداری می گردید و ساخت داخل بی مفهوم بود، طراحان، مهندسین و کارآفرینان و مدیران ایرانی در بخش های تولیدی و صنعتی اراده ای از خود نداشتند و صرفا عواملی برای اجرای سیاست ها و برنامه های شرکت های بزرگ خارجی بودند. ارزش افزوده ای که از این صنایع ایجاد می شد، صاحبان و مالکان صنعت مونتاژ از سهم بسیار اندکی برخوردار بودند. وضعیت کشاورزی نیز، وضعیتی از هم گسیخته داشت. بطوریکه علی رغم وجود منابع طبیعی سرشار و برخورداری از سرزمینی آباد و گسترده و با آب و هوای مناسب و متفاوت، عمده محصولات کشاورزی و دامی از خارج خریداری می گردید و از این بابت نیز وابستگی شدید وجود داشت. در صورتیکه بخواهیم تعریفی خلاصه از اقتصاد ایران در قبل از پیروزی انقلاب اسلامی داشته باشیم، باید چنین بیان داشت که:

علی رغم اجرای ۵ برنامه ۷ ساله و ۵ ساله میان مدت در طول دوران حاکمیت رژیم سابق؛ اقتصاد ایران، اقتصادی تک محصولی و وابسته به نفت بود، این اقتصاد نه تنها هیچگونه زمینه ای برای خود شکوفایی و بالندگی دربرنداشت، بلکه همه استعدادها و توان ملی را نیز، زایل می کرد و اجرای برنامه های مذکور به هر میزان به سالهای پایانی برنامه می رسید، به جای فراهم نمودن زمینه های استقلال و شکوفایی اقتصادی، زمینه های وابستگی بیشتر را به ارمغان می آورد. تا جاییکه در سالهای ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ که مصادف با پیروزی انقلاب اسلامی است، مدیران و صاحبان چنین اقتصادی که به کمک صاحبان شرکت های بزرگ و چند ملیتی خارجی پایه ریزی کرده بودند، ایران را ترک گفتند و به شرکت های اصلی پناه بردند و دولت انقلاب مجبور شد تا قریب به اتفاق واحدهای کوچک و بزرگ تولیدی، خدماتی و بازرگانی را با بدهی های کلان بانکی، ملّی اعلام نماید و رأسا خود اداره نماید که چنین فرآیندی، هر چند تنها راه نجات اقتصاد ملی در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی بود ولیکن در مقاطعی که نیاز به جهش اقتصادی و بهره گرفتن از همه پتانسیل های اقتصادی می بود، به جهت دولتی شدن کلیه ساز و کارهای اقتصادی، عوارض زیادی را دربرداشت که در جای دیگر لازم است توضیح داده شود.

امام (ره) و شکوفایی اقتصاد ملی:

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، استقلال اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و دفاعی از اصول خدشه ناپذیر در دیدگاههای حضرت امام(ره) مطرح گردید و ایشان دائما بر این اصول تأکید داشتند و جامعه را در این راستا جهت داده و رهبری نمودند. بطوریکه استقلال اقتصادی، در دهه های اخیر، مسأله اصلی بسیاری از کشورهای استقلال طلب که از ایران الگو می گرفتند نیز شد. امام(ره) برای ایجاد و استقرار اقتصاد ملی اعلام می دارند:

«شما حالا از اول شروع کنید و قصدتان بر این باشد که خودتان مستقل در همه چیز باشید، در فرهنگ مستقل باشید. در صنعت مستقل باشید، در زراعت مستقل باشید، وقتی که بنابراین معنا گذاشتید و با این عزم وارد میدان شدید، می توانید که کشور خودتان را نجات دهید و کشور خودتان را مستقل کنید و بیمه کنید.»^(۲)

«مادامی که بخواهیم مستقل باشیم و زیر بار وابستگی نرویم، باید تحمل این مشکلات و قدرت مبارزه با آن را پیدا کنیم، باید زحمت بکشیم تا در همه جناحها خودکفا باشیم، امکان ندارد که استقلال به دست بیاید قبل از اینکه استقلال اقتصادی داشته باشیم» ^(۳)

«چقدر برای یک مملکت عیب است و سرشکستگی که دستش را دراز کند طرف آمریکا که گندم بده، کشکول گداییش را باز کند، پیش دشمنش و از او بخواهد که رزقش بدهد، چقدر برای ما سرشکستگی دارد و تا این ملّت بنایش را بر این نگذارد که کشاورزیش را تقویت کند و بسازد با آنکه خودش به دست می آورد، ما نمی توانیم استقلال پیدا کنیم»^(۴)

حضرت امام(ره)، دریافت دانش فنی و تکنولوژی را از آنهایی که در این زمینه پیشی گرفته اند جایز دانسته و تشویق می کنند و در مقابل، از خودباختگی و ناباوری و عدم اعتماد و اتکا به خود را نفی نموده و اعلام می دارند:

«نباید اگر صنعتی از آنها می گیریم، انگلیسی یا روسی یا آمریکایی شویم، بلکه باید مسلمان بود. استفاده از علوم و گرفتن آن از دیگران مانعی ندارد»^(۵)

در نگاه امام(ره)، استقلال اقتصادی و نیل به خودکفایی به مفهوم محصور نمودن خود نیست بلکه دعوت می کنند تا آحاد جامعه، حضوری فعال، مولد و کارآفرین و مبتکر در عرصه های تولید، تجارت داشته باشند و از همه فرصت های اقتصادی به نفع خود و رفاه عمومی استفاده نمایند و از این طریق ننگ وابستگی و گدایی را از چهره کشوری که می خواهد با عزّت زندگی کند، بزدایند.این آرمان بلند امام، در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی، نه تنها به صورت یک فرهنگ نهادینه شد، بلکه جنبه های اجرایی آن در همه بخشهای اقتصادی، گسترده گردید که امروز شاهد و ناظر پیشرفت های حاصله هستیم و از طرفی چنین ایده و آرمانی در دههای اخیر، بعنوان یکی از آرمانهای کلیه جوامع در حال توسعه مطرح شده است و رهبران ملی کشورها، یکی از مهمترین اهدافی را که دنبال می کنند، استقلال اقتصادی و رسیدن به سطح کشورهای پیشرفته و محو شکاف بین الملل غنی و فقیر می باشند.

اقتصاد ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی:

با گذشت بیش از دو دهه از پیروزی، علی رغم پیشرفت هایی که در بخشهای مختلف اقتصادی، اعم از صنعت، کشاورزی، تجارت و خدمات حاصل گردیده است، اقتصاد ایران همواره با فراز و نشیب هایی روبرو بوده است، در سه دوره جنگ تحمیلی و محاصره شدید اقتصادی، دوران سازندگی و در دوره اخیر، همواره اقتصاد ایران از داشتن یک نظریه و تئوری منسجم اقتصادی رنج برده است، تئوری واحدی که صاحبان اندیشه و تصمیم و عمل بر آن اجماع نظر داشته باشند و این نظریه مبنا و محور حرکت برای پیشبرد و شکوفایی اقتصاد شود.

بدیهی است تا چنین نظریه واحدی مدون نگردد، بسیاری از فرصت های اقتصادی از دست خواهد رفت، چرا که بخش های مختلف اقتصادی در مقابل هم قرار گرفته و بجای بهره مندی از همه توانمندیهای کشور و ایجاد ساختاری منسجم و هم افزا، اتلاف منابع صورت می گیرد.

کشورهای توسعه یافته صنعتی، رشد و شکوفایی اقتصاد خودشان را مدیون، نظریه پردازی های کلاسیک هستند که تفکر آنها به عنوان یک تفکر واحد اقتصادی در پیکره اقتصادی آنها شکل گرفت و امروز نیز در ادامه همان تفکرها، تئوری های اقتصاد مدرن توسط سایر نظریه پردازان ارائه و بکار گرفته می شود و شالوده سیاست گذاری ها و برنامه ریزی های دولت هایشان قرار می گیرد.

در ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی، سه دوره کاملاً متفاوت از بعد نگرش اقتصادی وجود داشته است، در سالهای ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۸، هر چند شرایط ویژه و بحرانی به جهت وجود جنگ تحمیلی بر کشور سایه افکند، اما نگرش حاکم بر اقتصاد ایران یک نگرش «دولتی» بود. نگرشی که سالها در کشورهای سوسیالیستی تجربه شده بود و عملاً نتوانسته بودند به اهداف موردنظر خودشان که شعارهایی مانند عدالت اجتماعی و رفاه همگانی بود برسند. این کشورها به یکباره پس از فروپاشی بلوک شرق، به زیان های انبوه چنین طرز تفکری پی بردند و مجبور به تجدیدنظر در تفکرهای اقتصادی خود شدند.

اما در سالهای ۱۳۶۸ الی ۱۳۷۶ که همراه با تدوین و اجرای برنامه های اول و دوم توسعه اقتصادی و اجتماعی می باشد. نوع نگرش اقتصادی، آزادسازی اقتصاد می باشد. این نگرش هر چند مثبت تلقی می شود ولیکن از جهت اینکه از یک پشتوانه فکری و مطالعه شده برخوردار نبود، عملاً نتوانست از مبانی ایدئولوژیک سرچشم