خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل شمیم ولایت

با فایل فایل پاورپوینت کامل شمیم ولایت یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل شمیم ولایت شامل 53 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل شمیم ولایت را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل شمیم ولایت با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل شمیم ولایت بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل شمیم ولایت با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شمیم ولایت وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل شمیم ولایت با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل شمیم ولایت مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شمیم ولایت :

گنند و فراگیر از امام علی ابن موسی الرضا(ع) درباره فضیلت و ویژگی های امامت^(۱)فتاری کم ما

عبدالعزیز بن مسلم می گوید:

ما همراه امام رضا(ع) در مرو بودیم. در آغاز ورود، روز جمعه در مسجد جامع گرد آمدیم. حاضران در مسجد مسأله امامت را پیش کشیده، اختلاف های بسیارِ مردم را در این زمینه بازگو می کردند. پس آن گاه نزد مولایم امام رضا(ع) رفتم و وی را از فرو رفتنِ مردم در این بحث آگاه ساختم. او لبخندی زد و فرمود:

ای عبدالعزیز! این مردم، ندانسته، فریب پندارهای خود را خوردند. همانا خداوند عزّوجل پیش از ستاندنِ جانِ پیامبرش(ص) دین را برای وی کامل ساخت و قرآن را بر او نازل فرمود که بیان هر چیزی در آن است. خداوند در قرآن، حلال و حرام، حدود و احکام، و تمام نیازمندی های مردم را بیان کرده و فرموده است:

ما فَرَّطْنا فِی الْکِتابِ مِنْ شَی ءٍ.۱

در این کتاب هیچ چیزی را فروگذار نکردیم.

و در حجه الوداع نیز که در واپسین سال زندگی پیامبر(ص) تحقق یافت، این آیه را نازل فرمود:

اَلیَومَ اَکمَلْتُ لَکُم دینَکُم وأَتْمَمتُ عَلَیکُم نِعمَتی وَرَضیتُ لَکُم الاِسلامَ دینا.۲

امروز دین شما را کامل کردم و نعمتم را بر شما تمام نمودم و اسلام را دین شما برگزیدم.

امامت کامل کننده دین است؛ ازاین رو پیامبر(ص) پیش از رحلت، نشانه های دین مردم را برای امّتش تبیین کرد؛ راه ایشان را برایشان روشن ساخت؛ آنان را به راهسپاری در مسیر حق واداشت؛ علی(ع) را به رهبری و امامت منصوب کرد؛ و همه مسائلی را که یک امّت نیازمند آن هاست برای آنان بیان فرمود. پس کسی که گمان نماید خداوند عزّوجل دینش را کامل نساخته است، کتاب خدا را انکار کرده؛ و کسی که کتاب خدا را انکار کند، به خود او کفر ورزیده است.

آیا مردم جایگاه و منزلت امامت را در میان امّت می شناسند تا روا باشد که در این مسأله، دارای حق انتخاب گردند؟ همانا ارزش امامت والاتر، مرتبه اش بزرگ تر، جایگاهش برتر، موقعیّتش عالی تر، و ژرفایش بیش تر از آن است که مردم با اندیشه های خود بدان دست یابند؛ یا با آرای خویش آن را دریابند؛ یا به انتخاب خود، امامی را برگزینند. همانا امامت مقامی است که خدای متعال آن را در وهله سوم، پس از پیامبر شدن و «خلیل» گشتن، به ابراهیم خلیل عطا فرمود و او را به این برتری، شرف بخشید و بدین سان نامش را برافراشت و فرمود:

اِنّی جاعِلُکَ لِلنّاسِ اِماما.۳

همانا من تو را پیشوای مردم گردانیدم.

ابراهیم خلیل(ع) شادمان از این مقام بزرگ، گفت: «آیا این مقام فرزندانم را هم خواهد رسید؟»

خداوند تبارک و تعالی فرمود:

لایَنالُ عَهْدِی الظّالِمینَ.۴

پیمان من ستمکاران را دربرنگیرد.

این آیه، امامت هر ستمگری را تا روز قیامت باطل دانست و بدین سان، امامت در میان برگزیدگان و پاکان قرار گرفت. سپس خداوند متعال او را گرامی داشت؛ بدین گونه که امامت را در میان فرزندان برگزیده و پاکش قرار داد و فرمود:

وَوَهبْنا لَهُ اِسْحقَ وَیَعْقُوبَ نافِلَهً کُلاًّ جَعَلْنا مِنَ الصالِحینَ. وَجَعَلْناهم اَئِمَّهً یَهْدُونَ بِاَمْرِنا وَاَوْحَیْنا اِلَیْهِمْ فِعْلَ الْخَیْراتِ وَاِقامَ الصَّلاهِ وَایتاءَ الزَّکاهِ وَکانُوا لَنا عابِدینَ.۵

و به او اسحاق و فرزندزاده ای چون یعقوب را بخشیدیم، و همه را از شایستگان گردانیدیم، و همه را پیشوایانی ساختیم که به امر ما هدایت می کردند، و انجام دادن کارهای نیک و برپای داشتن نماز و دادنِ زکات را به آنان وحی کردیم. و همه پرستنده ما بودند.

سپس همواره و در قرون پیاپی، بعضی از خاندان وی امامت را از یکدیگر میراث می بردند تا آن هنگام که خداوند متعال آن را به پیامبر اسلام(ص) سپرد و فرمود:

اِنَّ اَوْلَی النّاسِ بِاِبْراهیمَ لَلَّذینَ اتَّبَعُوهُ وَهذَا النَّبِیُّ وَالَّذینَ آمَنُوا وَاللّهُ وَلِیُّ الْمُؤْمِنینَ.۶

نزدیک ترین کسان به ابراهیم، همانا پیروان او و این پیامبر و مؤمنان هستند. و خدا یاور مؤمنان است.

پس امامت ویژه پیامبر(ص) بود و او به فرمان خدای تعالی و به شیوه ای که خداوند واجب فرموده، آن را بر عهده علی(ع) نهاد. سپس امامت درمیان فرزندان برگزیده او جریان یافت که خداوند به ایشان علم و ایمان بخشیده و با فرمایش خویش به آن تصریح کرده است:

وَقالَ الَّذینَ اُوتُوا الْعِلْمَ وَالاْیمانَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فی کِتابِ اللّهِ اِلی یَوْمِ الْبَعْثِ.۷

آنان که علم و ایمان داده شده اند، گفتند: «شما بر وفق کتاب خدا، تا روز قیامت در گور آرمیده اید.

پس امامت تا روز قیامت، تنها در میان فرزندان علی(ع) خواهد بود؛ زیرا پس از محمّد(ص) پیامبری نمی آید تا امامت از آنِ او گردد یا به امامی وصیّت کند. اکنون این نادان ها از کجا و به چه دلیل، برای خود، امام انتخاب می کنند؟ همانا امامت مقام پیامبران، میراث اوصیاء، جانشینی خدا و رسول(ص) مقام امیرالمؤمنین(ع) و میراث حسن و حسین(ع) است.

همانا امامت، به دست گرفتنِ سررشته دین و موجب سامان یافتن کار مسلمانان، و تأمین کننده صلاح دنیا و سربلندی مؤمنان است. امامت ریشه رشدکننده اسلام و شاخه بلند آن است. کامل شدن نماز، زکات، روزه، حج، و جهاد؛ و نیز فراوانی غنیمت ها و صدقات، اجرای حدود و احکام، و پاسداری از مرزها و قلمروها به دست امام صورت می پذیرد. امام، با اجرای احکام حلال خدا را حلال و حرامش را حرام می کند؛ حدود خداوند را به پا می دارد؛ از دین خدا دفاع می نماید؛ و مردم را با حکمت، اندرز نیکو، و دلیلِ رَسا به مسیر پروردگار خویش فرا می خواند.

امام همانند خورشیدِ تابان است که با نورش بر همه جهان پرتو می گسترد و خودش در افق جای دارد؛ به گونه ای که دست ها و دیدگان مردم به او راه ندارد. امام ماه رخشان، چراغ فروزان، نور درخشان، و ستاره ای راهنما در شدّت تاریکی های فتنه و در رهگذر آبادی ها و بیابان ها و گرداب دریاهای آشوب و بلاست. امام آب گوارایِ گاه تشنگی، راهبر مردم به سوی هدایت، و نجات بخش آنان از نابودی است. امام آتش روشن بر فرازِ بلندی هاست که هر کس را از او گرمی خواهد، گرما بخشد. امام راهنمایی است در هلاکت گاه ها که هر کس از او جدا گردد، به هلاکت درافتد.

امام ابری باران زا، بارانی درشت دانه، خورشیدی نوربخش، آسمانی سایه گستر، زمینی پهناور، چشمه ای جوشان، و برکه ای پرآب است. امام همدمی نرمخو، پدری دلسوز، برادری همدل، مادری احسان ورز به فرزند خردسالش، و پناه بندگان در گرفتاری سخت است.

امام امین خدا در میان خلق او، حجّت او بر بندگانش، جانشین او در زمینش، فراخواننده به سوی خدا، و پاسدار حریم خداوند است. امام از گناهان، پاک و از زشتی ها، پیراسته است.

علم حقیقی و خاص ویژه او و شکیبایی راستین نشانه اوست. وی مایه استواری دین، سربلندی مسلمانان، خشم منافقان، و هلاکت کافران است. امام، یگانه روزگار خویش است که هیچ کس همپایه او نیست؛ هیچ دانشمندی با او برابری نمی کند و جایگزین و همانند و نظیری ندارد. فضیلت کامل، ویژه اوست، بی آن که وی در جست وجوی آن برآمده، آن را کسب کرده باشد؛ بلکه این فضیلت امتیازی است از جانب خداوند فضیلت بخش بخشایشگر.

پس کیست که امام را حقیقتا بشناسد یا بتواند او را انتخاب کند؟ هیهات! هیهات! در این وادی خِرَدها گم گشته، شکیبایی ها به حیرت افتاده، عقل ها سرگردان شده، دیده ها بی نور گشته، بزرگان کوچک شده، حکیمان متحیّر مانده، خردمندان از پای افتاده، سخن پردازان درمانده، هوشمندان در جهل فرورفته، شاعران وامانده، ادیبان ناتوان گشته، و سخندانان درمانده اند که فقط یکی از مقام ها و فضیلت های او را در وصف آورند و به ناتوانی و کوتاهی خویش اقرار کرده اند. پس چگونه ممکن است امام با تمام ویژگی هایش وصف شود یا حقیقتش بیان گردد یا چیزی از حقیقت مسأله امامت فهمیده شود یا کسی یافت گردد که در جای او نشیند و مایه بی نیازی از او باشد؟ نه هرگز چنین نیست. چگونه و از کجا چنین باشد، در حالی که او همانند ستاره ای است فرادستِ چنگ اندازان و وصف ثناگویان که هرگز بدان نمی رسند. او کجا و انتخاب مردم؟ او کجا و خِرَد بشر؟ او کجا و همانندی برای وی؟ آیا گمان می کنند که امام در غیرخاندان پیامبر، محمّد(ص) یافت می شود؟ به خدا سوگند که آنان به خویشتن دروغ گفتند و آرزوی بیهوده کردند و به گردنه ای بلند و لغزنده فرا رفتند که از آن به زیر می افتند. خواستند با عقل های