خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل سود و زیان سکوت و سخن در آینه روایات و ادبیات

فایل پاورپوینت کامل سود و زیان سکوت و سخن در آینه روایات و ادبیات؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل سود و زیان سکوت و سخن در آینه روایات و ادبیات شامل 41 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل سود و زیان سکوت و سخن در آینه روایات و ادبیات را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل سود و زیان سکوت و سخن در آینه روایات و ادبیات با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل سود و زیان سکوت و سخن در آینه روایات و ادبیات با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل سود و زیان سکوت و سخن در آینه روایات و ادبیات تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل سود و زیان سکوت و سخن در آینه روایات و ادبیات را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سود و زیان سکوت و سخن در آینه روایات و ادبیات :

زیان های پرگوئی

شاید هیچ عضوی از اعضای بدن انسان به اندازه زبانش پرکار نباشد، و این پرکاری بالطبع لغزشهایی را خواه ناخواه در پی خواهد داشت . اکثرا لب به سخن می گشاییم و آسمان به ریسمان می بافیم و در هر موضوعی اعم از زمینی و آسمانی داد سخن می دهیم، ولی وقتی منصفانه به گفته های خود می اندیشیم، درمی یابیم که چیز زیادی برای گفتن نداشته ایم و فقط بیش از حد به موضوع محقر خود شاخ و برگ داده ایم . و با افزودن به کمیت و طول جمله های خود، به کاهش کیفیت و ارزش گفته های خود پرداخته ایم .

امام علی علیه السلام در ذم پرگویی می فرمایند: «. . من اکثر اهجر …» «پرگو هرزه گو می شود» ^(۱) .

و به قول معروف «کم گوی و گزیده گوی چون در» . اما همین کم و گزیده نیز اگر به صواب و برخاسته از اندیشه منیع آدمی نباشد، ای بسا فساد آن به صلاح آن بچربد . و نعمتی را به نقمت ^(۲) بدل نموده و به قول مولوی عالمی را ویران کند .

عالمی را یک سخن ویران کند

روبهان مرده را شیران کند ^(۳)

سکوت جاهلانه، سکوت عالمانه

و اما سکوت، سکوت معمولا از دو پستان تغذیه می نماید: یکی جهل و دیگری علم .

مثلا گاهی شخص; نسبت به مساله ای جاهل و از فهم آن قاصر است، پس چون نمی داند، جبرا سکوت می کند و به عبارت دیگر: چون حرفی برای گفتن ندارد، ساکت است . پس هر سکوتی ممدوح نیست . و بین سکوت جاهلانه و جبری تا آن سکوت ممدوح عالمانه که گاه بعضی از علما، از سر تواضع یا حکمتی ^(۴) بدان روی می آورند، فرقی است ژرف:

هر دو صورت گر بهم ماند رواست

آب تلخ و آب شیرین را صفاست ^(۵)

جاهل ساکت و عالم ساکت، هر دو ساکتند اما این کجا و آن کجا .

در فواید سکوت نیز بحث بسیار رفته است . به قول سعدی: اعادت ذکر آن ناکردن اولی . اما گرچه سکوت، چون لباسی زیبا و فاخر، ساتر عیوب جاهل است و سکوت اختیار کردن نادان غایت دانایی است، اما علما را که صاحبان جمال معنوی و حسن خداداد هستند، به روپوش و رنگ ماشطه ای ^(۶) چون سکوت نیازی نیست . و آن به که ایشان فواید سکوت را برای نادانان وانهند و به ارشاد و تدریس و روشنگری همت گمارند . چرا که سکوت علما یعنی غدیو تحجر و واپس گرایی که از دور به گوش می رسد، سکوت علما یعنی صدای بسط تعصب و جهل، یعنی توقف، و توقف در جهان مدرن و عصر ارتباطات به معنای سکون و درجا زدن نیست بل به معنای عقب نشینی است . و به بیان ساده:

چو می بینند که نابینا و چاه است

اگر خاموش بنشینند گناه است ^(۷)

به این فرمایش امیرالمؤمنین توجه فرمایید:

«خیر و نیکی نیست در خاموشی با حکمت و دانش، چنانکه نیکی نیست در گفتار با جهل و نادانی » ^(۸) .

و یکی از مشکلات جامعه ما، که مسبب پس رفت این جامعه نیز می باشد، همین عدم تخصص درباره موضوعی و اظهار نظر و ارائه فضل درباره آن می باشد . آنان که باید بگویند و ارشاد نمایند همه طریق خامشی پیش گرفته اند . و آنان که باید خامشی گزینند، در کمال وقاحت به سخنرانی و غزلسرایی در هر مورد و موضوعی می پردازند . و به این سبک بی مغزان پرجوش که از علم فقط حرافی و قاچاق لغات و اصطلاحات فرنگی را استنباط کرده اند، و به قول مولوی با اقوال خود عالمی را ویران کرده اند، جز این چه می توان گفت که:

زبان بریده به کنجی نشسته صم بکم

به از کسی که نباشد زبانش اندر حکم ^(۹)

و بر فحوای، «آنکه نمی داند و دست به کار می برد بیش از آنکه اصلاح نماید، تباه می کند» . می توان گفت آنکه نمی داند و لب به سخن می گشاید بیش از ارشاد، اضلال می نماید .

و یا:

اول اندیشه وانگهی گفتار

پای بست آمده است پس دیوار ^(۱۰)

و نیز به یاد آن دانایان خموش که رسالت خویش را از یاد برده اند می آوریم که:

«ان شر الدواب عند الله الصم البکم الذین لا یعقلون » ^(۱۱) .

«بدترین جنبندگان نزد خدا کسانی هستند که از شنیدن و گفتن حرف حق کر و لالند و اصلا در آیات خدا تعقل نمی کنند» .

پس; از ارباب سخن و اهل دانش و بینش تقاضا داریم که با سکوتشان، طنین انداز صدای تحجر و انحراف در این مرز و بوم نباشند .

وقتی همه خاموشند، چه فرق میان عالم و جاهل و اصلا چه فرق میان انسان و حیوان . مگر نه اینکه: «به نطق; آدمی بهتر است از دواب » .

در کلام امیرالمؤمنین علیه السلام نیز آمده است که: «سخن بگویید تا شناخته شوید، که مرد در زیر زبانش پنهان است » ^(۱۲) . واصلا:

تا مرد سخن نگفته باشد

عیب و هنرش نهفته باشد ^(۱۳)

باری از علما انتظار می رود که در این تاریکی شکیات و ترافیک شبهات تا آنجا که امکان دارد، به روشنگری پردازند و به محک وجود خود زر قلب را از زر نیکو، و سره را از ناسره باز شناسانند . البته ذکر نکته ای خالی از فایده نیست و آن این که علما بیش از هر قشر دیگری باید مراقب اقوال و افعال خود باشند چرا که گفته ایشان به نزد عوام، حجت تلقی شده و بی چون و چرا از آن تبعیت می نمایند . و اگر خدای ناکرده قول آنان ناصواب و خطا باشد، موجب فتنه و تباه کاری نه افراد معدود، بلکه عده کثیری از اقشار مختلف جامعه خواهد شد . از همین روست که امیرالمؤمنین علیه السلام فرموده اند:

«سخن اهل دانش و بینش اگر درست باشد، (برای دردهای دنیا و آخرت) داروست و اگر نادرست باشد، درد است » ^(۱۴) .

و بی سبب نیست که می گویند: «زله العالم زله العالم » «لغزیدن دانشمند، لغزش جهان است » ^(۱۵) .

اصول کلی سخن

تا اینجا سخن از سکوت بود و از اینجا به بعد، به سخن و اصول و اسلوب آن به طور اجمال خواهیم پرداخت . در سخن گفتن هماره باید سه اصل کلی را مد نظر داشت ^(۱۶) .

۱ . اندیشه صواب; ۲ . تامل; ۳ . ایجاز .

حال به شرح اصل اول یعنی اندیشه صواب می پردازیم .

اندیشه صواب

در اولین وصف متقین از زبان امام علی علیه السلام آمده است که: «… سخن آنان صواب است …» ^(۱۷) یا سخن نگویند جز به صواب . سعدی نیز یکی از وجوه ممیز بین انسان و حیوان را که ملاک برتری آدمیزادگان بر حیوانات می باشد، قوه ناطقه می داند، ولی در همان جا تصریح می نماید که اگر از این حسن انسانی کسی به صواب و صلاح استفاده نکند، از حیوان هم بدتر است .

به نطق آدمی بهتر است از دواب

دواب از تو به گر نگویی صواب ^(۱۸)

در واقع ناطق بودن زمانی ارزش دارد که صواب و صلاحی در آن باشد، و ذاتا آن را ارزشی نیست . سخن چون کالبدی است که اندیشه صواب به منزله روح آن می باشد، در نتیجه سخن بدون اندیشه صواب چون جسمی است که فاقد روح می باشد . و هرگاه اندیشه صواب شد، سخن نیز به تبع آن صواب خواهد شد .

برای تبیین این مطلب به ابیات ذیل توجه بفرمایید:

این سخن و آواز از اندیشه خاست

تو ندانی بحر اندیشه کجاست

لیک چون موج سخن دیدی لطیف

بهر آن دانی که باشد هم شریف

چون ز دانش موج اندیشه بتاخت

از سخن و آواز او صورت بساخت

از سخن صورت بزاد و باز مرد

موج خود را باز اندر بحر برد ^(۱۹)

سخن صواب آن است که موجبات قربت و رضای حقتعالی را فراهم آورد ^(۲۰) .

۲ . تامل

با استمداد از فرمایش امام علی علیه السلام به شرح اصل دوم یعنی تامل می پردازیم:

امام علی علیه السلام می فرمایند:

«مؤمن چون آهنگ سخن کند، ابتدا در اندرون خویش نگاهش می دارد و می اندیشد، اگر نیکش یافت، بر زبان می آورد و اگر بد، پنهانش می دارد» ^(۲۱) .

در نگاه ایشان، آنان که می گویند و سپس می اندیشند، احمق; و آنان که می اندیشند و سپس می گویند، خردمند می باشند ^(۲۲) به قول شاعر:

سخندان پرورده پیر کهن

بیاندیشد آنگه بگوید سخن ^(۲۳)

در اینجا ذکر حکایتی از گلستان بی خزان سعدی در تبیین معنای تامل خالی از فایده نیست: