خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تجلّی عزّت و شجاعت در گفتار امام حسین علیه السلام

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل تجلّی عزّت و شجاعت در گفتار امام حسین علیه السلام – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل تجلّی عزّت و شجاعت در گفتار امام حسین علیه السلام شامل 95 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل تجلّی عزّت و شجاعت در گفتار امام حسین علیه السلام گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تجلّی عزّت و شجاعت در گفتار امام حسین علیه السلام با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تجلّی عزّت و شجاعت در گفتار امام حسین علیه السلام از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تجلّی عزّت و شجاعت در گفتار امام حسین علیه السلام با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تجلّی عزّت و شجاعت در گفتار امام حسین علیه السلام را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تجلّی عزّت و شجاعت در گفتار امام حسین علیه السلام :

کاروانِ زمان شتابان درگذر است. حوادث سوار بر این کاروان از پرده نهان به ظهور می رسند و در غبارِ زمان محو می شوند، و بسیار اندکند حوادثی که اثری ماندگار داشته باشند. ویژگی این گونه حوادث چیست؟ در تأملی کوتاه می یابیم که خصوصیت رویدادهای پایدار در این است که در راه حق و برای حق، و دور از منافع شخصی یا گروهی است. از این میان، حوادث تاریخی که انبیا و اولیا محرّک یا پیشاهنگ آن بوده اند جاودانه شده به جاودانگی حق و حقیقت پیوسته اند که: کلُّ شیءٍ هالکٌ إلاّ وَجهَه^(۱).

آری آنچه وِجهه الهی دارد و محض رضای حق تعالی و حفظ دین اوست ماندگار است و جاویدان، و این گونه است قیام و اقدام حسین بن علی علیه السلام بر ضد حکومت یزید فاسق برای حفظ اسلامِ راستین و احکام دین که دستخوش انحراف اساسی شده بود.

از وظایف اصلی امام که حجت حق تعالی و خلیفه معصوم و منصوص رسول اللّه است نگهبانی از کیان اسلام است، و هر یک از ائمه ما به اقتضای زمان این وظیفه را به صورتی انجام داده اند^(۲). هر چند همه در راه اعلای کلمه حق به نوعی به شهادت نائل شدند، ولی از میان آنان به واسطه کیفیت بسیار غم انگیز شهادت حسین بن علی علیه السلام لقب سیدالشهداء به ایشان اختصاص یافت.

این شهادت که ابعاد گوناگونش برتر از توصیف است تأثیری گسترده و عمیق بر تاریخ اسلام داشت، و نه تنها انگیزه قیامهایی چون توّابین و مختار ثقفی گردید^(۳)، بلکه در طول تاریخ انگیزه سرودن مراثی و تشکیل مجالس سوگواری و روضه خوانی و حرکتهای جمعی بر ضد ظلم و بی عدالتی و فقر شده که هر یک به نوعی بازآفرینی خاطره آن حادثه غم انگیز یا اثر پذیرفته از آن است. تأثیر این رویداد تنها در این حد نیست، بلکه مطالعه سخنرانیهایی که حضرتش از زمان خروج از مدینه تا عاشورای سال ۶۱ در کربلا ایراد فرموده، همه آموزنده و سازنده است: آموزنده ابعاد اجتماعی و حکومتی اسلام و کفرستیزی آن؛ و موجد روحیه شجاعت و عزّت، حرّیت و عدالت و دیگر فضایل اخلاقی.

اینک نویسنده بر آن است در سالی که «عزّت و افتخار حسینی»^(۴) نامگذاری شده، با نقل بخشهایی از سخنان امام حسین علیه السلام از مدینه تا کربلا و توضیحی کوتاه، روحیه دلیری و عزّت، شجاعت توأم با رأفت حضرت را نشان دهد، باشد که معرفت و محبت ما را نسبت به آن امام همام افزونتر گرداند:

۱ پس از فوت معاویه در رجب سال ۶۰، یزید بر خلاف موازین اسلامی که حد اقلّ آن مشورت با اهل حل و عقد بود از سوی پدر تکیه بر اریکه خلافت زد، و ضمن نامه هایی از حکام شهرهای مهم درخواست بیعت کرد. در همین راستا نامه ای به ولید بن عُتبه حاکم مدینه نوشت، و بیعت فوری حسین بن علی علیه السلام را خواستار شد. ولید به وسیله مروان بن حَکم حاکم سابق معاویه موضوع را به اطلاع حضرت رساند. پس از رویدادهایی که به رعایت اختصار از نقلش درمی گذریم^(۵)، پاسخ امام به ولیدِ عُتبه چنین بود:

ایّها الأمیر! إنّا اهلُ بَیتِ النُبُوّه و مَعدِنُ الرِّسالَهِ و مُختَلفُ الملائکه و مَهبطُ الرحمه بِنا فتَحَ اللّه ُ و بِنایَختِم. و یَزیدُ رَجلٌ شارِبُ الخَمرِ و قاتِلُ النَّفسِ المُحتَرمَهِ، مُعلِنٌ بِالفِسقِ؛ و مِثلی لا یُبایِعُ مِثلَه، ولکنْ نُصبِحُ و تُصبِحونَ وَ نَنْظُرُ و تَنظُرون أیُّنا أحقُّ بِالخِلافَهِ وَ البَیعَه^(۶):

ای امیر! ما خاندان نبوّت و معدن رسالت الهی، و محل آمد و شدِ فرشتگان و جای نزول رحمت خدا هستیم. خداوند به وسیله ما [درِ رحمت و هدایتش را] گشوده و هم به وسیله ما به پایان خواهد بُرد. امّا یزید [که بیعتش را می طلبی] مردی شرابخوار و آدم کش است که فسق و فجورش آشکار شده، پس چو منی هیچ گاه با چون اویی بیعت نخواهد کرد. ولی ما و شما در انتظار آینده به سر می بریم و تأمل می کنیم تا دریابیم کدام یک از ما به خلافت و بیعت گرفتن سزاوارتریم.

جواب تند و درشت امام که با ذکر فضایل خود و رذایل دشمن همراه است نمایانگر ارجمندی و دلیری حضرت است، و مناسبت ترین پاسخ آن درخواست جسورانه.

۲ مروان بن حَکم کارگزار دیرین معاویه و دشمن خاندان نبوّت ظاهرا به عنوان دل سوزی پیشنهاد می کند امام حسین علیه السلام با یزید بیعت کند. این پیشنهاد بعد از درخواست ولید بن عُتبه حاکم مدینه است که به دستور یزید فرمان بیعت گرفتن از حضرت را صادر کرده بود و ذکرش گذشت. امام بعد از شنیدن پیشنهاد مروان می فرماید: إنّا للّه ِ و إنا الیه راجِعون، و علَی الإسلام اَلسّلام اذا بُلِیَت براعٍ مِثلِ یزید. و لقَد سمعتُ جدّی رسولَ اللّه ِ صلی الله علیه و آله یقول: الخلافهُ مُحرَّمهٌ علی آل ابی سفیانَ. فإذا رأیتُم مُعاویهَ علی مِنبَری فابْقَروا بَطنَه، و قد رآهُ أهلُ المَدینَهِ علَی المِنبر فَلَم یَبقَروا فابتَلاهُم اللّه ُ بیَزیدَ الفاسق^(۷):

از شنیدن پیشنهاد، امام حسین علیه السلام نخست کلمه اِستِرجاع^(۸) را بر زبان جاری می کند، که در هنگام رسیدن مصیبت و بلایی باید گفت، و کلمه «سلام» هم سلام تودیع و خداحافظی است نه سلام تحیت^(۹). بنابراین معنیِ سخن حضرت این است که:

امت اسلام گرفتار و مصیبت زده است، و فاتحه اسلام خوانده شده که به فرمانروایی مانند یزید مبتلا شده است. من از جدم پیامبر خدا صلی الله علیه و آله شنیدم که می گفت: خلافت و جانشینی من بر خاندان ابوسفیان حرام است. اگر معاویه را بر منبرم دیدید شکمش را بدرید. مردم مدینه او را بر منبر دیدند و نکشتند تا این که خداوند آنان را به یزید فاسق مبتلا کرد.

در نظر آوردن اوضاع سیاسی آن زمان پس از مرگ معاویه و تأکید یزید بر جلب موافقت بزرگان امت و کُشتن امتناع کنندگان از بیعت، و پاسخ درشت و صریح حسین بن علی علیه السلام ؛ بزرگ منشی، شجاعت، ایمان و عظمت روحی حضرت را به طور شفّافی نمایان می سازد.

۳ هنگامی که تصمیم قطعی حضرت حسین بن علی علیه السلام بر حرکت از مدینه به اطلاع خویشان و دوستدارانش رسید، محمّد حنفیه و کسان دیگر از ارادتمندان امام هر یک به عبارتهای گوناگون حضرت را از این سفر و همراه بردن خانواده شان باز می داشتند، ولی هر بار پاسخی قاطع بر عزم جزم امام برای بیعت نکردن و مخالفت آشکار با حکومت یزید می شنیدند. از این میان ما پاسخ حضرت را به محمّد حنفیه نقل می کنیم:

محمّد حنفیه که از فرزندان امیرالمؤمنین علیه السلام است بنا به نقل طبری می گوید:

«برادر! تو محبوب ترین و عزیزترین مردم هستی و من آنچه خیر و صلاح تشخیص می دهم موظفم که برای تو بگویم…».

امام در جواب فرمود:

«مثلاً به عقیده تو به کدام ناحیه بروم؟.»

محمّد حنفیه گفت: فکر می کنم وارد شهر مکه شوی و اگر در آن شهر اطمینان نبود از راه بیابان از این شهر به آن شهر حرکت کنی تا وضع مردم و آینده آنها را در نظر بگیری…»

امام حسین علیه السلام در پاسخ فرمود:

یا أخی! لَو لَم یَکُن فی الدُّنیا مَلَجأٌ و لا مَأوی لَما بایعتُ یزیدَ بنَ مُعاویهَ…^(۱۰) یعنی ای برادر! اگر در همه جهان پناهگاه و جایی نباشد باز هم با یزید بن معاویه بیعت نخواهم کرد.

بیعت رأی موافق به حاکم و تأیید و تصویب حکومت اوست. با در نظر آوردن شخصیت اجتماعی، دینی و رهبری حسین بن علی علیه السلام روشن است که بیعت حضرت تا چه اندازه اهمیت سیاسی اجتماعی داشته است، آن گاه علت امتناع امام و پایداری اش در این کار آشکار می شود.

۴ از دیگر مواردی که هدف اصلاحی و روح سلحشوری و استقامت حضرت را می بینیم در وصیت نامه ای است که هنگام حرکت از مدینه شهر مسکونی اش به سوی مکه نوشته و مُهر کرده به برادرش محمّد حنفیه می دهد. در این نامه نخست به وحدانیت آفریدگار و نبوت حضرت محمّد صلی الله علیه و آله حقانیت بهشت و دوزخ و رستاخیز شهادت می دهد تا شامیان فریب خورده را از بر حق بودن خود آگاه کند، و سپس می فرماید: و إنی لَم أخرُج أشرا و لا بَطَرا و لا مُفسِدا و لا ظالِما، و إنَّما خَرجتُ لِطَلبِ الإصلاحِ فی أُمَّهِ جَدّی صلی الله علیه و آله ، أُریدُ أنْ آمُرَ بِالمَعروفِ وَ أنهی عنِ المُنکَرِ وَ أسیرَ بسیرَهِ جَدّی و أبی علی بن ابی طالب. فَمَن قَبِلَنی بقبولِ الحَقِّ فَاللّه ُ أولی بِالحقّ، و مَن رَدَّ علَیَّ هذا أصبِرُ حتّی یَقضِیَ اللّه ُ بینی و بَینَ القَومِ و هو خیرُ الحاکِمین. و هذِهِ وصیّتی إلیکَ یا أخی، و ما تَوفیقی إلاّ بِاللّه ِ عَلَیه تَوَکَّلتُ وَ إلَیهِ اُنیبُ^(۱۱):

من از سرِ طغیان و تکبر یا فساد و ستمگری [از مدینه] خارج نمی شوم، بلکه فقط برای اصلاح طلبی در امت جدّم بیرون می روم، و هدف من امر به معروف و نهی از منکر است و ادامه سیره جدّم و پدرم علی بن ابی طالب علیه السلام . هر کس این حق را از من بپذیرد پس خدا اولی به حق است، و هر کس هدف مرا رد کند من شکیبایی و پایداری می کنم تا خدا بین من و این قوم حکم کند که او بهترین حاکمان و داوران است. ای برادر! این وصیت و سفارش من به تو است، و توفیق من [در اجرای آن هدف اصلاحی [جز از خدا نیست، به او توکل می کنم و به سوی او باز می گردم.

با اهمیتی که اصولاً وصیت نامه ها دارد و دربردارنده مهم ترین سفارشها و توصیه ها می باشد، ملاحظه می کنیم حضرت ابا عبداللّه علیه السلام پس از ذکر عقاید حقه اسلامی خود برای خنثی کردن تبلیغات دروغین دشمنان که خود را خلیفه مسلمین و امام را خروج کننده علیه حکومت اسلامی! معرفی می کردند تنها هدف خود را از این قیام و اقدام، اصلاح طلبی در امّت اسلام و بر گرداندن حکومت به صالحان با امر به معروف و نهی از منکر بیان می فرماید، هر چند به شهادتش بینجامد.

۵ حضرت در پایانِ نامه ای که پاسخ به دعوت کوفیان است امام راستین را این گونه معرفی می کند: فلَعَمری^(۱۲) ما الإمامُ إلاّ العامِلُ بالکتابِ و الآخذُ بالقِسطِ و الدّاینُ بِالحقِّ و الحابِسُ نفسَه علی ذاتِ اللّه ِ والسّلام^(۱۳):

سوگند به جانم و آیینم؛ که امام جز کسی که به کتاب خدا عمل کند، و عدل و داد را پی گیرد و به حقّ بگرود، و خویشتن را وقف ذات الهی کند نیست، والسّلام.

امام حسین(ع) بدین گونه ضمن معرفی پیشوای صالح برای رهبری امّت، برنامه عملی خود را در صورتی که پذیرای او باشند به کوفیان ارائه داد که: عمل به کتاب خدا و رعایت عدل و قسط در دادن حقوق مسلمانان و گرویدن به حق و عدول نکردن از تکالیف الهی است.

۶ یزید پلید که امتناع امام حسین علیه السلام را از بیعت و تأیید حکومتش دریافته بود، به ناجوانمردانه ترین عمل یعنی قتلِ غافلگیرانه حضرت آن هم در حرم قدس الهی دست زد، و برای اجرای این برنامه عَمرو بن سعید بن عاص را به عنوان امیر حاجّ روانه مکه کرد تا در هر جا که پیش آید امام را تِرور کند. حجت خدا از این تصمیم آگاه شد و برای حفظ حُرمت مکه حج خود را به عمره مُفرده بدل کرد، و بدون شرکت در مراسم حج در هشتم ذی حجه به سوی عراق حرکت نمود. پیش از حرکت برای خاندان بنی هاشم و گروهی از شیعیانش سخنرانیی کرد، که جملاتی از آن را نقل می کنیم تا دلاوری و اشتیاق امام به شهادت در راه اِعلای کلمه حق روشن تر گردد، در حالی که بلیغ ترین و زیباترین تعبیرات را به کار برده:

خُطَّ الموتُ علی وُلِدآ دمَ مَخطَّ القِلادَهِ علی جیدِ الفَتاهِ، و ما أولَهَنی إلی أسلافی اشتیاقَ یعقوبَ الی یوسف، و خُیّر لی مَصرَعٌ أنَا لاقیه… لا مَحیصَ عن یومٍ خُطَّ بالقَلَم، رِضَا اللّه رِضانا اهلَ البیت، نَصبِرُ علی بَلائِه و یُوَفّینا اُجورَ الصّابِرین… اَلا و مَن کانَ فینا باذِلاً مُهجَتَه مُوَطِّنا علی لِقاءِ اللّه نَفسَه فَلیَرحَل مَعَنا فَإنّی راحِلٌ مُصْبِحا اِن شاءَ اللّه ^(۱۴):

مرگ بر گردن آدمیزاد افتاده مانند گردن بند بر سینه دوشیزگان. دیدار گذشتگانم چه بسیار مرا واله و شیفته کرده، مثل شیفتگی یعقوب به دیدار یوسف. برایم قتلگاهی معین شده که [به زودی [آن را خواهم دید… از روزی که قلم تقدیر مرگ را نوشته راه گریز و چاره ای نیست. خشنودی خدا خشنودی و رضایت ما خاندان پیامبر است. بر آزمون الهی شکیبایی می ورزیم که پاداش شکیبایان را به طور کامل به ما عطا خواهد کرد…

هان! هر کس حاضر است خونش را در راه ما بذل کند، و خودش را برای لقاءاللّه آماده کند، باید که با ما کوچ کند که من [فردا] صبح حرکت خواهم کرد، اگر خدا بخواهد.

نکته چه بسا به ذهن رسد با وجود اطمینان امام به کشته شدن چرا به این سفر اقدام کرد؟ در حالی که دیگران و از جمله محمّد حنفیه حضرت را نهی می کردند.

پاسخ کوتاه این است که:

اولاً تاریخِ واقعه کربلا نشان می دهد حوادث به صورتی بود که امام چاره ای جز این سفر اجباری نداشت، هر چند با رها کردن حجّش باشد.

ثانیا اقدام وی جهاد بود، و جهاد یکی از فرایض مهم اسلام است که با وجود شرایط واجب است مانند نماز. و بر همین پایه است غزوات پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و جنگهای حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام ، و جهاد امام حسن علیه السلام هر چند که با خیانت سپاهیانش به صلح انجامید.

ثالثا امام علت مُبقِیه و سبب نگهدارنده دین و بازدارنده از تحریف و تغییر اساس اسلام است. بر این مبنا بود که ابا عبداللّه الحسین علیه السلام با یزید فاسق جفاکار نمی خواست و نمی بایست بیعت کند، گر چه این امتناع به شهادت خود و بستگانش منتهی شود. از این جهت است که معتقدیم آن امام خود و یاورانش را فدای اسلام راستین کرد تا اسلام اموی یعنی سلطنت طاغوتی نضج نگیرد و در تاریخ، اسلام واقعی که قرآن، کتاب و حضرت محمّد صلی الله علیه و آله پیامبر آن است معرفی نشود.

رابعا مُردن در نظر اولیاءاللّه غیر از آن است که ما خاک نشینانِ اهل دنیا می پنداریم. چنان که سیدالشهداء علیه السلام در آخرین سخن هنگام شروع نبرد و تیراندازیِ دشمن به یارانش فرمود: بپاخیزید ای بزرگ منشان و به سوی مرگی که از آن گزیر و گریزی نیست روی آورید، که این تیرها فرستاده های این قوم به سوی شماست. سوگند به خدا! بین شما با بهشت و دوزخ جز پلِ مرگ [فاصله ای [نیست، که شما را به بهشتِتان و آنان را به جهنمشان می رساند^(۱۵).

۷ خطبه ای که امام حسین علیه السلام در «بیضه» که یکی از منازل^(۱۶) بین راه مکه و عراق است قرائت فرمود شاهدی بر هدف متعالی حضرت در مبارزه با هر حاکم جائر و ستمکار است و نشانی از عزتمندی و دلیری آن پیشوا، و اینک جملات آغازین آن:

ایّها الناس إنّ رسولَ اللّه صلی الله علیه و آله قال: مَن رآی سُلطانا جائرا مُستَحِلاًّ لِحَرمِ اللّه ِ ناکِثا عَهدَه مُخالِفا لِسُنَّهِ رسُولِ اللّه ِ یَعمَلُ فی عبادِاللّه ِ بالأِثمِ و العُدوانِ فَلَم یُغَیِّر علَیه بِفعلٍ و لا قولٍ کانَ حقّا علَی اللّه أنْ یُدخِلَه مَدخَلَه…^(۱۷)

ای مردم! همانا پیام آور خدا که بر او درود باد گفت: هر کس سلطانِ ستمگری را ببیند که حرام خدا را حلال می شمرد و پیمان الهی را می شکند و با سنت رسول خدا مخالفت می کند، و در میان بندگان خدا به گناه و ستم عمل می کند، ولی او با رفتار یا گفتارش ب