خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل سرمایه اجتماعی و توسعه اقتصادی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سرمایه اجتماعی و توسعه اقتصادی :

چکیده :

تحلیلی که در ایالات متحده ، اروپا و برخی کشورها ی آمریکای لاتین از تابع تولید کل صورت گرفت نشان داد که بهبود و پیشرفت در تولید و سطح زندگی، تنها ناشی از فرایند سنتی تراکم سرمایه نبوده است، بلکه علت اصلی این پیشرفت، وجود یک عامل باقی مانده در تابع تولید می باشد. تحقیقات گسترده ثابت کرده است که این عامل باقی مانده همان سرمایه اجتماعی است. این سرمایه را به طور خلاصه می توان خلق اعتماد و اطمینان متقابل در بین عاملین اقتصادی دانست که سبب بهبود در کیفیت دستگاه اداری، حفاظت همه جانبه از قانون و مقررات، کاهش فساد سیاسی و کاهش سرپیچی دولت و مردم از قراردادهای اجتماعی می شود. از این رو سرمایه اجتماعی از آنجا که سبب کاهش هزینه های مبادلاتی شده و از این طریق بازده سرمایه گذاریهای فیزیکی و انسانی را افزایش می دهد به مانند سایر عوامل تولید سنتی نقش بسزایی در بهبود رشد و توسعه دارد. مشکل اصلی جوامع پیشرفته کنونی این است که این حجم از سرمایه اجتماعی را چگونه ایجاد کنند. در این مقاله ما ابتدا در پی تبیین اهمیت نقش و تأثیر سرمایه اجتماعی در توسعه اقتصادی و سپس ارائه راه حلهایی برای ایجاد، حفظ و گسترش این سرمایه هستیم.

مقدمه

در دهه های پس از جنگ جهانی دوم دیدگاه غالباً در بین اقتصاددانان و سیاست گذاران این بود که مشکل اصلی اکثر کشورهای توسعه نیافته ریشه در فقدان برخی عوامل تولید مهم بویژه سرمایه فیزیکی دارد. از این رو چنانچه کشورهای ثروتمند تر، بتوانند با استقلال این عوامل دامهای فقر و سطح پایین در آمد در کشورهای فقیر را از بین ببرند، کشورهای دریافت کننده قادر خواهند بود فرایند رشد پایدار و خودکفایی خودرا آغاز کنند.براساس این دیدگاه مساله توسعه، انتقال پس انداز از کشورهای ثروتمند به کشورهای فقیر می باشد.

به هر حال ، تحلیلی که در ایالات متحده ، اروپا ، و برخی کشورهای امریکایی لاتین، از تابع تولید کل TPF صورت گرفت. نشان داد که بهبود و پیشرفت در تولید و سطح زندگی، ناشی از فرایند سنتی انباشت سرمایه نبوده است ( پس انداز بیشتر سبب سرمایه گذاری بیشتر در کالاهای سرمایه ای شده که این امر افزایش در ظرفیت مولد را به دنبال دارد و در نهایت موجب سطح بالاتر بهره وری ودر آمد سرانه می شود) بلکه علت این پیشرفت ، وجود یک عامل فرعی در تابع تولید می باشد . حال تابع تولید کل زیر را در نظر بگیرید:Y=af(K-1)

y = تولید کل یا GNP است، K و L هم به ترتیب سرمایه ( فیزیکی و انسانی ) و نیروی کار هستند.

A که عددی بزرگتر از صفر است ، عامل مقیاس می باشد که غالباً آن را بهره وری کلی عوامل (TFP) می نامند.

A شاخصی است که نشان می دهد سرمایه و نیروی کار با چه کارایی ترکیب شده ، و در تولید کل مشارکت دارند. به عبارت دیگر A مقیاس اندازه گیری تواناییهای نهای ، گرایش سرمایه گذاری ، دانش مشترک عمومی، و.. می باشد. چنانچه از معادله (۱) نسبت به زمان دیفرانسیل بگیریم خواهیم داشت:

معادله شماره ۲ رشد GNP ( سمت چپ ) را به سه مولفه تجزیه کرده است :

الف ) رشدی که ناشی از تراکم سرمایه انسانی و فیزیکی است . به عبارت دیگر، فرایند سنتی تراکم،

ب) رشدی که ناشی از تغییر در مقدار ساعات کار است

ج ) عامل فرعی ( که از سولو آن را مقیاسی برای عواملی می نامند که مااز آنها چشم پوشی می کنیم) به عبارت دیگر این عامل شامل هر متغیری است که بر بهره وری کلی عوامل ناثیر می گذارد.

در طی سالهای ۱۹۰۰ تا ۱۹۶۰ سهم این عامل فرعی در رشد تولید امریکا در حدود ۹۰% برآورد شد. براساس محاسبه ادوارد نیسون ، حتی با وارد کردن آموزش ضمنی داده های تولید ( سرمایه انسانی )- علاوه بر سرمایه فیزیکی و نیروی کار – در تابع تولید، هنوز ۶۳ درصد از افزایش محصول هر نفر ساعت کار در امریکا و ۸۳ درصددر اروپا ناشی از عواملی غیر از عوامل در نظر گرفته شده در مدل است.

عامل فرعی نقش بسزایی در تشریح رشد اقتصادی دارد. یکی از سوالهای اساسی این است که این عامل از چه چیزهایی تشکیل شده است ؟ اولین پاسخ، سرمایه اجتماعی می باشد. در ابتدا مفهوم سرمایه اجتماعی خیلی ساده است: بخشی از عرف ، فرایند رشد و توسعه اقتصادی ، تنها پس انداز کردن پول، سرمایه گذاری آن در گرد آوری ماشین آلات بیشتر (سرمایه فیزیکی) مهارتهای بیشتر( سرمایه انسانی ) ، و ماشین آلات بهتر ( پیشرفت فنی ) نیست، بلکه این رشد، شامل بهبود کیفیت دستگاه اداری ، حفاظت همه جانبه از قانون ، کاهش فساد سیاسی و احتمال سرپیچی دولت و مردم از قرار دادهای اجتماعی، و … نیز می باشد. خلاصه اینکه رشد و توسعه اقتصادی، شامل گسترش اعتماد بین عاملین اقتصادی نیز می باشد. اما زمانی که این اظهارات کلی، پذیرفته شده و جنبه های نهادی رشد مطرح می شوند، مساله انتقال تجربه از کشورهای ثروتمند به کشورهای فقیر مشکل به نظر می رسد. چرا که قوانین و نهادها را نمی توان مانند کالا و خدمات در بازار خرید و فروش کرد . از این رو دانشمندان علوم اجتماعی می بایست بفهمند که سرمایه اجتماعی دارای چه ویژگیهایی است. چرا که این امر به سیاست گذاران، آژانسهای توسعه بین المللی، N G O ها و … امکان می دهد دخالتهای خود را به گونه ای شکل دهند که هم بتوانند بین مردم اعتماد ایجاد کنند و هم قوانین ونهادها را طبق الگویی که به رشدانسانی و اجتماعی بینجامد متحول سازند.

دانشمندان علوم اجتماعی تاکنون در پی اندازه گیری سرمایه اجتماعی و فهم ارتباط آن با عملکردهای اجتماعی و اقتصادی بوده اند، پونتم (۱۹۹۵) در ضمن تشریح یک پژوهش اظهار می دارد: در امریکا، هر کجا که اجتماعات شهروندان، فعالتر و یکپارچه تر عمل کرده اند، موفقیت آنها در کاهش فقر، بیکاری، و بزهکاری، و گسترش آموزش و بهداشت بیشتر بوده است.

ناراین و پریچت (۱۹۹۷) هم با مطالعه روی برخی روستاها در تانزانیا به این نتیجه رسیدند که هر چه پیوندهای اعضای روستا محکمتر باشد، سطح در آمد آنها بالاتر خواهد بود. پونتم باز هم بیان می دارد که هر چا مشارکت بیشتری بین تشکیلات افقی وجودداشته خدمات عمومی منطقه ای و ناحیه ای با کیفیت بهتر ی تولید شده اند. متخصصین اقتصاد کلان هم معتقدند، روابط متقابل فعال بین افراد به انتقال دانش، سطوح بالاتر سرمایه انسانی، ورشد اعتماد بین آنها منجر می شود. که همه این امور در نهایت از طریق کاهش هزینه های مبادله، سبب بهبود عملکرد بازارها می شوند، محققین، مشارکت در فعالیتهای اجتماعی ( فعالیت در گروههای مذهبی، گروههای جوانان، کلوپهاو…) را نمونه خوبی برای سرمایه اجتماعی می دانند. به هر حال ما معتقدیم که قبل از اندازه گیری سرمایه اجتماعی و تشریح روشهایی که این سرمایه بر متغیرهای اقتصادی تاثیر می گذارد، می بایست ابتدا بفهمیم که اصلاً سرمایه اجتماعی چیست. برای مثال، اقتصاددانان سنتی، مشارکت در یک کلوپ تفریحی را نوعی کالای مصرفی معمولی تلقی می کنند. پس چرا ما آن را کالای سرمایه ای می دانیم؟ و یا تحت چه شرایطی سرمایه اجتماعی ممکن است زیان آور باشد؟

به عنوان مثال فرض کنید فرد A تصمیم دارد کالایی را بفروشد . B و C هم دو خریدار بالقوه می باشند. باز هم فرض کنید که فرد C در استفاده از این کالا مزیت نسبی دارد . اما A بنابر دلسوزی و یا تعهدی ( سرمایه اجتماعی ) که نسبت به B دارد، کالا را به او بفروشد . در حالیکه بر طبق اصول کارایی اقتصادی A می بایست آن کالا را به فرد C می فروخت. هر چند اینها فقط مثالند، اما از آنها می توان به دشوار بودن وارد کردن مفاهیم سرمایه اجتماعی، در چهار چوب تحلیلهای اقتصادی پی برد.

در این تحقیق، ما به دنبال اهداف زیر می باشیم: نمای کلی و اجمالی از ادبیات اقتصادی که مربوط به سرمایه اجتماعی می باشد فراهم کنیم ( شامل کارهایی که به طور ضمنی اشاراتی به سرمایه اجتماعی دارند و در حال حاضر برای فهم این مفهوم مفید می باشند).

۱- بفهمیم که آیا این کارها به اقتصاددانان، در چگونگی قرار دادن سرمایه اجتماعی در داخل مدلهایشان کمک میکند یا خیر. قرار دادن سرمایه اجتماعی در یک مدل اهمیت فراوانی دارد چرا که از این طریق می توان فهمید که این سرمایه چگونه عمل می کند و اصلاً چیست. مشکل اندازه گیری سرمایه اجتماعی را نمی توان آشکار کرد . علت آن هم کمبود اطلاعات کشف شده نمی باشد، بلکه علتش این است که ما دقیقاً نمی دانیم چه چیزی را باید اندازه گیری کنیم. به عبارت دقیق تر، مدل سازی روشی است برای فهم اینکه ما چه چیزی را می خواهیم اندازه گیری کنیم.

۲- از تحلیل مذکور در یابیم که چه نوع تحقیقاتی در آینده ارزش پی گیری دارند.

به طور کلی هدف ما این است : که ببینیم آیا مفهوم سرمایه اجتماعی، تاثیری بر شناخت، نهادهایی که مسئول حفاظت و توسعه سعادت انسانی در کشورهای فقیر می باشند، دارد یا خیر.

ایده سرمایه اجتماعی در نظریه اقتصادی، تحلیل اقتصاد خرد و کلان

اقتصاددانان در مطالعه سرمایه اجتماعی، دو نوع رویکرد را برگزیده اند، رویکرد کلان (کلی) و رویکرد خرد( جزئی و فردی) . مطالعات اقتصاد کلان ممکن است از هدف تخصصی (اقتصاددانان) سرچشمه گرفته باشند: چنانچه قرار است سرمایه اجتماعی هم تراز سرمایه های انسانی، طبیعی، ( محیطی) و فیزیکی تلقی شود، می بایست اهمیت خود را در آمارهای حسابداری رشد نشان دهد.

سولو (۱۹۹۵) می گوید: اگر سرمایه اجتماعی کمکی به فرایند رشد اقتصادی بکند، به عنوان یک عامل فرعی در حسابداری رشد ظاهر می شود (معادله ۲) .همان طور که در بخش مقدمه اشاره کردیم، برخی نویسندگان معتقدند، نقش گسترده ای که این عامل فرعی در رشد اقتصادهای پیشرفته داشته به طور غیر مستقیم اهمیت سرمایه اجتماعی را نشان می دهد. اما برخی دیگر از نویسندگان که مطالعاتی در نواحی دیگر جهان داشته اند معتقدندعامل فرعی به آن اندازه اهمیت ندارد. به عنوان مثال کیم و لائو (۱۹۹۲) و یانگر (۱۹۹۳) نشان دادند که رشد چشمگیر اقتصاد در کشورهای آسیای شرقی، غالباً ناشی از دو عامل اول در سمت راست معادله ۲ یعنی تراکم سرمایه (فیزیکی وانسانی ) و نیروی کار بوده است.

بحث اهمیت نسبی عامل فرعی در تبین رشد اقتصادی ربطی به بحث ویژگی سرمایه اجتماعی ندارد. داسگوپتا (۲۰۰۰) هم معتقد است ،این حقیقت که تغییر عامل فرعی در حسابداری رشد نشان داده نمی شود، به این معنی نیست که سرمایه اجتماعی در تشریح رشد اجتماعی اهمیتی ندارد. با توجه به تابع تولید شماره ۱ ، دو جامعه را تصور کنید که در یک زمان مشخص، در سطوح (L,K,F(0)) کاملاً یکسان باشند و تنها تفاوت آنها در بهره وری کلی عوامل یعنی A باشد. از سوی دیگر فرض کنید که تفاوت در A ناشی از تفاوت در سرمایه اجتماعی دو جامعه است.درجامعه ای که سرمایه اجتماعی بیشتر است ، مردم بیش از جامعه ای که سرمایه اجتماعی در آن کمتر است به یکدیگر اطمینان می کنند. این امر درابتدا سبب کاهش هزینه های مبادله ، کاراتر عمل کردن نهادها ، تهیه کالاهای عمومی با هزینه کمترو… ودر نهایت ، افزایش تولید کل در جامعه ای می شود که سرمایه اجتماعی بیشتری دارد( البته برای سطح معینی از L وK ). حال تجزیه یادگیری را در نظر بگیرید. فرض کنید در خلال دوره یکساله X ، بهره وری کلی عوامل در هر دو جامعه ثابت بماند. همچنین فرض کنید که مردم هر دو جامعه تصمیم دارند در هر سال ، S درصد از تولید کل خود را به صورت ثابت ، پس انداز کرده و در سرمایه فیزیکی و انسانی سرمایه گذاری کنند، به آسانی می توان ثابت کرد که شکاف در آمدی (تولید کل) بین دو جامعه به طور فزاینده ای افزایش خواهد یافت ( چه مطلق و چه نسبی). حتی اگر فرض کنیم که عامل فرعی تغییری نمی کند. داسگوپتا نتیجه می گیرد که : فقدان یک عامل فرعی در محاسبات رشد، به این معنی نیست که سرمایه اجتماعی تاثیری بر اقتصاد کلان ندارد.

در حقیقت همانگونه که در بخش ۱ اشاره شد، متخصصین اقتصادکلان، اظهار می دارند که روابط متقابل فعال بین افراد منجر به انتقال دانش افزایش سطح سرمایه انسانی ، و توسعه اعتماد متقابل می شود که همه اینها در نهایت از طریق کاهش هزینه های مبادله سبب بهبود عملکرد بازارها می شوند. به طور کلی این روابط متقابل بین افراد که به طور خلاصه سرمایه های اجتماعی نامیده می شوند در تابع تولید کل (TPF) بوسیله یک عامل مقیاس نشان داده می شود . که در مثال بالا بوسیله A نشان دادیم.اما سوال این است که این روابط متقابل فعال بین مردم به چه چیزی بستگی دارد؟ آلیسینا و لافرارا(۱۹۹۹) ، که برخی نواحی ایالت متحده را مورد بررسی قرار داده است اظهار می دارند که ، نا برابری در آمدی و عدم تجاسن نژادی ، سبب کاهش تمایل به مشارکت در فعالیت های اجتماعی می شوند. این نظریه بسیار جالبی است نابرابری و پراکندگی ، سرمایه اجتماعی را کاهش می دهد، از این رو این دو سبب تضعیف عملکرد بازارها می شوند. اما ممکن است سرمایه اجتماعی هم برنابرابری وپراکندگی تاثیر بگذارد، البته این رابطه معکوس در مطالعه الیسینا و لافرارا مطرح نشده است. به تعبیری، مدلهای اقتصاد کلان چارچوب مناسبی برای تحلیل و بررسی چنین موضوعاتی به عنوان علل نابرابری و پراکندگی نمی باشند، از این گذشته ، این عقیده که تجاسن بیشتر، سبب مشارکت بیشتر در فعالیت های اجتماعی می شود، دقیقاً به نظریه «فعالیت اجتماعی» که ما راجع به آن صحبت می کنیم، بستگی دارد. از سوی دیگر ، رابطه بین برابر و مشارکت اجتماعی، هنگامی که ما از مشارکت اجتماعی در فعالیت های مصرفی ( کلوپهای تفریحی و…) به مشارکت اجتماعی در فعالیت های تولیدی رو می آوریم، تغییر می یابد.جامعه ای را در نظر بگیرید که با مسئولیت تولید کالای عمومی محلی مواجه است ( یعنی ، تولیدزیر ساختهای اقتصادی مشترک، مدیریت منابع طبیعی متعلق به عموم و…) که این مسئولیت ، یک فعالیت تولیدی اجتماعی می باشد. به نظر می رسد شواهد تجربی زیادی ، استدلال اولسون مبنی بر اینکه « مشارکت داوطلبانه برای تامین کالاهای عمومی منطقه ای با افزایش ثروت افزایش می یابد» را تایید می کند. بنابراین زمانیکه، برخی عاملین اقتصادی فقیر در فعالیت های تولیدی اجتماعی مشارکت نمی کنند، توزیع مجدد در آمد از آنها به عاملین که مشارکت می کنند. تولید کالاهای مشترک را افزایش می دهد.

در مجموع، رویکرد کلان جهت بررسی و مطالعه سرمایه اجتماعی چندان رضایت بخش نیست. البته بحثهای مربوط به اهمیت نسبی عامل فرعی، در تشریح رشد اقتصادی، تاثیری بر درک نقش مهم سرمایه اجتماعی در تعیین شکاف فزاینده درآمدی بین جوامع ندارد. از این گذشته، چنانچه در یک چارچوبی ، مثلاً چارچوب اقتصاد کلان، تنها یک کالا تولید می شود و یا تمایز منطقی بین مصرف کالاهای مختلف مثلاً کفش، کلوپهای تفریحی ، و غذایی که در یک زمین متعلق به عموم رشد کرده، وجود نداشته باشد، روشن ساختن روابط متقابل بین افراد در آن چار چوب بسیار مشکل و حتی غیر ممکن است.

دلایل عملی و نه نظری زیادی وجود دارد که چرا تحلیلهای خود بر تحلیلهای کلان ترجیح دارند. در حالی که متخصصین آمار برای گرد آوری انواع مختلف سرمایه های فیزیکی، ( و بعضاً انسانی ) می توانند از قیمتهای بازار استفاده کنند، چنانچه بازار به طور کامل شکل نگرفته و ناقص باشد، سرمایه اجتماعی اثر قویتری بر عملکرد اقتصادی دارد. از این رو درحوزه سرمایه اجتماعی نمی توان قیمتی را یافت که ایجاد تشکیلات اجتماعی، انجام تعهدات شهروندی ، و اعتماد متقابل را امکان پذیر سازد.

بنابراین بهتر است نگاهی هم به مطالعات اقتصاد خود راجع به سرمایه اجتماعی، داشته باشیم، جایی که تاکید بیشتر بر فرد و انگیزه های اوست و امکان تولید و مصرف انواع مختلف کالاها و خدمات فراهم می باشد. در برخی موارد، سرمایه اجتماعی در چار چوب استاندارد متعادل عمومی مطرح می شود و تابع تولید کالاها و خدمات معینی را وارد آن چار چوب می کند. ( در مقابل تابع تولیدکل در تحلیل اقتصاد کلان). شیف مدلی را مطرح می کند که براساس آن، تولید کالای X در ناحیه y به یک عامل مشخص و کالای عمومی ناحیه ای بستگی دارد. کالای عمومی که تامین آن براساس شواهد موجود در مدل پوتنم به طور مستقیم با سطح سرمایه اجتماعی آن ناحیه در ارتباط است. سرمایه اجتماعی هم در آن ناحیه به طور مستقیم با درجه تجاسن مردمی که در آن ناحیه زندگی می کنند و به کار مشغولند مرتبط است: سرمایه اجتماعی فردی که در ناحیه y متولد شده و ساکن می باشد، به تناسب با تعداد اهالی از کل جمعیت آن ناحیه که به کار مشغولند افزایش می یابد. اینبه این معنی است که تصمیم فردی که در ناحیه y متولد شده، برای انتقال به ناحیه z اثر جانبی منفی برای افرادی که در ناحیه Z زندگی می کنند دارد. در این چار چوب ، تاثیر سیاستهای عمومی برای سرمایه گذاری برروی سرمایه اجتماعی چه خواهد بود؟ ( چراکه این سیاستها به تقویت اعتماد متقابل و تاسیس شبکه روابط کمک می کنند) برای مثال، اثر عوامل زیر برروی سرمایه اجتماعی چه می باشد: مطرح شدن زبان خارجی ( که مهاجرین به آن زبان صحبت می کنند) در برنامه آموزشی مدارس، کاهش هزینه های انتقال نیروی کار، از طریق ( فعالیت ) آژانسهایی که اقدام به جمع آوری اطلاعات راجع به بازارهای نیروی کار نواحی دورتر می کنند، بهبود شبکه حمل و نقل و… .به راحتی می توان نشان داد، چنانچه اثر جانبی منفی مهاجرت خیلی زیاد باشد، سرمایه گذاری برروی سرمایه اجتماعی سبب کاهش رفاه عمومی خواهد شد. چنانچه در ناحیه Z جمعیت اهالی بومی آن منطقه نسبت به مهاجرین کاهش یابد، کاهش در سرمایه اجتماعی، که موجب ناراحتی مردم ناحیه Z می شود، بیشتر است از افزایش رفاه کسب شده توسط مهاجرین است. مهاجرینی که هزینه تصمیم آن ها برای مهاجرت کمتر از هزینه تصمیم دولت برای اجرای نکردن سیاستهای سرمایه اجتماعی است.

مشکل این رویکرد، تعریف دقیق و جزئی سرمایه اجتماعی است. همانگونه که نارایان (۱۹۹۹) ذکر می کند: «همان عوامل باز دارنده می توانند عامل رشد باشند» و سرمایه اجتماعی در صورتی یک دارایی مولد خواهد بود که عبارت باشد از پیوند های چند جانبه بین گروهها. براساس مدل شیف. یک پیوند چند جانبه ، پیوندی است بین فردی که درناحیه y متولد شده و فردی که در ناحیه z متولد شده است. بنابراین بر خلاف فرضیه شیف. مهاجرت بیشتر می تواند سرمایه اجتماعی بیشتری به همراه داشته باشد،مشروط بر اینکه رابطه های بین دو فرد به وجود بیاید. ناران (۱۹۹۹) به اهمیت پیوندهای خارج از شبکه های اولیه اشاره می کند زیرا « گروهها شبکه های اولیه فرصتهای مناسبی را برای اعضا فراهم می کنند، همچنین این گروهها ، طبقه بندی اجتماعی راتقویت کرده و مانع از تحرک آزاد دانه گروههای طرد شده می شوند.» از این رو وی توصیه می کند: « جهت ایجاد فضاهای اجتماعی و فیزیکی مناسبی برای برقرار ساختن پیوندهای چند جانبه بین افراد مختلف از گروههای اجتماعی مختلف باید انگیزه های قوی اجتماعی، نهادی، سیاسی و اقتصادی ایجاد کرد» از این گذشته می توان نشان داد، مطرح شدن زبان خارجی در برنامه آموزشی مدارس توانایی های محلی مردم آن ناحیه را افزایش می دهدو بهبودشبکه حمل و نقل همان اندازه که برای افراد خارجی سودمند است، برای افراد محلی نیز مزایایی دارد. برای نتیجه گیری این بحث بایدگفت، اینکه سرمایه اجتماعی را به صورت شبکه ای از روابط اجتماعی پایه ای تعریف کرده و آنگاه نتیجه گیریهای سیاسی را بر مبنای آن استوار کنیم می تواند به طور جدی گمراه کننده باشد.

برخی دیگر از مطالعات اقتصاد خرد، سرمایه اجتماعی رادر چارچوب نظریه بازی های تحلیل می کنند.آنها هم از تئوری بازی کلاسیک استفاده می کنند و هم از تئوری بازی تکاملی. در چارچوب تئوری بازی کلاسیک ، دایتون جانسون (۱۹۹۹) شکل گیری سرمایه اجتماعی را به عنوان یک بازی تعاونی تشریح می کند. در حقیقت همانگونه که کولیر اشاره می کند پذیرش زیاد سرمایه اجتماعی (تا جائیکه سرمایه اجتماعی به روابط متقابل اجتماعی تبدیل شود) ، غلبه کردن به مشکل همکاری را در پی دارد. به طور کلی بازیهای تعاون دارای تعادل چند گانه می باشند که برخی انواع آن خوب و برخی بد می باشند. در تعادلهای مثبت ، افراد با هم همکاری می کنند و به نتایج اقتصادی بهتری دست می یابند در حالیکه در تعادل منفی افراد با هم همکاری نمی کنند و سبب بدتر شدن اوضاع می شوند. کدام تعادل وجود خواهد داشت؟ به عبارت دیگرآیا یک نقطه مرکزی (چه خوب وچه بد) وجود دارد که افراد بتوانند در آن همکاری کنند ؟ سرمایه اجتماعی می تواند ابزاری (متغیر فضایی) برای تسهیل ترویج تعادل مثبت بین افراد باشد. برای نمونه می توان به مشکل معروف مردم مثلاً در یک سیستم آبیاری کوچک اشاره کرد. هر کشاورز می بایست تصمیم بگیرد که آیا در جلسه سالانه انجمن آبیاری شرکت می کند یا خیر. برنامه انجمن،همکاری در امر لای روبی کالاها و فعالیتهای مربوط به حفظ و نگهداری آنها می باشد. هر فرد در تصمیم گیری، انتظارات درباره تصمیم گیری دیگر کشاورزان نیز نقش اساسی دارد. اگر به هر دلیل بنده اعتقاد داشته باشم که دیگر کشاورزان شرکت نمی کنند، پس چرا باید شرکت کنم ؟ اما بر عکس، چنانچه همه ما کشاورزان عضو یک کلوپ تفریحی باشیم، من به شرکت دیگر کشاورزاندر این جلسه اعتماد کرده و خودم هم شرکت می کنم.

یکی از ویژگیهای جالی این ادبیات این است که سرمایه اجتماعی کاملاً برونزانیست( به عبارت دیگر به سادگی نمی توان گفت که متغیر فضایی است)بلکه در برخی موارددرونزا ست، مثلاً چنانچه من سال پیش در جلسه سالانه انجمن آبیاری شرکت کرده باشم، دیگر کشاورزان انتظار دارند که امسال هم شرکت کنم، بنابراین احتمال اینکه خود آنها نیز امسال شرکت کنند ( در مقیاس معینی از مشارکت در فعالیت های اجتماعی از جمله در کلوپهای تفریحی و یا گروههای مذهبی) بیشتر خواهد بود.

بنابراین می توان ادعا کرد که سرمایه اجتماعی، هم می تواند تعمداً و با قصد قبلی انباشته شود ( برای مثال، شرکت در جلسه سالانه انجمن آبیاری ) و هم به صورت غیر عمدی و ناخواسته ( مثلاً در کلوپهای تفریحی و گروههای مذهبی)به هر حال در رویکرد تئوری بازی ، در برخی موارد سرمایه اجتماعی مطلب جدیدی است در یک قالب قدیمی . در حقیقت از نقطه نظر تئوریک ، به سختی می توان چیز جدیدی به ادبیات مربوط به بازیهای تعاونی و نقطه مرکزی آن ( قالب قدیمی) اضافه کرد. در خوش بینانه ترین حالت، می توان گفت سرمایه اجتماعی تنها یک ابزار است (مطلب جدید) .البته بحث ما این نیست که این ابزار جالب نمی باشد، بلکه ما می گوییم به احتمال زیاداین ابزار برداشت جدیدی راجع به ویژگی نظری سرمایه اجتماعی در برندارد. برداشتهای جدید مربوط به ویژگی نظری سرمایه اجتماعی هم همان چیزی است که ما نیاز داریم. در حقیقت، اندازه گیری سرمایه اجتماعی مشکل است و علت آن هم کمبود اطلاعات کشف شده نمی باشد، بلکه علتش این است که ما دقیقاً نمی دانیم چه چیزی را باید اندازه بگیریم، در بخش بعدی سعی داریم ببینیم آیا تئوری بازی تکاملی، می تواند زمینه مناسبی برای درک بهتر سرمایه اجتماعی باشد یا نه.

تئوری بازی تکاملی و سرمایه اجتماعی

آدام اسمیت اظهار می دارد که، تقسیم کار فزاینده، تجارت رو به توسعه و بازارهای در حال گسترش ، فرایندهای مرتبطی می باشند که فرصتهای سود آوری را جهت سرمایه گذاری فراهم کرده و در نهایت سبب رشد اقتصادی می شوند. در حال حاضر برای عینیت یافتن منافع بالقوه تجارت توسعه یافته ، لازم است که مشکل اعتماد حل شود. غالباً پیشرفت تخصص ، مستلزم چند گانه شدن توافقات در خلال زمان و مکان می باشد که اجرای آنها بسیار مشکل و هزینه بر است. پس مساله اعتماد، مشکل لاینفک و ذاتی فرایند پیشرفت اقتصادی می باشد. چند جانبه شدن مبادلات، کلاهبرداری و خیانتهای گسترده وی را در پی دارد .از این رو «سرمایه گذاری در سرمایه اجتماعی» به معنی حل مساله اعتماد و خلق وضعیتهای محیطی برای عینیت بخشیدن به منافع بالقوه حاصل از تخصص است.

همانگونه که بیشتر اشاره شده، رشد و توسعه به سرمایه فیزیکی (ماشین آلات بیشتر به ازای هر کارگر)، پیشرفت فنی ( ماشین آلات بهتر به ازای هر کارگر)، سرمایه انسانی ( کارگران بهتر) و سرمایه اجتماعی( ایجاد اعتماد بین کارگران و یا تولید کنندگان) نیازمند است . وگرنه، مبادله کالا و خدمات تولید شده با استفاده از ماشین آلات و کارگران بیشتر، هزینه زیادی در بردارد. که این نهایتاً به افزایش هزینه مورد نیاز برای توسعه می انجامد. بدون سرمایه اجتماعی، سرمایه گذاری . در سرمایه های فیزیکی و انسانی بازده کمتری در پی دارد ودرنتیجه در این زمینه ها سرمایه گذاری کمتری صورت خواهد پذیرفت.

ماکس وبر هم در این خصوص معتقد است:

«حکومت قواعد غیر اخلاقی در جستجوی منافع شخصی (از طریق گرد آوری هرچه بیشتر پول). یکی از ویژگیهای کشورهایی است که درجه توسعه سرمایه داری ، بورژوازی آنها بر طبق استانداردهای