خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل برآمدن شیعه و تشیع (معرفی و تلخیص کتاب)

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل برآمدن شیعه و تشیع (معرفی و تلخیص کتاب) – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل برآمدن شیعه و تشیع (معرفی و تلخیص کتاب) شامل 62 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل برآمدن شیعه و تشیع (معرفی و تلخیص کتاب):

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل برآمدن شیعه و تشیع (معرفی و تلخیص کتاب) به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل برآمدن شیعه و تشیع (معرفی و تلخیص کتاب) به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل برآمدن شیعه و تشیع (معرفی و تلخیص کتاب) با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل برآمدن شیعه و تشیع (معرفی و تلخیص کتاب) با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل برآمدن شیعه و تشیع (معرفی و تلخیص کتاب) با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل برآمدن شیعه و تشیع (معرفی و تلخیص کتاب) را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل برآمدن شیعه و تشیع (معرفی و تلخیص کتاب) :

شناسنامه کتاب

کتاب نشأه الشیعه و التشیّع،(۱) نوشته آیه الله شهید سیدمحمدباقر صدر، در اصل مقدّمه ای بوده بر کتاب تاریخ الامامیّه و أسلافهم من الشیعه،(۲) اثر دکتر عبدالله فیّاض که توسط دکتر عبدالجّبار شراره با حواشی سودمندی به صورت مجزّا به جامعه علمی تشیّع ارائه شده است.

این کتاب با عنوان برآمدن شیعه و تشیّع،(۳) توسط محقق ارجمند حجه الاسلام مهدی زندیه به فارسی ترجمه شده و در سال ۱۳۸۱ ش، «دائره المعارف فقه اسلامی» کتاب مذکور را منتشر نموده است که علاوه بر مباحث شهید صدر، حاوی مقدّمه ای مختصر از مترجم فارسی و مقدّمه دیگری به همراه

مقاله مفید و مبسوط «زمینه سازی تربیتی فکری برای ولایت و خلافت حضرت علی علیه السلام » از دکتر شراره می باشد.

پیش گفتار

مباحث شهید صدر با نظم و نسق قابل تحسینی، که منطبق با شیوه های تحقیق امروزین می باشد، با طرح مسئله ای در یک پیش گفتار شروع شده است که «منشأ پیدایش شیعه چیست؟» آیا تشیّع به مثابه یک «رویداد ناگهانی در جامعه اسلامی» است؟ برخی شیعه را یک جریان تاریخی دانسته و حداکثر ریشه آن را در دوران خلافت امام علی علیه السلام جستجو می کنند. شهید صدر معتقد است: این باورها از آنجا ناشی شده اند که شیعه در صدر اسلام، جزء کوچکی از مجموع امّت اسلامی بود و این حقیقت موجب شد شیعه نبودن در جامعه اسلامی، قاعده و اصل بوده، تشیّع استثنا و رویدادی ناگهانی باشد، در حالی که منطقی نیست کثرت عددی و قلّت نسبی، اساس تشخیص قاعده و استثنا، یا اصل و فرع قرار گیرد.(۴)

شهید صدر با مفروض تلقّی کردن عدم تلازم میان حقیقت و اکثریت، در پی جست وجو ریشه تشیّع می باشد. فرضیه ایشان در این تحقیق، آن است که «شیعه و شیعه گری ریشه در دوران ۲۳ ساله رسالت دارد.» با توجه به حقیقت مذکور، مسئله شیعه و تشیّع در پاسخ به دو پرسش ذیل در دو فصل مجزّا مورد بررسی قرار می گیرد:

۱. تشیّع چگونه تولّد یافت؟

۲. شیعه چگونه به وجود آمد؟

فصل اول: ظهور تشیّع

در این فصل، به پیدایش تشیّع از نگاه شهید صدر پرداخته شده است. نبی اکرم صلی الله علیه و آله رسالت عظیم هدایت بشر و تحوّل تمام عیار در رسوم، تشکیلات و مفاهیم جامعه را به عهده داشت و راه این تحوّل و دگرگونی کوتاه نبود، بلکه به درازای فاصله عظیم معنوی بین جاهلیت و اسلام، طولانی بود، و این هدف می بایست تحقق پیدا می کرد. تحقق این هدف، در گرو استمرار شیوه رسول الله صلی الله علیه و آله پس از رحلت ایشان در جامعه اسلامی بود و روشن است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می بایست به آینده اسلام فکر کند. سه راه بیشتر در مقابل آن حضرت نسبت به آینده دعوت اسلامی متصور نبود:

الف. راه منفی: عدم اظهار نظر درباره خلافت؛

ب. راه مثبت: نمودار در شورا؛

ج. تعیین رهبر آینده.

الف. فرض اول یعنی موضع منفی و وانهادن امر خلافت امّت اسلامی از سوی رسول خدا صلی الله علیه و آله پندار صحیحی نیست؛ زیرا چنین موضعی از دو امر ناشی می شود که هیچ کدام بر حضرت منطبق نیست:

اول اینکه پیامبر هیچ خطری برای آینده دعوت اسلامی احساس نمی کرد و معتقد بود: امّت اسلامی از انحراف مصون خواهد بود، در حالی که این امر با واقعیت خارجی انطباق نداشت؛ زیرا امّت اسلامی با خطراتی همچون برخورد صحیح با خلأ ناشی از فقدان رسول خدا صلی الله علیه و آله ، عدم رشد دینی، تناقضات قبیله ای، وجود منافقان و تازه مسلمان شده های پس از فتح مکّه مواجه بودند و مستندات تاریخی بروز خطرات مذکور را پس از رسول الله گواهی می دهند؛ همان گونه که امّت اسلامی چنان از فقدان آن حضرت شوکه شدند که صحابی معروف صدا زد: «پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نمرده است و هرگز نمی میرد.»(۵) و تناقضات قبیله ای مهاجران و انصار گفتمان حاکم بر سقیفه گشت و تعداد زیادی از مسلمانان پس از فتح مکّه مرتّد گردیدند.(۶) پس امر اول به گواه تاریخ، ابطال گشته و عدم پیش بینی این امور با ساحت قدس پیامبر سازگار نیست.

دوم آنکه نگاه او مصلحت اندیشانه باشد؛ یعنی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله علی رغم احساس خطر نسبت به آینده امّت، تلاشی در جهت رفع این خطرات نکند؛ زیرا آینده برای وی اهمیت ندارد، منافع و دستاوردهای زمان حیات برای ایشان مهم است!

علاوه بر آنکه این تفسیر بر هیچ یک از مصلحان جهانی انطباق ندارد، به ویژه با سیره رسول خدا صلی الله علیه و آله و اخلاص و از جان گذشتگی ایشان در راه هدایت امّت سازگار نیست. دل مشغولی ایشان به سپاه اسامه در آخرین لحظات حیات(۷) و درخواست کاغذ و دوات برای نوشتن وصیتی که امّت هرگز گم راه نگردد،(۸) گواه این مدعاست. پیامبری که در دوران رسالت هیچ گاه نیاسود و هیچ مزدی جز «مودّت اهل بیت علیهم السلام » نخواست، چگونه ممکن است متّهم به مصلحت اندیشی و وانهادن امر خلافت گردد؟!

ب. فرض دوم یعنی موضع مثبتِ نمایان در نظام شورایی نیز با خصلتِ وقایع و موقعیت عمومی و ثابت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و دعوت اسلامی سازگار نیست. برای روشن تر شدن مطلب، چند نکته قابل توجهند:

اول. مقتضای چنین برداشتی از سیره رسول اکرم صلی الله علیه و آله آن است که ایشان پیش از رحلت، نظام شورایی و حدود و جزئیات آن را به امّت نوپای اسلامی بیاموزد، در حالی که در احادیث منقول از ایشان و همچنین در ذهنیت امّت اسلامی دست کم ذهنیت مسلمانان اولیه نظام شورایی نمودار نیست؛ زیرا نسل اول مسلمانان در برگیرنده دو جریان فکری بود:

رویکرد اول جریان اهل بیت علیهم السلام که بر وصایت و امامت تأکید می ورزید و با فرض شورا به طور مبنایی مخالف بود.

رویکرد دوم جریان عمده و حاکم که در سقیفه بنیان گذاری شد.

تمام شواهد و اسناد موجود نشان می دهند که این جریان نیز به نظام شورایی اعتقاد نداشت و گفتمان حاکم بر نظام فکری و مواضع عملی این جریان اعتقاد به شورا را تأیید نمی کند. پس آنچه در سقیفه اتفاق افتاد، توارث قبیله ای بود، نه انتخاب بر اساس نظام شورایی. برای تأیید مطلب مزبور، به ملاحظه برخی از شواهد تاریخی می پردازیم:

ابوبکر هنگامی که بیماری اش شدت می گیرد، به عثمان امر می کند وصیتش را چنین بنویسد: «به نام خداوند بخشنده مهربان. این وصیتی است از ابوبکر، خلیفه رسول خدا، به مؤمنان و مسلمانان. درود بر شما. خدای را حمد و ستایش می کنم. اما بعد، همانا عمر بن خطاب را به عنوان حاکم بر شما گماشتم. بنابراین، به سخن او گوش دهید و از وی اطاعت کنید.»(۹)

وقتی مردم از عمر می خواهند فردی را برای جانشینی انتخاب کند، می گوید: «اگر یکی از این دو مَرد یعنی سالم مولی ابی حذیفه و ابی عبیده جرّاح زنده بودند، امر حکومت را به یکی از آن دو می سپردم و به او وثوق می یافتم و اگر سالم زنده بود، هیچ گاه شورا را انتخاب نمی کردم.»(۱۰) در نهایت، وی شورای شش نفره را انتخاب می کند.

با توجه به نمونه های مزبور، یعنی شیوه ای که خلیفه اول و دوم در تعیین خلیفه طی کردند و عدم اعتراض عموم مسلمانان و همچنین روح حاکم بر منطق دو جناح رقیب مسلمان صدر اسلام متشکّل از مهاجران و انصار در روز سقیفه و جهت گیری روشن مهاجران به سمت اختصاص و انحصار حکومت به خود و عدم مشارکت دادن انصار در این امر و تأکید و آمادگی بسیاری از انصار بر قبول توجیه هایی همچون وراثت، که عشیره پیامبر را سزاوارترین وارثان می نمایاند و نیز نظریه «دو امیری»، که یکی از انصار و دیگری از مهاجران باشد، و ابراز تأسّف ابوبکر که در این معرکه بنده خلافت شده بود از این که چرا از رسول اکرم صلی الله علیه و آله در مورد امر خلافت سؤال نکرده است همه این ها به نحو تردیدناپذیری روشن می سازند که نسل اولیه امّت اسلامی دارای ذهنیت شورا و اندیشه ای نبود که حدود و ثغور آن را تعیین کند. با این اوصاف، چگونه ممکن است پیامبر امر خلافت را به شورا واگذارد، در حالی که هیچ گونه فرهنگ سازی و تمهیدی در این زمینه نداشته است؟

اگر بنا بود پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله امر حکومت را به نظام شورایی واگذارد، لازم بود امّت اسلامی را از نظام شورایی و حدود و جزئیات آن آگاه ساخته، مهر تقدّس دینی بر آن بزند و جامعه را از لحاظ ذهنی و روانی برای پذیرش چنین نظامی آماده سازد.

با مراجعه به احادیث منقول از پیامبر صلی الله علیه و آله و رفتار و ذهنیت مسلمانان اولیه شامل مهاجر و انصار به وضوح روشن می گردد که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله از نظام شورایی و جزئیات قانونی و مفاهیم نظری آن سخنی به میان نیاورده است.

ممکن است تصور شود حضرت پیامبر صلی الله علیه و آله اندیشه شورا را به گونه ای لازم و با حجمی که اوضاع آن زمان می طلبید، به لحاظ کمّی و کیفی مطرح کرده و در همان زمان، به همه مسلمانان رسانده، اما انگیزه های سیاسی و منافع جریان حاکم موجب کتمان حقیقت شورا و جزئیات آن گشته اند. به عبارت روشن تر، همچنان که جریان اصلی امّت اسلامی سخنی از ولایت و وصایت علی علیه السلام به میان نیاورد و داستان «غدیر خم» و نظایر آن را به بوته فراموشی سپرد، ممکن است نظریه «شورا» و مشارکت عامّه امّت را با اغراض سیاسی به تصمیم گیری نخبگان ذی نفع و کودتای سقیفه تقلیل داده باشد.

اما تصور مذکور ناتمام است؛ زیرا گرچه ممکن است جریان حاکم از بروز اجتماعی نظریه «شورا» پیش گیری نموده و نگذاشته باشد این طرح به منصه ظهور برسد، ولی نمی توانست کل اندیشه را چنان محو نماید که این گفتمان به دست ما نرسد؛ همچنان که مقایسه جریان ولایت با شورا ناتمام است؛ زیرا داستان