خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تجمل گرایی شُریح قاضی/ اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه

فایل پاورپوینت کامل تجمل گرایی شُریح قاضی/ اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل تجمل گرایی شُریح قاضی/ اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه شامل 66 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل تجمل گرایی شُریح قاضی/ اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل تجمل گرایی شُریح قاضی/ اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تجمل گرایی شُریح قاضی/ اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل تجمل گرایی شُریح قاضی/ اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل تجمل گرایی شُریح قاضی/ اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تجمل گرایی شُریح قاضی/ اندیشه سیاسی علوی در نامه های نهج البلاغه :

می گویند: «همه را دندان به ترشی کند شود، مگر قاضی را که به شیرینی»!

مسند قضاوت، این قدر عظمت و قداست دارد که هر کس شایسته و لایق آن نیست. در مواعظ امام صادق علیه السلام آمده است که قضات، چهار دسته اند: سه دسته آنها به جهنم می روند و یک دسته به بهشت. آنهایی که به باطل حکم کنند – خواه بدانند و خواهد ندانند – و آنهایی که ندانسته به حق حکم کنند، طعمه جهنم خواهند بود. تنها قضاتی به بهشت می روند که عالمانه به حق، حکم کنند^(۱).

اگر قاضی اهل زهد و پرهیزگاری نباشد و دل به مال و منال دنیا ببندد و میل و گرایش به تجمّلات ظاهری و تعلّقات دنیوی داشته باشد، بدون شک، از جاده قضاوت صحیح و مسیر عدالت – که راهی باریک تر از موست- منحرف می شود و علاوه بر این که افرادی را از حقوقشان محروم می سازد، نظم اجتماعی و امنیّت قانونی و آرامش و اعتماد را از مردم سلب می کند و خصیصه زشت حق کشی و گریز از قانون و گرایش به رشوه دهی، بر غالب مردم حاکم می شود.

از روایت فوق استنباط می شود که قاضی باید از علم و تقوا برخوردار باشد. علم، او را از صادر کردن احکام جاهلانه بازمی دارد و تقوا مانع حق کشی و رشوه خواری و پیروی او از هوای نفس می شود. نه قضاوت بدون علم، مشروعیت دارد و نه داوری بدون تقوا و عدالت. عادل پرهیزگار تحت تأثیر عواطف خود قرار نمی گیرد و حبّ و بغض شخصی، او را از راه راست منحرف نمی کند و حرص و طمع و حبّ جاه و مال و مقام، او را به بیراهه نمی کشاند و قاضی عالم و متخصص و متبحّر، با احاطه کامل بر قوانین. با دید صحیح و متینی که در مسایل قضایی و تشخیص راست از دروغ و حق از باطل و سره از ناسره پیدا کرده است، در موقع قضاوت، مو را از ماست می کشد و موجب اعتماد و اطمینان همگان می شود.

به همین جهت است که محقق حلّی قدس سره بلوغ و کمال عقل و ایمان و عدالت و حلال زاده بودن و علم و مرد بودن را از شرایط و اوصاف قاضی می شمارد و معتقد است کسی که اهلیّت فتوا ندارد و بر انجام واجبات، محافظت نمی کند، شایسته قضاوت نیست^(۲).

البته اگر کسی واجد شرایط نباشد، ولی مصلحت اقتضا کند که او را به قضاوت گمارند، قضاوت او بلامانع است^(۳). شاهد این مطلب، شُریح قاضی است، او با اینکه واجد شرایط نبود، امام امیرالمؤمنین علیه السلام ، او را – که از زمان عمر به قضاوت کوفه منصوب شده بود – در پست قضاوت ابقا کرد. هرچند برخی گفته اند: او مستقل در قضاوت نبود؛ بلکه امیرالمؤمنین علیه السلام بر قضاوت های او نظارت و آن را تنفیذ می کرد. در حقیقت، امام علیه السلام خودش قضاوت می کرد و شریح فراهم کننده مقدمات کار و جمع آوری مدارک لازم و کافی بود^(۴).

شُریح کیست؟

او – بنابر قول صحیح – شریح بن حارث است که مدت ۶۰ سال در کوفه قضاوت کرده است. تنها در فتنه عبداللّه بن زبیر از قضاوت کناره گیری کرد. در زمان حجاج نیز مستعفی شد و حجاج، استعفایش را پذیرفت. عمرش را طولانی نوشته اند. او بذله گو و اهل مزاح بود. وقتی که در محکمه از شخصی اقرار گرفته و به زیانش حکم داده بود، در جواب او که هاج و واج مانده و می پرسید: چه کسی پیش تو شهادت داده؟ گفت: خواهرزاده دائیت (یعنی خودت)^(۵).

زنی پیش او شکوه می کرد و او نسبت به وی بی اعتنا بود. یکی از حاضران گفت: مگر گریه او را نمی بینی؟ گفت: برادران یوسف هم بعد از به چاه انداختن وی، نزد پدرشان گریه می کردند^(۶).

او یک بار مورد خشم امام علیه السلام قرار گرفت و حضرت، او را از کوفه طرد کرد و تا زمانی که حضرت از او راضی نشده بود، در تبعید به سر می برد^(۷).

می گویند: عصر جاهلیّت را درک کرده است؛ ولی چون به محضر پیامبر خدا صلی الله علیه و آله بار نیافته بود، او را از تابعان می شمردند^(۸).

درباره اش نوشته اند که او از روباه هم مکارتر و حیله بازتر بوده است. از شعبی پرسیدند که چرا او را در زیرکی و حیله گری برتر از روباه شمرده اند؟ گفت: هنگامی که مردم کوفه گرفتار طاعون شده بودند، او به نجف آمد. به هنگام نماز، روباهی می آمد و مقابل او می ایستاد و با حرکات خویش او را مشغول می کرد و چون تکرار شد، پیراهن خودش را بیرون آورد و بر چوبی پوشانید و آستینش را هم در دو طرف چوب قرار داد و کلاهش را هم بر چوب نهاد، به گونه ای که روباه به اشتباه بیفتد و خیال کند که شریح است. روباه به عادت هر روز آمد و جلو آن ایستاد. شریح آهسته آهسته از پشت سرش آمد و او را گرفت. به این جهت گفته اند: او از روباه، مکارتر و حیله گرتر بوده است^(۹).

زمانی که هانی را – که میزبان حضرت مسلم بود – نزد ابن زیاد بردند و از او خواستند که مهمان خود را تحویل دهد و دست از یاری او بردارد و او تسلیم نشد، مورد ضرب و شتم ابن زیاد واقع و در یکی از اتاق های دارالإماره زندانی شد و در شهر کوفه این شایعه قوت گرفت که وی به قتل رسیده است. عمرو بن حجاج، افراد قبیله مذحج را جمع کرد و برای انتقام خون هانی، قصر ابن زیاد را محاصره کردند.

از آنجا که هنوز ابن زیاد نیروی منسجمی فراهم نکرده بود و هنوز هواداران حضرت مسلم، او را رها نکرده و بیعت خود را نشکسته بودند، به وحشت افتاد. به خصوص که از شجاعت و دلاوری قبیله مذحج هم کمابیش باخبر بود و چیزهایی می دانست. از این جهت دست به دامن شریح شد و او را مأمور کرد که هانی را ملاقات کند و زنده بودن او را به اطلاع محاصره کنندگان کاخ برساند.

او به ملاقات هانی رفت و او را در حالی که از سر و صورتش خون جاری بود و آرزو می کرد که ده تن از دلاوران قبیله مذحج وارد کاخ شوند و او را از چنگ دشمنان نجات دهند، ملاقات کرد و بدون اینکه با او سخنی بگوید و بر حال زارش اظهار تأسف کند، از کاخ بیرون آمد و خبر زنده بودن هانی و شاید خبر سلامتش را به اطلاع عمرو بن حجاج و همراهان رسانید و آنها را از زنده بودن وی مطمئن ساخت.

آنها بدون اینکه به عاقبت کار بیندیشند و برای رهایی هانی از اسارت و زندان ابن زیاد، راه چاره ای بجویند، حمد خدای را به جای آوردند و پراکنده شدند و خود زمینه ساز شکست حضرت مسلم و یارانش شدند^(۱۰).

سرانجام به برکت همکاری های بی دریغ شریح با دستگاه ظلم و ستم اموی و بی وفایی و بیعت شکنی مردم کوفه، نهضتی که می رفت نه تنها کوفه و عراق را از بیدادگری های بنی امیّه نجات دهد ؛ بلکه جهان اسلام و جهان بشریّت را نجات می داد، به بن بست کشیده شد و پایه های رژیم نامشروع امویان در کوفه و عراق استحکام یافت.

باری! مسلم و هانی جام شهادت نوشیدند و رعب و وحشت همه جا را فراگرفت و این نبود مگر به خاطر سازش کاری افرادی چون شریح و محمد اشعث و کثیر بن شهاب و شبث بن ربعی و حجار و شمر. اینها از موقعیتی که در میان مردم داشتند، سوءاستفاده کردند و این قدر از قدرت بنی امیّه، به عنوان قدرتی افسانه ای و شکست ناپذیر و از تهاجم قهرآمیز سپاهیان بسیار آنها در گوش مردم زمزمه کردند، تا روحیّه ها را به ضعف و زبونی کشاندند و آنچه نباید بشود، اتفاق افتاد^(۱۱).

او مرد کوسه ای بود که در شعر و شاعری مهارت و برازندگی داشت. تنها مختار در دوران زعامت خود، او را به یک قریه یهودی نشین تبعید کرد؛ ولی در زمان امارت حجاج بن یوسف ثقفی بار دیگر به کوفه برگشت و به خاطر پیری، از قضاوت کناره گیری کرد و حجاج نیز او را معاف داشت.

او کسی بود که بر کفر و خروج یکی از پارساترین دوستان و یاران امیرالمؤمنین علیه السلام ؛ یعنی حجر بن عدی شهادت داد و زیاد بن ابیه، شهادت نامه او را که به امضای افراد دیگری نیز رسیده بود، برای معاویه فرستاد و بدین ترتیب، راه برای قتل مظلومانه او و فرزند و یارانش به دست عمّال معاویه فراهم گشت و شریح بار مسؤولیتی سنگین و غیرقابل اغماض را به دوش کشید^(۱۲).

هنگامی که معاویه نزد عایشه رفت، عایشه پرسید: چرا در عذراء (قریه ای نزدیک دمشق) حجر و یارانش را کشتی؟ پاسخ داد: به خاطر صلاح امت بود. عایشه گفت: از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله شنیدم که فرمود: به زودی در عذراء مردمی کشته می شوند که خدا و اهل آسمان به خاطر قتل آنها غضب می کنند^(۱۳).

نوشته اند: امیرالمؤمنین علیه السلام تصمیم داشت که او را از منصب قضاوت عزل کند؛ چراکه او علاوه بر اینکه دست نشانده عمر و عثمان بود، صلاحیت تکیه زدن بر کرسی مقدس قضاوت را نداشت؛ ولی اهل کوفه مخالفت کردند و گفتند: او منصوب عمر است و ما به این شرط با تو بیعت کرده ایم که آنچه را عمر و ابوبکر مقرر داشته اند، تغییر ندهی^(۱۴)!

معلوم نیست این شرط در کجا و چگونه مطرح شده است؟ قطعا امیرالمؤمنین علیه السلام چنین شرایطی را نپذیرفته است. شرط او با مردم در قبول خلافت، عمل به کتاب خدا و سنت پیامبر صلی الله علیه و آله و اجتهاد خودش بوده است. او اگر می خواست به سیره عمر و ابوبکر رفتار کند، قطعا همه یا اکثریّت اعضای شورایی که عمر برای تعیین خلیفه منصوب کرده بود، با او بیعت می کردند و عثمان از صحنه خارج می شد؛ ولی او شرط عمل به سیره عمر و ابوبکر را نپذیرفت و حضور در صحنه سیاست و خلافت را برای مدتی که زمینه عمل به کتاب و سنت – نه عمل به سیره شیخین – فراهم شود، ترک کرد^(۱۵).

مردم کوفه همان هایی بودند که حکمیت ابوموسی اشعری را بر امیرالمؤمنین علیه السلام تحمیل کردند؛ حال آنکه حضرتش تمایلی به این کار نداشت و می خواست عبداللّه بن عباس را به حکمیت برگزیند و چون با مخالفت شدید آنها روبه رو شد، مالک اشتر را پیشنهاد کرد؛ ولی کوفیان که سرکردگی خود را به اشعث سپرده بودند، بر لجاجت و اصرار غلط خود افزودند و حضرت به آنها فرمود: هرکاری می خواهید انجام دهید و بدین ترتیب، فتنه کور خوارج، نضج گرفت^(۱۶).

شریح در برابر شهوات و مال و منال دنیوی سست و بی اراده بود و هرگز نمی توانست قاضی مطلوب نظام سیاسی علوی باشد؛ ولی ساده لوحی و تعصب غلط کوفیان، سبب ابقای او شد و لذا امام علیه السلام ناگزیر بود که بر احکام صادره این قاضی سست نهاد نظارت دقیق داشته باشد. رفتار او در زندگی طولانیش بر عدم لیاقتش گواهی روشن است^(۱۷).

گاهی امیرالمؤمنین علیه السلام او را مخاطب می ساخت و با موعظه هایی که توأم با انتقاد و انذار بود، تلاش می کرد که او را به راه راست رهنمون شود و از افراط و تفریط های او بکاهد و به لوازم شغل حسّاسی که بر عهده داشت ملتزم و پایبندش سازد؛ ولی تنها نتیجه ای که داشت، اتمام حجّت بود وگرنه پیشاپیش بر حضرتش معلوم بود که:

روزی به او فرمود:

«یا شریحُ! جلستَ مجلسا ل