خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل شکوفایی نوگرایان در عصر تمدن ضددینی

مقاله حاضر، متن گفتار جناب حجت الاسلام والمسلمین سید محمد خاتمی، رئیس جمهور محترم در مراسم ترحیم استاد محمد تقی شریعتی در سال ۱۳۶۶ است. ایشان ضمن تأکید بر ماهیت الحادی تمدن غرب و تعارض اصولی آن با فرهنگ اسلام و انقلاب، راه حل مقابله با فرهنگ ضددینی معاصر را (پس از مبارزه سیاسی با استعمار) اثبات توانمندی تفکر اسلامی در جریان برخورد منطقی افکار و مهمتر از آن، ارائه و اجرای الگوهای عملی اسلامی با دو شاخصه عدالت و معنویت می داند.
 
در بینش اسلامی، عهد پایانی تاریخ، عهد دین است; بدین ترتیب، اسلام دوران طلایی خود را در آینده می نگرد، نه گذشته. اگر به گذشته نگاه می کند به خاطر این است که گذشته ظرف زمان نزول وحی است و وحی حق است که از کانون حق مطلق صادر شده است و تحت تأثیر زمان و مکان نیست و همواره هست و همواره تازه هم هست. اما در زندگی، رو به آینده دارد تلاش می کند که در سایه آن، این حق در جامعه و زندگی انسان پیاده شود.
ادیان الهی، حرکت انسان به سوی آینده را بر دو پایه شکل داده اند; یکی وحی است که در سایه آن شکل مطلوب نظام الهی مشخص می شود و یکی جهاد که در سایه آن اصول و معیارها و ارزشهای وحی در جامعه پیاده می گردد. البته دوران وحی با رحلت رسول اکرم(صلی الله علیه وآله وسلم) به پایان می رسد; ولی خود وحی می ماند و از آن پس، اصل امامت تضمین کننده حفظ و تبیین وحی است. امّا در زمان غیبت معصوم، اجتهاد اصیل اسلامی نظریه نظمِ مورد توجه خدا را برای زندگی انسان بر اساس ملاکهایی که در فقه و فکر اسلامی قوام یافته است، استخراج می کند و به دنبال آن، جهاد مستمر برای استقرار وحی.
اما در زمان ما (عصر جدید) خصوصیتی وجود دارد که این جهاد و اجتهاد با آنچه در گذشته بوده، تفاوت اساسی دارد. در گذشته، حاکمیت جور، ستمگری و دنیاپرستی بوده است، اما عهد بی دینی نبوده است و حتی حاکمان بیدادگر هم به نام دین بر مردم حکومت می کردند. اما ما در عصری به سر می بریم که آغاز شکل گیری آن، اعلام پایان دوران دین بود. یکی از بزرگترین سخنگویان تفکر و تمدن جدید که عهد علم را ناسخ و پایان دهنده عهد دین و ربانیت می داند، آگوست کنت است.
بنابراین امروزه باید در دو جبهه به مبارزه اساسی برخاست: یکی با عناصر وابسته به استعمار و استکبار و دیگری با امواج سهمگین الحاد و بی دینی. استعمار که حاصل عهد جدید بود، تنها درصدد تجاوز به منافع مادی و طبیعی ملتها برنیامد; بلکه درصدد خشکاندن ریشه های هویت قومی، ملی و دینی جوامع برآمد; به خصوص در کشورهای اسلامی با مواجهه با مکتب بسیار نیرومند اسلام، درصدد نابودی پایه های دین برآمد.
هنگامی که استعمار آمد، همراه خود موج ضددینی و الحاد را از دو طریق آورد: یکی از طریق تحمیل حکومتهای وابسته دست نشانده و دیگری از طریق نیروهای فکری غرب زده. جریانات فکری غرب زده و روشنفکرنما دو دسته بودند: یک دسته آنهایی که رسماً و عملا وابسته به سازمانها و محافل استعماری و استکباری بودند و دسته دیگر آنها که شاید سوءنیت هم نداشتند، ولی مرعوب و مسحور پیشرفتهای دنیای غرب بودند. این روشنفکرها در کن