خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل عالمان شیعه

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل عالمان شیعه – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل عالمان شیعه شامل 96 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل عالمان شیعه گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل عالمان شیعه با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل عالمان شیعه از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل عالمان شیعه با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل عالمان شیعه را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عالمان شیعه :

چکیده

هدف این مقاله آشنایی اجمالی خوانندگان محترم با شرح حال و چگونگی حیات علمی «فایل پاورپوینت کامل عالمان شیعه» است. از این رو، بخش پژوهش مؤسسه شیعه شناسی در هر شماره تعدادی از بزرگان شیعه را معرفی می نماید. در این قسمت، تعدادی از عالمان شیعی به اختصار معرفی شده اند.

¯ابومعشر بلخی (قبل از ۱۷۲ ۲۷۲ ق)

جعفر بن محمّد بن عمر، ستاره شناس مشهور و آینده نگر معروف در زمان امام حسن عسکری علیه السلام و چند امام پیش از ایشان زندگی می کرد، اما غیر از امام حسن عسکری علیه السلام حدیثی از دیگر امامان از او سراغ نداریم. وفات او در روز چهارشنبه ۲۸ رمضان سال ۲۷۲ ه. در سن بیش از صدسالگی اتفاق افتاد. بنابراین، تولد او قبل از سال ۱۷۲ ه. واقع شده است. وی اصالتا اهل بلخ واقع در

خراسان قدیم بود و مدتی در بغداد اقامت داشت. او در «واسط» وفات نمود. وی شاگرد فیلسوف عرب، یعقوب بن اسحاق کندی (م ۲۶۰ ق) بود و شواهد موجود نشان می دهند که وی شیعه بوده است؛ زیرا استادش کندی شیعه بود، همچنین هم بحثان او مانند، ابوزید بلخی، احمد بن طیّب سرخسی و ابونصر فارابی نیز همگی شیعه بوده اند. همچنین غلام او به نام محمّد بن عبداللّه بغدادی معروف به «ابن سمعان» (م.حدود۳۰۰ق)، که خودمنجّمی صاحب نام و دارای تألیفات است و در کارهای علمی به او کمک می کرد، از شیعیان بود.

وی پس از سن ۴۷ سالگی علم نجوم را فراگرفت، و گفته می شود: طالع بینی او بسیار دقیق و مطابق واقع بود. در یکی از پیش بینی های او، مستعین عبّاسی (حکومت: ۲۴۸ تا ۲۵۲ ق) وی را تازیانه زد؛ زیرا طبق گزارش ابوالقاسم سلیمان بن مخلّد، که از دوستان صمیمی ابومعشر بود، پیش بینی ابومعشر در این حادثه آن بود که مستعین از خلافت برکنار می شود و معتز (حکومت: ۲۵۲ تا ۲۵۵ ق) به خلافت می رسد. ابومعشر پس از این تازیانه، همیشه می گفت: چون راست گفتم، توبیخ شدم. وی پس از خلافت مستعین، در زمان خلافت معتز عبّاسی، صله فراوانی از او دریافت کرد و به مقام رئیس المنجّمین در دارالخلافه منصور شد. وی در زمان معتمد (حکومت: ۲۵۶ تا ۲۷۹ ق) نیز منجّم فرمانده سپاهش، موفّق عباسی، بود. به نظر می رسد شهرت بیش از حد او مرهون اصابات و طالع بینی های دقیق اوست.

گفته می شود: دختری انگشترش را گم کرده بود و گذرش به ابی معشر افتاد و از او درباره انگشترش پرسید. ابومعشر گفت: انگشتر را خدا گرفته است. دخترک از این پاسخ تعجب کرد، اما پس از مدتی انگشترش را در صفحات قرآن پیدا کرد.

سیّد بن طاووس اصابات او را در فرج المهموم ذکر کرده است. قفطی در اخبار الحکماء، وی را داناترین فرد مسلمان نسبت به احکام نجوم، تاریخ فارس و اخبار سایر امم معرفی کرده است. وی نزد غربی ها و مستشرقان نیز از شهرت بالایی برخوردار است و برخی از کتاب های او از جمله المدخل الکبیر فی الزیج و علم النجوم به زبان لاتینی و الالوف فی بیوت العبادات به زبان انگلیسی ترجمه شده اند.

وی با فیلسوف بزرگ اسلام، یعقوب بن اسحاق کندی، که استاد وی در علوم عقلی بود، میانه خوبی نداشت و حتی مردم را بر ضد کندی تحریک می نمود تا علیه او دسیسه کنند. کندی، که از این موضوع اطلاع داشت، راه اصلاح طلبانه ای در پیش گرفت تا اینکه به طور پنهانی، کسی را نزد او فرستاد و او را از رموز فلسفه آگاه ساخت و چون در مسیر فلسفه افتاد، آرام شد. وی پس از این جریان، از کسانی شد که کندی را «مرد بزرگ» خواند و از وی استفاده های علمی برد؛ چندان که در تألیفات کندی، رساله ای می بینیم که آن را در جواب مسائلی نوشته است که وی در باب نجوم از کندی پرسیده بود.

گفته می شود: وی در یکی از مسافرت ها عازم حج بود که در نزدیکی بغداد، در روستایی به نام «قُفص» (به ضم قاف) کتابخانه عظیمی به نام «خزانه الحکمه» نظرش را جلب کرد از این رو، از سفر به حج منصرف شد و مدت زیادی در این کتابخانه اقامت گزید تا اینکه در علم نجوم استاد شد. این کتابخانه مربوط به علی بن یحیی منجّم بود که شخصا هزینه جاری و مخارج مهمانان را تأمین می کرد. به نظر می رسد از جمله استادان ابومعشر، همین شخص، یعنی علی بن یحیی منجّم بوده است.

از شاگردان او ابوسعید شاذان بن بحر است که کتاب اسرار النجوم او عمدتا پاسخ به سؤالات این شاگرد است. وی دارای تصانیف زیادی است و بعضی از آثار او به زبان فارسی نوشته یا ترجمه شده اند؛ مانند: احکام القرانات، برهان الکفایه، مختصرنامه، احکام موالید و المدخل الی علم احکام النجوم که به «شصت باب» معروف و در قرن دهم هجری ترجمه شده است.(۱)

¯ ابوعصیده نحوی (؟ ۲۷۳ ق)

احمد بن عبیداللّه بن ناصح بن بلنجر نحوی کوفی دیلمی الاصل، از بزرگان شیعه و از ائمّه علوم عربیّت، جدّش «بَلَنجُر» (به فتح باء و لام، و ضم جیم) از بردگان بنی هاشم بود. کنیه او «ابوجعفر»، ولی بیشتر به «ابوعبیده» معروف است. تاریخ ولادت او معلوم نیست، اما وفاتش طبق نظر مشهور، در سال ۲۷۳ ه و به قولی در ۲۷۸ ه رخ داده است. وی به عنوان یک معلم شیعی، عهده دار تربیت معتز عبّاسی، فرزند متوکّل، شد. هنگامی که معتز عبّاسی بزرگ شد، ابوعصیده به وی تفهیم کرد که پدرش متوکّل را به قتل برساند؛ زیرا متوکّل درباره فاطمه زهراء علیهاالسلام حدیث سوء می گفت. داستان قتل شبانه متوکّل به دست معتز مشهور است.

از جمله آثار او، عیون الاخبار و الاشعار، المذکر و المؤنث و المقصور و الممدود است. وی همچنین کتاب معانی الشعر ابن سکّیت را با نام الزیادات فی معانی الشعر شرح و اصلاح کرده است. از این رو، می توان حدس زد که وی شاگرد یعقوب بن سکّیت (م ۲۴۴ ق) نیز بوده است. استادان دیگر او اصمعی، واقدی و ابوداود طیالسی بوده اند. از جمله شاگردان او می توان، قاسم بن محمّد انباری و علی بن محمد مصری را نام برد.(۲)

¯ حکیمه دختر امام جواد (بعد ۲۰۳ ۲۷۴ ق)

حکیمه بنت الامام محمّد الجواد بن علی الرضا بن موسی الکاظم علیهم السلام ، خواهر امام هادی و عمّه امام حسن عسکری علیهماالسلام ، معروف به «جدّه» زنی عالمه و از روات برجسته شیعه بود که محضر چهار امام را درک نمود. نام او با حکیمه (م. ب ۱۹۵ ق)، دختر امام کاظم علیه السلام ، مشترک است. از این رو، نباید وی را با او اشتباه گرفت. ولادت او معلوم نیست، ولی چون محضر امام رضا علیه السلام را درک نکرده است، باید تولدش پس از سال ۲۰۳ ه بوده باشد. وفات او نیز به درستی روشن نیست. امین عاملی از تاریخ وفات او اظهار بی اطلاعی کرده و در کتب متقدّمان نیز اشاره ای به سال درگذشت او نشده است. در برخی از منابع، سال وفات او ۲۷۴ ه تعیین شده است. آنچه مسلّم است اینکه وی چند سال پس از شهادت امام حسن عسکری علیه السلام حیات داشته؛ زیرا احمد بن ابراهیم در سال ۲۶۲ ه از او روایت شنیده است. قبر او در پایین پای امام حسن عسکری علیه السلام در سامرّاء قرار دارد، اما امروزه اثری از قبه و بارگاه او به چشم نمی خورد. از همین رو، علاّمه مجلسی به دلیل جلالت شأن این بانو، از نبود بارگاه و زیارت نامه برای آن حضرت اظهار شگفتی کرده، و علاّمه مامقانی نیز ضمن ابراز شگفتی از این مطلب، عدم ذکر نام او را به عنوان دختر امام جواد علیه السلام ، از سوی قدما (مانند شیخ مفید در ارشاد) شگفت انگیزتر دانسته است. شاید علاّمه طبرسی (م ۵۴۸ ق) نخستین کسی باشد که نام او را در عداد دختران امام جواد علیه السلام ذکر کرده است.(۳) در اینکه وی دختر امام جواد علیه السلام است، تردیدی نیست؛ زیرا وی در متن روایات بی شماری به عنوان «حکیمه بنت محمّد بن علی بن موسی» معرفی شده است.

وی پرورش یافته خاندان عصمت و طهارت بود. هنگامی که به سن رشد رسید، به عقد ازدواج ابوالحسن محدّث بن علی مرعش، از احفاد حسین اصغر، فرزند امام زین العابدین علیه السلام درآمد و از وی دارای دو فرزند به نام شریف ابوعبداللّه الحسین و حمزه گردید. وی علوم اسلام را از ائمّه هدی علیهم السلام کسب فیض نمود و احادیث او در کتب معتبر امامیه از جمله کتب اربعه نقل شده اند. به دلیل آنکه ایشان کفالت مادر امام عصر(عج) را بر عهده داشت و او را با آموزه های اسلام آشنا نمود(۴) و در شب ولادت حضرت مهدی(عج) نزد نرجس خاتون نیز حاضر بود،(۵) اخبار او در جوامع روایی شیعه بیشتر اختصاص به همین موضوع دارند. ایشان پس از وفات امام حسن عسکری علیه السلام واسطه بین مردم و امام عصر(عج) بود و نقش سفیر آن حضرت را داشت.

از کسانی که از این بانو روایت دارند، احمد بن ابراهیم (م. ب ۲۶۲ ق)، موسی بن محمّد بن قاسم، محمّد بن عثمان بن سعید عمری (م ۳۰۵ ق)، محمّد بن عبداللّه مطهّری یا طهوی، محمّد بن قاسم علوی، بشر بن سلیمان نخاس، ابونصر همدانی و ابوحامد مراغی هستند. از او هیچ اثر تألیفی به ثبت نرسیده است.(۶)

¯ خالد برقی (حدود ۱۹۶ ۲۷۴ ق)

ابوجعفر احمد بن محمّد بن خالد بن عبدالرحمن بن محمّد بن علی الکوفی البرقی، از اصحاب امام جواد و هادی علیهماالسلام ، وفاتش در سال ۲۷۴ و به قولی، قبل از ۲۸۰ ه در حدود هشتاد سالگی اتفاق افتاد. از این رو، ولادت او تقریبا در سال ۱۹۶ ه و در یک خاندان مذهبی و فرهنگی بود. پدرش، محمّد بن خالد، و عموی او، حسن بن خالد، از راویان مورد وثوق شیعه هستند. به گفته ابن شهر آشوب، عموی او صاحب کتاب تفسیر العسکری علیه السلام است که بالغ بر ۱۲۰ مجلّد می باشد. داماد او (شوهر دخترش) نیز ابوعبداللّه محمّد بن ابی القاسم عبیداللّه، ملقّب به «بندار» از مشایخ حدیث بوده است. به گفته نجاشی و دیگران، احمد بن خالد فی نفسه فرد معتبر و مورد وثوقی است، اما احادیث او عمدتا از اشخاص ضعیف نقل شده اند. به همین دلیل، بعضی از علمای رجال شبهاتی درباره وثاقت او مطرح کرده اند که علاّمه مامقانی در تنقیح المقال، به همه آن ها پاسخ داده است. همچنین برخی از محققان معاصر در ردّ این مطلب، که احمد بن خالد از اشخاص ضعیف روایت می کند، تحقیقات جامعی به عمل آورده و نتیجه گرفته اند که از تعداد ۲۹۰ تن از استادان او، تنها نه نفر از آن ها ضعیف هستند.

وی اصالتا اهل کوفه بود، اما پدر بزرگ جدّش، (محمّد بن علی) به دست یوسف بن عمر (والی عراق) پس از شهادت زید بن علی بن الحسین علیه السلام زندانی شد و سپس به قتل رسید. به همین دلیل، در آن زمان، که وی کودکی بیش نبود، به همراه اجداد خویش (خالد و عبدالرحمن) به ایران گریختند و در یکی از آبادی های قم به نام «برق رود» یا «برقه» اقامت گزیدند. از این رو، خاندان او را «برقی» لقب داده اند. وی پس از وفات امام حسن عسکری علیه السلام ، درباره وجود امام زمان(عج) دچار حیرت شد، اما پس از مدتی به حقیقت پی برد. احمد بن محمّد بن عیسی، که از بزرگان و فقیهان قم بود، وی را از این شهر اخراج کرد، اما پس از مدتی پشیمان شد و برای جبران رفتار خود، از وی عذرخواهی نمود و پس از درگذشت وی، در تشییع جنازه او با پای برهنه حاضر شد.

وی دارای نبوغی سرشار و دانشی وسیع بود. این مطلب با توجه به کثرت آثار او به خوبی روشن است. شیخ طوسی در فهرست خود، قریب یکصد کتاب از تألیفات او را ذکر کرده، اما تنها کتاب هایی که اکنون موجودند المحاسن و کتاب رجال البرقی می باشند. وی علاوه بر حدیث، فقه، تفسیر، تاریخ و کلام، در زمینه ادبیات، شعر، لغت، طب، جداول حکمت و نجوم، ریاضیات، جغرافیا و انساب نیز تخصص داشت. وی با توجه به کثرت احادیث و روایاتش، دارای شاگردان و استادان بسیاری بود که ذکر نام همه آن ها از حوصله این بحث خارج است، ولی برخی از شاگردان روایی او علی بن حسین سعدآبادی، علی بن محمّد بن بندار، علی بن ابراهیم و سهل بن زیاد هستند، و از جمله استادان او اسماعیل بن مهران و پدرش محمّد بن خالد معروف به «برقی کبیر» می باشند. بیشترین روایات او از پدرش می باشد.(۷)

¯ حارثی خطیب (؟ حدود ۲۷۵ ق)

ابوالحسن محمّد بن احمد بن محمّد بن حارث، معروف به «حارثی»، از وجوه اصحاب امامیه و از راویان راستگوی شیعه، ولادتش معلوم نیست، اما وفات او در اواسط نیمه دوم سده سوم هجری (حدود ۲۷۵ ق) بوده است؛ زیرا وی از طبقه احمد بن ابی عبداللّه برقی (م ۲۷۴ یا ۲۸۰ ق)، محمّد بن حسن بن فروخ صفّار قمی (م ۲۹۰ ق) و احمد بن محمّد بن عیسی اشعری قمی (م.ح. ۲۸۰ ق) است، همچنین برخی از شاگردان روایی او مانند ابن بطه قمی (م. ب. ۳۱۷ ق) و دیگران در اوایل سده چهارم می زیسته اند.

از زندگی و دوران تحصیل او اطلاعی در دست نیست، ولی به گمان قوی، تحصیلاتش را در قم نزد استادان عصر خود سپری کرد و پس از کسب احادیث بسیار، به ویژه در زمینه علوم قرآنی، به ساوه رفت و در آنجا به نقل حدیث پرداخت. از اینکه نجاشی وی را «خطیب ساوه» لقب داده است، به دست می آید که وی در ساوه مجلس درس و وعظ داشته و دارای نطقی گویا بوده است. نجاشی بدون هیچ تردیدی او را مورد اعتماد و از چهره های برجسته اصحاب امامیه به شمار آورده است. پس از او، دیگر رجال نویسان نیز همگی او را توثیق نموده اند. شیخ طوسی او را از جمله راویانی قرار داده که به طور مستقیم از ائمّه اطهار علیهم السلام روایت نکرده اند. از این رو، می توان حدس زد که وی در دوران حیات خود، به عراق (سامرّاء) سفر نکرده و موفق به دیدار امامان عصر خود نگشته است.

در منابع، نامی از استادان او برده نشده است. از شاگردان او، ابوجعفر محمّد بن جعفر بن احمد بن بطه قمی است که بیشتر احادیث او را نقل کرده است. از آثار او، می توان نوادر علم القرآن و کتاب الامامه را نام برد.(۸)

¯ ابوالعنبس صیمری (۲۱۲ ۲۷۵ ق)

محمّد بن اسحاق بن ابراهیم بن مغیره بن ماهان القاضی الکوفی، از ادیبان و شاعران مشهور، که به علم نجوم نیز آشنایی داشت، اصالتا اهل کوفه بود، اما مدتی در «صیمره» واقع در بلاد جبل (بین خوزستان و بروجرد) قاضی بود. از این رو، او را «صیمری» لقب داده اند. وی معاصر با شاعران معروف، ابوعباده بحتری و ابوتمام بود. مناظره او با بحتری در حضور متوکّل، مشهور است و در این باره کتابی به نام مناظره مع البحتری نوشته. ولادت او در سال ۲۱۲ و وفات او در سال ۲۷۵ ه در سن ۶۳ سالگی در بغداد روی داد. جنازه او را به کوفه حمل کردند و در همان جا دفن گردید.

درباره عقیده او، در هیچ یک از منابع فریقین، سخنی به میان نیامده است، اما چون مؤلّف کتاب صاحب الزمان(عج) بود، چنین گمان می رود که عقاید او به شیعه نزدیک بوده، هرچند یک شیعه درباری بوده است. خطیب بغدادی در حالی که او را یکی از شعرای ملیح می داند، وی را فردی خبیث اللسان معرفی می کند. وی بیشتر شاعران زمان خود را هجو کرده است. از این رو، وی را «هجّاء» نیز لقب داده اند. وی آثار زیاد و هزلیات فراوانی از خود به جای گذاشته است. هزلیات او بالغ بر ۳۰ کتاب است. از جمله آثار فراوان او، تأخیر المعرفه، هندسه العقل، العاشق و المعشوق، الاحادیث الشاذه و الردّ علی المنجّمین می باشد.(۹)

¯ ابن قُتیبه دینوری (۲۱۳ ۲۷۶ ق)