خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل رسول درس ناخوانده

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل رسول درس ناخوانده؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل رسول درس ناخوانده انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 105 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل رسول درس ناخوانده:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل رسول درس ناخوانده آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل رسول درس ناخوانده با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل رسول درس ناخوانده از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل رسول درس ناخوانده، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رسول درس ناخوانده :

مقدمه: یکی از ویژگیهای پیامبر گرامی اسلام این است که در هیچ مدرسه ای و نزد هیچ استادی درس نخوانده و خواندن و نوشتن را نیاموخته بود و تا آخر عمر هم چنین بود استاد شهید مطهری(ره) در این مقاله به طور مبسوط این موضوع را بررسی و اثبات نموده است.

یکی از نکات روشن زندگی رسول اکرم(ص)این است که درس ناخوانده و مکتب نادیده بوده است،نزد هیچ معلمی نیاموخته و با هیچ نوشته و دفتر و کتابی آشنا نبوده است.

احدی از مورخان،مسلمان یا غیر مسلمان، مدعی نشده است که آن حضرت در دوران کودکی یا جوانی، چه رسد به دوران کهولت و پیری که دوره رسالت است، نزد کسی خواندن یا نوشتن آموخته است، و همچنین احدی ادعا نکرده و موردی را نشان نداده است که آن حضرت قبل از دوران رسالت یک سطر خوانده و یا یک کلمه نوشته است.

مردم عرب، بالاخص عرب حجاز، در آن عصر وعهد به طور کلی مردمی بی سواد بودند.افرادی از آنها که می توانستند بخوانند و بنویسند انگشت شمار و انگشت نما بودند.عادتاممکن نیست که شخصی در آن محیط، این فن را بیاموزد و در میان مردم به این صفت معروف نشود.

چنانکه می دانیم – و بعدادرباره این مطلب بحث خواهیم کرد – مخالفان پیغمبر اکرم در آن تاریخ او را به اخذ مطالب از افواه دیگران متهم کردند، ولی به این جهت متهم نکردندکه چون باسواد است و خواندن و نوشتن می داند کتابهایی نزد خود دارد

صفحه : ۲۰۶

و مطالبی که می آورد از آن کتابها استفاده کرده است.اگر پیغمبر کوچکترین آشنایی باخواندن و نوشتن می داشت قطعا مورد این اتهام واقع می شد.

اعترافات دیگران

خاورشناسان نیز که با دیده انتقاد به تاریخ اسلامی می نگرند کوچکترین نشانه ای بر سابقه خواندن و نوشتن رسول اکرم نیافته، اعتراف کرده اند که او مردی درس ناخوانده بود و از میان ملتی درس ناخوانده برخاست.کارلایل در کتاب معروف الابطال می گوید: «یک چیز را نباید فراموش کنیم و آن اینکه محمد هیچ درسی از هیچ استادی نیاموخته است، صنعت خط تازه در میان مردم عرب پیدا شده بود.

به عقیده من حقیقت این است که محمد با خط و خواندن آشنا نبود، جز زندگی صحرا چیزی نیاموخته بود» .

ویل دورانت در تاریخ تمدن می گوید: «ظاهراهیچ کس در این فکر نبود که وی(رسول اکرم)را نوشتن و خواندن آموزد.

در آن موقع هنر نوشتن و خواندن به نظر عربان اهمیتی نداشت، به همین جهت در قبیله قریش بیش از هفده تن خواندن و نوشتن نمی دانستند.معلوم نیست که محمد شخصا چیزی نوشته باشد.از پس پیمبری کاتب مخصوص داشت.معذلک معروف ترین و بلیغ ترین کتاب زبان عربی به زبان وی جاری شد و دقایق امور را بهتر از مردم تعلیم داده شناخت » ^(۱).

جان دیون پورت در کتاب عذر تقصیر به پیشگاه محمد و قرآن می گوید: «درباره تحصیل و آموزش، آنطوری که در جهان معمول است، همه معتقدند که محمد تحصیل نکرده و جز آنچه در میان قبیله اش رایج و معمول بوده چیزی نیاموخته است.»^(۲)

…………………………………………………….. ۱.ترجمه فارسی، ج ۱۱/ص ۱۴. ۲.چاپ سوم، ص ۱۷ و ۱۸.

صفحه : ۲۰۷

کونستان ورژیل گیورگیو در کتاب محمد پیغمبری که از نو باید شناخت می گوید: «با اینکه امی بود، در اولین آیات که بر وی نازل شده صحبت از قلم و علم، یعنی نوشتن و نویسانیدن و فرا گرفتن و تعلیم دادن است.در هیچیک از ادیان بزرگ این اندازه برای معرفت قائل به اهمیت نشده اند و هیچ دینی را نمی توان یافت که در مبدا آن، علم و معرفت اینقدر ارزش و اهمیت داشته باشد.اگر محمد یک دانشمند بود، نزول این آیات در غار(حرا)تولید حیرت نمی کرد، چون دانشمند قدر علم را می داند،ولی او سواد نداشت و نزد هیچ آموزگاری درس نخوانده بود.من به مسلمانها تهنیت می گویم که در مبدا دین آنها کسب معرفت اینقدر با اهمیت تلقی شده » ^(۱).

گوستاو لوبون در کتاب معروف خود تمدن اسلام و عرب می گوید: «این طور معروف است که پیغمبر امی بوده است، وآن مقرون به قیاس هم هست، زیرا اولا اگر از اهل علم بود ارتباط مطالب و فقرات قرآن به هم بهتر می شد، بعلاوه آن هم قرین قیاس است که اگر پیغمبر امی نبود نمی توانست مذهب جدیدی شایع و منتشر سازد، برای اینکه شخص امی به احتیاجات اشخاص جاهل بیشتر آشناست و بهتر می تواند آنها را به راه راست بیاورد. به هر حال، پیغمبر امی باشد یا غیر امی،جای هیچ تردیدی نیست که او آخرین درجه عقل و فراست و هوش را دارا بوده است » ^(۲).

گوستاولوبون به علت آشنانبودن با مفاهیم قرآنی، و هم به خاطر افکار مادی که داشته است سخن یاوه ای درباره ارتباط آیات قرآن و درباره عاجز بودن عالم از درک احتیاجات جاهل می بافد و به قرآن و پیغمبر اهانت می کند، در عین حال اعتراف دارد که هیچ گونه سندی ونشانه ای بر سابقه آشنایی پیغمبر اسلام با خواندن و نوشتن وجود ندارد.

غرض از نقل سخن اینان استشهاد به سخنشان نیست.برای اظهار نظر در تاریخ اسلام و مشرق، خود مسلمانان و مشرق زمینی ها شایسته ترند.نقل سخن اینان برای

…………………………………………………….. ۱.چاپ اول، ص ۴۵. ۲.چاپ چهارم، ص ۲۰.

صفحه : ۲۰۸

این است که کسانی که خود شخصا مطالعه ای ندارند بدانند که اگر کوچکترین نشانه ای در این زمینه وجود می داشت از نظر مورخان کنجکاو و منتقد غیر مسلمان پنهان نمی ماند.

رسول اکرم درخلال سفری که همراه ابوطالب به شام رفت، ضمن استراحت در یکی از منازل بین راه، برخورد کوتاهی با یک راهب به نام «بحیرا»^(۱) داشته است.این برخورد،توجه خاورشناسان را جلب کرده است که آیا پیغمبر اسلام از همین برخورد کوتاه چیزی آموخته است؟ وقتی که چنین حادثه کوچکی توجه مخالفان را درقدیم و جدید برانگیزد، به طریق اولی اگر کوچکترین سندی برای سابقه آشنایی رسول اکرم با خواندن و نوشتن وجود می داشت،از نظر آنان مخفی نمی ماند و در زیر ذره بینهای قوی این گروه چندین بار بزرگتر نمایش داده می شد.

برای اینکه مطلب روشن شود لازم است در دو قسمت بحث شود: ۱.دوره قبل از رسالت.

۲.دوره رسالت.

در دوره رسالت نیز از دو نظر باید مطلب مورد مطالعه قرار گیرد: ۱.نوشتن.

۲.خواندن.

بعدا خواهیم گفت آنچه قطعی و مسلم است و مورد اتفاق علمای مسلمین و غیر آنهاست این است که ایشان قبل از رسالت کوچکترین آشنایی با خواندن و نوشتن نداشته اند.امادوره رسالت آن اندازه قطعی نیست.در دوره رسالت نیز آنچه مسلم تر است ننوشتن ایشان است، ولی نخواندنشان آن اندازه مسلم نیست.از برخی روایات شیعه ظاهر می شود که ایشان در دوره رسالت می خوانده اند ولی نمی نوشته اند، هر چند روایات شیعه نیز در این جهت وحدت و تطابق ندارند.آنچه از مجموع قرائن و دلائل استفاده می شود این است که در دوره رسالت نیز نه خوانده اند و نه نوشته اند.

…………………………………………………….. ۱.پرفسور ماسینیون، اسلام شناس و خاورشناس معروف، در کتاب سلمان پاک در اصل وجود چنین شخصی، تا چه رسد به برخورد پیغمبر با او، تشکیک می کند و او را شخصیت افسانه ای تلقی می نماید، می گوید: «بحیرا سرجیوس و تمیم داری و دیگران که روات در پیرامون پیغمبر جمع کرده اند اشباحی مشکوک و نایافتنی اند» .

صفحه : ۲۰۹

برای اینکه دوره ما قبل رسالت را رسیدگی کنیم لازم است درباره وضع عمومی عربستان در آن عصر از لحاظ خواندن و نوشتن بحث کنیم.

از تواریخ چنین استفاده می شود که مقارن ظهور اسلام، افرادی در آن محیط که خواندن و نوشتن می دانسته اند بسیار معدود بوده اند.

پیدایش خط در حجاز

بلاذری در آخرفتوح البلدان آغاز پیدایش خط را در میان اعراب حجاز چنین ذکر می کند: «اولین بار سه نفر از قبیله «طی » (که در مجاورت شام بودند)خط(خط عربی)را وضع کردند و هجاء عربی را به هجاء سریانی قیاس کردند.بعد عده ای از اهل انبار این خط را از آن سه نفر آموختند و اهل حیره از اهل انبار فرا گرفتند.بشر بن عبد الملک کندی برادر اکیدر بن عبد الملک کندی امیر دومه الجندل که نصرانی بود، در رفت و آمدهای خود به حیره خط عربی را از اهل حیره یاد گرفت.همین بشر برای کاری به مکه رفت و سفیان بن امیه(عموی ابو سفیان)و ابو قیس بن عبد مناف بن زهره او را دیدند که می نوشت، از او خواستند که نوشتن را به آنهاتعلیم کند و او به آنها تعلیم کرد.بعد خود بشر با این دو نفر در یک سفر تجارتی به طائف رفتند، غیلان بن سلمه ثقفی در طائف خط نوشتن را از آنها آموخت.بعد بشر از آن دو نفر جدا شد و به دیار مصر رفت.عمرو بن زراره که بعد به عمرو کاتب معروف شد نوشتن را از او آموخت.سپس بشر به شام رفت و در آنجا عده زیادی از او فرا گرفتند.» ابن الندیم در الفهرست، فن اول ازمقاله اولی، به قسمتی از گفته های بلاذری اشاره می کند ^(۱).

ابن الندیم از ابن عباس روایت می کند که اول کسی که خط عربی نوشت سه نفر از مردان قبیله بولان بودند که قبیله ای است در انبار، و اهل حیره از مردم انبار فرا گرفتند.

ابن خلدون نیز در مقدمه خویش فصل «فی ان الخط و الکتابه من عداد الصنائع

…………………………………………………….. ۱.الفهرست(چاپ مطبعه الاستقامه قاهره)، ص ۱۳.

صفحه : ۲۱۰

الانسانیه » قسمتی از گفته های بلاذری را ذکرو تایید می کند ^(۱).

بلاذری با سند روایت می کند که هنگام ظهور اسلام در همه مکه چند نفر باسواد بودند.می گوید: «اسلام ظهور کرد و در قریش فقط هفده نفر صنعت نوشتن را می دانستند: عمر بن الخطاب، علی بن ابی طالب(ع)، عثمان بن عفان، ابو عبیده جراح، طلحه، یزید بن ابی سفیان،ابو حذیفه بن ربیعه، حاطب بن عمرو عامری، ابو سلمه مخزومی، ابان بن سعید اموی، خالد بن سعید اموی، عبد الله بن سعد بن ابی سرح، حویطب بن عبد العزی، ابو سفیان بن حرب، معاویه بن ابی سفیان، جهیم بن الصلت،علاء بن الحضرمی که از هم پیمانان قریش بود نه از خود قریش » .

بلاذری فقط یک زن قرشی را نام می برد که دردوره جاهلیت مقارن ظهور اسلام، خواندن و نوشتن می دانست و او «شفاء» دختر عبد الله عدوی بود.این زن مسلمان شد و از مهاجران اولیه به شمار می رود.بلاذری می گوید: «این زن همان است که حفصه همسر پیغمبر را نوشتن آموخت و روزی پیغمبر اکرم به او فرمود: «الا تعلمین حفصه رقیه النمله کماعلمتها الکتابه » یعنی همچنانکه نوشتن را به حفصه آموزانیدی خوب است «رقیه النمله » ^(۲).را نیز به وی بیاموزانی. »

…………………………………………………….. ۱.مقدمه ابن خلدون(چاپ ابراهیم حلمی)، ص ۴۹۲. ۲.در فتوح البلدان(مطبوع در مطبعه السعاده مصردر سال ۱۹۵۹)این کلمه را «رقنه النمله » ضبط کرده که البته اشتباه نسخه است و صحیح آن همان طورکه در النهایه ابن اثیر ماده «نمل » ضبط شده است «رقیه النمله » است. «رقیه » جمله هایی بوده ورد مانند که می خوانده اندو آن را برای دفع بلا یا بیماری مفید می دانسته اند.ابن اثیر در ماده «رقی » می گوید بعضی از اخبار منقول از پیغمبر اکرم «رقی » را منع و بعضی تجویز کرده است، و خود مدعی می شود که احادیث منع، ناظر است به تعویذبه غیر نام خدا و به اینکه انسان توکلش را از خدا بر گیرد و به این تعویذها اعتماد کند، و احادیث تجویزناظر به این است که کسی متوسل به اسماء الهی شود و از خداوند اثر بخواهد. ابن اثیر در ماده «نمل » می گوید: آنچه به نام «رقیه النمله » معروف است، در واقع از نوع «رقی » نبوده است، جمله هایی بوده معروف و همه می دانستند نفع و ضرری نمی رساند.رسول خدا به صورت شوخی و ضمنا نوعی کنایه به همسرش حفصه آن سخن را به شفاء فرمود. جمله ها این بوده است: «العروس تحتفل، و تختضب،و تکتحل، و کل شی ء تفتعل غیر ان لا تعصی الرجل » یعنی عروس در میان جمع می نشیند، رنگ می بندد، سرمه می کشد،عروس همه کار می کند جز اینکه شوهرش را نافرمانی نمی کند.این جمله ها را «رقیه النمله » می نامیدندو ظاهرا در این نامگذاری نیز نوعی شوخی و طنز به کار رفته است. ابن اثیر می گوید: رسول اکرم از روی شوخی و طنز به شفاء فرمود همان طوری که نوشتن را به حفصه یاد دادی خوب بود «رقیه النمله » را نیز یاد می دادی.اشاره به اینکه این خانم فرمان مرا اطاعت نکرد و رازی را که به او گفته بودم(در تاریخ معروف است و آیه اول سوره تحریم ناظر به آن است)افشا نمود.

صفحه : ۲۱۱

بلاذری آنگاه چند زن از زنان مسلمان را نام می برد که در دوره اسلام، هم می خواندند و هم می نوشتند، و یا تنها می خواندند. می گوید: «حفصه همسر پیغمبر می نوشت.ام کلثوم دخترعقبه بن ابی معیط(از زنان مهاجر اولیه)نیز می نوشت.عایشه دختر سعد گفت پدرم به من نوشتن آموخت.کریمه دختر مقدادنیز می نوشت.عایشه(همسر پیغمبر)می خواند ولی نمی نوشت، همچنین ام سلمه.» بلاذری سپس نام کسانی را که درمدینه سمت دبیری رسول خدا را داشتند ذکر می کند، آنگاه می گوید مقارن ظهور اسلام فقط یازده نفر از مردم اوس و خزرج(دوقبیله معروف ساکن مدینه)صنعت خط، را می دانستند، و نام آنها را هم ذکر می کند.

معلوم می شود صنعت خط، تازه وارد محیط حجاز شده بوده است و اوضاع و احوال محیط آن روز حجاز چنان بوده که اگر کسی خواندن یا نوشتن می دانست معروف خاص و عام می شد.افرادی که مقارن ظهور اسلام این صنعت را می دانستند، چه در مکه و چه در مدینه، معروف و انگشت نما، ومعدود و انگشت شمار بودند، لهذا نامشان در تاریخ ثبت شد، و اگر رسول خدا در زمره آنان می بود قطعا به این صنعت شناخته می شد و نامش در زمره آنان برده می شد، و چون اسمی از آن حضرت در زمره آنان نیست معلوم می شود به طور قطع او با خواندن و نوشتن سر و کار نداشته است.

دوره رسالت و مخصوصا دوره مدینه

از مجموع قرائن به دست می آید که رسول اکرم در دوره رسالت نیز نه خواند و نه نوشت، ولی علمای اسلامی – چه شیعه و چه سنی – در این جهت وحدت نظر

صفحه : ۲۱۲

ندارند، بعضی استبعاد کرده اند که چگونه ممکن است وحی – که همه چیز را می آموخته است – خواندن و نوشتن را به او نیاموخته باشد ^(۱) ؟ در چندین روایت از روایات شیعه وارد شده که آن حضرت دردوران رسالت می خوانده ولی نمی نوشته است ^(۲).از آن جمله روایتی است که صدوق در علل الشرایع آورده است: «از منتهای خدا بر پیامبرش این بود که می خواندولی نمی نوشت.هنگامی که ابو سفیان متوجه احد شد، عباس عموی پیغمبر نامه ای به آن حضرت نوشت.وقتی نامه رسیدکه او در یکی از باغهای اطراف مدینه بود.پیغمبر نامه را خواند ولی اصحابش را به مضمون نامه آگاه نکرد، امر کرد همه به شهر بروند.همینکه به شهر رفتند موضوع را به اطلاع آنها رسانید.» ^(۳).

ولی در سیره زینی دحلان جریان نامه عباس را بر خلاف روایت علل الشرایع نقل می کند، می گوید: «همینکه.نامه عباس به رسول خدا رسید،مهرش را باز کرد، به ابی بن کعب داد بخواند.کعب خواند و پیغمبر دستور داد کتمان کند.پس از آن رسول خدا بر سعد بن الربیع صحابی معروف وارد شد و موضوع نامه عباس را با او در میان گذاشت و از او نیز خواست فعلا موضوع را پنهان نگهدارد.» ^(۴).

بعضی معتقدند که آن حضرت در دوره رسالت،هم می خوانده و هم می نوشته است.سید مرتضی – به نقل بحار الانوار – می گوید: «عقیده شعبی و جماعتی از اهل علم این است که رسول اکرم از دنیا نرفت مگر اینکه هم خواند و هم نوشت.»^(۵)

…………………………………………………….. ۱.بحار(چاپ جدید)، ج ۱۶/ص ۱۳۴. ۲.همان ماخذ، ص ۱۳۲. ۳.همان ماخذ، ص ۱۳۳. ۴.سیره زینی دحلان، در حاشیه سیره حلبیه، ج ۲/ص ۲۴. ۵.بحار(چاپ جدید)ج ۱۶/ص ۱۳۵.ایضا مجمع البیان ذیل آیه ۴۸ از سوره عنکبوت.

صفحه : ۲۱۳

سید مرتضی خود به حدیث معروف دوات و قلم(یا دوات وشانه)استناد می کند، می گوید: «در اخبار معتبر و در تواریخ وارد شده که آن حضرت در حین وفات فرمود دوات و شانه بیاورید تا برای شما دستوری بنویسم که بعد از من گمراه نشوید» ^(۱).

استناد به حدیث دوات و قلم استناد صحیحی نیست.این حدیث صراحت ندارد که رسول خدا می خواسته است با دست خود بنویسد.اگر فرض کنیم می خواسته است در حضور جمع فرمان بدهد بنویسند و آنها را شاهد بگیرد و به عنوان شهادت از آنها امضاء بگیرد باز تعبیر اینکه «می خواهم برای شماچیزی بنویسم که گمراه نشوید» صحیح است.به اصطلاح ادبی، این گونه تعبیرات «اسناد مجازی » است.

اسناد مجازی از وجوه فصاحت است و در زبان عربی و