خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بر کرانه جبل الطارق (خاطرات سفر آیه اللّه سبحانی به کشور مغرب)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل بر کرانه جبل الطارق (خاطرات سفر آیه اللّه سبحانی به کشور مغرب) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل بر کرانه جبل الطارق (خاطرات سفر آیه اللّه سبحانی به کشور مغرب) شامل 44 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل بر کرانه جبل الطارق (خاطرات سفر آیه اللّه سبحانی به کشور مغرب) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بر کرانه جبل الطارق (خاطرات سفر آیه اللّه سبحانی به کشور مغرب) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بر کرانه جبل الطارق (خاطرات سفر آیه اللّه سبحانی به کشور مغرب) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بر کرانه جبل الطارق (خاطرات سفر آیه اللّه سبحانی به کشور مغرب) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بر کرانه جبل الطارق (خاطرات سفر آیه اللّه سبحانی به کشور مغرب) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بر کرانه جبل الطارق (خاطرات سفر آیه اللّه سبحانی به کشور مغرب) :

در شماره های پیشین در ادامه خاطرات سفر حضرت

آیه اللّه جعفر سبحانی به کشور مغرب(مراکش)، در سال

1382

شمسی، گزارش هایی

درباره دیدار با شخصیت های

علمی و سیاسی، با قلم خود معظم له تقدیم خوانندگان گرامی

شد، و اینک قسمت دیگری از این خاطرات تقدیم می شود

:

آقای دکتر فاروق حماده، استاد حدیث و نویسنده معروف مغربی است که

اینجانب، حدود بیست و پنج سال پیش، او را در لندن دیدم. مرحوم «دکتر کلیم

صدیقی»، کنفرانسی در لندن، درباره ناسیونالیسم از نظر اسلام ترتیب داده بود، که ما را

از ایران و ایشان را از مغرب و جمع کثیری را از مصر و غیره دعوت کرده بود. در این

کنفرانس با ایشان آشنا شدم

.

من در ضمن سخنانم، حدیثی درباره سلمان خواندم که او هر نوع انتساب خود را

به وطن (زادگاه)، سلب می کند و پیوسته می گوید: «من فرزند محمد و یا اسلامم». او به

من اعتراض کرد که چنین حدیثی در صحاح و سنن نیست و من از همان نقطه ای که

سخنرانی می کردم، پاسخ دادم که حدیث نبوی، منحصر به آنچه در صحاح و سنن آمده

نیست؛ بلکه علمای شیعه در جمع حدیث تلاش هایی کرده اند و روایاتی را جمع آوری

کرده اند که در صحاح و سنن نیست و این یکی از آن روایات است. این سبب آشنایی شد

و بعدا روابط ما از طریق نامه و فرستادن کتاب، برقرار بود؛ حتی به پیشنهاد اینجانب، از

ایشان برای کنگره هزاره شیخ مفید دعوت به عمل آمد و چند صباحی در قم با هم

دیداری داشتیم و او از مؤسسه امام صادق علیه السلام

دیدن کرد و کتابخانه مؤسسه که حاوی

کتب اهل سنت است، برای او اعجاب انگیز بود

.

اخیرا او کتابی درباره خطبه پیامبر صلی الله علیه و آله

در حجّه الوداع به نام «الوصیّه النبویّه للأمّه

الإسلامیّه» نوشته و مصادر آن را جمع کرده بود. من یادآور شدم که این حدیث در

مصادر شیعه نیز به نحو اکمل وارد شده و کتاب «تحف العقول» را به او دادم که این

حدیث در آنجا به نحو احسن نقل شده است

.

یک بار هم ایشان برای کنفرانس وحدت در تهران، دعوت شد و دیداری نیز با ما

داشت. در هر حال اینجانب از طریق نامه نگاری، پیوند دوستی را حفظ و احیانا

درخواست کتاب و گاهی کتاب، ارسال می کردم

.

من در نخستین سخنرانی خود در رباط، پیرامون «ابن رشد» در پیشگفتار، از

وجود دوست خودم در مغرب؛ یعنی آقای «دکتر حماده» که نمی دانستم در جلسه

حاضر است یا نه نام بردم، ناگهان دیدم فردی با انگشت به سینه خود اشاره می کند و

حضور خود را اعلام می دارد. در این مدت که در مغرب بودم، مشمول الطاف و

محبت های او بوده و روزی برای صرف ناهار، ما را به منزل خویش که در سی کیلومتری

رباط است، دعوت کرد. من شرط کردم که در غذای من فلفل نباشد؛ زیرا غذاهای

مغرب، مملوّ از فلفل و دیگر ادویه ها می باشد و هوای آنجا که در ساحل اقیانوس اطلس

می باشد چنین غذاهایی را می طلبد

.

پس از ادای نماز ظهر و عصر، همراه جناب آقای مسجدجامعی (سفیر جمهوری

اسلامی ایران) رهسپار منزل ایشان شدیم. خانه ایشان در نقطه خوش آب و هوا و مشجّر

و زیبایی قرار دارد. دقّ الباب کردیم، خود، درِ منزل را گشود و با رویی گشاده از ما

استقابل کرد و من نیز این بیت را خواندم

:

به مهمان سرای منزل هدایت شدیم و دیدم گروهی از علما و اساتید که همگی در

فکر و اندیشه با ایشان همسو بودند، به ضیافت دعوت شده اند. پس از یک رشته مراسم،

انواع غذاها که برای من کاملاً تازگی داشت، آوردند؛ ولی گفته بودم که در غذای من فلفل

نباشد و لذا برای من غذای خاصی آوردند که در محتوا یکسان، ولی فلفل نداشت

.

در کنار من استادی نشسته بود که در تلویزیون مغرب، درس تفسیر می گفت و

برخی از روزها نیز خود من، درس او را شنیده بودم. بسیار استادی مؤدب و وزین و

هوشیار بود. استاد به من معرفی شد. من از او پرسیدم: الآن چه سوره ای را تفسیر

می کنید؟ گفت: سوره بقره را و افزود: خدا کمک کرد آیات مربوط به یهود را تفسیر کردم

و مزاحمتی پیش نیامد و این فضل الهی بود! این سخن حاکی از آن است که حکومت، با

غرب هماهنگی دارد و رسانه ها نمی توانند بر ضدّ غرب و همیاران آنها سخن بگویند

.

از او پرسیدم: از میان تفاسیر، به چه تفاسیری مراجعه می کنید؟ او از چند تفسیر

نام برد که یکی از آنها «المنار» بود. گفتم: اتفاقا تفسیر المنار، در عین ارزشمندی و

اشتمال بر مباحث اجتماعی، یک تفسیر تحریفی است و می کوشد آیات مربوط به اعجاز

و ماوراءطبیعت را به گونه ای، بر امور طبیعی و قوانین مادی تطبیق کند تا آن حالت

شگفتی و به تعبیر صحیح تر «اعجازی» را از بین ببرد

.

شیخ محمد عبده (م ۱۳۲۳ ه.ش) و شاگردش سید محمد رشید رضا (م ۱۳۵۴

ه.ش) در زمانی زندگی می کردند که اندیشه های غربی وارد مصر شده و علوم طبیعی و

انکار مسایل ماورای طبیعی، فکر رایج روز بود. این دو بزرگوار تصور کردند که اگر

معجزات انبیا را به گونه ای تفسیر کنند که با قوانین طبیعی تطبیق کند، دهان معترضین را

خواهند بست؛ ولی عمل آنان بر معارف قرآن لطمه وارد کرد؛ زیرا قرآن بر اساس تقسیم

جهان به «غیب» و «شهادت»، «ماوراء طبیعت» و «طبیعت»، ما را به مسایل فوق طبیعی

رهبری نموده و هرگز نباید در انتظار آن باشیم که هر حادثه ای مطابق قوانین مادّی باشد

.

اینک من برخی از موارد را یادآور می شوم که چگونه ایشان می کوشد امور

اعجازی و غیبی را، بر اصول مادّی تطبیق کند

:

۱.

قرآن درباره گروهی از بنی اسرائیل که درخواست دیدن خدا را کرده بودند،

چنین می فرماید

:

«

و إذْ قُلتُم یا موسی لَنْ نُؤمِنَ لَکَ حتّی نَرَیَ اللّه َ جَهْرَهً فَأَخَذَتْکُمُ الصّاعِقَهُ و أنتُم

تَنْظُرون * ثمّ بَعَثْناکُم مِن بَعدِ مَوْتِکُم لعلّکم تَشْکُرون

(۱)

».

«

به یاد آورید هنگامی که به موسی گفتید: ما هرگز به تو ایمان نخواهیم آورد، مگراینکه

خدا را آشکارا ببینیم، پس صاعقه شما را گرفت، در حالی که تماشا می کردید، سپس شما را

پس از مرگتان برانگیختیم، شاید سپاسگزار باشید

».

جمله «ثمّ بعثناکم من بعد موتکم» حاکی از حیات پس از مرگ حقیقی آنهاست؛

ولی چون حیات پس از مرگ دور از افکار عمومی آن روز بود، صاحب «المنار»، آیه را به

نوعی دیگر تفسیر می کند که موضوع، کاملاً رنگ عادی به خود بگیرد و آن اینکه،

مقصود از زنده شدن آنها این است که نسل آنها را زیاد کرد، نه اینکه مردگان را زنده

نمود

(۲)

.

تو گویی افزایش نسل، نوعی احیای گذشتگان است

.

۲.

درباره یهودیانی که از درِ حیله وارد شده و به صید ماهیان در روز شنبه

پرداختند می فرماید

:

«…

فَقُلْنا لَهُمْ کُونُوا قِرَدهً خاسِئِینَ

(۳)

»: «

به آنها گفتیم به صورت بوزینه های طرد شده

درآیید

».

صریح آیه این است که به اراده خداوند، آنها لباس انسانیّت را از تن برکنده و به

صورت میمون درآمدند؛ ولی چون این نوع تفسیر با روش مادّی تطبیق نمی کند، او آیه را

به گونه ای دیگر تفسیر می کند و می گوید: «فکانوا حسب سنه اللّه فی طبع الانسان و

أخلاقهم کالقرده المستذلّه المطروده من حضره الناس». یعنی چهره انسانیّت آنها

محفوظ ماند، ولی نوعی دگرگونی در طبع آنها پدید آمد و آن طبع میمونی بود

.

شکی نیست که این نوع تفسیر، یک نوع تفسیر مادّی و تأویلی است که

پیامبر صلی الله علیه و آله ، ما را از آن باز داشته است

.

۳.

خدا درباره بنی اسرائیل که از طاعون و یا جهاد فرار می کردند، چنین

می فرماید

:

«

ألَمْ تَرَ الی الّذینَ خَرَجوا مِنْ دیارِهِم أُلُوفٌ حَذَرَالمَوْتِ فَقالَ لهُمُ اللّه ُ مُوتُوا ثمّ

أَحْیاهُمْ إنّ اللّه َ لَذو فَضْلٍ عَلَی النّاسِ و لکنّ اکثَرَ النّاسِ لا یَشْکُرون

(۴)

».

«

آیا ندیدی جمعیتی را که از ترس مرگ از خانه های خود فرار می کردند، در حالی که