خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تلاطم نظام هستی در شهادت امام حسین علیه السلام

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل تلاطم نظام هستی در شهادت امام حسین علیه السلام!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل تلاطم نظام هستی در شهادت امام حسین علیه السلام بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل تلاطم نظام هستی در شهادت امام حسین علیه السلام از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل تلاطم نظام هستی در شهادت امام حسین علیه السلام شامل 112 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل تلاطم نظام هستی در شهادت امام حسین علیه السلام استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل تلاطم نظام هستی در شهادت امام حسین علیه السلام با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل تلاطم نظام هستی در شهادت امام حسین علیه السلام قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل تلاطم نظام هستی در شهادت امام حسین علیه السلام حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل تلاطم نظام هستی در شهادت امام حسین علیه السلام به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تلاطم نظام هستی در شهادت امام حسین علیه السلام :

پیش درآمد

حادثه عاشورا را با توجه به ماهیت و اهداف و پیامدهایش، می توان عظیم ترین واقعه در نظام هستی برآورد کرد، این بدان روست که قهرمان و شخصیت حادثه، شخصیتی همچون حسین بن علی علیه السلام ؛ برترین هدف آن، حفظ اصالت برترین ادیان، و مهم ترین پیامد آن بقای اسلام است. چنین حادثه ای با این ویژگی ها از عصر آدم علیه السلام تا بعثت حضرت خاتم صلی الله علیه و آله سابقه نداشته است؛ اسلام که با بعثت نبی گرامی اسلام صلی الله علیه و آله در عرصه هستی رخ نمود، در بقایش ریزه خوار خوان قیام حسینی است.

برای بررسی ابعاد عظمت این قیام، مسیرهای متفاوتی را می توان پیمود. اما آنچه اکنون در صدد آنیم، نگاهی است به گزارش های مربوط به گریه نظام هستی بر شهادت اباعبدالله الحسین علیه السلام ، به ویژه گریه آسمان. این گزارش ها، گوشه ای از گزارش هایی هستند که بر مجموعه ای از تحوّلات و رخدادهای عجیب پس از شهادت امام حسین علیه السلام دلالت دارند.

این روایات را هم در منابع روایی و تاریخی شیعه و هم اهل سنّت می توان یافت. تعدادی از این خوارق عادات و امور شگفت توسط برخی از امامان شیعه علیهم السلام ، همچون امیرالمؤمنین علیه السلام ، امام حسن مجتبی علیه السلام ، امام سجّاد علیه السلام ، امام باقر علیه السلام ، امام صادق علیه السلام ، امام رضا علیه السلام ، امام جواد علیه السلام و امام عصر علیه السلام نقل شده، و تعدادی نیز از سوی برخی از اصحاب آنان همچون ابوذر، میثم تمّار، ابن عباس و ام سلمه گزارش شده اند.

در روایات اهل سنّت نیز تعداد زیادی روایت به چشم می خورند که به رجال ناقل حدیث منتهی می شوند و بعضی از این روایات نیز منقول از سوی برخی بزرگان و ائمّه اهل سنّت هستند. روایاتی نیز به صورت مرسل نقل شده و برخی از مؤلّفان اهل سنّت نیز بدون اشاره به سند، به نفس حوادث اشاره کرده اند. جالب آن که گاه بعضی از خوارق عادات، منقول از برخی سران حکومتی یا وابستگان و مأموران آن هاست.

یکی از مسائل مهم در این مبحث، بررسی انگیزه راویان و مؤلّفان اهل سنّت در پرداختن تفصیلی به خوارق عادات مترتّب بر شهادت امام حسین علیه السلام است. به راستی، چه محملی برای این توجه خاص نسبت به این بعد از قیام امام حسین علیه السلام در منابع سنّی می توان یافت؟

برخی از محققان معاصر معتقدند: این که منابع سنّی در زمینه ماهیت و انگیزه و فلسفه قیام، توجه لازم را مبذول نداشته اند، اما به طور افراطی به ذکر حوادث خارق عادات در این حادثه پرداخته اند، نشانگر نوعی حرکت مرموزانه و پنهان برای ایجاد غفلت نسبت به اصل قیام و اهداف آن، و توجه دادن اذهان به امور و قصه های عجیبی است که بعضا ریشه در اخلاق و عادات عصر جاهلی دارند. که بر فقدان افراد مهم قبیله، حوادث عجیب را مترتّب می کرده اند. در این تحلیل، این گونه خوارق عادات به هیچ روی، با عقل و استدلال و سند قابل اثبات نیستند و منابع شیعی بدان ها نپرداخته اند، و نقل این ها برای مشغول کردن اعراب و عوام النّاس به این مسائل، به جای آگاه ساختن و پرداختن به فلسفه عاشورا و تبیین نهضت امام حسین علیه السلام و انگیزه این قیام الهی، بوده است. و این همان چیزی بود که حکّام اموی و عبّاسی و مورّخان وابسته به آنان به طور مرموزانه ای دنبال می کردند. این احتمال آن گاه بیش تر تقویت می شود که به این نکته توجه کنیم که این دسته از مورّخان و راویان چندان هم قایل به مقام و قداست ویژه و فوق العاده برای امام حسین علیه السلام نبوده اند!^(۱)

این که تحلیل یادشده تا چه حد با مستندات تاریخی قابل انطباق است و این که آیا محمل دیگری برای توجه خاص منابع سنّی به خوارق عادات مترتب بر شهادت امام حسین علیه السلام می توان یافت یا خیر؛ نکته ای است که در خلال مباحث بدان پرداخته خواهد شد.

از سوی دیگر آن سان که گذشت روایات شیعه نیز، اعم از روایات رسیده از امامان شیعه علیهم السلام و یا روایات منقول از برخی از اصحاب برجسته آنان، حوادث عجیب و خوارق عادات رخ داده پس از شهادت امام حسین علیه السلام را نقل کرده اند و طبیعی است که این روایات محک خوبی برای سنجش و بررسی میزان درستی و اتقان روایات سنّی است. در بررسی هر دو دسته روایات شیعی و سنّی، می بایست هم جنبه سندی و هم جنبه دلالی را مورد مداقّه قرار داد.

نکته دیگر آن که با توجه به خارق عادت بودن این حوادث (در صورت قبول)، طبعا باید توجیه معقولی نسبت به حادثه ارائه داد. مراد از «توجیه معقول»، نظام مند کردن معجزات و تطبیق آن ها با اصل علیّت و اصل سنخیّت و نیز قوانین قطعی حاکم بر نظام طبیعی است.

و در نهایت باید نگاهی به این سؤال افکند که راز این رخدادهای عجیب پس از شهادت امام حسین علیه السلام چه بوده است؟ و آیا در حوادث دیگر نیز مثل و مانندی دارد؟

مجموع روایات شیعی و سنی را درباره رخدادهای عجیب پس از شهادت امام حسین علیه السلام می توان در چهارده عنوان دسته بندی کرد:

۱. گریه اجزای تکوینی نظام هستی؛

۲. امور خارق عادات در نظام هستی؛

۳. پیدایش خون در نقاط گوناگون؛

۴. گریه و نوحه جن و مَلَک و حیوانات؛

۵. ندای هاتفی از غیب؛

۶. حرکت و تموّج قبر پیامبراکرم صلی الله علیه و آله ؛

۷. ظهور کفّ خونین و قلم آهنین و نوشتن اشعاری در رثای امام حسین علیه السلام ؛

۸. رخدادهای عجیب مربوط به رأس الحسین علیه السلام و اجساد شهدا؛

۹. رخدادهای عجیب مربوط به تربت و قبر امام حسین علیه السلام ؛

۱۰. رخدادهای عجیب مربوط به برخی حیوانات؛

۱۱. تبدّل ماهیت اشیای به غارت رفته از حرم امام حسین علیه السلام ؛

۱۲. مجازات های عجیب دنیوی برای قاتلان یا شاهدان قتل حسین علیه السلام ؛

۱۳. محرومیت مخالفان شیعه از درک عید فطر أضحی؛

۱۴. لعن و نفرین بر قاتلان امام حسین علیه السلام توسط اجزای نظام هستی.

آنچه اکنون بدان پرداخته می شود تنها اولین عنوان یعنی گریه اجزای تکوینی نظام هستی است.

ابتدا نمونه هایی از روایات مربوط عرضه می گردند، سپس به نقد و بررسی هریک خواهیم پرداخت.

روایات امامان شیعه علیهم السلام

بیش ترین روایات در محورهای یادشده، مربوط به گریه اجزای نظام هستی پس از شهادت امام حسین علیه السلام است. در این روایات، گاه از گریه زمین و آسمان، و گاه از گریه آنچه در هستی است و یا گریه آنچه ما بین زمین و آسمان و آنچه در آن هاست، و یا گریه خورشید و ماه، و یا گریه بهشت و دوزخ سخن به میان آمده است.

بسیاری از روایات رسیده از معصومان علیهم السلام متضمّن گریه آسمان و زمین و دیگر اجزای هستی بر امام حسین علیه السلام است. در این روایات، معمولاً به آیه شریفه ۲۹ سوره مبارکه «دخان» اشاره شده که فرموده: «فما بَکَتْ علیهم السّماء و الارضُ و ما کانوا مُنظرین» که ناظر به هلاکت فرعون و قوم اوست و این که نه آسمان و نه زمین بر آنان نگریستند و آنان از مهلت یافتگان نبودند؛ این روایات پس از اشاره به آیه یادشده، تنها دو تن را در طول تاریخ مصداق کسانی معرفی کرده اند که آسمان و زمین بر آنان گریسته اند و آن دو تن عبارتند از: حضرت یحیی علیه السلام و امام حسین علیه السلام . اکنون برخی از روایات ذکر می شوند:

امیرالمؤمنین علیه السلام آن گاه که یکی از دشمنان خدا و رسول صلی الله علیه و آله در حال عبور بود، این آیه را تلاوت فرمود: «فما بَکَتْ علیهم السَّماءُ و الارضُ و ما کانوا مُنظرین»، و هنگامی که امام حسین علیه السلام در حال عبور بود، فرمود: «اما زمین و آسمان بر این (اشاره به حسین علیه السلام ) خواهند گریست، و زمین و آسمان جز بر یحیی بن زکریا و حسین بن علی علیهماالسلام نگریسته است و نخواهد گریست.»^(۲)

روایت دیگر، بنا به نقل ابن قولویه از ابراهیم نخعی، چنین است: «روزی امیرالمؤمنین علیه السلام وارد مسجد شده و اصحابش نیز گرد حضرت نشستند. در این هنگام، امام حسین علیه السلام وارد شده و در برابر امیرالمؤمنین علیه السلام ایستاد. امیرالمؤمنین علیه السلام در حالی که دست مبارک خویش را بر سر امام حسین علیه السلام نهاده بود، فرمود: «فرزندم، خداوند اقوامی را در قرآن کریم مورد سرزنش قرار داده و فرموده است: “فما بکَتْ علیهم السَّماءُ و الارضُ و ما کانوا منظرین”؛ قسم به خدا، که تو را خواهند کشت، سپس آسمان و زمین بر تو خواهند گریست.»^(۳)

امام سجّاد علیه السلام پس از بازگشت از کربلا و ورود به مدینه، ضمن خطبه ای چنین فرمود: «ای مردم، پس از این مصیبت بی مانند، کدام یک از مردانتان تواند شاد بود؟ یا کدامین قلب به خاطر آن محزون نتواند بود؟ یا کدامین چشم تواند که اشکش را حبس کند؟ و یا نسبت به بارش سیل آسای اشک بخل ورزد؟ همانا آسمان های هفتگانه بر قتل او گریستند، و دریاها با امواجشان و آسمان ها با ارکانشان و زمین با پهنه وسیعش، و درختان با شاخه هاشان، و ماهیان اعماق دریاها و ملائکه مقرّب و اهل آسمان ها همگی بر قتل او گریستند.»^(۴)

آن حضرت در روایتی دیگر به پدر عمرو بن بثیت فرمودند: «آسمان از بدو خلقت جز بر دو تن، یعنی یحیی بن زکریا و حسین بن علی علیهماالسلام نگرییده، و گریه اش بدین صورت است که هنگام قرار گرفتن زیر آسمان، بر روی لباس چیزی شبیه اثر کَکْ به رنگ خون مشاهده می شود.»^(۵)

امام باقر علیه السلام نیز ضمن روایتی، با اشاره به بدکاره بودن مادران قاتلان انبیا و اوصیا، به گریه آسمان بر شهادت امام حسین علیه السلام به مدت چهل روز اشاره کرده و آن را از ویژگی های حضرت یحیی و امام حسین علیهماالسلام دانسته، و در ادامه بر گریه خورشید و ملائکه اشاره کرده است.^(۶)

در میان امامان شیعه علیهم السلام شاید بیش ترین روایات در زمینه گریه نظام هستی بر شهادت امام حسین علیه السلام ، از امام صادق علیه السلام به دست مارسیده است.برخی ازاین روایات چنین است:

امام صادق علیه السلام به حنّان فرمود: «حسین علیه السلام را زیارت کنید و بر او جفا مورزید؛ چرا که او سیّد جوانان شهید یا سیّد جوانان اهل بهشت است و شبیه یحیی بن زکریا علیه السلام است، و آسمان و زمین تنها بر آن دو گریسته اند.»^(۷)

آن حضرت در جمع برخی از اصحابشان، همچون حسین بن ابی فاخته و ابوسلمه سرّاج و یونس بن یعقوب و فضیل بن یسار، فرمود: «همانا اباعبدالله الحسین علیه السلام هنگامی که به شهادت رسید، آسمان ها و زمین های هفتگانه بر او گریستند، و آنچه در آسمان ها و زمین ها و در بین آن هاست، و آنچه در بهشت و دوزخ است و آنچه دیده می شود و دیده نمی شود، همگی بر حسین علیه السلام گریستند، بجز سه چیز که بر حسین علیه السلام نگریستند و آنان، بصره و دمشق و آل حکم بن ابی العاص بودند!»^(۸)

در روایت دیگری، امام صادق علیه السلام به صحابی گران قدرش، زراره فرمود: «ای زراره، همانا آسمان، چهل روز بر حسین علیه السلام خون گریست، و زمین چهل روز با سیاهی بر حسین علیه السلام گریست، و خورشید چهل روز با سرخی و کسوف بر حسین علیه السلام گریست، و کوه ها از هم پاشیدند و دریاها متلاطم شدند، و ملائکه چهل روز بر حسین علیه السلام گریستند…»^(۹)

آن حضرت به داود بن فرقد نیز فرمودند: «آسمان و زمین یک سال بر حسین و یحیی علیهماالسلام گریستند، و گریه آسمان همان سرخی آن است.»^(۱۰)

در روایتی دیگر، امام صادق علیه السلام فرمود: «حسین و یحیی علیهماالسلام پیش از خود همنامی نداشتند (لم نجعل له من قبل سمیّا) و آسمان تنها برای آن دو، چهل روز گریست، و گریه آن به این صورت بود که به هنگام طلوع و غروب سرخ رنگ بود.»^(۱۱)

آن حضرت به عبدالله بن هلال نیز فرمود: «تا چهل روز خورشید با سرخی طلوع و غروب می کرد، و این گریه او بود.»^(۱۲)

در روایت معروف ابن شبیب از امام رضا علیه السلام نیز، آن حضرت به گریه آسمان های هفتگانه و زمین اشاره کرده اند.^(۱۳)

امام جواد علیه السلام نیز در روایتی، ضمن اشاره به آیه شریفه «لم نَجعل لَه من قبلُ سمیّا» و این که حضرت یحیی و امام حسین علیهماالسلام پیش از خود همنامی نداشته اند، فرمود: «… و آسمان و خورشید بر آن دو، چهل روز گریستند، و گریه آن ها به این صورت بود که خورشید به هنگام طلوع و غروب سرخ رنگ بود.»^(۱۴)

در زیارت «ناحیه مقدسه» نیز (بنا بر صحّت سند آن) چنین جمله ای را خطاب به اباعبدالله الحسین علیه السلام می بینیم: «[با شهادت تو] آسمان و ساکنانش، بهشت ها و نگهبانانش، کوه ها و کوه پایه ها، دریاها و ماهیانش، شهر مکّه و پایه هایش، بهشت ها و جوانانش، خانه کعبه و مقام ابراهیم، و مشعرالحرام و حلّ و حرم، جملگی بر تو گریستند.»

روایات اصحاب ائمّه علیهم السلام

مسأله گریه آسمان و زمین و دیگر اجزای نظام خلقت در کلمات اصحاب برجسته امامان شیعه علیهم السلام نیز منعکس شده است که به نمونه هایی از آن اشاره می شود:

هنگامی که عثمان، ابوذر را به «ربذه» تبعید کرد، برخی از مردم به وی گفتند: دل خوش دار که این سختی ها در راه خدا اندک است.» ابوذر نیز ضمن تصدیق مطلب، گفت: «ولکن شما در قبال قتل حسین علیه السلام چه خواهید کرد؟ به خدا قسم، در اسلام پس از قتل خلیفه (مراد امیرالمؤمنین علیه السلام است) کشته ای بزرگ تر از او نخواهد بود و خداوند شمشیر انتقام خود را به وسیله فردی از ذریّه حسین علیه السلام بیرون خواهد کشید. و اگر بدانید که بر ساکنان دریاها و کوه ها و بیشه ها، جنگل ها و صخره ها و اهل آسمان در نتیجه قتل او چه می گذرد، آن چنان خواهید گریست تا جان از کالبدتان خارج شود…»^(۱۵)

از دیگر اصحاب برجسته امیرالمؤمنین علیه السلام میثم تمّار است که ضمن سخنانی به تأثیرات عجیب قتل امام حسین علیه السلام در نظام هستی و گریه همه چیز اشاره کرده است. جبله مکیّه می گوید: شنیدم که میثم تمار قدّس الله روحه می گفت: «به خدا قسم، این امّت فرزند پیامبرش را در دهم محرّم خواهد کشت و دشمنان خدا آن را روز مبارک می دانند و این، رخ خواهد داد و مولایم امیرالمؤمنین علیه السلام مرا مطّلع ساخته است که همه چیز بر حسین علیه السلام خواهند گریست، حتی وحوش بیابان ها و ماهیان دریاها و پرندگان آسمان، و خورشید و ماه و ستارگان، و آسمان و زمین و مؤمنان از انس و جنّ، و تمامی ملائکه آسمان ها و زمین ها، و رضوان و مالک و حاملان عرش، و آسمان خون و خاکستر خواهد بارید…»^(۱۶)

در خطبه حضرت زینب علیهاالسلام در کوفه نیز این تعبیر به چشم می خورد: «.. لقد جئتم شیئا إدّا، تکادُ السمواتُ یتفَطَّرنَ مِنه، و تَنشقُّ الارضُ و تخِرُّ الجبالُ…»^(۱۷)؛ همانا امر ناهنجاری آوردید که بسا آسمان ها از هم فرو ریزند و زمین بپاشد و کوه ها با خاک یکسان شوند.

شیخ صدوق طی روایتی از فاطمه بنت علی علیه السلام چنین نقل کرده است: «[با شهادت امام حسین علیه السلام ] هیچ سنگی در بیت المقدّس از زمین برداشته نشد، مگر آن که در زیر آن خون تازه یافت می شد، و نور خورشید بر روی دیوارها به رنگ سرخ همچون ملحفه های رنگین مشاهده می شد، و این چنین بود تا زمانی که علی بن الحسین علیه السلام به همراه زنان [از شام [خارج گردید و سر امام حسین علیه السلام به کربلا بازگردانده شد.»^(۱۸)

روایات اهل سنّت

در منابع اهل سنّت نیز روایات زیادی درباره گریه اجزای مختلف نظام هستی پس از شهادت امام حسین علیه السلام به چشم می خورند که برخی از آن ها مرور می شوند:

در صحیح مسلم، در تفسیر آیه شریفه «فما بکَتْ علیهم السماءُ و الارض» (دخان: ۲۹) به نقل از سُدّی آمده است: «هنگامی که امام حسین علیه السلام به قتل رسید، آسمان گریست و گریه آن همان سرخی اوست.»^(۱۹)

در تفسیر ثعلبی نیز در ذیل آیه یادشده آمده است: «هرگاه مؤمن رحلت می کند، آسمان و زمین تا چهل روز بر او می گریند»، و سپس به نقل از عطاء آمده است: «گریه آسمان همان سرخی اطراف آن است.»^(۲۰)

از محمد بن سیرین نیز نقل شده است: «آسمان پس از یحیی بن زکریّا بر کسی جز حسین بن علی علیه السلام نگریست.»^(۲۱)

همچنین از وی نقل شده است که به هشام بن محمد گفت: «آیا می دانی سرخی در افق از چیست؟ این سرخی از روز قتل حسین علیه السلام پدید آمده است.»^(۲۲)

در بسیاری از منابع اهل سنّت از علی بن مسهر قرشی نقل شده است که از جدّه اش، ام حکیم، چنین روایت کرده: «به هنگام شهادت امام حسین علیه السلام من دختر جوانی بودم و آسمان به مدت چند روز همچون لخته خون بود»، و در بعضی روایات، مدت یک سال و نه ماه آمده و در بعضی دیگر، مدت هفت روز و شب آمده است.^(۲۳)

از خلاد صاحب السمسم نیز نقل شده که از مادرش چنین روایت کرده است: «برای مدتی پس از قتل حسین علیه السلام ، نور خورشید در هر صبح و شام به رنگ سرخ بر روی دیوارها ظاهر می شد و هیچ سنگی برداشته نمی شد، جز آن که زیر آن خون تازه یافت می شد.»^(۲۴)

اسود بن قیس نیز گفته است: «آفاق آسمان به مدت شش ماه پس از قتل حسین علیه السلام سرخ رنگ بود، گویا که خونین است.»^(۲۵)

عیسی بن حارث کندی نیز گفته است: «پس از قتل حسین علیه السلام به مدت هفت روز، آن گاه که نماز عصر را ادا می کردیم و به خورشید می نگریستیم، نور آن را بر روی دیوارها همچون ملحفه های رنگین می دیدیم، و ستارگان نیز بعضی به بعضی دیگر برخورد می کردند.»^(۲۶)

و از جمیل بن زید نیز نقل کرده اند: «آسمان به هنگام قتل حسین علیه السلام سرخ رنگ شد.»^(۲۷)

یزید بن ابی زیاد نیز گفته است: «آن گ