خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل شیخ اکبر محیی الدین ابن عربی

فایل پاورپوینت کامل شیخ اکبر محیی الدین ابن عربی؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل شیخ اکبر محیی الدین ابن عربی شامل 86 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل شیخ اکبر محیی الدین ابن عربی را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل شیخ اکبر محیی الدین ابن عربی با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل شیخ اکبر محیی الدین ابن عربی با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل شیخ اکبر محیی الدین ابن عربی تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل شیخ اکبر محیی الدین ابن عربی را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شیخ اکبر محیی الدین ابن عربی :

شیخ اکبر محیی الدین عربی از بزرگترین عارفان جهان اسلام است. محیی الدین، اول کسی بود که اصول و قواعد عرفانی را به کامل ترین وجه تبیین کرد و درباره عرفان تحلیلی، نظری به دست داد

.

آنچه امروز، عرفان نظری نامیده می شود، عمدتاً پس از محیی الدین و تحت تأثیر آراء او، شکل گرفته است. درواقع درست تر این است که بگوییم، عارفان نظری پس از محیی الدین، همه شارحان آثار و اندیشه های او، بوده اند و مطلب جدید چندانی، براین دانش بیفزوده اند. مقاله حاضر، تحقیقی نو درباره این عربی است که در یمن اختصار، مطالب اساسی را درباره این شخصیت بزرگ ا زقلم نمی اندازد

.

فایل پاورپوینت کامل شیخ اکبر محیی الدین ابن عربی

محمد بدیعی

محمدبن علی بن محمدبن احمدبن عبدالله بن… حاتم طایی، معروف به «محی الدین» در شب دوشنبه هفدهم ماه رمضان سال ۵۶۰هجری قمری (۱۱۶۵میلادی)، در شهر مرسیه از بلاد اندلس (اسپانیا)، در خانواده زهد و تقوا متولد شد

.

کنیه او را ابوعبدالله معرفی کرده اند. ولی بیشتر در غرب به «ابن العربی» و در شرق به «ابن عربی» شهرت یافته است. القاب او بسیار است، ولی عنوان معروف و لقب مشهور وی، عنوان «شیخ اکبر» است

.

خاندان او در اصالت و نجابت، علم و زهد از خانواده های به نام و معروف عصر خود بوده اند. جد اعلای وی حاتم طایی، بخشنده سرشناس عرب بوده است. او از نوادگان عبدالله بن حاتم، برادر صحابی جلیل القدر «عدی بن حاتم» است

.

دوران کودکی ابن عربی در مرسیه سپری شد و پس

از گذراندن سال های نخستین عمر خود، در زادگاهش در هشت سالگی، در سال ۵۶۸ هجری همراه با خانواده اش به شهر اشبیلیه، پایتخت اندلس در آن زمان انتقال یافت و تا سی سال در آنجا ، ماندگار شد. دروس مقدماتی را تحصیل کرد و تربیت کامل دینی و ادبی یافت. بدین ترتیب، تعلیم و تربیت اولیه او در شهر اشبیلیه، که در آن زمان از مراکز بزرگ علمی به شمار می رفت، نخست، قرآن را را قرائت های هفتگانه بیاموخت و سپس در محضر استادان و مدرسان ماهر به کسب ادب،اخذ حدیث و فراگیری سایر رشته ها و شاخه های علوم و معارف زمانش، همت گماشت

.

وی از برکت الهی و عنایت ربانی و دراثر هوش و استعداد فطری، به زودی درآداب و معارف عصرش، سرآمد اقران و انگشت نمای همگان گردید

.

ابن عربی زمانی که هنوز

به طریق عرفان وارد نشده بود، بیشتر وقت خود را به تفکر، سرودن شعر، تماشای دل می گذرانید و در سبزه زارها و شکارگاه های باصفا و خرم، با خدم و حشم، به صید و شکار می پرداخت

.

محیی الدین از همان آغاز

نوجوانی دارای دلی تپنده و در جست وجوی فراسوی جهان مادی بود و روحی تشنه حقایق غیبی و عواطفی پرهیجان و اندیشه ای عرفان جو داشت. چنانکه دراین رهکذر، جوانه های بینش عرفانی در درونش سرمی زد و حالات و مکاشفاتی برایش دست می داد که سبب شگفتی دیگران می شد. سرانجام برای ابن عربی در دوران جوانی و در زمان حیات پدر، تحولی معنوی رخ داد و او به مقام کشف و شهود نایل آمد، دراین مقام اشتهار یافت. شهرتش به گوش فیلسوف کبیر،ابوالولیدابن رشد قرطبی (م ۵۹۵ه) رسید. ابن رشد به ملاقات محیی الدین علاقه مند شد و این ملاقات مهم تاریخی، روی داد و این دو رجل هرکدام، نماینده راه و روشی بوده است: یکی، نماینده و پیرو راه عقل و برهان و دیگری، نماینده و شیفته طریق کشف و عیان. ابن رشد، چندین قرن است که افکار اهل استدلال و برهان را، به خود مشغول داشته و ابن عربی هم قرنهاست که انظار اهل کشف و عیان را به خود مجذوب کرده است. شاهکار ابن عربی مانند سایر عارفان و پیروان طریقت، زندگانی خود اوست که از صورت معمول و متعارف بیرون بوده و پیوسته روزگار را به نماز و ذکر و مشاهده و زیارت اولیامی گذرانده و به مشاهداتی نیز نایل می آمده، که درآنها مراتب عالم غیب براو آشکار می شده است

.

او پس از ورود به طریق الهی، جداً به مجاهدت و ریاضت و عبادت و تهذیب نفس وتزیکه روح همت گماشت و به کسب معارف عارفان و به مطالعه آثار آنان پرداخت و به فتوحاتی نایل آمد، وقایع و مبشراتی را مشاهده کرد و به زودی، عارفی بلندآوازه گشت. ابن عربی، علاوه بر سیر معنوی و تفکر و تأمل در آفاق و انفس، در مراحل سلوک و آموزش و اجتهاد عرفانی خود، با مشایخ و سالکان و عارفان بسیاری ملاقات کرد. برخی از آنان به قصد زیارت وی، وارد اشبیلیه شده بودند. او در مسایل عرفان از جمله احوال و مقامات و آداب مربوط به سیر و سلوک با آن مشایخ به گفت وگو و مباحثه و احیاناً مجادله ومعارضه پرداخت

.

او همچنان تا پایان عمر به کار تألیف و تصنیف و عبادت و ریاضت پرداخت تا سرانجام در سن ۷۸سالگی در شب جمعه بیست و هشتم ماه ربیع الاخر سال ۶۳۸ق. برابر با ۱۶ نوامبر سال ۱۲۴۰م. در شهر دمشق، در میان خویشان وپیروانش از دنیا رفت. جسد او درقریه صالحیه دردامنه کوه قاسیون دفن شد و آرامگاه او هم اکنون نیز زیارتگاه عارفان و ارادتمندان اوست. کوه قاسیون درقسمت شمال شهر دمشق واقع و مشرف برشهر است. معروف است که غار اصحاب کهف دراین کوه است

.

محیی الدین به راستی از شگفتی های تبار انسانی و از نوادر اعصار است، که بدون شک درتاریخ عرفان اسلامی کسی در فزونی دانش، وسعت اطلاعات،کثرت اساتید و تعداد تألیفات به پایه و مایه وی نمی رسد

.

مؤلف محقق کتاب ارزشمند محیی الدین ابن عربی، تعداد ۵۱۱ اثر از وی را، به گونه توصیفی، معرفی کرده است و درآغاز آن درباره اسامی تألیفات ابن عربی آورده است:دراین کتاب، نام و نشان و ویژگی ۵۱۱ کتاب و رساله را، که پاره ای از آنها به یقین و پاره ای دیگر، به ظن از آن اوست، یادداشت می کنیم، تا به این وسیله عظمت مقام و کثرت اطلاعات و بسیاردانی و پرکاری وی به ثبوت رسد. (۱) درآن کتاب، اطلاعات مفیدی، مانند سال و محل چاپ بسیاری ازآنها ذکر شده است. (۲

)

ابن عربی به راستی از پرمایه ترین وپرکارترین نویسندگان است و هیچ یک از نویسندگان جهان اسلام، از قبیل کندی، ابن سینا و غزالی درکثرت تألیف و تصنیف با وی برابری نمی کنند. موضوع اصلی رسالات وی، عرفان و حالات و واردات و تجارب قلبی اوست، ولی درعین حال، تمامی علوم دینی اعم از حدیث، تفسیر، سیره، فقه و نیز علومی از قبیل کیمیا وجفر و نجوم و حساب جمل و همچنین شعر را، دربرمی گیرد

.

او با خلق آثار بسیاری، بنیاد یک نظام فکری کامل و شاملی را براساس تجارب عرفانی استوار ساخت. که هنوز هم محور بینش های عرفانی درجهان اسلام است. دریک کلام باید گفت، که عرفان نظری با آثار وی نظم و کمال نهایی خود را، به دست آورده است

.

اغلب مورخان و نویسندگان شرح حال ابن عربی، اعم از سنی وشیعه، وی را درجرگه علمای اهل سنت و جماعت قرار داده اند. دراین میان، بعضی از بزرگان شیعه امامیه، وی را از سنیان متعصب دانسته و عده ای از اهل سنت، او را شیعه پنداشته اند. شیعه اسماعیلیه، وی را اسماعیلی دانسته و از حجج خود به شمار آورده اند. بعضی از بزرگان وسرشناسان شیعه اثناعشریه نیز،وی را شیعه پنداشته، دراثنا عشری بودنش اصرار کرده اند. قائلان به اثناعشری بودنش، از علمای بزرگ شیعه اثناعشری هستند. پس از این، ادعا و ادله وشواهد مطرح شده از جانب آن بزرگان مورد بررسی قرار می گیرد

.

برطبق آنچه از عبارات ابن خلکان مورخ معاصر محیی الدین برمی آید(۳) و درمسایل فقهی از هیچ یک از ائمه اربعه سنت پیروی نکرده، بلکه خود با استناد به کتاب، سنت و اجماع به اجتهاد می پرداخته است.(۴

)

اسلام شناس و عرفان پژوه نامدار ژاپنی پروفسور ایزوتسو می نویسد: ابن عربی، هیچگاه به گونه رسمی به آیین تشیع درنیامد، اما آراء فلسفی اش دردوره بلوغ عقلی-عرفانی که حاصل تجارب کشفی شگفت آور او در عالم مثال است، به نحوی چشمگیر با روح اسلام ایرانی و شیعی سازگار است. (۵

)

دکتر مصطفی کامل الشیبی می نویسد: اگر با نظری ژرف بنگریم، خواهیم دید که ابن عربی بسیاری از مبانی تفکر خود را از، شیعه گرفته است.(۶

)

یکی از محققان معاصر می نویسد:«فتوحات مکیه» از جهت اشتمالش بربعضی مبادی شیعه، قابل ملاحظه است و به قولی اگر یک عارف شیعه هم دربعضی از مباحث مذکور دراین کتاب عظیم می خواست چیزی بنویسد، شاید با آنچه شیخ دراین زمینه نوشته

است تفاوتی نمی یافت. (۷

)

استاد سیدجلال الدین آشتیانی می نویسد: هانری کربن معتقد بود که هر عارفی باید شیعه باشد، به دلیل این که پایه و اساس ولایت درکلمات اهل بیت است و علی (ع) به تصریح

محققان، سرالانبیاء والالیاء است. و مطابق احادیث عترت که عامه و خاصه ازخاتم الانبیاء والاولیاء نقل کرده اند، یکی از اقطاب وجود درهر عصری از اعصار، تا ظهور قیامت، بر سبیل تجدد افراد، دارای مقام ختمیت و خاتم ولایت خاصه یا مطلقه محمدیه اند و خاتم کمال ولایت مهدی موعود(ع) است، که به تصریح روایات، وجود او، از شرایط ساعت وقیامت است وبه تصریح حضرت

ختمی مرتب «ان الله خلیفه … یملأ الارض قسطاً و عدلا…»، خلافت مانند خلافت مقام ختمی و دیگر ائمه هدی علیهم السلام بلاواسطه است.(۸) نکته قابل توجه این که: برخی از عالمان و اندیشمندان بزرگ شیعه که معتقدند ابن عربی شیعه بوده است- با این که می دانند ظاهر بسیاری از مطالب او، خلاف عقیده امامیه است- علت آن را تقیه می دانند، از جمله «قاضی نورالله شوشتری می گوید: چون در شام تقیه شدید بود و کسی جرأت دم زدن از تشیع را نداشت، لهذا شیخ اکبر مجبور بوده است که ولای خود را کتمان نماید و در کتب خود بر طریق عامه سیر نماید.»(۹

)

ملامحمد تقی مجلسی (مجلسی اول) در پاسخ به انتقاد ملامحمد طاهر قمی می نویسد: در زمان محیی الدین در مصر، تقیه شدیدی، چون زمانی بود که خلفای بنی عباس بر اسماعیلیه غلبه نمودند و زیاده از صد هزار شیعه را به قتل رسانیدند. در چنین زمانی اگر شما و ما بودیم، زیاده از این تقیه می کردیم. قطع نظر از آن که، هیچکس این جماعت را مقتدا نمی دانند. سخنان خوب ایشان را خوب می دانند «الحکمه ضاله المؤمن» مقتدا و پیشوای خواص و عوام، ائمه هدی را می دانند.(۱۰) آثار تشیع از فتوحات او ظاهر است و در رساله انشاءالدوایر تصریحات فرموده بر حقیقت مذهب شیعه، و حدیث «ستفترق امتی» را شرح کرده و مذهب حق را مذهب ائمه اثنی عشر گفته، و شرح این معنی در چند دایره کرده است و شرح مکاشفات خود کرده که در عالم مکاشفه دیدم که اسامی ائمه معصومین علیهم السلام بر هر یک از حضایر قدس، مکتوب بود. و اگر به واسطه تقیه مدح اشقیا کرده باشد، دور نیست.(۱۱

)

از صدر اسلام تا قرون هشتم و نهم هجری قمری، بردن نام علی(ع) و پیروی کردن از خاندان علوی، جرم محسوب می شده و شیعیان خاندان علی(ع) را رافضی (خارج از دین) می شمردند. در چنین زمانه ای، تقیه رویه ای مناسب بود، که پیروان مولا علیه السلام را از آسیب دور می ساخت.(۱۲

)

استاد منوچهر صدوقی سها می نویسد: صوفیه معاصر ائمه علیهم السلام، باطناً از اصحاب آن بزرگواران بوده اند و عدم انتساب ظاهری آنان، ناشی بوده است از تقیه و به متن واقع نیز، این احتمال موجود است.(۱۳

)

علامه طباطبایی می فرماید: محیی الدین بسیار به تشیع نزدیک بود. اصولا در صدر اول و زمان های پیشین، مسأله تشیع صورت دیگری داشت، و غالباً بزرگان از علما و عرفا در حقیقت شیعه بوده اند ولی ناچار از نقطه نظر ضرورت تقیه می کردند، و سعی می کردند، که آن حقیقت را به طوری که مصادم با مزاحمت های خارجی نگردد در خود حفظ کنند. و لذا با کتمان، به شکلی خود را نگه می داشتند و از اشاعه اش مگر به رمز و اشاره و کنایه، خودداری می کردند.(۱۴

)

آیت الله جوادی آملی می نویسد: داوری های گوناگون در پیرامون ابن عربی از صاحبان مذاهب فراوان است. معیار تولی و تبری نزد عده ای یا فقط مدح و قدحی است که در نوشتار نویسنده دیده می شود، چه این که میزان مدح و ذم پیش آن گروه، فقط کیفیت طرح فروع فقهی و استنباط رأیی فرعی است. اما نزد عده ای، مهمترین معیار، همانا کیفیت طرح مسایل اصلی و اعتقادی است، چون آنها را می توان طوری پی ریزی کرد که دور از فهم توده مردم بوده و از بقیه مصون باشد، زیرا عصر خفقان و عصر اختناق را، هرگز نباید در داوری ها از نظر دور داشت. باتوجه به این معیار عمیق، بررسی اساسی ترین مسایل اسلامی در مکتب ابن عربی نشان می دهد که هیچکدام آنها بر مبنای اهل تسنن مطرح نشده، بلکه بر مبنای دقیق امامیه پایه گذاری شده است.(۱۵

)

علامه حسینی تهرانی می نویسد: محیی الدین عربی، بدون شک در ابتدای امر خود سنی مذهب بوده، زیرا در حکومت سنی و شهر سنی و خاندان سنی آیین، نشو و نما یافته. مدرسه و مکتبش، سنی بوده و کتابخانه و کتاب هایش، مملو از کتب عامه بوده، حتی یک جلد کتاب شیعه در تمام شهر، یافت نمی شده است. ولی چون روز به روز در راه سیر و تعالی قدم زد و با دیده انصاف و قلب پاک، به جهان شریعت نگریست، کم کم بالشهود و الوجدان حقایق را دریافت و پرده تعصب و حمیت جاهلی را درید و از مخلصین موحدین و از فدویین شیعیان در محبت به امیرالمؤمنین(ع) شد. غایهالامر، اسم شیعه و ابراز بغض و عداوت با خلفای غاصب برای او در آن زمان، محال بود.(۱۶

)

سوگمندانه یادآور می شویم که یکی از برجسته ترین چهره های شیعه در اندلس، مفسر و شاعر و دانشمند بلندپایه «ابن

ابْار» (۶۵۸ق) است که هم عصر ابن عربی بود و به اتهام شیعه گری، به قتل رسید و کتاب های او را آتش زدند. از وی، یازده اثر علمی بر جا