خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل عرفان و سیاست(۱)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل عرفان و سیاست(۱)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل عرفان و سیاست(۱) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 50 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل عرفان و سیاست(۱):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل عرفان و سیاست(۱) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل عرفان و سیاست(۱) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل عرفان و سیاست(۱) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل عرفان و سیاست(۱)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عرفان و سیاست(۱) :

کتاب «عرفان و سیاست» شامل یک مقدمه و هفت فصل می باشد. در مقدمه پس از طرح سؤال اصلی و نحوه تدوین کتاب، گزارش مختصری از محتوای متن نیز ارائه شده است. نویسنده در پاسخ به این سؤال که آیا نگاه عرفانی اندیشمندان به انسان و جهان، در اندیشه سیاسی و اجتماعی آنان تأثیر گذار است و در صورت مثبت بودن، تأثیر آن چگونه می باشد، می گوید: وجه مشترک همه نظرها و تحلیل های مختلف به ویژه در سده اخیر در پاسخ به سؤال مذکور، این است که عرفان در عرصه سیاست تأثیر گذار است؛ البته نظرهای آنان در نحوه تأثیر عرفان بر اندیشه سیاسی و اجتماعی مختلف می باشد.
نویسنده کتاب را به هفت فصل تقسیم کرده و در هر فصل، نخست به یکی از تحلیل ها در قالب یک نظر اشاره نموده و سپس به نقد و بررسی آن پرداخته است. ایشان قبل از این که به بررسی دیدگاه ها بپردازد، وجه مشترکی را برای همه آنها بیان می کند که در واقع، مبنایی برای نقد و بررسی نظریه های دیگران به شمار می آید. وجه مشترک همه گروه های مختلف اجتماعی این است که آنان به تناسبِ عملکرد و جهت گیری فرهنگی و اجتماعی خود، با واقعیت تأثیر عرفان بر اندیشه سیاسی و اجتماعی که در فرهنگ جامعه وجود دارد، مواجه شده اند. بنابراین، بسیاری از تحلیل ها و نظریه های ارائه شده بیش از آن که برخاسته از دغدغه حقیقت باشد، به خاطر نیازهای اجتماعی تحلیل گران و نظریه پردازان برای مواجهه با این واقعیت بوده است و به همین دلیل، اغلب تحلیل ها و نظریه های گروه های مختلف بدون آشنایی آنان با متون، مبانی و اصطلاحات عرفانی، و بیشتر با نگاه بیرونی محض آن هم به قصد عمل و کنش اجتماعی تحلیل گران بیان شده است. در واقع، این وجه مشترک به عنوان مفروض نویسنده در طرح نظریه ها و نقد و بررسی هر یک از آنها می باشد. اینک مطالب هر یک از فصول به اختصار معرفی می شود.
فصل اول عرفان و فقاهت: معتقدانِ به این نظر که اندیشه سیاسی و اجتماعی عرفانی را در برابر دیدگاه های سیاسی و اجتماعی فقهی قرار می دهند، نظریه های اجتماعی و سیاسی فقهی را خشک و گاه خشن می دانند، ولی دیدگاه های اجتماعی عرفانی را منعطف و آمیخته با تسامح و مدارا معرفی می نمایند. با این نگرش، آنان نسبت به دیدگاه عرفانی همدلی کرده، ولی با دیدگاه فقهی مخالفت می ورزیدند. نتیجه گرایش این دسته به فرقه های صوفیانه در بُعد عملی به رشد این فرقه و حتی بالاتر، ظهور بابیّت و بهائیّت انجامید و در بُعد نظری موجب ترویج تفاسیری جدید از عرفان اسلامی شد. ایشان، سرجان ملکم خان را از نمایندگان مهم این نظر معرفی می کند.
نویسنده پس از بیان نظریه عرفان و فقاهت، پنج اشکال را برای آن بر می شمارد: ۱. رویارویی فقها و صوفیان در یک مقطع تاریخی، مستلزم وجود تقابل بین فقه و عرفان نیست؛ ۲. استشهاد به نمونه های تاریخی مبنی بر مخالفت فقها با صوفیان، زمانی مورد قبول است که موارد نقضی از رفتار همراهی فقها و صوفیان وجود نداشته باشد؛ ۳. ریشه رویارویی، در مقابله سیاسی فقه و عرفان نیست، بلکه در تقابل برخی از جریان های تاریخی و اجتماعی می باشد؛ یعنی مقابله رهبران دینی با تصوف به لحاظ اجتماعی، در حقیقت مقابله با خوانین و قدرت های رقیبی بود که از پوشش های عرفانی برای حفظ قدرت استفاده می کردند؛ ۴. عرفان و فقه در عرض هم نیستند تا به عنوان رقیب شناخته شوند، بلکه عرفان در زمره علوم نظری، و فقه جزء علوم عملی است و ۵. ادعای خشک و خشن بودن فقه و تساهل و تسامح عرفان نادرست است. فقه حوزه وسیعی از مدارا و تساهل را تجویز می کند، ولی عرفان مرزهای دقیقی دارد. فقیه به عرف و ظهورات عرفی و گمان های عقلانی اعتبار می بخشد، ولی عارف در مراتب سلوک با دغدغه و پی گیری مستمر به شناخت زوایای تاریک عمل و رفتار خود همت می گمارد.
فصل دوم عرفان و اندیشه: صاحبان این دیدگاه معتقدند که عرفان یک ایدئولوژی برای توجیه شکست های تاریخی و اجتماعی، گریز از واقعیت های عینی جامعه و واکنش انفعالی در برابر تهاجمات نظامی بیگانگان و ظلم های اجتماعی به شمار می آید و نتیجه گسترش نگرش عرفانی، زوال اندیشه سیاسی در ایران است. به گفته نویسنده، اندیشمندان این نظریه معتقدند که حضور دیانت و مرجعیت وحی در تمدن اسلامی و غلبه تفکر عرفانی از سده پنجم به بعد، دو عامل اصلی کاهش اندیشه سیاسی در دنیای اسلام است و تنها راه پیشرفت، ریشه کنی دین و عرفان از جامعه می باشد. وی فتحعلی آخوندزاده و کسروی را از نمایندگان عمده این نظریه برمی شمارد.
مؤلف در ارزیابی نظریه مذکور، به چهار اشکال وارد شده بر دلایل و شواهد مورد نظر آنها اشاره می کند: ۱. دلایل نظری آنان در چارچوب برخی از نظریه های روان کاوانه یا جامعه شناختی بیان شده و از مبادی پوزیتویستی و دیدگاه های ماتریالیستی و آمپریستی بهره برده و از یک متافیزیک سالم بی بهره اند؛ ۲. با ارائه چند شاهد تاریخی نمی توان نتیجه کلی گرفت، چرا که ممکن است افول، لازمه اندیشه عرفانی نباشد؛ ۳. شواهد فراوان تاریخی عکس نظریه دوم را تأیید می کند؛ مثل حرکت سربداران و حروفیّه در برابر مغولان و تیموریان، و انقلاب اسلامی در برابر رژیم پهلوی و ۴. آن چه در بیان عوامل زوال تمدن اسلامی گفته می شود به روایت تاریخ نگاران غربی است، ضمن آن که در مقایسه با دنیای مدرن غرب و با قبول جایگاه آن برای سنجش و ارزیابی همه تمدن ها ابراز می شود که امری نادرست می باشد.
فصل سوم متهم به سازش کاری: نویسنده معتقد است که این نظریه اثر نگرش عرفانی را بر حوزه اندیشه سیاسی مثبت ارزیابی نمی کند؛ البته تفاوت بین نظریه دوم و سوم در ملاک داوری است. معیار داوری در نظریه دوم، اندیشه های سیاسی دنیای مدرن است، ولی این نظریه بیشتر به عملکرد سیاسی برخی از عرفا انتقاد می کند، نه به ادبیات عرفانی. از دلایل این نظر، شواهد تاریخی است که نفوذ اندیشه عرفانی را در برخی از ایلخانان و سلسله پادشاهی نشان می دهد؛ کسانی که امامت و رهبری جامعه اسلامی را از بستر فرهنگی آن خارج کرده، اقتدار جامعه اسلامی را به دست گرفتند. وی علی شریعتی و جلال آل احمد را از مهم ترین نمایندگان این نظریه به شمار می آورد.
اشکال این نظریه آن است که شواهد تاریخی بر ارتباط و ملازمه بین واقعیت سیاسی دنیای اسلام با اندیشه های عرفانی دلالت کافی ندارد.
فصل چهارم عرفان انقلابی: نویسنده در مقایسه بین این نظریه با نظریه اول معتقد است که این نظریه همانند نظریه اول به تأثیر مثبت نگاه عرفانی در اندیشه سیاسی اجتماعی اعتقاد دارد، ولی دارای چند وجه تمایز می باشد: ۱. نظریه اول مفاهیم عرفانی را باعث ایجاد تساهل و همراهی و استمرار حاکمیت اشرافیت قاجار و پهلوی می دانست، ولی این نظریه مفاهیم عرفانی را سبب جنبش و حرکت های سیاسی می داند. چپی ها کوشیدند به نوعی آن را با اندیشه و جهان بینی مارکسیستی پیوند بزنند؛ ۲. نظریه اول در دوران قاجار، ولی این نظریه از دهه چهل و پنجاه پدید آمد و ۳. نظریه اول چند حرکت اجتماعی را بر اساس مبانی نظری خود سازمان داد، اما این نظریه در حد تئوری باقی ماند. احسان طبری و اقبال لاهوری از اندیشمندان نظریه چهارم هستند، اگر چه در نوع فکر با یکدیگر تفاوت دارند.
مؤلف در ارزیابی این نظریه، به دو اشکال وارد شده بر آن اشاره می کند: ۱. این نظریه با متون و مفاهیم عرفانی سازگاری ندارد. این دسته به جای شناسایی معرفت عرفانی، دست به گزینش و تحریف مفاهیم و متون عرفانی زدند و ۲. بر این نظریه، سیاست غالب است، نه تفکر. چهره سیاسی غالب بر این نظریه، سیاست ضد لیبرالیستی و روشنفکرانه است که بخشی جنبه سوسیالیستی و بخشی دیگر جنبه ضد استعماری دارد.
فصل پنجم قرائت لیبرالیستی: به نظر مؤلف، این نظریه بازسازی نظریه اول است؛ یعنی به تأثیر مثبت اندیشه عرفانی بر اندیشه