خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل معرفی پایان نامه

با فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی پایان نامه یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی پایان نامه شامل 76 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی پایان نامه را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل معرفی پایان نامه با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل معرفی پایان نامه بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل معرفی پایان نامه با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل معرفی پایان نامه وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل معرفی پایان نامه با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل معرفی پایان نامه مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معرفی پایان نامه :

«انسان شناسی در قرآن و نهج البلاغه » عنوان رساله کارشناسی ارشد، رشته علوم قرآن و حدیث است که توسط آقای پرویز فارسیجانی در سال ۱۳۸۰ در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، به تحریر درآمده است .

این رساله حاوی یک مقدمه و پنج فصل می باشد که در ۲۰۵ صفحه نگارش یافته است . مؤلف در مقدمه آن انگیزه خویش را اینگونه بیان می کند:

«نظر به اهمیت موضوع بر آن شدم تا با بهره مندی از دو کتاب گرانقدر قرآن کریم و نهج البلاغه نگاهی به انسان شناسی بیفکنیم و بدون قضاوت و پیش داوری قبلی و بدور از حدود علوم خاص همچون: کلام، فلسفه، زیست شناسی و . . . فقط از منظر آیات و روایات به ویژه نهج البلاغه شناختی کارگشا و مفید از انسان بدست آورم و این آرزویی بود که عاقبت میسور شد . گرچه پرداختن به همه آنچه درباره انسان آمده، آن هم دسته بندی شده در امکان نویسنده نبود، اما تلاشی است هر چند اندک برای کسانی که دوست دارند، قدمی در راه خودشناسی و انسان شناسی الهی بردارند و بدون تعصب و حب و بغض، به قضاوت وضعیت فعلی خویش و ترسیم آینده بنشینند و مانند بسیاری از انسانهای امروز، بی تفاوت تماشاگر از دست رفتن شایستگی ها و توانمندی های خود نباشند و بتوانند در آخر عمر و حیات خویش همچون علی (ع)، به رستگاری و سعادت دست یابند» .

اما عناوین پنج فصل رساله مذکور، عبارتند از:

فصل اول: ماهیت و حقیقت انسان

فصل دوم: انسان و معمای آفرینش او

فصل سوم: طبیعت و فطرت انسان

فصل چهارم: ابعاد مثبت و منفی طبیعت انسان

فصل پنجم: ابعاد وجود انسان .

روش تحقیق:

مؤلف، روش پژوهش خود را اینگونه می نویسد:

«مطالب این رساله در پنج فصل تنظیم شده است که ابتدا با واژه شناسی و تعاریف لغوی اصطلاحات، کلیدواژه های اصلی مباحث مربوطه از کتب معتبره و موثق لغت شناسی عرب آغاز و سپس با غوری در قرآن کریم و نهج البلاغه به بررسی، استخراج و ارزیابی و ترسیم دیدگاههای آن دو می پردازد و سعی بر این است که قضاوتی از قبل ننموده و با بهره گیری از شروح مختلفه و بررسی نظرات صاحب نظران برجسته بدون پیش داوری و حتی نظرات نویسنده کتاب را نیز ملاک بررسی و نتیجه گیری قرار نداده و قضاوت نهایی و اصلی را به خود خواننده محترم واگذارم تا خود حظ و بهره را از این خرمن چیده شده برگزیند و استفاده نماید» .

اما چرا انسان شناسی از منظر قرآن و نهج البلاغه:

مؤلف در پاسخ می نویسد:

«براستی انسانی که خود از مخلوقات خداوند است، چگونه می تواند به تمامی رموز و رازهای خلقت خویش و درون و برون خویش وقوف و آگاهی یابد، چرا که علم او محدود و اطلاعاتش از گذشته و آینده خود و گذشتگانش بسیار محدود و ناقص است و اکنون پس از بیست قرن میلادی هنوز اندر خم یک کوچه است! آری این هم حاکی از عظمت و شگفتی انسان است و هم نشان از علم و توانایی بیکران خالق او و چرا نباید از او برای شناخت خویش یاری بجوییم؟ مگر «قرآن » کتاب الهی و وحی حق تعالی برای هدایت و سعادت و کمال انسان نازل نشده است؟ همچنین چرا ما مسلمانان از حضرت علی (ع) برای هدایت و سعادت خویش مدد نجوییم؟ او که خود «قرآن ناطق » ، و «میزان اعمال » «باب مدینه علم الهی » ، «هارون حضرت محمد (ص)» ، «انسان کامل » و . . . است و ما نیازمند چنین انسان الهی و بی نظیر در طول تاریخ بشریت، که عام و خاص، مسلمان و غیرمسلمان به شکوه و عظمت و صفات بی مانند او، سر تعظیم فرود آورده و احدی منکر ویژگی های شگفت آور او نیست، هستیم و «نهج البلاغه » ترسیم گر شخصیت ایشان است، چیزی که ما امروز به آن کمال احتیاج داریم، بنابراین بر ما فرض است که به آن دو منبع رجوع کرده و استمداد بطلبیم » .

وی در تکمیل مطالب خود اضافه می کند:

«امروز بشریت معاصر از ما سؤال می کند; این اسلامی که مطرح است و ادعای رسالت جهانی دارد، درصدد ساختن چگونه انسانی است؟ و برای پاسخ، چه کسی را بهتر و زیباتر و جامعتر و والاتر از علی بن ابی طالب (ع) می توان نشان داد؟ چهره علی بن ابی طالب (ع) در هیچ جا مانند «نهج البلاغه » آشکار نمی شود و براستی چرا از «نهج البلاغه » اینقدر فاصله داریم، در حالی که دوای درد سرگشتگی و چرایی ما، در آن است و ما بی خبریم و غافل » .

از ویژگی های دیگر این پژوهش، می توان از نگاهی متفاوت و در واقع جدید به موضوع انسان شناسی یاد کرد و آن، رویکرد کاربردی و به تعبیری دیگر استنتاج کاربردی و دسته بندی شده از مفاهیم و مطالب مطروحه قرآن و بویژه نهج البلاغه است، رویکردی که در بسیاری از پژوهشهای امروزین کمتر دیده می شود .

مؤلف از ۵۳ منبع عربی و فارسی بهره برده و در ابتدا از استاد راهنما دکتر محمدحسن تبرائیان و استاد مشاور دکتر مهدی نجفی افرا تشکر و قدردانی نموده است .

بخشی از پایان نامه

در کتاب گرانقدر نهج البلاغه ۱۰ بار واژه «فطر» با اشکال و معانی مختلف آمده است که تنها چهار مورد آن به معنای «فطرت » – در معنا و تعریف مشارالیه – بکار رفته است ^(۱) که به آن خواهیم پرداخت:

فطرت توحیدی

۱ – «و اما البراءه فلا تتبرءوا منی فانی ولدت علی الفطره و سبقت الی الایمان و الهجره » . ^(۲)

«و اما هرگز از من بیزاری نجویید، زیرا من بر فطرت توحید تولد یافته ام و در ایمان و هجرت از همه پیش قدم تر بوده ام » .

این کلام حضرت در سال چهل هجری، روزهای آخر عمر شریف خود، در نکوهش و هشدار به کوفیان ایراد شده است و می توان نتیجه گرفت، که فطرت به معنای مطروحه، مورد نظر حضرت نیز می باشد و آن طبق حدیث منقول از نبی مکرم (ص) – «کل مولود یولد علی الفطره » – از ابتدای تولد آدمی وجود دارد . اما اینکه فطرتی که حضرت علی (ع) به آن استشهاد و افتخار می کند چه تمایزی با فطرتهای انسانی دیگر دارد و آیا مراد حضرت دقیقا همان فطرت انسانی است یا خیر؟ موضوعی است که مناسب می باشد از منظر برخی شارحان نهج البلاغه بررسی شود:

ابن ابی الحدید در شرح خود بر نهج البلاغه، تعبیر «ولدت علی الفطره » حضرت را سه گونه توجیه و تفسیر می کند:

الف – «مقصودش از ولادت بر فطرت این است که در دوره جاهلی زاده نشده است و چنانکه می دانیم علی (ع) در سال ۳۰ پس از عام الفیل متولد شده و پیامبر (ص) چهل سال پس از عام الفیل به پیامبری مبعوث گردید و در اخبار صحیح آمده است که پیامبر (ص) ده سال پیش از مبعث آوای فرشتگان را می شنید و پرتوی می دید ولی کسی او را مورد خطاب قرار نمی داد و این امور، مقدمات و تحکیم پیامبری ایشان بود و در واقع حکم این ده سال همچون حکم ایام رسالت آن حضرت است و کسی که در آن سالها متولد گردیده و در دامن پیامبر و با تربیت او پرورش یافته است همچون کسی است که در دوره پیامبری رسول خدا متولد شده باشد و او زاده دوره جاهلی محض شمرده نمی شود و حال چنان شخصی با احوال دیگر صحابه پیامبر (ص) که بخواهند خود را در فضل نظیر او بدانند تفاوت دارد . . .

ب – منظور علی (ع) از این گفتار خود که «من بر فطرت زاییده شده ام » یعنی فطرت نابی که هیچ گونه تغییر و انحرافی پیدا نکرده است و معنی گفتار پیامبر هم که می گوید: هر مولودی بر فطرت متولد می شود یعنی خداوند در هر مولودی با عقلی که در او آفریده و با اعطای صحت حواس و مشاعر به او می تواند به توحید و عدل ذات باری تعالی پی ببرد و هیچ مانعی در آن قرار نداده است که او را از این کار باز دارد، اما پس از آن چگونگی تربیت و عقیده پدر و مادر و الفت و انس با آنان و حسن ظن به اعتقاد ایشان ممکن است او را از فطرتی که بر آن زاییده شده بازدارد . و در مورد امیرالمؤمنین (ع) چنین نبوده است و فطرت آن حضرت هیچ تغییری نکرده است و هیچ مانعی نه از سوی پدر و مادرش و نه از سوی دیگران برای رشد فطرت – صحیح – او پدید نیامده است و حال آنکه دیگران که بر فطرت متولد شده اند از راستای آن دگرگونی یافته اند و آن فطرت از ایشان زایل شده است .

ج – ممکن است چنین معنی کنیم که امیرالمؤمنین (ع) از کلمه فطرت، اراده «عصمت » کرده است و اینکه از هنگام تولد هرگز کاری ناپسند انجام نداده و هرگز به اندازه یک چشم بر هم زدن هم کافر نبوده است و هرگز مرتکب خطا و اشتباهی در امور متعلق به دین نشده است و این تفسیری است که امامیه از این سخن می کنند» . ^(۳)

ابن میثم بحرانی در شرح خود بر نهج البلاغه، درباره کلام حضرت می گوید:

«منظور حضرت از فطرت همان فطرت خدادادی است که تمام مردم بر آن نوشته شده اند و با همان فطرت خداوند انسانها را به عالم جسمانی فرستاد و از آنها پیمان بندگی گرفت و آنها را به روش عدالت و پیمودن راه راست استواری و استقامت بخشید . . . اما در زمان خردسالی اش به دلیل روایت، معروف که «هر نوزادی بر فطرت خداشناسی متولد می شود» . پس از دوران خردسالی از فطرت خداشناسی خود دور نشد، بدین دلیل که رسول خدا (ص) سرپرستی و تربیت و تزکیه نفسانی او را، در کسب دانش و وارستگی، از دوران کودکی تا به هنگامی که رحلت فرمود، بر عهده داشت . . . آمادگی لازم و پذیرش نفسانی آن بزرگوار برای انوار مقدس الهی، چیزی بود که با سرشت آن حضرت عجین و جزو واقعیت وجودیش شده بود، بدان درجه که هیچ یک از صحابه رسول خدا به آن مقام و مرتبت ارتقاء نیافتند» . ^(۴)

علامه جعفری (ره) نیز در تفسیر این کلام حضرت می نویسد:

«او با فطرت پاک الهی متولد شده و تجسمی از اسلام و قرآن بوده است و هیچکس نتوانسته است غرض شخصی و کامجویی و قدرت پرستی را که منشا عداوتهای شخصی می باشند به او نسبت بدهد .» ^(۵)

در واقع می توان از کلام حضرت دریافت که فطرت، امری حتمی است و از هنگام تولد در نهاد انسان می باشد و دیگر اگر آدمی آنگونه که خداوند از او خواسته است، عمل کند همچنان بر فطرت خدایی خویش پایدار است، در غیر این صورت، خود او باعث مخفی شدن و دور شدن از اصالت خویش می باشد .

۲ – «اللهم داحی المدحوات و داعم المسموکات و جابل القلوب علی فطرتها شقیها و سعیدها» . ^(۶)

«بار خدایا، ای گستراننده هر گسترده، و ای نگهدارنده آسمانها، و ای آفریننده دلها بر فطرتهای خویش، دلهای رستگار و دل های شقاوت زده » .

حضرت امیر (ع) در این کلام خویش به صورت دعا، ضمن برشمردن عظمت حق تعالی در اوصاف مختلف، بعد از اشاره به قدرت و توانایی بی حد خداوند در آفرینش هستی، توصیف صفتی دیگر از حق جل جلاله می پردازد و آن آفرینش انسانها بر اساس فطرت الهی می باشد که این مهم، حاکی از اهمیت موضوع است; زیرا برای تعلیم به مردم در نحوه درود فرستادن بر پیامبر اکرم (ص)، اول اوصاف برجسته ای از صفات حق را ذکر می کند تا ارتباط آن با صلوات و درود فرستادن بر پیامبرش، اهمیت ویژه ای یابد . لذا با تعبیر بی نظیر «و جابل القلوب » خداوند را ندا می کند تا انسانها دریابند که آفریننده دلها خداست و تنها اوست که دلهای رستگار و دلهای شقاوت زده را براساس شایستگی ها و استعداد انسانها، می آفریند و خوشا بحال دلهای رستگار و بدا به حال دلهای شقاوت زده!

«انا هدیناه السبیل اما شاکرا و اما کفورا»

ابن میثم بحرانی، در این خصوص می نویسد:

«خداوند کسی است که دلها را بر فطرت آفرید چه آنها که شقی اند و چه آنان که سعید می باشند یعنی حق تعالی، نفوس را چنان مهیا و مستعد و آماده آفریده است، که قادرند راه خیر و یا شر را پیموده، و در نتیجه مطابق قضای الهی مستحق سعادت و یا شقاوت گردند . ^(۷)

خداوند متعال درباره زمینه استعداد و آمادگی فرموده است:

«و نفس و ما سواها، فالهمها فجورها و تقواها، قد افلح من زضها، و قد خاب من دساها» . ^(۷)

در آیه دیگر می فرماید:

«و هدیناه النجدین » . ^(۹)

معرفت پیمودن راه خیر و شر را، بدو الهام کردیم .

عرفا در بسیاری از موارد، نفس را به قلب و شقاوت دل را به وارونگی آن، تعبیر کرده اند . بدین توضیح که سعادت و شقاوت به فطرتی که در لوح محفوظ مقرر است مربوط می شود، پس آن که عنایت خداوند را، با جلوداری عقل مطابق آنچه برایش نوشته شده است، بگیرد،