خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خلافت حضرت امام حسن(ع)

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل خلافت حضرت امام حسن(ع) – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل خلافت حضرت امام حسن(ع) شامل 78 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل خلافت حضرت امام حسن(ع):

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل خلافت حضرت امام حسن(ع) به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل خلافت حضرت امام حسن(ع) به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل خلافت حضرت امام حسن(ع) با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل خلافت حضرت امام حسن(ع) با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل خلافت حضرت امام حسن(ع) با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل خلافت حضرت امام حسن(ع) را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خلافت حضرت امام حسن(ع) :

NOWRAP

شامگاه بیست و یکم رمضان سال چهلم از هجرت،حضرت علی علیه السلام،شهید شد.بامداد آنروز،مردم در مسجد جامع شهر،گرد آمدند،حضرت امام حسن (ع) که در آنوقت ۳۷ سال داشتند بر منبر فراز آمدند و فرمودند:

دیشب،مرد یگانه ای از جهان رخت بست که در میان گذشتگان و هم در بین آیندگان،به دانش و کردار،یکتا بود.همراه پیامبر،جنگها کرد و در نگاهبانی اسلام و پیامبر،مجاهدانه کوشید،و پیامبر در جنگها،او را به سپاهسالاری می فرستاد و او هماره پیروز باز می گشت…

از زرد و سفید-اشاره به زر و سیم-دنیا،بیش از ۷۰۰ درهم نگذاشت،آنهم سهمیه ی او و بر آن بود که با آن خدمتگاری برای خانواده ی خود فراهم آورد.

بدین هنگام،امام به سختی گریست و مردم نیز گریستند…

آنگاه بدانجهت که امامت از مسیر راستین خود،انحراف نیابد،جمله یی چند،از خویش گفت:

من پسر پیامبرم که مژده آور و بیم رسان بود و مردم را به سوی خدا می خواند.من شعله یی از آن چراغ فروزان پیامبری و از خاندانی هستم که خداوند،پلیدی و آلودگی را از آنان دور گردانیده است و هم از آنانم که در قرآن مجید،محبت ایشان به وجوب آمده است:

قل لا اسئلکم علیه اجرا الا الموده فی القربی ^(۲۳)…

«بگوی ای پیامبر،من از شمایان بر رسالتم،پاداشی،جز مهرورزی با خویشانم،نمی خواهم…»

آنگاه،امام نشست و عبد الله بن عباس برخاست و گفت:

مردم!،این-اشاره به امام حسن (ع) -فرزند پیامبر شما و جانشین علی (ع) و امام شماست،با او بیعت کنید!مردم،گروها گروه،بدو روی آوردند و بیعت کردند ^(۲۴).

چون معاویه،از آنچه گذشت آگاه شد،جاسوسانی به کوفه فرستاد و به بصره،تا هر چه می گذرد،گزارش دهند و در حکومت امام.از درون،دست به خرابکاری بزنند.

امام،فرمان داد آنانرا گرفتند و گشتند و نامه یی نیز به معاویه فرستاد که:جاسوس می فرستی؟ گویا جنگ را دوست می داری؟جنگ بسیار نزدیک است،منتظر باش!انشاء الله ^(۲۵).

از نامه هایی که امام به معاویه نوشت و ابن ابی الحدید آنرا نقل می کند،اینست:

«…جای شگفتی است که قریش پس از مرگ پیامبر،در جانشینی او به ستیزه برخاستند و خود را بر دیگران از عرب،بدین سبب که از قبیله ی پیامبرند،برتر دانستند.

عرب نیز تن در دادند،اما قریش خود در میانه ی خویش،زیر بار برتری ما نرفت ما را که از آنان به پیامبر نزدیکتر و خواستار حق خویش بودیم،کنار زدند و بر ما ستم کردند.ما از ستیزه کناره جستیم تا دشمنان و دورویان،از این راه،به تخریب اسلام برنخیزند.

امروز نیز از تو در شگفتیم که داوطلب امری هستی که به هیچ رو،سزاوار آن نیستی،نه در دین برتری داری و نه اثر خوبی از خویش باز گذارده ای،تو فرزند همان گروهی که باپیامبر جنگیدند و هم فرزند دشمنترین مردم قریش نسبت به پیامبر و اما بدان که پاداش کردارهای تو با خداوند است و خواهی دید که سرانجام،پیروزی از آن چه کسی است.

سوگند به خدا،چیزی نخواهد گذشت که عمرت پایان می یابد و به دیدار خدا می شتابی و او تو را به کیفر کردارهایی که از پیش فرستادی،می رساند و خدا به بندگانش ستم نمی کند،علی (ع) رفت،مسلمانان با من بیعت کردند،از خدا خواستارم که در دنیا چیزی مرا ندهد که از آن کمبودی در امر دنیای دیگرم،به هم رسد:

آنچه مرا بر آن داشت تا این نامه را به تو،بنویسم،این است که بین خود و خداوند.عذری داشته باشم،اگر تو نیز،چون دیگر مسلمانان،این امر را بپذیری به مصلحت اسلام است و تو خود نیز بهره یی بیشتر خواهی داشت،باطل را دنبال مکن،تو نیز چون دیگران با من،بیعت کن!

تو خود می دانی من سزاوارترم،از خدا بترس و ستمکار مباش و خون مسلمانان را محترم شمار و اگر حاضر نباشی،من همراه مسلمانان،به سوی تو خواهم شتافت و ترا به محاکمه خواهم کشانید تا خداوند که بهترین داورانست،بین ما حاکم گردد….»

معاویه در پاسخ نوشت:

«…حال من و تو،همانند حال پیشین شما خاندان با ابو بکر است،یعنی به همانگونه که ابو بکر، به بهانه ی تجربه ی بیشتر،مقام خلافت را از علی (ع) گرفت،من نیز، خود را از تو سزاوارتر می بینم،و اگر می دانستم که تو بهتر از من به امور مردم می رسی و با دشمن رویارویی می کنی، بیعت می کردم اما می دانی که من از تو سابقه یی بیشتر دارم پس بهتر آنکه تو پیرو من باشی، من نیز قول می دهم که خلافت مسلمانان پس از من با تو باشد و هم هر چه بیت المال عراق است از آن تو و نیز خراج و درآمد،هر ناحیه از عراق را که بخواهی،در اختیار تو خواهم گذارد… و السلام » ^(۲۶)

معاویه به همان بهانه یی که قریش به وسیله ی آن از حضرت علی (ع) رو گرداندند،از بیعت با امام حسن (ع) سر باز زد،او در دل می دانست که امام از او سزاوارتر است اما ریاستخواهی،او را از پیروی واقعیت باز می داشت،چرا که او می دانست کمی سن در پیامبرانی چون حضرت عیسی و یحیی،مانع پیامبری نبوده است،در امام نیز که جانشین پیامبر است،همین گونه است.

معاویه،نه تنها از بیعت سر باز زد،بلکه در صدد از میان برداشتن امام بر آمد.برخی را به پنهانی فرمان داد تا آن گرامی را بکشند،از این رو،امام،در زیر پیراهن،زره می پوشید و بی زره به نماز نمی رفت،به همین جهت یکروز که یکی از این ماموران مخفی معاویه،به سوی امام تیر افکند،به آن گرامی صدمه یی وارد نیامد ^(۲۷).

همین معاویه،که کمی سن را در امام بهانه می آورد و ازبیعت با او تن می زد،به هنگام ولایتعهدی یزید،این بهانه را فراموش و فرزند جوان خود را،جانشین خویش کرد و از مردم برای او بیعت گرفت.

معاویه،به بهانه ی ایجاد وحدت اسلامی و پیشگیری از اختلاف و اغتشاش،به عمال خود نوشت که:با لشگر به سوی من آیید و آنان همان کردند که او گفت.

معاویه آنان را بسیج کرد و به جنگ با امام به عراق فرستاد.

امام نیز،به حجر بن عدی کندی،فرمان داد تا فرمانداران و هم مردم را برای جنگ آماده سازد.

منادی به آیین آن زمان،در کوچه های کوفه،فریاد«الصلاه »برداشت و مردم به مسجد ریختند. امام بر منبر فراز آمد و فرمود:

معاویه به جنگ سوی شما آمده است،شما نیز به اردوگاه نخیله بروید…!همه،ساکت ماندند.

عدی،فرزند حاتم طائی معروف،از جای برخاست که:من پسر حاتم هستم،سبحان الله،این سکوت مرگبار چیست که جانتان را فرا گرفته است؟

چرا به امام و پسر پیامبرتان پاسخ نمی دهید…از خشم خدا بیم کنید،مگر شما از ننگ،باک ندارید…؟

آنگاه،رو به امام کرد و گفت:گفتار شما را شنیدیم و با جان و دل به فرمانیم،و افزود که:

من،هم اکنون به اردوگاه می روم،هر که مایل است به من به پیوندد.

قیس بن سعد بن عباده و معقل بن قیس ریاحی و زیاد بن صعصعه ی تیمی نیز با سخنرانیهای شور انگیز،مردمان را به جنگ راغب ساختند و به تجهیز سپاه از مردم پرداختند و آنگاه همه به اردوگاه رفتند ^(۲۸).

انبوه جمعیت در اردوگاه،به جز شیعیان،از این چند دسته نیز فراهم آمده بود:

۱-خوارج،که تنها برای جنگ با معاویه آمده بودند نه به جانبداری از امام.

۲-آزمندانی که دنبال غنائم جنگی بودند.

۳-آنان که به پیروی از روسای قبیله ها،شرکت کرده بودند و انگیزه ی دینی نداشتند ^(۲۹).

امام (ع) ،گروهی از این سپاهیان را،به سپهسالاری حکم به شهر انبار فرستاد،اما حکم با معاویه ساخت،-همچنانکه سرپرست بعدی-امام خود به ساباط مدائن رفت و از آنجا ۱۲ هزار نفر را به عنوان پیشاهنگ جنگ به سالاری عبید الله بن عباس،به رزم با معاویه گسیل داشت و قیس بن سعد بن عباده ی انصاری را هم معاون کرد که اگر عبید الله از میان رفت،او سپهسالار گردد.

معاویه در صدد بر آمد که قیس را بفریبد و یک میلیون درهم نزد قیس فرستاد تا با او همدست شود یا دست کم ازامام دست بردارد،قیس پاسخ داد که:به نیرنگ،دین مرا نمی توانی از دستم بگیری. ^(۳۰) برو این دام بر مرغ دگر نه،که عنقا را بلند است آشیانه.

و اما سپهسالار اصلی لشکر،یعنی عبید الله بن عباس،تنها به وعده ی همان پول،فریفته شد و شبانه با گروهی از خاصان خویش،به سوی معاویه گریخت.بامداد آن روز،سپاه،بی سر پرست ماند،پس قیس با مردم نماز گزارد و سپهسالار شد و جریان را به امام گزارش داد ^(۳۱).

قیس دلیرانه می جنگید،معاویه چون راه فریب او را مسدود یافت جاسوسانی به میان لشگر امام فرستاد که به دروغ جریان صلح قیس با معاویه را بپراکنند و نیز گروه دیگری را در میان لشگر قیس که بگویند:

امام حسن با معاویه صلح کرده است ^(۳۲).

بدینترتیب،خوارج و آنانکه با صلح موافق نبودند،از این خدعه،فریفته شدند و ناگهان به حالت عصیانی به خیمه ی امام ریختند و به غارت پرداختند و حتی فرش زیر پای امام را ربودند و ضربه ای به ران آن حضرت وارد آوردند که از خونریزی شدید،امام به حالت وخیمی در افتادند. .. ^(۳۳)

یاران امام،آن گرامی را به مدائن،به سرای سعد بن مسعودثقفی-فرماندار مدائن،که از طرف حضرت علی (ع) منصوب شده بود-بردند.امام (ع) مدتی در خانه ی ثقفی به معالجه پرداخت. در این بین به او گفتند،برخی از روسای قبائل-که انگیزه ی دینی نداشتند و یا با امام به دشمنکامی می زیستند-به معاویه در پنهان نوشته اند که:اگر به عراق آیی،پیمان می بندیم که امام (ع) را به تو بسپاریم.

معاویه،نامه های اینان را،عینا نزد امام فرستاد و تقاضای صلح کرد با این پیمان که هر شرطی که امام بفرماید،پذیرا خواهد شد ^(۳۴).

امام،به شدت بیمار بود و هم،یارانش از هر سو پراکنده شده بودند و لشگریان و سربازان،از جهت ایده ئولوژی و اهداف،یگانگی نداشتند و هر یک سازی جدا می نواختند و در راهی دیگر، می تاختند…و باری،از هیچ سو و به هیچ رو،ادامه ی جنگ به سود شیعیان و حتی اسلام نبود، چرا که معاویه اگر به وسیله جنگ،رسما پیروز می شد،اساس اسلام را از هم می پاشید،و هم دودمان همه ی شیعیان-مسلمانان راستین-را از زمین بر می چید.

پس،ناگزیر،امام با شرایطی بسیار و سخت،به صلح تن در داد ^(۳۵).

برخی از مفاد این شرایط از این قرار است:

۱-خون شیعیان،محترم و محفوظ بماند و حقوقشان پایمال نگردد.

۲-به علی (ع) دشنام ندهند ^(۳۶).

۳-معاویه،از در آمد-دارابگرد-یک میلیون درهم،بین یتیمان جنگ جمل و صفین،تقسیم کند.

۴-امام (ع) ،معاویه را،«امیر المؤمنین »نمی خواند ^(۳۷).

۵-معاویه باید بر اساس کتاب خدا و سنت پیامبر (ص) عمل کند ^(۳۸).

۶-معاویه،پس از مرگ،خلافت را به دیگری وانگذارد ^(۳۹).

معاویه،این شرایط و شرایط دیگر را-که همه برای حفظ اسلام،به ویژه شیعیان لازم بود-پذیرفت،و جنگ پایان یافت.

تسامح نبود

برخی از مستشرقان که در مطالعات خویش،به ژرفای مطالب و همه ی جوانب نمی اندیشند، از مقدمه هایی سست،به نتایجی به نظر خود،محکم می رسند و دچار ذوق زدگی می شوند.

عده ایی از همین دسته،بر اساس همین مطالعات سطحی وبر اثر بی اطلاعی گمان برده اند که امام حسن-درود خدا بر او-در جنگ با معاویه،سستی کرده است و گرنه با پشتکار بیشتر، پیروز می شد!

اینان اگر با ژرف نگری،متون اصلی تاریخهای مسلم آندوره را مطالعه می کردند،و همه ی جوانب امر را در نظر می گرفتند،هرگز به نتیجه یی چنین یاوه نمی رسیدند،چرا که امام،به شهادت تاریخ،ایام سازندگی زندگی خویش را سرافرازانه در رکاب پدر،در جنگ جمل و صفین و غیر آن گذراند و هماره شجاعانه تا تیغرس دشمن،شمشیر زد و پیش رفت و پیروز بازگشت…

پس امام حسن (ع) از جنگ نمی هراسید،او خود مردم را به جنگ با معاویه ترغیب کرد…اما صلح او در آن شرایط ویژه،علاوه بر آنکه از جهت سیاست داخلی و حفظ خون شیعیان و مصالح داخلی اسلام لازم می نمود،از نظر سیاست خارجی اسلام نیز،یک دور اندیشی عمیق و حیرت آور بود،چرا که در همان ایام،امپراطوری روم شرقی که-پیشتر بارها ضربت های سنگینی از اسلام چشید-،در صدد تلافی و در کمین بود تا در فرصتی مساعد،انتقام بگیرد.

به هنگامی که سپاه امام و معاویه رویاروی هم،صف بستند،آنان هم مقدمات حمله یی ناگهانی را فراهم آوردند و اگر امام به جنگ ادامه می دادند،ممکن بود،ضربتی سخت به پیکر اسلام وارد آید،اما چون امام صلح کرد،نتوانستندکاری از پیش ببرند ^(۴۰).

تنازل نبود

شگفت انگیزتر از پندار دسته ی پیش،یاوه پنداری دسته ی دیگری از نویسندگانست که می گویند:امام (ع) ،معاویه را سزاوارتر از خویش یافت،پس به سود او،پا پس کشید و خلافت را به او وا گذارد و با او بیعت کرد.

در حالیکه می دانیم:امام-که در