خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی شامل 120 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی :

 یکی از مسائل مهم در حکومت اسلامی بیعت مردم با امام و رهبر است, این مسئله با توجه به برد مفهومی آن می تواند از مشروعیت حاکم تا لزوم اطاعت و پیروی, ایفای نقش نماید, در این مقال, فایل پاورپوینت کامل بیعت و نقش آن در حکومت اسلامی مورد بررسی اجمالی قرار گرفته است.

بیعت نزد لغویان

الف) خلیل بن احمد فراهیدی: بیعت دست به دست هم دادن بر ایجاب بیع و معامله است, هم چنین به معنای دست به هم دادن برای اطاعت نیز به کار می رود.۱
ب) فیومی: البیعه الصفقه علی ایجاب البیع و تطلق ایضا علی المبایعه والطاعه ومنه ایمان البیعه.۲ وی دقیقا همان معنارا می گوید که خلیل گفته است.
ج) راغب اصفهانی: بایع السلطان (با سلطان بیعت کرد) یعنی این که فرد به ازای خدماتی که سلطان انجام می دهد پیروی و اطاعت از وی را پذیرفته و تضمین نموده است که بدان مبایعه و بیعت می گویند.۳
د) ابن اثیر: وی با ذکر حدیث الا تبایعونی علی الاسلام می نویسد:
بیعت عبارت است از معاقده و معاهده. ۴ از آن چه گذشت ملاحظه شد که بیعت و بیع افزون بر آن که از یک ریشه و ماده هستند, دارای معنای نزدیک به هم نیز می باشند. در سر این ارتباط معنوی, ارباب لغت می گویند: اصل این واژه (ب,ی,ع) دلالت بر معاقده و مبادلهء مال به مال دارد, و بیعت نیز چون در حقیقت نوعی مبادله و معامله است از همین ریشه گرفته شده است. ابن اثیر در ادامهء معنای بیعت می افزاید: گویا هریک از آن دو مبایعان آن چه در اختیار دارد به طرف مقابل می فروشد و جان و اطاعت و اختیار کار خویش را به دست او می دهد.

بیعت در کلام دانش مندان

از گفته های ارباب لغت معلوم شد که بیعت در مجموع نوعی تعهد در مقابل بیعت شونده مبنی بر اطاعت از وی است. به جز لغویان, دیگران نیز همین معنا را با حذف و یا افزودن جمله ای بیان کرده اند که در این جا به آن ها اشاره می کنیم: ابن خلدون: بیعت پیمان بستن برای فرمان بری و اطاعت است. بیعت کننده با امیر خویش پیمان می بندد که در امور مربوط به خود و مسلمانان, تسلیم نظر وی باشد و در هیچ چیز از امور مزبور با او به ستیز برنخیزد و تکالیفی که بر عهدهء وی می گذارد و وی را به انجام دادن آن مکلف می سازد اطاعت کند خواه تکالیف به دل خواه او باشد یا مخالف میلش.۵

آیه الله سبحانی:

بیعت این است که بیعت کننده خود را در اختیار بیعت شونده قرار می دهد و بیعت شونده سعی می کند امور او را به صورت صحیح تدبیرکند گویا بیعت کننده وبیعت شونده به کاری تجاری اقدام می کنند, زیرا هرکدام از آن ها در مقابل دیگری متعهد بر کاری می شود.۶ سخنان آیه الله سبحانی از یک سو شبیه سخن ابن خلدون است, چنان که خود بدان اعتراف دارد و از سوی دیگر مانند سخن صاحب دراسات است. از این رو همان اشکال بر آن وارد است.
آیه الله مکارم شیرازی:
بیعت عبارت است از تعهدی که از ناحیهء بیعت کننده صورت می گیرد بر این که از بیعت شونده اطاعت کند و مخالفت امر وی نکند, و گویا چیزی به او فروخته است.۷ آن چه همهء این دانش مندان بدان توافق دارند این است که بیعت از مقولهء تعهد است و طبعا مشمول اوفوا با العقود و لازم الاجراست اما در این که به وسیلهء انشا, انعقاد ولایت و امامت می شود یا خیر, دو نظریهء اول جواب مثبت می دهد و دو نظریه اخیر جواب منفی می دهد.

اقسام بیعت

اگرچه ابتدائا چنین به نظر می رسد که بیعت فقط یک نوع است اما با مراجعه به قرآن کریم, روایات و تاریخ, و کاربرد این واژه به خوبی روشن می شود که بیعت خود تقسیماتی دارد.
اقسام بیعت از جهت اهداف و محتوا:
از این جهت می توان بیعت را به سه نوع تقسیم کرد:
الف) بیعه الاتباع :
این همان بیعتی است که در عقبهء منا و نیز بعد از فتح مکه و اعلان اسلام, بر متابعت از خدا و رسول انجام شد.
قرآن می فرماید: ((یا ایها النبی اذا جاءک المومنات یبایعنک علی ان لایشرکن بالله شیئا ولایسرقن و لایزنین و لا یقتلن اولادهن و لا یاتین ببهتان یفترینه بین ایدیهن و ارجلهن و لا یعصینک فی معروف فبایعهن واستغفر لهن))۸.
مفاد این بیعت, اطاعت از خدا و رسول است که در قالب امور اعتقادی, اخلاقی و حقوقی جلوه کرده است. این امور عبارت اند از:
شرک نورزیدن به خدا, دزدی نکردن, مرتکب فحشا نشدن, نکشتن فرزندان خود, تهمت نزدن و بالاخره نافرمانی پیامبر نکردن. در روایتی نیز آمده که عباده بن صامت گفت: بایعنا رسول الله علی السمع والطاعه فی العسر والیسر.)) ۹

ب) بیعه الجهاد :
این همان بیعتی است که معمولا فرمانده سپاه از نیروهای تحت امر خود می گیرد تا در میدان جنگ تا آخرین قطرهء خون با وی باشند. قرآن کریم به این نوع بیعت اشاره کرده و می فرماید: ان الذین یبایعونک انما یبایعون الله یدالله فوق ایدیهم فمن نکث فانما ینکث علی نفسه ۱۰ این بیعت به قرینهء آیات بعد, که در آن سخن از مغانم کثیره, مخلفون و است, معلوم می شود که, بیعت جهاد است و مفاد و اسم پیمان صلحی هم که بسته شد خود موید این حقیقت است. در روایتی نیز پیامبر صریحا فرمود: ابایعه علی الجهاد. ۱۱

ج) بیعه الخلافه و الامامه :
این همان بیعتی است که از عصر پیامبر و خلفا و ائمه با کیفیت مخصوص آن زمان بوده است و در امروز نیز ممکن است به اشکال دیگر خودنمایی کند. و ویژگی آن, ملاک تشخیص موافق از مخالف بودن آن است. و انجام این بیعت به معنای پذیرش ولایت امر در تمام امور و به تمام معنا است. باید توجه داشت که بیعت متابعت و بیعت جهاد, خود بخشی از بیعت خلافت و امامت است که ممکن است در برخی از موارد از نوع اخیر منفک شود و آن زمانی است که شخص امام و خلیفه به عنوان ولی امر, بیعت جهاد را از فردی بردارد, اما بیعت امامت قابل برداشتن نیست.

تقسیم بیعت از جهت گستردگی یا ضیق دایره
الف) بیعت عام و بیعت خاص:
بیعت, از این جهت می تواند شکل عام و یا خاص به خود بگیرد که در طول تاریخ اسلام مکرر مشاهده شده است. از جمله بیعت اولیه با ابوبکر در سقیفه که بیعت خاص بود و بیعت مردم با وی در مسجد پیامبر که بیعت عام بود.
بیهقی می نویسد: قدکانت طائفه منهم بایعوه قبل ذلک فی سقیفه بنی ساعده و کانت بیعته علی المنبر بیعه العامه گروهی از مردم قبلا در سقیفه با ابوبکر بیعت کرده بودند ولی بیعتی که روی منبر در مسجد صورت گرفت. بیعت عمومی بود.۱۲
علی علیه السلام بیعتی را که با وی انجام شد به بیعت عمومی توصیف می کند و می فرماید: وهذه بیعه عامه این بیعتی عمومی است.۱۳ وان العامه لم تبایعنی لسلطان غالب عموم مردم با من با زور بیعت نکردند.۱۴
ب) بیعت آغازین و بیعت مجدد:
“> از سوی دیگر بیعت ممکن است بیعت اولیه تلقی شود چنان که افراد و قبایلی به حضور پیامبر میآمدند و بر اسلام و اطاعت با وی بیعت می کردند, و در فرصتی دیگر, مخصوصا در مواقع بحرانی برای تاکید وفاداری, مجددا بیعت می کردند که عنوان تجدیدبیعت به خود می گیرد که پس از این بدان اشارت خواهیم کرد.

مراتب بیعت

بامراجعه به تاریخ و روایات به روشنی درمی یابیم که بیعت دارای مراتبی است وشخص بیعت کننده به هنگام بیعت کردن می تواند حدود آن را مشخص کند.
الف) بیعت تمام معیار:
در روایتی عباده بن صامت می گوید: بایعنا رسول الله علی السمع والطاعه فی النشاط والکس وعلی النفقه فی العسر والیسر وعلی الامر بالمعروف والنهی عن المنکر وعلی ان نقول: فی الله تاخذنا لومه لائم و علی ان ننصره اذا قدم علینا یثرب فنمنعه مما نمنع منه انفسنا وازواجنا وابناءنا۱۵ با پیامبر این گونه بیعت کردیم که هرچه بگوید بشنویم و اطاعت کنیم (سمعه وطاعه) چه در حال نشاط و خوشی و چه در حال ناخوشی, و او را کمک مالی کنیم چه در سختی و چه در آسایش, امربه معروف و نهی ازمنکر کنیم, تحت تاثیر تبلیغات و شماتت ها قرار نگیریم, به هنگام ورود پیامبر به مدینه او را یاری و حمایت کنیم چنان که زن و فرزند خود را حمایت می کنیم. سیوطی این روایت را زیر بیعت رضوان و حدیبیه نقل می کند, اما قرائن و شواهد حکایت از آن دارد که این بیعت مربوط به بیعت عقبهء دوم می باشد.
ب) بیعت تا پای جان:
در روایتی سلمه بن اکوع می گوید: بایعت رسول الله تحت الشجره.
قیل علی ای شیء کنتم تبایعون؟ قال: علی الموت در بیعت رضوان با پیامبر بیعت کردم. پرسیده شد بر چه چیز بیعت کردی؟ گفت: تا پای جان ۱۶.
ج) بیعت در حد فرارنکردن از جنگ:
در روایتی معقل بن یسار می گوید: بایعناه علی عن لانفر با پیامبر بیعت کردیم که فرارنکنیم۱۷. از این رو برخی از مفسران و فقها می نویسند:
گاه در ضمن بیعت شرایط و حدودی برای آن قرار می دادند مثلا: بیعت تا حد فرارنکردن, بیعت تا پای مال, بیعت تا پای جان و بیعت تا سرحد همه چیز حتی ازدست دادن زن و فرزند.۱۸ نسائی با ذکر روایاتی به یازده قسم از بیعت اشارت کرده است که عبارتند از: البیعه علی السمع والطاعه, البیعه علی ان لاتنازع, البیعه علی القول بالحق, البیعه علی القول بالعدل, البیعه علی الاثره, البیعه علی النضح, البیعه علی ان لانفر, البیعه علی الموت, البیعه علی الجهاد, البیعه علی الهجره, البیعه علی فراق المشرک. ۱۹

کیفیت بیعت و شیوه های آن

از بیان اهل لغت و تعبیر به صفقه و این که می گویند:
صفقت له بالبیعه ای ضربت بیدی علی یده و نیزاز تعبیر قرآن به یدالله فوق ایدیهم, این گونه برداشت می شود که در اعلان بیعت و پیروی, دست نقش اساسی داشته است, چون با نهادن دست در دست یکدیگر پذیرش مفاد بیعت را اعلام می کردند که به اشکال مختلفی بروز می کرده است.

الف) بیعت مستقیم:
این که هرکسی دست خود را در دست پیامبر, خلیفه و یا امام قرار می داد و یا این که دست خود را به دست او می زد. چنان که در جریان بیعت عقبه می گویند: اول من ضرب علی ید رسول الله البراءبن معرور ثم تتابع القوم. ۲۰
ب) وساطت نمایندهء اعزامی به سوی مردم:
اگر مردم به دلیل بعد مسافت و یا دلیل دیگری نمی توانستند به طور مستقیم با فرد مورد نظر بیعت کنند, با فرستاده وی بیعت می کردند. چنان که با حضرت مسلم, نمایندهء حضرت امام حسین(ع) در کوفه بیعت کردند.
ج) وساطت نمایندهء اعزامی از سوی مردم:
در برخی از موارد بیعت اهالی, این گونه صورت می گرفت که جمعیت منطقه یا قبیله ای نمایندهء خود را به سوی پیامبر, خلیفه و امام اعزام می کردند تا وفاداری مردم آن شهر را اعلام نمایند. این دو شیوه, مخصوصا بعد از گسترش اسلام و فزونی جمعیت مسلمانان و پراکندگی آن ها, رواج داشته است. هیئت های نمایندگی از قبایل, بیان گر این نوع از بیعت است.

د) وساطت ابزار:
در برخی از موارد بنا به دلایلی غیر از بعد مسافت و امثال آن که امکان تصافق مستقیم نبود, اموری دیگر نقش واسطه را برعهده می گرفت چنان که بعد از فتح مکه و گرفتن بیعت از زنان, عملی شد که به روایات آن پس از این اشارت خواهد شد. ه) ابزار کنونی: اگر بناباشد امروزه نیز بیعت گرفته شود بدیهی است که تحت تاثیر زمان و تحول در ابزار, این شیوه ها نیز متحول خواهدشد و دست کم اخذ بیعت به صورت اخذ رای انجام می گردد که پس از این شرح خواهیم داد.

بیعت در نزد شیعه و سنی
بیعت و اهل سنت:
شاید چنین به نظر رسد که با توجه به بینش های موجود در میان فرقه های اسلامی, گرفتن بیعت تنها در میان اهل سنت رواج داشته و این امر در فرهنگ شیعه جایگاهی ندارد, اما با بررسی تاریخ به وضوح آشکار می شود که این مسئله نیز همانند بسیاری از امور دیگر, جزء مشترکات است و از ویژگی مذهب خاصی نیست اگرچه در حوزهء اهل سنت به صورت چشم گیرتر خودنمایی کرده تا بدان حد که مورخان می نویسند: چون فلانی (خلیفه قبلی) از دنیا رفت, با فلان کس (خلیفه بعدی) بیعت کردند. و این امر از بیعت با خلفای راشدین گرفته تا بیعت با خلفای اموی و عباسی هم چنان ادامه داشته است. بیعت و شیعه: در شیعه نیز مسئلهء بیعت با فرض بی تاثیری آن در نصب امام خواه به صورت مثبت (بیعت نمودن) و یا به صورت منفی (بیعت نکردن) بوده است, و ائمهء معصومین و نمایندگان آن ها نقش قابل توجهی برای آن قائل بوده اند و روی آن تکیه می کردند که به مواردی از آن اشارت می شود.
۱ بیعت گرفتن پیامبر(ص) برای علی(ع):
در روایت احتجاج آمده که: کذلک اخذ رسول الله(ص) البیعه لعلی بالخلافه علی عدد اصحاب موسی فنکثوا البیعه الاوانی قد بایعت الله وعلی قدبایعنی وانا آخذکم بالبیعه له عن الله عزوجل۲۱ پیامبر برای خلافت علی به تعداد اصحاب موسی بیعت گرفت, ولی آن ها آن را نکث (نقض) کردند و نیز فرمود: بدانید من با خدا بیعت کردم و علی با من بیعت کرده, و من از سوی خدا از شما برای علی بیعت می گیرم.

۲ بیعت علی(ع) با خلفای سه گانه:
خواه به فوریت ویا کندی و خواه از روی میل ورغبت و یا علی رغم میل باطنی آن حضرت. ۳ نپذیرفتن بیعت ابوسفیان از سوی علی(ع): قال: اباحسن! ابسط یدک حتی ابایعک فابی علی علیه۲۲ ابوسفیان گفت: ای ابوالحسن! دستت را بده تا با تو بیعت کنم که علی نپذیرفت.
۴ بیعت مردم با علی( ع ) : بعد از قتل عثمان مردم با میل خود با علی بیعت کردند و او نیز بیعت آن ها را پذیرفت. خود می فرماید: انه بایعنی القوم الذین بایعوا ابابکر وعمر وعثمان۲۳ همان مردمی که با ابوبکر و عمر و عثمان بیعت کردند با من هم بیعت کردند.
۵ حساسیت علی(ع) نسبت به بیعت شکنی اصحاب جمل:
علی(ع) از بیعت شکنان جمل ناراحت بود, به ویژه از برخورد طلحه وزبیر که بعدا به روایات آن اشاره خواهدشد.
۶ بیعت مردم با امام حسن مجتبی (ع) :
در تاریخ آمده است که : فبایعه الناس علی انه الخلیفه والامام۲۴ مردم با آن حضرت به عنوان خلیفه و امام بیعت کردند. خود امام مجتبی(ع) نیز در نامه ای به معاویه می نویسد: وادخل فیما دخل فیه الناس من بیعتی فانک تعلم انی احق بهذا الامر منک ۲۵ در بیعت من که مردم در آن وارد شده اند واردشو, زیرا تو خود می دانی که من به این امر از تو سزاوارترم.
۷ بیعت نکردن امام حسین(ع) با یزید:
فرمود: مثلی لایبایع مثله چون منی با مثل او بیعت نمی کند.
۸- بیعت گرفتن مسلم از مردم کوفه برای امام حسین(ع):
تاریخ می نویسد: و اخذه البیعه للحسین بن علی ۲۶ مسلم برای حسین بن علی بیعت گرفت. وبایع الناس حتی بایعه منهم ثمانیه عشر الفا۲۷ هجده هزار نفر با او بیعت کردند.
۹ برداشتن بیعت امام حسین از اصحابش در شب عاشورا:
فرمود: قد عزمت لکم فانطلقوا جمیعا فی حل لیس لکم من ذمام البته بیعت جهاد را از آن ها برداشت نه بیعت امامت و اطاعت را۲۸.
۱۰ بیعت مردم کوفه با زیدبن علی برای خون خواهی از امام حسین:
مورخان دربارهء وی می نویسند: فلما وصل الی الکوفه اجتمع الیه اهلها فلم یزالوا له حتی بایعوه علی الحرب چون زید به کوفه رسید مردم آن شهر اطرافش را گرفتند و از او جدا نشدند تا این که برای جنگیدن با او بیعت کردند.۲۹
۱۱ بیعت مردم برای ولایتعهدی حضرت رضا(ع):
خود حضرت در جریان اخذ بیعت فرمود: کل من بایعنا بایع بفسخ البیعه غیر هذا الفتی فانه بایعنا بعقدها همهء کسانی که با من بیعت کردند به جای عقد بیعت, بیعت را فسخ کردند مگر این جوان که عقد بیعت نمود. ۳۰ حضرت با این سخن به کیفیت بیعت اشاره می کند.
۱۲ بیعت مردم با حضرت مهدی(عج) به هنگام ظهور:
امام باقر(ع) در این باره می فرماید: فوالله لکانی انظر الیه بین الرکن و المقام یبایع الناس بامر جدید گویی او را می بینم در بین رکن و مقام که مردم با وی در کاری جدید بیعت می کنند. ۳۱ امام صادق(ع) نیز می فرماید: ینادی باسم القائم فیوتی وهو خلف القائم ثم یوخذ بیده فیبایع قائم را به نام صدا می زند و او به پشت مقام آورده می شود, سپس مردم شروع به بیعت با وی می کنند. ۳۲ اگرچه مفهوم بیعت در بینش شیعه و سنی متفاوت است, اما اجمالا در بین هردو وجود دارد که نمونه های آن بیان شد.

بیعت در قرآن

در این مبحث به اختصار به تبیین اهمیت بیعت از دیدگاه قرآن و سنت و تاریخ می پردازیم.
اگرچه به بعضی از انحا در مباحث دیگر نیز اشاره شده است, ولی در این جا از زاویهء دیگری بدان نگریسته می شود.قرآن کریم درسه آیه به بیعت مردم با پیامبر اشارت دارد:
الف) سورهء فتح:
می فرماید: ان الذین یبایعونک انما یبایعون الله یدالله فوق ایدیهم فمن نکث فانما ینکث علی نفسه ومن اوفی بما عاهد علیه الله فسیوتیه اجرا عظیما۳۳ ای پیامبر آن ها که با تو بیعت می کنند درحقیقت با خدا بیعت می کنند. دست خدا بالای دست آن هاست. پس هرکس پیمان شکنی کند, به زیان خود پیمان شکنی کرده است و آن کس که نسبت به عهدی که با خدا بسته وفاکند, به زودی به پاداش بزرگی خواهدرسید. در آیه دیگر همین سوره می فرماید: لقد رضی الله عن المومنین اذ یبایعونک تحت الشجره ۳۴ خداوند از مومنان راضی شد, هنگامی که در زیر آن درخت با تو بیعت می کردند. در این دو آیه این نکته ها وجوددارد:
۱. بیعت با پیامبر, بیعت با خداست چراکه اطاعت از پیامبر اطاعت از خداست.
۲. بیعت با پیامبر حمایت و نصرت الهی را جلب می کند.
۳. زیان پیمان شکنی به خود ناکث و ناقض برمی گردد.
۴. وفای به بیعت نه تنها ثمره دنیوی دارد, بلکه اجر عظیم اخروی نیز دارد.
۵. این بیعت با توجه به قرائن و شواهد, بیعت جهاد است نه بیعت زعامت و امامت.
۶. با توجه به عبارت لقد رضی الله این بیعت به بیعت رضوان مشهورشد.
۷. مسلما اطلاق و عموم آیه, تخصیص خورده است و همه بیعت کنندگان در رضایت خدا باقی نماندند.
بارزترین نمونه آن عبدالله بن ابی, رئیس منافقان مدینه, است که او نیز در این بیعت شرکت داشته و حال آن که مشمول ولاتقم علی قبره ۳۵ گردید. تعبیر به اذ یبایعونک به جای بایعونک نیز موید همین معناست یعنی به هنگام بیعت, از آن ها به خاطر آن عمل خاص راضی بود اما در همه اوقات و با هر شرایطی, خیر.
ب) سورهء ممتحنه:
یاایها النبی اذا جاءک المومنات یبایعنک علی ان لایشرکن بالله شیئا ولا یسرقن و لا یزنین و لا یقتلن اولادهن و لا یاتین ببهتان یفترینه بین ایدیهن وارجلهن ولایعصینک فی معروف فبایعهن ۳۶ ای پیامبر! هنگامی که زنان مومن نزد تو آیند و با تو بیعت کنند که چیزی را شریک خدا قرارندهند, دزدی نکنند, آلوده به زنا نشوند, فرزندان خود را نکشند, تهمت و افترا نیاورند و در هیچ کار ناشایسته ای مخالفت فرمان تو نکنند, با آن ها بیعت کن.
دو نکته:
۱ این بیعت از نوع بیعت اطاعت است واموری ازاعتقادات,اخلاق و حقوق رادربرمی گیرد.
۲ ازاین بیعت به خوبی روشن می شود که اسلام همان گونه که برای مردان, حقوق و شخصیت قائل است برای زنان نیز به عنوان نیمی از جامعهء انسانی ارزش قائل است و این بدان معنا است که در جامعهء اسلامی زنان دوشادوش مردان در امور سیاسی, اجتماعی و نقش دارند.

بیعت در اخبار و روایات

روایاتی که متعرض بیعت و فروعات آن شده است, زیاد است که در این جا به برخی از آن ها اشاره می شود:
۱ در روایتی امام صادق(ع) می فرماید:
((لما فتح رسول الله مکه بایع رجال ثم جاءت النساء یبایعنه فانزل الله عزوجل یا ایها النبی قالت ام حکیم یارسول الله کیف نبایعک قال اننی لااصافح النساء فدعا بقدح من ماء فدخل یده ثم اخرجها فقال ادخلن ایدیکن فی هذا الماء)) ۳۷
هنگامی که پیامبر مکه را فتح کرد ابتدا مردان با آن حضرت بیعت نمودند, پس از آن زنان برای بیعت آمدند که آیهء یا ایها النبی نازل شد.
ام حکیم, همسر عکرمه پسر ابوجهل, گفت: ای رسول خدا! چگونه بیعت کنیم؟ پیامبر فرمود: من با زنان مصافحه (دست دادن) نمی کنم و بعد دستورداد ظرف آبی آوردند و دست خود را در آن فروبردند و بیرون آوردند و به زنان دستورداد دست خود را در آن آب فروبرند.
۲ در روایتی امام کاظم(ع) از پدر بزرگوارش نقل می کند که: لما هاجر النبی الی المدینه وحضر الخروج الی بدر دعا الناس الی البیعه فبایع کلهم علی السمع والطاعه۳۸ بعد از هجرت پیامبر به مدینه, وقتی می خواست به سوی جنگ بدر برود همگان را به بیعت دعوت کرد و آن ها نیز سمعا و طاعتا بیعت کردند.
۳ سیوطی در تفسیر الدر المنثور در خصوص بیعت زنان بعد از فتح مکه می نویسد:
سلیمی بنت قیس گفت: جئت رسول الله ابایعه علی الاسلام فی نسوه من الانصار۳۹ ونیز می نویسد: جاءت امیمیه بنت رقیقه الی رسول الله(ص) فبایع علی الاسلام فقال ابایعک علی ان لاتشرکی ۴۰.
۴ یعلی بن امیه می گوید:
روز فتح مکه همراه پدرم به حضور پیامبر رسیدیم و عرض کردم یا رسول الله با پدرم بر هجرت بیعت کن, فرمود:
((ابایعه علی الجهاد وقدانقطعت الهجره)) بر جهاد با او بیعت می کنم یعنی بیعت او را می پذیرم زیرا هجرت پایان یافت.۴۱
۵ شخصی به نام جریر می گوید: به هنگام بیعت کردن مردم با پیامبر به حضور آن حضرت رسیدم و گفتم:دستت را بده تابا تو بیعت کنم و هر شرطی که می خواهی قراربده.
فرمود: ابایعک علی ان تعبدالله وتقیم الصلوه وتوتی الزکاه وتناصح المسلمین وتفارق المشرکین ۴۲ با تو بیعت می کنم (بیعتت را می پذیرم) بر این که خدا را عبادت کنی, نماز را برپا داری, زکات بدهی, رفیق مسلمانان باشی و از کفار دوری گزینی.
۶ آن چه در نهج البلاغه دربارهء بیعت با حضرت علی(ع) و مکاتبات آن حضرت با معاویه و طلحه و زبیر آمده است از جمله این که حضرت به معاویه نوشت: انه بایعنی القوم الذین بایعوا ابابکر وعمر وعثمان علی ما بایعوهم علیه ۴۳ ای معاویه! همان هایی که باابوبکر و عمر و عثمان بیعت کردند با من هم بیعت کردند.

بیعت در تاریخ اسلام

با مروری در صفحات تاریخ نیز می توان به اهمیت بیعت پی برد.بیعت هایی که در تا