خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل قرآن و حدیث، منبع و الهام بخش فلسفه اسلامی

فایل پاورپوینت کامل قرآن و حدیث، منبع و الهام بخش فلسفه اسلامی؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل قرآن و حدیث، منبع و الهام بخش فلسفه اسلامی شامل 105 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل قرآن و حدیث، منبع و الهام بخش فلسفه اسلامی را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل قرآن و حدیث، منبع و الهام بخش فلسفه اسلامی با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل قرآن و حدیث، منبع و الهام بخش فلسفه اسلامی با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل قرآن و حدیث، منبع و الهام بخش فلسفه اسلامی تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل قرآن و حدیث، منبع و الهام بخش فلسفه اسلامی را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قرآن و حدیث، منبع و الهام بخش فلسفه اسلامی :

چکیده:
مؤلف مقاله در صدد آن است که اثبات کند که فلسفه اسلامی، فلسفه یونانی-اسکندرانی نیست که لباس عربی به تن کرده است، همانطور که بعضی روشنفکران مسلمان بر این عقیده اند. بلکه یک سنت فلسفی مستقل و اصیلی است که ویژگیهای خاص خود را دارد. و اسلامی بودن فلسفه اسلامی فقط به این خاطر نیست که توسط فیلسوفان مسلمان طرح و پرورانده شده است، بلکه بدان جهت است که بسیاری از اصول و مسائل خود را از قرآن و حدیث الهام گرفته است. مؤلف برای اثبات نظریه خود شواهد زیادی ذکر کرده است.
اگر فلسفه اسلامی از دیدگاه سنت عقلی غربی نگریسته شود صرفا به عنوان فلسفه یونانی-اسکندرانی در لباس عربی به نظر می آید، فلسفه ایی که تنها نقش آن، انتقال بعضی عناصر مهم دوران باستان به دوران میانه (غرب) است. ولی فلسفه اسلامی اگر از دیدگاه خاص خود و در پرتو کل سنت فلسفی اسلامی که یک تاریخ مستمر و طولانی دوازده قرنه دارد و در حال حاضر هم هنوز مطرح و زنده است، نگریسته شود، مانند هر امر دیگر اسلامی به نحو زیادی آشکار می شود که عمیقا ریشه در قرآن و احادیث دارد. اسلامی بودن فلسفه اسلامی نه تنها به خاطر این واقعیت است که در جهان اسلام و توسط مسلمانان پرورش یافته است، بلکه به این علت است که علی رغم نظر مخالفان اصول و الهام و بسیاری از مسائل فلسفی خود را از منابع وحی اسلامی اخذ کرده است. ^(۱)
همه فیلسوفان اسلامی از کندی تا علامه طباطبایی در جهانی زیسته اند که در آن قرآن و سنت پیامبر اسلام حکمفرما بوده است. تقریبا همه آنان در زندگی خود از قانون اسلامی و شریعت پیروی کرده و در حیات تکلیفی خود هر روز به سمت مکه نماز خوانده اند. مشهورترین آنان نظیر ابن سینا و ابن رشد اظهار دلبستگی فعالشان به اسلام از سر آگاهی بود و بشدت در مقابل اتهامات به ایمانشان بدون اینکه ایمانگراهای صرف باشند، از خود واکنش نشان می دادند. ابن سینا هنگامی که با یک مساله مشکل مواجه می شد برای حل آن به مسجد می رفت و نماز می خواند ^(۲) و ابن رشد قاضی اعظم شهر کوردوا (اسپانیا) بود که به معنای آن است که او تجسم مرجعیت فقه اسلامی بوده است، و حتی اگر بنا بود که بعدا توسط عده زیادی در اروپا به عنوان رییس عقلی گراها و سمبل شورش عقل در مقابل ایمان لحاظ شود. همان حضور قرآن و ظهور وحی آن، باید جهانی را که در آن و پیرامون آن فیلسوفان اسلامی بنا بود فلسفه پردازی کنند، از بن و ریشه دگرگون کرد و در نهایت منتهی به یک نوع خاصی از فلسفه شد که دقیقا می توان آن را «فلسفه نبوی » نامید. ^(۳)
همان واقعیت قرآن و وحیی که آن را قابل دسترس برای جامعه بشری ساخته، باید اساس و محور علائق هر فردی باشد که در پی فلسفه پردازی در جهان اسلام است و نیز به فلسفه ای منتهی شود که در آن کتاب وحیانی به عنوان منبع متعالی شناخت حقوق (فقه) دینی، و ذات هستی و منبع هستی (فراتر از هستی همان منبع هستی)، پذیرفته می شود.
آگاهی و وجدان نبوی که دریافت کننده وحی است باید برای کسانی که در پی شناخت ماهیت اشیاء هستند در نهایت اهمیت باشد. چگونه ابزارهای شناخت انسانی متعارف با چنین شیوه خارق العاده ای از شناخت ارتباط برقرار می کند؟ چگونه عقل انسانی مرتبط به آن عقلی می شود که منور به نور وحی است؟ برای فهم ربط و ارتباط چنین مسائلی، کافی است حتی نظر اجمالی به آثار فیلسوفان اسلامی بیفکنیم که به اتفاق آرا وحی را به عنوان منبع شناخت نهایی پذیرفته اند. ^(۴) بنابراین چنین مسایلی نظیر تاویل متون مقدس و نظریات درباره عقل که معمولا شامل واقعیت آگاهی نبوی نیز می شود، اساس و محور دوران طلایی (هزاره) تفکر فلسفی اسلامی قرار می گیرد. می توان گفت که واقعیت وحی اسلامی و مشارکت در آن همان ابزار فلسفه پردازی در جهان اسلامی را دگرگون کرده است. عقل نظری فیلسوفان اسلامی همان عقل نظری ارسطو نیست، اگرچه همان اصطلاحات او به عربی ترجمه شده است. عقل نظری که ابزار معرفت شناختی هر فعالیت فلسفی است، به سبک ظریفی اسلامی شده که (آن طریق) تنها از طریق تحلیل اصطلاحات فنی مربوطه قابل کشف نیست. به هر حال فهم اسلامی شده عقل، هنگامی روشن می شود که کسی بحث معنای عقل را در آثار فیلسوف بزرگ ملاصدرا در تفسیر آیه های مربوطه، بیابد یا باب عقل اصول کافی کلینی را بخواند. تغییر دقیقی که از مفهوم یونانی عقل (نوس) به دیدگاه اسلامی پیرامون عقل صورت گرفته خیلی پیشتر می توان در آثار حتی مشائیان اسلامی نظیر ابن سینا مشاهده کرد، آنجا که عقل فعال معادل معنای روح القدس می شود.
طبق بعضی از احادیث و سنت شفاهی منقول از خلال قرنها، بخوبی برای محققان سنت اسلامی روشن شده است که قرآن و هر جنبه ای از سنت اسلامی که ریشه در قرآن دارد، هم بعد ظاهری دارد و هم بعد باطنی. به علاوه بعضی از آیات قرآن به معنای رمزی و باطنی کتاب وحیانی و پیام آن اشاره می کند. اما احادیث یک باب از آنها مستقیما به بعد باطنی وحی اسلامی اشاره می کند. بعضی از اقوال پیامبر نیز مستقیما به مراتب معنای باطنی قرآن اشاره دارد.
فلسفه اسلامی هم به بعد ظاهری وحی قرآنی یا شریعت مربوط می شود و هم به حقیقت باطنی که جان اسلام است. بسیاری از علمای قانون الهی یا شریعت (فقه) با فلسفه اسلامی مخالفت کرده اند، در حالی که بعضی دیگر آن را پذیرفته اند. بعضی از فیلسوفان برجسته اسلامی نظیر ابن رشد، میرداماد و شاه ولی الله دلهی (دهلوی) در حوزه فقه اسلامی (شریعت اسلام)، مرجع بودند. به هر حال شریعت، در اکثر اوقات، شرایط انسانی و اجتماعی را برای فعالیت فلسفی فیلسوفان اسلامی، مهیا کرده است. هر کس برای الهام و منبع شناخت در فلسفه اسلامی باید به حقیقت (حقیقه Haqiqah )رو کند.
اصطلاح حقیقت (الحقیقه) برای فهم رابطه فلسفه اسلامی با منابع وحی اسلامی، از اهمیت بسیار والایی برخوردار است. ^(۵) الحقیقه، (Alhaqiqah) هم به معنای حقیقت است و هم به معنای واقعیت. این اصطلاح مربوط به خود خدا و یکی از نامهای او الحق و حقیقت است. که هدف کل فلسفه اسلامی، کشف آن است. در عین حال الحقیقه، (Alhaqiqah) واقعیت باطنی قرآن را شکل می دهد و می توان از طریق کنکاش تاویلی و تفسیری به معنای (حقیقی) متن مقدس راه یافت.
در سرتاسرتاریخ چه بسیار فیلسوفان اسلامی که فلسفه یا حکمت را (دو اصطلاح اصلی تا حدی با معنای مختلف در مورد فلسفه به کار برده شده است) با الحقیقه که در بطن و جان قرآن قرار دارد، یکی دانسته اند.
اکثر مطالب فلسفه اسلامی در واقع، بیان تاویلی دو کتاب مهم وحی یعنی قرآن و عالم [کتاب تشریع و تکوین] است و در جهان عقلی اسلامی، علی رغم بعضی تفاوتها به خانواده معرفت و عرفان که مستقیما نشات گرفته از تعلیمات باطنی اسلام و متبلور در تصوف اسلامی و هم متبلور در بعضی از ابعاد از مکتب تشیع است، تعلق دارد.
بدون این قرابت و پیوستگی،نه سهروردی و ملاصدرا در ایران وجود داشتند و نه ابن سابین در اندلس.
فیلسوفان بین دوره ناصر خسرو (قرن پنجم هجری/ قرن یازدهم) و ملاصدرا (قرن دهم/ شانزدهم) فلسفه و حکمت را صریحا با حقیقت که در بطن قرآن قرار دارد، یکی دانسته اند که فهم آن مستلزم تاویل معنوی متون مقدس است. فیلسوف ایرانی قرن سیزدهم هجری (نوزدهم میلادی) حتی پا را فراتر گذاشته و روشهای مختلف تفسیر قرآن را با مکاتب مختلف فلسفی، یکی دانسته، تفسیر (تفسیر ظاهری قرآن) را با مکتب مشایی و تاویل (تفسیر رمزی قرآن) را با مکتب رواقی ^(۶) و تفهیم (درک عمیق متون مقدس) را با مکتب اشراقی همبسته دانسته است. ^(۷) برای سنت اصیل فلسفه اسلامی، مخصوصا آن طور که در سده های اخیر، رشد و تکامل پیدا کرده، فعالیت فلسفی، از تزکیه نفس و نفوذ به معنای باطنی قرآن و حدیث جدایی ناپذیر است که فیلسوفان شیعه آن را از طریق قدرت برگرفته از دایره ولایت شدنی می دانند و معتقدند که ولایت ادامه نبوت است.
رابطه دقیق و تنگاتنگ بین قرآن و حدیث از یک سو و فلسفه اسلامی از سوی دیگر، باید در فهم تاریخ فلسفه نگریسته شود. مسلمانان، هرمس را که شخصیت او را به سه هرمس کشانده اند و کاملا برای غربیان از طریق منابع اسلامی شناخته شده است، با ادریس یا اناخ، (Enoch) یکی دانسته اند. پیامبر قدیمی که از سلسله پیامبران است و در قرآن و حدیث نام او ذکر شده است. ^(۸)
مسلمانان، مانند فیلو و برخی فیلسوفان متاخر یونانی و قبل از آنان نیز بسیاری از فیلسوفان عصر رنسانس در اروپا، نبوت را منشا و سرآغاز فلسفه لحاظ کرده اند و شکل اسلامی این گفته و تعبیر فلسفه نو افلاطونی شرقی را که «افلاطون در یونان آتنی همان موسی بود» تصدیق کرده اند. مشهورترین بیان عربی یعنی «فلسفه و حکمت از مشکات نبوت ناشی می شود» در سرتاسر تاریخچه تاریخ اسلامی طنین انداز است و بوضوح حاکی از آن است که چگونه فیلسوفان اسلامی، رابطه بین وحی و فلسفه را تصور می کردند.
ذکر این نکته ضروری است که الحکیم (حکیم هم ریشه با حکمت است) یکی از نامهای خدا و قرآن است. به طور خاص تر، بسیاری از فیلسوفان اسلامی تصور می کردند که سوره سی ویکم قرآن (لقمان که بعد از لقمان به صورت ضرب المثل «لقمان حکیم » شناخته شد) وحی شده است تا ارزش حکمت را تعالی بخشد و آن را با فلسفه حقیقی یکی می دانند. این سوره با حروف رمزی الم (الف، لام، میم) شروع می شود که بلافاصله بعد از آن این آیات می آید.
«تلک آیات الکتاب الحکیم ». این آیات کتاب حکیم است که در این آیه صراحتا اصطلاح حکیم آمده است، و نیز در آیه دوازدهم همان سوره باز می خوانیم که:
«لقد آتینا لقمن الحکمه آن اشکرلله و من یشکر فانمایشکر لنفسه و من کفر فان الله غنی حمید»، ما به لقمان حکمت دادیم، (و به او گفتیم) شکر خدا را بجای آور! هرکس شکرگزاری کند، تنها به سود خویش شکر کرده، و آن کس که کفران کند (زیانی به خدا نمی رساند) چرا که خدا بی نیاز و ستوده است.
بوضوح در این آیه موهبت حکمت نعمتی لحاظ شده است که انسان باید برای آن سپاسگزار باشد. آیه ۲۷۱ سوره بقره بیشتر بر این مطلب تاکید می کند:
«یوتی الحکمه من یشاء و من یؤت الحکمه فقد اوتی خیرا کثیرا»، خدا دانش و حکمت را به هرکس بخواهد (و شایسته بداند) می دهد، به هرکس حکمت داده شود، خیر فراوانی داده شده است.
احادیث چندی نیز اشاره به آن دارند که خداوند، نبوت و فلسفه و حکمت را اعطا می فرماید و لقمان حکمت را برگزید و نباید آن را با پزشکی یا شاخه های دیگری از حکمت سنتی خلط کرد، بلکه اشاره به فلسفه حقیقی دارد که از خدا و علل نهایی اشیا بحث می کند.
آیات ذیل نیز احادیث فوق را تایید می کنند: «و یعلمه الکتاب و الحکمه » (۲/۴۳)، و به او کتاب و حکمت را می آموزد. «و لماآتیتکم من کتاب و حکمه »، آنچه از کتاب و حکمت به شما دادم. در آیات متعددی لفظ کتاب و حکمت با هم ذکر شده است.
فیلسوفها بر این عقیده اند که این توام بودن (لفظ کتاب و حکمت) مؤید این واقعیت است که آنچه را که خدا از طریق وحی آشکار کرده، از طریق حکمت نیز قابل دسترسی است و به کمک عقل می توان به آن رسید، عقلی که خود ابزار وحی و بازتابی (بازتاب صغیری) از عالم کبیر است. ^(۹) بر اساس این تعالیم، فیلسوفان اسلامی متاخر نظیر ملاصدرا نظریه دقیقی را درباره ارتباط عقل باعقل نبوی و نزول کلمه الله (قرآن) مطرح کرده اند که تا حدی بر نظریه های ابن سینا و دیگر فیلسوفان اسلامی مشایی مبتنی بوده است. همه این مطالب حاکی از آن است که چگونه، به طور دقیق فلسفه اسلامی سنتی خود را با وحی و به طور کلی با قرآن به نحو ویژه عجین کرده اند.
فیلسوفان اسلامی در محتوای قرآن به عنوان یک کل و آیات خاصی از آن تامل می کنند، یعنی بر آیه های متشابه توجه خاصی مبذول می دارند. همچنین بعضی از آیه های معروف بیش از آیات دیگرمورد استشهاد و تفسیر قرار می گیرد، نظیر آیه ۳۵ نور، که ابن سینا آن را در اشارات و بسیاری از شخصیتهای دیگر در کتابهای خود مورد تفسیر قرار داده اند.
در واقع یکی از مهمترین تفسیرهای فلسفی که تا کنون ملاصدرا در مورد قرآن نوشته، تحت عنوان تفسیر آیه النور به این آیه اختصاص داده است. ^(۱۰)
مطالعات غربی در مورد فلسفه اسلامی که چون معمولا آن را صرفا بسط فلسفه یونانی ^(۱۱) لحاظ می کنند،تفسیرهای فیلسوفان اسلامی از قرآن را مورد غقلت قرارداده اند. در حالی که تفسیرهای فلسفی در میان تفسیرهای فقهی، لغوی، کلامی و عرفانی جای مهمی را به خود اختصاص می دهد.
ابن سینا اولین فیلسوف بزرگ اسلامی است که تفسیرهای قرآنی نگاشته، و بسیاری از تفسیرهای او باقی مانده است. ^(۱۲) بعدا سهروردی نیز بنا بود که فقرات مختلفی از متون مقدس را تفسیر کند همانطور که فیلسوفان متاخر نظیر ابن ترکه اصفهانی نیز بنا بود که چنین کنند.
با این وجود، مهمترین تفسیرهای فلسفی قرآن به نامهای اسرار الآیات و مفاتیح الغیب ^(۱۳) که ملاصدرا نگاشته در زمره باهیبت ترین بناهای سنت عقلی اسلامی است، اگرچه تا کنون در غرب بندرت مورد مطالعه قرار گرفته است. ملاصدرا یکی از کتابهای مهمش را به تفسیر اصول کافی کلینی (یکی از کتب مهم روایی شیعه که حاوی روایات پیامبر و ائمه می باشد)، اختصاص داده است.
همه این آثار باشکوه ترین تفسیرهای فلسفی در مورد قرآن و حدیث را در تاریخ اسلامی، پدید می آورد. اما چنین آثاری هرگز مختص ملاصدرا نیست. جامعترین تفسیر قرآنی که در خلال دهه های گذشته به زیور طبع آراسته شده تفسیر المیزان نوشته علامه طباطبایی است که احیا کننده تعلیم فلسفه اسلامی در قم در بعد از جنگ جهانی دوم، می باشد. وی فیلسوف برجسته اسلامی در این قرن است که اکنون آثار او بتدریج برای جهان غرب شناخته می شود.
برخی از موضوعات قرآنی بر فلسفه اسلامی در سرتاسر تاریخ طولانی اش سایه افکنده است، مخصوصا در خلال دوره اخیر که فلسفه، در اساس حکمت الهی (تئوسوفی theosophy )واقعی می شود و نه معنای انحرافی این واژه. تئوسوفیا دقیقا با الحکمه الالهیه عربی و با حکمت الهی فارسی مطابق است. البته اولین و مقدمترین موضوع، وحدت مبدا الهی و واقعیت نهایی یا التوحید است که جان پیام اسلامی می باشد. فیلسوفان اسلامی همگی موحد یا پیروان توحیدند و فلسفه اصیل را در این پرتو می نگرند. آنان فیثاغورث و افلاطون را که مؤید وحدت مبدا الهی اند، موحد می نامند. در حالی که بی علاقگی فوق العاده ایی به اشکال متاخر فلسفه یونان و روم که شکاک ولادری بودند، از خود نشان می دادند.
اینکه چگونه فیلسوفان اسلامی نظریه توحید را تفسیر می کردند، در بطن فلسفه اسلامی قرار داد.
وجود تنش بین توصیف قرآنی توحید و آنچه مسلمانها از منابع یونانی آموخته بودند، همچنان تداوم داشت، تنشی که به تالیف برترین نظام عقلی بر می گردد که فیلسوفان متاخر نظیر سهروردی و ملاصدرا آن را پدید آورده بودند. ^(۱۴)
اما تعلیم قرآنی درباره توحید در همه بحثهای کندی تا ملاعلی زنوزی و حاج ملاهادی سبزواری در خلال قرن سیزدهم هجری (نوزدهم میلادی) راجع به این موضوع، همان گونه که برای مکتب اسلام اساسی است، سیطره خودش را حفظ کرده است و به معنایی طرح و برنامه فیلسوفان اسلامی را متعین کرده است.
برای تکمیل آموزه قرآنی درباره توحید، بیان صریحی در قرآن است که الله هستی بخش است و این فعل است که همه موجودات را آیت او می سازد و همین معنا را می توان در این آیه یافت «اذا اراد شیئا یقول له کن فیکون » «هنگامی که خدا چیزی را اراده می کند به او می گوید باش پس می باشد» (۳۶/۸۲).
علاقه و اهتمام فیلسوفان اسلامی به هستی شناسی مستقیما به این آموزه قرآنی مربوط می شود، همانگونه که منظور از . ^(۱۵) اگر ابن سینا اولین و مقدمترین فیلسوف هستی نامیده شده است و اگر او هستی شناسی ای را به وجود آورد که بر بیشتر (مسائل) فلسفه قرون وسطی سیطره داشت، این امر نه به خاطر این است که او صرفا در مورد آرای ارسطویی به عربی و فارسی می اندیشید بلکه به خاطر آموزه قرآنی پیرامون خدای واحد در ارتباط بافعل هستی است. نتیجه تامل در قرآن همراه با تفکر یونانی است که فیلسوفان اسلامی آموزه وجود بحت (محض) را که در راس سلسله هستی است و سلسله با آن به پایان می رسد، مطرح کرده اند; در حالی که برخی فیلسوفان دیگر نظیر برخی فیلسوفان (اسماعیلی) خدا را ماورای هستی لحاظ کرده اند و فعل او یا (کن) قرآنی را با هستی یکی