خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و رویکردی معنوی به جهان سیاسی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و رویکردی معنوی به جهان سیاسی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و رویکردی معنوی به جهان سیاسی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 90 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و رویکردی معنوی به جهان سیاسی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و رویکردی معنوی به جهان سیاسی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و رویکردی معنوی به جهان سیاسی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و رویکردی معنوی به جهان سیاسی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و رویکردی معنوی به جهان سیاسی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و رویکردی معنوی به جهان سیاسی :

چکیده

این نوشتار در مقدمه، اشاره ای تعریف وار به انقلاب و چگونگی پیدایش آن دارد، سپس به طور اخص انقلاب اسلامی ایران را مد نظر قرار می دهد و چنین بیان می دارد: که «جنبش انقلابی ایران در راستای تغییر وضع موجود که مبتنی بر پذیرش الگوهای فکری و فرهنگی غرب و تبدیل آن به وضعیتی مطابق با فرهنگ و تمدن ایران اسلامی بوده به وقوع پیوست.»

بنابراین، نگارنده معتقد است که جهت حرکت انقلاب، به سمت یک جامعه دینی بوده است و بر این مبنا وی به تبیین بستر اجتماعی پیدایش انقلاب، در دو فصل می پردازد: که در فصل نخست، زمینه ملی جنبش اصلاحی گری در عالم اسلام را بررسی نموده؛ و در فصل دوم، از عوامل استقرار حاکمیت دینی در روند انقلاب سخن به میان می آورد.

نگارنده با طرح نکاتی درباره اصالت جهان عینی و تفکر اومانیستی به عنوان تفسیر برگزیده غرب در خصوص جایگاه انسان، در پی اثبات نقش مؤثر دین در فرهنگ جوامع انسانی است و اعتقاد دارد که نوع نگرش عینی و عقلانی محض در فرهنگ غرب، اصلاحگران مسلمان را بر آن داشت تا با طرح مبانی بنیادین تفکر اجتماعی اسلام و احیای فکر دینی در عرصه حیات فردی و اجتماعی، جامعه انسانی را به حرکت درآورند.

نویسنده در فصل آخر، جایگاه دین در فرهنگ عمومی و به ویژه در فرهنگ شیعی را مورد بررسی قرار می دهد و با تکیه بر واقعه کربلا، اصل امامت را که عنصر مهم در تاریخ اسلام است مطرح می سازد.

وی در بخش پایانی مقاله، از وضعیت فکری و معنوی حوزه سخن می گوید و در این باب نیز به نقش روحانیت شیعی در ایران به سبب ماهیت مستقل آن اشاره کرده و با استناد به بیانات شهید مطهری(ره)، نظام روحانیت شیعی و سنی را مورد مقایسه اجمالی قرار می دهد.

سرآغاز

انقلاب رخدادی ناگهانی و لحظه ای نادر است که با ظهور خود تحولی شگرف در مناسبات انسانی اجتماعی پدید می آورد و زمینه ورود جامعه را به مرحله ای تازه از کنش تاریخی فراهم می سازد، پس انقلاب «در حقیقت نقطه عطفی در تاریخ جامعه است که به صورت بارزی جامعه را به دو قسمت قبل و بعد از خود تقسیم می کند، بنابراین زمان وقوع جریانات جامعه از لحظه ناگهانی آن فراتر رفته و بازتاب دگرگونیهایی که به وسیله انقلاب بوجود می آید، غالبا به صورت غیر منتظره و عموما بسیار عمیق تر از آنچه تصور می شود، در آینده دور ظهور می یابد. درواقع انقلاب نوعی عصیان جمعی ناگهانی و شدید است که قصد واژگونی قدرت، رژیم و یا دگرگونی وضعیت معینی را دارد، اما در حقیقت آغاز کنش تاریخی طولانی محسوب می گردد. به عبارت دیگر انقلاب درپی تجدید بنای محیط اجتماعی و انسانی کاملاً متفاوتی است و این دگرگونی حاصل نمی شود؛ مگر به واسطه تغییرات عمیق در وضع روانی و شعور قسمتی از جامعه و یا کل آن، که به دنبال آن تغییرات دیگری در روحیه و در سازمان اجتماعی جامعه نیز، ایجاد خواهد شد.^(۲)

جنبش انقلابی ایران نیز در راستای تغییر وضع موجود؛ که مبتنی بر پذیرش الگوهای فکری و فرهنگی غرب و تبدیل آن، به وضعیتی مطابق با خاستگاه فرهنگ و تمدن ایران اسلامی بود، به وقوع پیوست. از آنجا که هویت تاریخی و فرهنگی این تمدن بر پذیرش نقش دین در عرصه حیات اجتماعی دلالت داشت و این وجه اجتماعی دین، در گستره تمدن جدید غرب و در جریان نفوذ آن در بستر اجتماعی جامعه ایرانی مغفول مانده بود، لذا مهم ترین هدف انقلاب احیای دین و ارائه الگوی دین شناسانه از نظام اجتماعی بود.

از این رو جهت حرکت انقلاب به سمت یک جامعه دینی سوق داشت، یعنی در وضعیتی که کلیه تغییرات بزرگ اجتماعی دوران معاصر یا برکنار از سمت و سوی دینی بوده اند و یا حتی در جهت تضعیف و کنار گذاشتن دین از مناسبات انسانی اجتماعی، که این مقوله چهره ای متمایز از انقلاب ایران، ارائه می دهد، لذا تبیین جامعه شناختی این جنبش، نیازمند ارائه ساختار تحلیلی متناسب با درون مایه های فکری و ایدئولوژیکی آن می باشد، چرا که اساسا تحلیل پدیده انقلاب در حوزه جامعه شناسی، مطابق با تبیین الگوهایی از انقلابات بزرگ اجتماعی عصر حاضر پایه گذاری شده است که این الگوها، عمدتاً یا براساس سنت های روشنفکری که منشاء تحوّلات اجتماعی و فرهنگی براساس مدل غربی بوده اند، گزینش یافته اند و یا شامل مدل مارکسیستی می باشند که بر تحوّل انقلابی مسلط بر عامل اقتصادی تاکید دارند.

لیکن ویژگی های خاص انقلاب ایران یعنی؛ خدامحوری، رهبری دینی و عنصر حرکت مردمی، است که در پیوند با یکدیگر، هویتی مستقل به این انقلاب بخشیده است. بنابراین ساختار تحلیلی این انقلاب، متفاوت از الگوهای رایج جامعه شناسی معاصر بوده، ناظر بر مبانی دین شناختی الگوی نظام اجتماعی می باشد، که در چارچوب جنبش احیاگری دینی قابل طرح است.

بر این مبنا مکتوب پیش رو، که به تبیین بستر اجتماعی پیدایش انقلاب خواهد پرداخت در دو فصل نیز سامان یافته است:

فصل اول: به بررسی زمینه کلی جنبش اصلاحی گری در عالم اسلام می پردازد.

فصل دوم: عوامل استقرار حاکمیت دینی را در روند انقلاب بیان می دارد.

فصل اول

اصلاح فکر دینی

دانشمندان و متفکران مسلمان در تعریف خود از محتوا و اهداف اسلام، آن را به عنوان دینی که علاوه بر زندگی فردی، ناظر بر حیات اجتماعی نیز هست، معرفی نموده اند. اما در خصوص شمول احکام اسلامی در حیطه امور اجتماعی و حضور حداقل و یا حداکثر دین، بالاخره طرح نظام مند دین در عرصه زندگی اجتماعی اختلاف آرایی وجود دارد که محور اصلی آن عمدتا مربوط به حوزه سیاست می باشد.

لیکن طرح جدایی دین از سیاست؛ در زمینه اجتماعی عصر معاصر که بستر تمدن جدید غرب با دور نمایه ای از مبانی نظری دینی بود، جریاناتی را در اسلام برانگیخت. این جریانات در اواسط قرن سیزدهم هجری و پس از یک دوره رکود طولانی به بروز جنبش اصلاحی فراگیری در عالم اسلام انجامید که هدف آن بیداری مسلمانان در برابر نفوذ فرهنگ و اندیشه غربی بود. با اندکی تأمل در نمودار این فرهنگ در گستره اجتماعی دوران معاصر، به اهمیت و ضرورت اصلاحی گری در این زمان پی خواهیم برد.

در این راستا دریافت ضروری فرهنگ غرب، با توجه به شاخص های متناظر بر آن از نقطه نظر کاربست تجربه معرفت شناختی در بستر تمدن جدید، قابل مطالعه است. بدین معنا که گسترش علوم به مدد تأکید بر جهان عینی برای شناخت و با تکیه بر روش تجربی حاصل آمد و موجب پاسخ گرفتن بسیاری از مجهولات انسان در خصوص امور جاری طبیعی گردید و درپی آن تسلط بر طبیعت به کمک فن آوری، روزافزون شد. بنابراین چرخشی اساسی در نحوه نگرش به عینیت پدید آمد و جهان عینی که به عرضه رشد استعدادها و خلاّقیت های بشری تبدیل شده بود، نزد انسان معاصر، اعتباری ویژه یافت. چنان که انسان در برداشتی افراطی به انکار ایده و ایده آلیسم و به تبع آن مابعدالطبیعه پرداخت و وجهه همت خود را معطوف شناخت هرچه بیشتر عالم عینی و پیوند نزدیک تر با آن ساخت چنانکه دکتر یونک اشاره می کند:

«دنیای ما تماما عینی شده و از آن چه روانشناسان هویت روانی یا مشارکت های عرفانی می نامند تهی شده ایم. ما به اندازه ای از این همه بی بهره شده ایم که اگر با فردی، با چنین خصوصیاتی روبه رو شویم با وی احساس بیگانگی می کنیم. این پدیده ها در زیر آستانه خودآگاه مانده اند و اگر برحسب اتفاق بروز کنند تا آنجا پیش می رویم که آن را رویدادی غیر معمول قلمداد کنیم.»^(۳)

منظرگاه فوق که مبتنی بر اعتبار و اصالت جهان عینی است، سبب می گردد تا تفکر اومانیستی به عنوان تفسیر برگزیده جهان غرب در خصوص جایگاه انسان در مجموعه هستی تلقی شود و این مکتب که از رنسانس آغاز گردیده و هدف آن برگرداندن توجه درباره خدا به مطالعه کارهای انسان بوده است، به انسان در مقابل غیر او حتی خدا، و به حس انسان در مقابل روح او و نیز به تفکر تجربی آدمی در مقابل تفکر متافیزیکی وی، به عنوان نوعی از تفکر ارج می نهاد، که این نوع گرایش به عنوان اندیشه ای غالب در جامعه غرب ظاهر شد و ارزش های اصیل انسانی نیز همنوا با این فرهنگ مسلط، تفسیر ویژه ای یافت. چنانچه؛ برای مثال «آزادی دیگر نه همچون امتیازی در حوزه وجدان بلکه بنیاد خود مختاری فرد در برابر هر اقتدار و مرجعی شمرده می شد که فرد تسلطش رانمی پذیرفت.»^(۴) و سرانجام، این روند تحوّل ذهنیت ها در راستای نقش تعیین کننده انسان در اعمال قدرت بر جهان بود.

بر این اساس دورنمایه فرهنگ غرب و زیرساخت های فکری آن که مبتنی بر عقلانیت غیردینی بود و عمق و گستردگی نفوذ آن به سبب غنایی عقلانی، بهره مندی اقتصادی و قدرت سیاسی کشورهای غربی، اصلاحگران مسلمان را بر آن داشت تا به طرح مبانی بنیادین تفکر اجتماعی اسلام و اصل اصلاح جامعه انسانی بپردازد و زیرساز تئوریک حرکت اصلاحی خود را احیاء تفکر دینی برمدار تمامیت نظام اجتماعی قرار دهند بنابراین، اصلاح گران مسلمان اندیشه دینی را در مجرای جهت دهی و جریان بخشی آموزه های دینی در عرصه حیات فردی و اجتماعی جامعه انسانی به حرکت درآورند.

براین اساس توسعه ابعاد نهضت در گستره جهان اسلام، با گسترش و تعمیق مبانی دین شناسانه ساختار تفکر اجتماعی همراه بود؛ چنانچه حرکت آغازین جنبش با وجود چهره های برجسته ای چون سید جمال، محمد عبده و کواکبی، شامل طرح اجمالی مکتب اسلام، یعنی پیوستگی حیات فردی و اجتماعی جامعه انسانی و ضرورت انطباق احکام اجتماعی اسلام با مقتضیات عصر حاضر بود. اما ادامه روند حرکت نهضت با گسترش مبانی نظر فکر دینی در عرصه حیات اجتماعی توأم بود به نحوی که از دیدگاه برخی از متفکران و در رأس آنها شهید صدر، این موضوع به طرح نظام واره دین در زمینه حیات فردی و اجتماعی منجر شد.

در مدل پیشنهادی آیت اللّه صدر، اسلام به عنوان نظامی که براساس سیاست گذاری های ارزشی، اهداف کلی را هدایت می کند و عناصر درونی هر یک از نظام های اجتماعی را به دست می دهد، مطرح است. وی در این رابطه اجتهاد را روشی برای استنباط احکام ثابت و متغیر به شمار می آورد که براساس آن می توان؛ دیدگاه اسلام را در زمینه مسائل مربوط به نظام اجتماعی و در عرصه های مختلف سیاسی، اقتصادی و حقوقی تعیین کرد و حتی ایشان از بحث انطباق اسلام با نیازهای نوین جامعه انسانی فراتر رفته و بر ضرورت ارائه طرح کلی اسلام در نظام اجتماعی که ساختار آن مبتنی بر احکام ثابت اسلامی است و منطق کاربردی احکام ثانوی را با توجه به مقتضیات زمان و با تکیه بر اصل اجتهاد به دست می دهد، تأکید دارند و چنین بیان می دارند که «اسلام توان اداره زندگی بشر و تنظیم شئون آن در طرح ها و قالب های زنده را برای همیشه دارد.»^(۵) و لذا داعیه شهید صدر در خصوص طرح نظام نهادینه احکام دینی در عرصه زندگی اجتماعی نقطه اوج جنبش اصلاحی فکر دینی محسوب می گردد.

اما جنبش اصلاحی در ایران دارای پیشینه تاریخی متمایزی است. زمینه اجتماعی جامعه اسلامی ایران به واسطه فرهنگ شیعی و نیز بهره گیری از رهبری روحانیت تشیع در طول حیات خود شاهد جریانات و تحوّلات گسترده و عمیقی بوده است و البته تاریخ پرفراز و نشیبی را پشت سر نهاده، برای مثال؛ اگرچه آغاز حاکمیت صفوی با ظهور نهضت های مختلف سیاسی مذهبی همراه بوده است، اما استقرار دولت صفوی با افول این جنبش ها و از بین رفتن ماهیت سیاسی آنها توأم می باشد و یا چنانچه در برهه حساسی از تاریخ شاهد نهضت بزرگ مشروطه خواهی با پیش فرض اساسی پیوستگی دین و سیاست هستیم، در زمانی دیگر حاکمیت استبداد رضاخانی و غیرسیاسی شدن جامعه دینی توسط او را مشاهده می کنیم. لیکن پایان دوره استبداد رضاخانی نقطه عطفی در تاریخ اصلاح گری در کشور محسوب می گردد، چرا که در این زمان روحانیت، رهبری جنبش اصلاح طلبانه نوینی را عهده دار شد که به تدریج به سمت اصلاح فکر دینی در راستای ارائه الگوی نظام اجتماعی مبتنی بر جامعیت دین سوق داده شد. در این مجال به ذکر پاره ای از نظرات علما و اندیشمندان مسلمان در خصوص کیفیت حضور دین در عرصه مناسبات انسانی اجتماعی می پردازیم.

علامه طباطبایی، فیلسوف و مفسر بزرگ شیعی با ذکر این مطلب که «اسلام تنها دینی است که اساس آئین خود را خیلی صریح و روشن برپایه اجتماع قرار داده است و در هیچ شأنی از شئون خود نسبت به اجتماع بی اعتنا نبوده است،» مبنای نظام اجتماعی را برپایه دین اسلام چنین تفسیر می کند:

«اسلام عامل تکون اجتماعات بشر و ملاک وحدت آنها را دین توحید و یکتاپرستی قرار داده و وضع قانون را نیز بر همین اساس توحید گذارده است، و در مرحله قانون گذاری تنها به تعدیل اراده ها، در اعمال و افعال مردم اکتفا ننموده، بلکه آن را با یک سلسله وظایف عبادی و معارف حقه و اخلاق فاضله تعمیم و تکمیل فرموده است و ضمانت اجرای آن را نیز از یک طرف به عهده حکومت اسلامی و از طرف دیگر به عهده خود افراد اجتماع گذارده که با یک ترتیب صحیح علمی و عملی و همچنین به نام امر به معروف و نهی از منکر در اجرا و زنده نگهداشتن احکام الهی کوشا باشند.»^(۶)

از این رو در دیدگاه ایشان اهداف توحیدی دین اسلام و معارف الهی ناظر بر آن جزء در چارچوب نظام اجتماعی مبتنی بر احکام دینی میسر نخواهد بود.

از دیگر متفکران حوزه اندیشه دینی استاد محمد رضا حکیمی است. ایشان صلاح فردی را در بهبود اصلاح زندگی اجتماعی جستجو می کند و چنین عنوان می دارد که:

«صلاح و فساد اجتماع به اعمال فرد و نیکی و برتری اخلاقی و عملی او یا بدی و پستی اخلاقی و عملی او وابسته است و فرد، در خط سیر خود برای دگرگون کردن اجتماع و بهبود بخشیدن به آن است که خود نیز رشد می کند.

بنابراین، مقصود از تأثیر تعاون و همکاری، در تکامل فرد و جامعه، آن است که آدمی در آن هنگام که برای تغییر اجتماع خود به سمت بهتر شدن تلاش می کند. به امر به معروف و نهی از منکر می پردازد، علم و معرفت را نشر می دهد، بیداری و هوشیاری اجتماع را در میان مردمان می گسترد، به از بین بردن ستم و ستمگر برمی خیزد، متجاوز و زورگو را طرد می کند و می کوبد، در همه این احوال (که به دست کارهایی