خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل دموکراسی مینی مالیستی سروش و منتقدانش

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل دموکراسی مینی مالیستی سروش و منتقدانش!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل دموکراسی مینی مالیستی سروش و منتقدانش بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل دموکراسی مینی مالیستی سروش و منتقدانش از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل دموکراسی مینی مالیستی سروش و منتقدانش شامل 45 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل دموکراسی مینی مالیستی سروش و منتقدانش استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل دموکراسی مینی مالیستی سروش و منتقدانش با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل دموکراسی مینی مالیستی سروش و منتقدانش قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل دموکراسی مینی مالیستی سروش و منتقدانش حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل دموکراسی مینی مالیستی سروش و منتقدانش به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دموکراسی مینی مالیستی سروش و منتقدانش :

جامعه نو، ش ۲۳، دی ۸۳

چکیده: آقای خجسته در این مقاله نظریه آقای سروش را در موضوع دموکراسی حداقلی مطرح کرده، سپس نقد دو تن از منتقدانش را آورده است. آقای سروش این موضوع را در جمع دانشجویی دانشگاه تهران مطرح کرد و از موضع روشن فکری دینی پیشنهاد داد تا ابتدا از دموکراسی حداقلی در عالم سیاست دفاع شود و امکان پیاده سازی آن در جامعه فراهم آید. اگر از دموکراسی حداکثری در عالم فرهنگ سخن گفته شود، طعن هایی که بر لیبرال دموکراسی وارد می شود، بر آن نیز وارد شود و امکان پیاده سازی آن فراهم نمی آید.

به نظر سروش، در یک حکومت دموکراتیک باید امکان نصب و نقد و عزل حاکم وجود داشته باشد و این را دموکراسی مینی مال گویند و در برابر، دموکراسی ماکسی مال او همان لیبرال دموکراسی است. که اکنون زمان طرح لیبرال دموکراسی یا دموکراسی ماکسی مال نیست و فعلاً باید آن را به نفع دموکراسی مینی مال فرو گذاشت. اگر از لیبرال دموکراسی، همجنس بازی درآید از مینی مال دموکراسی در نمی آید. بحثی به نام هموسکسوئالیسم برای ما مطرح نیست اگر چه شاید برای آمریکایی ها مطرح باشد. سخن گفتن از لیبرال دموکراسی در جامعه ما باعث می شود که عده ای فحش آن را به دموکراسی مینی مال بدهند و در این صورت، ما از همان مینی مال دموکراسی هم باز می مانیم.

سخن مرتضی مردیها نیز چنین بود: «بر این داوری، اگر درست فهمیده باشم دو دلیل عرضه شد: [یکی] اینکه جامعه ما اسلامی است و تحمل لیبرال دموکراسی را ندارد… و [دیگر] اینکه دموکراسی حداکثری از طرف حکومت به تجویز هموسکسوئالیته تعبیر و تلاش برای تحقق آن تخطئه و بلکه سرکوب می شود… درحالی که مقاومت در برابر معنای حداقلی دموکراسی [از ناحیه مردم و حکومت] کمتر خواهد بود». مردیها معتقد بود که جمله «جامعه ما اسلامی است» معادل جمله «جامعه آمریکا مسیحی است» می باشد. سؤال او این بود که چرا در جامعه مسیحی آمریکا دامنه آزادی انتخاب فرهنگی می تواند گشوده باشد و در جامعه اسلامی ایران نمی تواند چنین نیست. بنابراین او تأکید می کرد که از «مسیحی بودن» یک جامعه به معنای تحت تأثیر تاریخی فرهنگ مسیحیت بودن نمی توان به «مسیحی بودن» به معنای تعصب نسبت به اوامر و نواهی آن راه برد. او همچنین در برابر ادعای عبدالکریم سروش مبنی بر مخالفت حکومت با دموکراسی لیبرال نیز نوشت که حکومت به هیچ تغییری نه حداقلی و نه حداکثری رضایت نمی دهد و جنبش اصلاح طلبی هم هرچه کمتر خواست بیشتر تحقیر شد و پس از این نتیجه گرفت که «در این صورت اگر قرار است دموکراسی خواهی برای ایرانیان صرفا یک آرزوی دست نیافتنی باشد آیا بهتر نیست اجازه دهیم آنان آرزوی حداکثری خود را ابراز کنند؟»

مردیها تردید داشت آن طور که سروش گفته بود دموکراسی فرهنگی، دموکراسی ماکسی مال و دموکراسی پولتیک دموکراسی مینی مال باشد؛ چرا که از نظر او اگر یک حکومت مطلقه در مقام انتخاب میان این دو قرار بگیرد آزادی فرهنگی را بر آزادی سیاسی ترجیح می دهد. همچنین مردیها معتقد بود که اگر نگاهی هم به خاستگاه اصلاحی مردم بیندازیم اولویت انتخابی آنها دموکراسی و آزادی فرهنگی است نه آزادی سیاسی؛ «نقطه تلاقی بسیاری از مردم با حکومت نصب و نقد و عزل حاکم نیست بلکه اختیار انتخاب لباس، غذا، تفریح، هنر و ورزش است». نقد مردیها بر سروش نکته دیگری هم داشت و آن نگاه روشن فکری دینی به پدیده ای همچون هموسکسوئالیته و جایگاه آن در اندیشه لیبرال بود؛ «چرا باید در دام حریف افتاد… نماد فرهنگ لیبرالی بیش از آنکه هموسکسوئالیته باشد در مخالفت با آن است … زمانی استاد به درستی گفته بود که غرب فقط شب های جوانان نیست، بر این باید افزود که حتی شب های جوانا غرب هم تنها در بخش بسیار قلیلی این گونه است که تبلیغ شده است. از نظر سروش دموکراسی لیبرال، ترویج و یا تجویز پورنوگرافی و هموسکسوئالیته و مناظره در باب اینها و تصویب آن، به شرط تأیید اکثریت و عدم تنافی با حقوق اقلیت را مطرح می کند». بدین ترتیب، او نتیجه گرفت که دموکراسی لیبرال نه تنها دموکراسی حداکثری نیست بلکه که «دغدغه شدیدتر مردم و وسوسه خفیف تر حکومت» است.

مجید محمدی نام مقاله خود را «دموکراسی حداقلی یا ولایت روشن فکران دینی» گذاشت و مطابق معمول با زبانی آمیخته به طعنه دلایل و علل اخذ چنین رویکردی توسط عبدالکریم سروش را از دیدگاه خود یک به یک برشمرد. دموکراسی مینی مالیستی سروش برای مجید محمدی مفهومی جز دموکراسی هدایت شده را در بر نداشت. به نظر او دموکراسی دینی یا هدایت شده با بسیاری از دیگر اظهارات همین گروه که دموکراسی را یک روش برای اداره هر نوع جامعه یا هر دین و مذهبی می دانند و دولت را اخیرا در مجادلات مذهبی بی طرف می خواهند، تناقض دارد. و با توجه به اینکه دموکراسی در جوامع دیگر، دموکراسی مسیحی یا یهودی و بودایی نیست، عبدالکریم سروش باید نشان بدهد جامعه ایران دارای چه ویژگی خاص است که دینی بودن دموکراسی را در آن ناگزیر می کند. او همچنین دلیل دیگر سخن گفتن سروش از دموکراسی مینی مالیستی را مبتنی بر خوشایندی و سلیقه طبقاتی و شخصی روشن فکران دینی خواند و گفت که روشن فکران دینی به مانند دیگر مفسرین دینی با پدیده هایی همچون بی حجابی و بدحجابی و مانند آن مسئله داشته و خواهند داشت و اگر از دموکراسی مینی مالیستی سخن می گویند از آن روست که آنها نیز به چنین آزادی هایی در عمل اعتقاد ندارند.

سروش در مقام یک روشن فکر دینی هم لیبرال هست و هم نیست. در مقام اندیشه (معرفت اندیشی) لیبرال است و در مقام عمل (مصلحت اندیشی) نه. در مقام تجربت اندیشی نیز از آن روی که رفاه برآمده از نظام های لیبرال امکان آسودگی خاطر و دین داری تجربت اندیش را فراهم می کند، طرفدار لیبرالیسم است و از آنجا که لیبرالیسم انگیزه ها و انگیخته ها را غیردینی می کند و امر قدسی را برنمی تابد، منتقد لیبرالیسم است. سروش نه برای آنهایی که به دنبال لیبرالیسم هستند نسخه ای برای پیچیدن دارد و نه برای آنهایی که دست رد و نفی بر سینه لیبرالیسم می زنند.

اشاره

۱. این نکته آقای سروش که جامعه ما در حال حاضر پذیرای دموکراسی حداکثری؛ یعنی لیبرال دموکراسی نیست، درست است. اما این سخن، نکته نادرستی را در دل خود دارد و آن این است که دموکراسی حداکثری، چیزی مطلوب است اما به دلیل عدم آمادگی جامعه «فعلاً باید آن را به نفع دموکراسی مینی مال [حداقلی [کنار گذاشت». این ادعای اصلی آقای سروش در آن سخنرانی بود، ایشان در گفت وگوهای دیگر نیز همین موضوع را بیان کرده اند. به عبارت دیگر مشکلی که ایشان در پیگیری لیبرال دموکراسی می بیند، مشکلی اساسی و نظری نیست، بلکه مشکلی عملی است. آن هم مشکلی که از خود لیبرال دموکراسی ناشی نشده است بلکه از تلقی مردم و جامعه ایران از آن ناشی شده است و باید به دلیل مصلحت های عملی فعلاً به صورت موقت آن را کنار گذاشت و در پی زمینه سازی ورود آن به ایرا