خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل کمال گرایی در سینما

«سینما» وام دار هنرهای شناخته شده دیگری است که از آغاز پیدایش خود، از همه آنها به خوبی سود جسته است. به همین روی، ترکیبی متناسب از هنرهایی چون: نقاشی، مجسمه سازی و پیکرتراشی، موسیقی، شعر و ادبیات آمیزه بهینه ای از توازن، تناسب و تعادل و زیبایی را فراهم می سازد تا به مثابه هنری کمال گرا به افق هایی چشم داشته باشد که در نهایت به رستگاری و بهروزی انسان منجر شود. هر چند که در این رهگذر نمایش موفق رنج ها و ناکامی های بشر نیز، می تواند با بیانی گویا و با کیفیتی هنرمندانه به تصویر کشیده شود.
شناخت ظرفیت ها و توانمندی های این هنر کم نظیر، که اینک بیش از یک سده از شکست ها و موفقیت هایش را پشت سر گذرانده است، از این روی اهمیت دارد که بدانیم: سینما در ادامه راه درازی که در پیش دارد، تا چه اندازه می تواند برای مطرح کردن اندیشه های والا و انسانی و مفاهیم معنوی و معناشناختی زندگی از ظرفیت های چشم گیر «هنر هفتم» بهره مند شود؟
برای رسیدن به چنین هدفی، بی تردید شناخت ظرفیت های بالقوه هنرهایی که با پیشینه بسیار دور و درازی، پیش از پیدایش سینما، وجود داشته اند و بشر، همواره از توانمندی های قایل اعتنای آنها سود جسته است، بسیار ضروری به نظر می رسد. به بیانی دیگر، شناخت ویژگی ها و توانمندی های هر یک از هنرهایی که در آمیزه نهایی «هنرهفتم»، سهم شایسته ای داشته اند، به ما این امکان را خواهد داد که دریابیم، چگونه می توان از برآیند مجموعه این توانمندی ها، به سود«سینما» استفاده کنیم و از این ظرفیت های انکارناپذیر به خوبی بهره مند شویم.
وقتی برای هر یک از هنرهایی که در مجموعه ترکیبی ساختار سینما نقشی شایسته داشته اند، وظیفه ای سنگین قایل باشیم، تردیدی نباید داشت که برای مجموعه هنر سینما نیز باید در اندیشه هدف هایی والایی و رسالتی خطیر باشیم تا سودمندی عملی چنین هنری را به گونه ای تردیدناپذیر، تضمین نماییم. شاید مطرح کردن بحث کهنه شعارهایی چون: «هنر برای هنر» یا «هنر برای اجتماع» و «هنر متعهد» و نظایر آنها، در این نوشتار کمک چندانی به روشن ساختن این بحث نکند، امّا کم ترین فایده تحلیل محتوایی چنین مقوله هایی، این خواهد بود که بتوانیم در زمینه شناخت هر چه بهتر و دقیق تر هنر سینما، به عنوان یکی از پر مخاطب ترین هنرهای نو شناخته بشر و به ویژه به عنوان یکی از برجسته ترین وجه مشترک های تاریخی و زبانی گام های بلندی برداریم.
«سینما»، شاید بتواند، به گونه ای، آرزوی دیرینه مردم جهان را برای داشتن زبانی مشترک برآورده سازد. آرزوی دیرینه ای که نه با پناه بردن به زبان لاتین و انگلیسی برآورده شد و نه زبان نو ساخته ای چون «اسپرانتو» (Spranto) زبان پیشنهادی «دکتر زامنهوف» از عهده چنین نقشی برآمد. اما، در پایان قرن ۱۹، «سینما»، با زبان جدیدی از تصویرهای متحرک خود که بعدها گویا و رنگین نیز شد در راهی گام نهاد که می توان گفت، بخش عمده ای از همان آرزوی دیرینه بشر را برآورده ساخته است.
اگر از همین نقطه به ظاهر کوچک اما روشن و مشخص زبان مشترک بشری به پدیده سینما نگاه کنیم، می توانیم به «فیلم» به عنوان یکی از مهمترین رسانه های پر توانی بنگریم که توانمندی ترویج صلح جویی و عدالت خواهی را دارد و هم چنان که روزی روزگاری در «دادگاه نورنبرگ» در جریان محاکمه تاریخی جنایتکارانی چون: «هس»، «گورینگ»، «ریپن ترپ» و «کاتیل» به کمک فیلم به روشنی، از جنایت جنگی آنان پرده برداشته شد، سینما به سادگی می تواند، وسیله ای مطمئن برای افشاگری جنایت ها و نمایش مستند سندهای رسوایی جنایتکاران تاریخ به حساب آید. هم چنان که، پس از سال های سال، تنها بر پرده سفید سینما، امکان نمایش وسایل شکنجه، اتاق های گاز و کوره های آدم سوزی جنایتکاران جنگی نظام فاشیستی آلمان هیتلری عملی گردیده است.
«هنر» همواره در طول تاریخ، به مثابه مرز مشترکی میان آدم ها، در نظام های مختلف و در اقلیم های گوناگون جغرافیایی، وجود داشته است. «هنر» به عنوان یکی از پرجاذبه ترین پدیده های زندگی بشر، همواره وام دار فرهنگ ملت هاست و همواره مهر و نشان همان ملت ها را بر چهره خود نقش می زند و بی آن که ملت ها را از «اصالت» آنان دور کند، به آنان «هویت» می بخشد و در این رهگذر، چه بسا که از باورهای دینی و ایمان مذهبی آنها مایه می گیرد و هیچ گاه نیز به دیانت آدمیان لطمه نمی زند. شاید به همین سبب باشد که به دلیل وابستگی هنر به بن مایه های دینی و باورهای مذهبی، هنر را، همواره پدیده ای کمال گرا، پنداشته اند که توانایی به کمال رساندن جامعه را دارد و عامل مهمی برای ایجاد نوعی پیوند درونی برای جامعه بشری به حساب می آید.
وقتی «هنر»، توان ایجاد روحیه دلشادی و امید در میان آدم های جامعه را داشته باشد، تردیدی نیست که سینما نیز، به عنوان یکی از پرجاذبه ترین هنرهای نوین برای ساختن جامعه ای پر امید و پر جوش و خروش، وظیفه خود را به خوبی به انجام می رساند. به گونه ای که برآیند استفاده بهنجار از این وسیله مطمئن به وسعت بخشیدن و عمق دادن به اندیشه های والای آدمی منجر خواهد شد. با این حساب، هنری که می تواند نوعی پیوند درونی میان اعضای جامعه ای سرزنده و پر نشاط ایجاد نماید، در واقع، جامعه را از پراکندگی و از هم گسیختگی نجات می دهد. کاری که در نهایت به اصلاح جامعه منجر می شود و می تواند برآیند تلاش هنرمندان و نتیجه تأثیر گذاری های انکارناپذیر هنر و در بحث مورد نظرمان سینما به حساب آید.
هنر سینما، که به طور عمده، با واقعیت ها سر و کار دارد، رسانه پر توانی است که به انسان نیز فرصت می دهد تا در حوزه واقعیت ها، همواره حضوری فعال داشته باشد و از زبانی سود جوید که جدا از زبان های گفتاری زبان میانجی مناسبی برای همه انسان ها باشد. زبانی که در حکم همان زبان مشترک، به تقویت ویژگی های مثبت اخلاقی و ارزش های معنوی آدم ها بپردازد. زبان مشترکی که برای انسان جدا شده از فطرت خویش می تواند در خدمت هدف های والای بشری، کارکردی مثبت داشته باشد.
سینما، اگر به عنوان هنری کمال گرا وارد میدان می شود، در عمل باید در حکم راه رسیدن به هدف و نشانه هایی روشن برای رسیدن به مقصد، و حتی در حکم نگهبان مقصد، مایه حرکت سینماگران باشد. چنین هنری برای تأثیر گذاری هر چه بیشتر بر مخاطبان خود، باید خصلتی تأثیر پذیرتر نیز داشته باشد. یعنی با تأثیر پذیری از باورهای دینی و اندیشه های والا و معنویات، در نهایت، بر جان های شیفته مشتاقان و مخاطبان علاقه مند خود، تأثیر گذار شود.
سینما، به عنوان هنری که می خواهد مروج نیکی ها و اندیشه های والای انسانی باشد، به تقویت ویژگی هایی در روان و جان مخاطبان شیفته خود می پردازد که حاصل آن، تقویت حس «برتری جویی»، «نیک اندیشی» و «زیبا پسندی» است.
تنها در این حالت است که «سینما»، در نخستین گام، پس از اغنای روحی فیلمساز یا همه کسانی که در چرخه تولید فیلمی قابل اعتنا، نقشی شایسته داشته اند به اغنای دیگران (مخاطبان خود) نیز می پردازد و در اصل، مهم ترین هدف چنین هنری، اغنای مخاطبان آن است.
«سینما» اگر بخواهد نمایشگر جنبه های والای زندگی بشر به حساب آید و از «کمال» و «معنویت» سخن به میان بیاورد، تردیدی نیست که باید ظاهری زیبا و آراسته نیز داشته باشد. یعنی، برای نمایش کمال، نمی توان از ظاهری نازیبا یا ساختاری نابهنجار در سینما سود جست.
وقتی «هنر» در «عرفان»، «مذهب» و حتی در «فلسفه» نیز ریشه هایی مشترک دارد، سینما نیز به عنوان یکی از برجسته ترین و در عین حال پرجاذبه ترین هنرها، می تواند در مسیر تقویت اندیشه های والا، عرفان، عواطف، ذوق و هوش و دین باوری آدم ها، گام های بلندی بردارد.
اگر به گذشته های دور تاریخ پیدایش هنر، برگردیم، به خوبی پی خواهیم برد که نخستین آثار هنری، همواره، آثاری مذهبی و پر معنویت تلقی می شوند. شاید برای جدایی هنر و مذهب که در واقع نوعی به بیراهه افتادن هنر نیز تلقی می شود باید دلایل روشنی جست و جو کرد. برای مثال، رواج همان شعار قدیمی «هنر برای هنر» یکی از نخستین انحراف ها در مسیر رسیدن به «هدف» به حساب می آید. در حالی که هنر کمال گرا، همواره بین زبان و دل، نوعی همدلی و وحدت ایجاد می نماید. به گونه ای که «عاطفه فردی» را به «عاطفه جمعی» بدل می سازد و در نهایت، به گونه ای، نقشی تربیتی را نیز بر عهده خواهد گرفت.
«سینما»، این توانایی را دارد که بتواند مخاطبان خود را از واقعیت به حقیقت برساند و در این صورت است که مطالعه در واقعیت ها می تواند عبرت آموز باشد. یعنی بشر می تواند همان گونه که از طریق «سیر در ارض» و نظر کردن در وقایع، «عبرت»های آشکار بگیرد، از طریق تماشای فیلم نیز می تواند، «عبرت»ها بگیرد و آیینه دل و جانش را از زنگارها بزداید. در عین حال، سینما، بر جنبه های خلاقه مخاطبان خود نیز اثری مثبت بر جای می گذارد و از طریق تقویت خلاقیت های فردی مخاطبان خود، جامعه مورد خطاب خود را به کمال می رساند و به این ترتیب به عروج انسان منجر می شود. یعنی، به نوعی، مخاطبان خود را، به سیر معراجی و عروج وا می دارد.
وقتی سینما از سرچشمه معنویت و کمال مایه بگیرد، می تواند به عنوان هنری که ریشه در چشمه نور داشته باشد، بی تردید، به دیگران نیز نور می بخشد.
نوری که از وجود هنرمندی متعهد و کمال طلب سرچشمه می گیرد، به گون