خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مثل های زیبای قرآن (۴۳)

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل مثل های زیبای قرآن (۴۳) – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل مثل های زیبای قرآن (۴۳) شامل 18 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل مثل های زیبای قرآن (۴۳):

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل مثل های زیبای قرآن (۴۳) به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مثل های زیبای قرآن (۴۳) به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مثل های زیبای قرآن (۴۳) با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل مثل های زیبای قرآن (۴۳) با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مثل های زیبای قرآن (۴۳) با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل مثل های زیبای قرآن (۴۳) را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مثل های زیبای قرآن (۴۳) :

مثل چهل و سوم

قدرت خدا بر زنده کردن مردگان

خالقی که نخستین بار، زندگان را آفرید و به آنها حیات بخشید، برای زنده کردن دوباره آنها نیز توانایی دارد

.

«

اولم یر الانسان انا خلقناه من نطفه فاذا هو خصیم مبین

» .

«

آیا انسان نمی بیند که ما او را از نطفه (بی ارزش) آفریدیم، ناگهان او با ما به مخاصمه آشکار برخاست

» .

«

و ضرب لنا مثلا و نسی خلقه قال من یحیی العظام و هی رمیم

» .

«

برای ما مثلی زد و آفرینش خود را فراموش کرد . گفت کیست که این استخوان ها را در حالی که پوسیده است، زنده کند

» .

«

قل یحییها الذی انشاها اول مره و هو بکل خلق علیم

» ^(۱) .

«

بگو، آن کسی که آن را نخستین بار آفرید، بار دیگر آن را (پس از مردن) زنده می کند، او به (اسرار) هر مخلوقی داناست

» .

بازگشت به زندگی پس از مرگ

اعتقاد به معاد و بازگشت انسان به حیات مجدد، از اصول استوار همه شرایع آسمانی است . و هر نوع دعوت به خدا بدون این

اعتقاد، مسلکی بیش نخواهد بود و نام دین بر آن نمی توان گذاشت . چیزی که به بسیاری از باورها و رفتارها، روح و روان می بخشد،

اعتقاد به روز جزا است که تامین کننده هدف از زندگی دنیوی است

.

عرب مشرک، از اعتقاد به معاد، بسیار خائف و ترسناک بود و به عللی نمی خواست این باور را بپذیرد و یکی از آن علل این بود که

اعتقاد به معاد و روز جزا و حساب، زندگی خودکامگان را محدود می کند و از آزادی آنان در عمل می کاهد، درحالی که زندگانی

سران شرک بر شالوده آزادی به معنی شکستن هر نوع قید و بند، استوار بود

.

پایه انکار آنان، ناسازگاری اعتقاد به معاد با خواسته های نفسانی آنان بود، هرچند آنان به این انگیزه، تصریح نمی کردند ولی اگر در

اختیار فرد روان کاوی قرار می گرفتند او می توانست پایه انکار آنان را به نحوی که بیان کردیم روشن سازد

.

آنان برای سرپوش نهادن بر این انگیزه حیوانی، گاهی قیافه «حق طلبی » به خود می گرفتند و به توصیف معاد پرداخته و آن را

محال، قلمداد می کردند و می گفتند: «من یحیی العظام و هی رمیم » ، چه کسی می تواند این استخوان های پوسیده را از هم جدا و

بار دیگر زنده کند؟

!

قرآن این جمله را «ضرب المثل » تلقی می کند ومی فرماید: «و ضرب لنا مثلا و نسی خلقه قال من من یحیی العظام و هی رمیم

»

اکنون باید دید، مقصود از «ضرب المثل » ، در این آیه چیست . به طور مسلم، مراد از «ضرب المثل » ، اصطلاحی نیست که در تبیین

جریانی، از یک مثل رایج در میان مردم، بهره می گیرند . مثلا به دانش آموز تنبل که موقع تحصیل دنبال بازی رفته و به هنگام

امتحان، رفوزه گشته، در عرف عرب می گویند: فی الصیف ضیعت اللبن » یعنی «شیر را در تابستان ضایع کردی » . بلکه مقصود از این

جمله در این آیه و نظایر آن، صرف توصیف است، بنابراین چه بگوییم «ضرب لنا» و چه بگوییم «وصف » هردو به یک معنا است

.

این توصیف جز این نیست که او معاد را محال شمرد درحالی که به استخوانهای پوسیده اشاره می کرد و می گفت: «من یحیی

العظام و هی رمیم »: «چه کسی آنها را زنده می کند در حالی که پوسیده اند

» .

قرآن در موردی یادآور می شود که ستمگران، پیامبر را با صفت «مسحورا» توصیف کرده و می گفتند: «… ان تتبعون الا رجلا

مسحورا

(۲)

» .