خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مرحوم میرجهانی و تذکر او درباره تزکیه نفس

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مرحوم میرجهانی و تذکر او درباره تزکیه نفس :

اشاره:

مرحوم آیه الله سید حسن میرجهانی روز ۲۲ ذیقعده ۱۳۱۹ه دیده به جهان گشود.

از ملازمین مرحوم آیه الله اصفهانی بود و مشاهدات ارزشمند فراوانی از ایشان داشت.

مدتها در تهران اقامت داشت به تحقیق، تالیف، تبلیغ و ارشادمشغول بود، در سال ۱۴۰۰ه به اصفهان منتقل شد، روز ۲۱جمادی الثانیه ۱۴۱۳ه در اصفهان درگذشت و در مقبره علامه مجلسی به خاک سپرده شد.

آثار ارزشمند فراوانی از خود به یادگار نهاد که از آن جمله است:

۱ – «ولایت کلیه » پیرامون ولایت تکوینی و تشریعی معصومین(علیهم السلام).

۲ – «الدرر المکنونه » پیرامون امام و امامت.

۳ – «الجنه العاصمه » در مناقب حضرت فاطمه زهرا(س).

۴ – «نوائب الدهور» در علائم ظهور – چهار مجلد بزرگ-.

۵ – «نورستان » [کتابنامه حضرت مهدی(عج) ۲ / ۷۷۰].

همه اینها و دیگر آثارش به خط مولف مکرر چاپ و منتشر شده است.

معظم له علاوه بر تالیفات ارزشمند، قرآنی هم به خط زیبای خودبا ترجمه و زیرنویس آیات مبارکه به زبان فارسی مرقوم فرموده که در سال ۱۳۲۸ هجری شمسی چاپ سنگی شده است. در کنار صفحات آن قرآن کریم (از صفحه ۶۲۶ تا۶۳۹) برای تزکیه نفس ۱۹۹ موردمتذکر گردیده و برای کسانی که در صدد تزکیه نفس و اصلاح خودهستند، بسیار مفید و ارزشمند می باشند و ما از جناب آقای مهندس سالور صمیمانه تشکر می کنیم که این نوشته ارزشمند را در اختیارمجله گذاشتند.

قوله تعالی(قد افلح من تزکی)(آیه ۱۴ سوره اعلی)بدان که تزکیه نفس از صفات واجب و لازم است برای شخص مسلمان محمدی، پیرو قرآن و شریعت مقدسه اسلامیه و هرگاه مسلمین این معنی را در نظر می گرفتند و به تزکیه نفس می پرداختند، دنیا وآخرتشان معمور و زبان طعن را برخود می بستند.

اینجانب محمد حسن میرجهانی برای تذکر به برادران دینی خود وکسانی که می خواهند مؤمن باشند و طالب تزکیه نفس اند، به حکم(فذکر ان نفعت الذکری) تذکر می دهم.

امید است آنانی که حقیقتا از خدا می ترسند، متذکر شوند و برای آراسته شدن به حلیه تذکر و تزکیه تارک صفات و اعمال زیرگردند:

۱ – ترک کفر نمایند. ۲ – شریک برای خدا قرار ندهند در عبادت. ۳ – فاسق و عاصی خدا نباشند. ۴ – تابع خواهش دل خود نباشند. ۵ – برای ریا و نمایش کار خیر نکنند. ۶ – متکبر نباشند. ۷ – کینه یکدیگر را نداشته باشند. ۸ – معجب به نفس خود نباشند. ۹ – حسود نباشند. ۱۰ – خلق را به سبب مصیبتی که برایشان وارد شده، سرزنش نکنند. ۱۱ – با خلق خدا دشمنی نکنند مگر برای خدا. ۱۲ – در کاری که حد ایشان نیست، وارد نشوند و بی باکی نکنند. ۱۳ – گمان بد به خدا نبرند. ۱۴ – از فال بد زدن اجتناب کنند که دلیل شرعی ندارد. ۱۵ – بخیل نباشند. ۱۶ – تنگی به خود ندهند. ۱۷ – در زندگی اسراف نکنند. ۱۸ – مال را در مصرفی که خدا نخواسته مصرف نکنند. ۱۹ – محبت مال حرام را نداشته باشند. ۲۰ – در عبادات کسل نباشند. ۲۱ – بطالت نداشته باشند. ۲۲ – بی تامل در کاری وارد نشوند. ۲۳ – ترشروئی نکنند. ۲۴ – دل سنگ نباشند. ۲۵ – بی حیا نباشند. ۲۶ – جزع و فزع نکنند. ۲۷ – کفران نعمت نکنند. ۲۸ – تندخو نباشند. ۲۹ – از بغض و دشمنی به علما و حمله به شرع اجتناب نمایند. ۳۰ – جری بر خدا نباشند. ۳۱ – خود را ایمن از عذاب و سخط خدا ندانند. ۳۲ – از ضرر مالی تاسف نخورند. ۳۳ – در امر دین ضعیف نباشند. ۳۴ – عیاش نباشند. ۳۵ – خفیف(یعنی سبک) نباشند. ۳۶ – معاند نباشند. ۳۷ – در حق مکابره نکنند. ۳۸ – انکار حق نکنند. ۳۹ – تمرد از حق نکنند. ۴۰ – شرور نباشند. ۴۱ – اهل طمع نباشند. ۴۲ – خمود و دل مرده نباشند. ۴۳ – اصرار بر گناه و لو صغیره باشد، نداشته باشند. ۴۴ – غضب بیجا نکنند. ۴۵ – برای غیر دین حمیت نکشند. ۴۶ – مایوس از رحمت خدا نباشند. ۴۷، ۴۸ و۴۹ – از محبت ظلمه و فسقه و کفره و دوستی با ایشان اجتناب کنند. ۵۰ – از بغض اشخاص صالح اجتناب کنند. ۵۱ – از نمامی و خبرچینی اجتناب کنند. ۵۲ – سر مردم را فاش نکنند. ۵۳ – کسی را سخریه نکنند. ۵۴ – زخم زبان به کسی نزنند. ۵۵ – مردم را سبک نکنند. ۵۶ – مردم را حقیر نشمارند. ۵۷، ۵۸ و۵۹ – از لعن و سب و شتم در غیر مواردی که شرع استثناء کرده، اجتناب کنند. ۶۰ – آنچه را که قبیح است، به اسم صریح ذکر نکنید. ۶۱ – طعن در نسب مردم نزنید مگر برای مصلحت شرعیه. ۶۲ – طعن در کلام غیر نزنید مگر برای اظهار حق. ۶۳ – بی جهت با کسی دعوا و نزاع نکنید. ۶۴ – خوض در باطل نکنید. ۶۵ – نفاق زبانی با کسی نکنند. ۶۶ – بین متخصامین به دو زبان سخن نگویند. ۶۷ – شفاعت بدکاران را نکنند. ۶۸ – پشتیبانی و کمک از باطل نکنند. ۶۹ و ۷۰ – امر به منکر و نهی از معروف نکنند. ۷۱ – در سخن گفتن درشتی نکنند. ۷۲ – سؤال و تفحص از عیبهای مردم نکنند. ۷۳ – دعای خیر برای بقای ظالم نکنند. ۷۴ – میل و رکون به ظالم پیدا نکنند. ۷۵ – کمک ظالم نکنند حتی در امور مباحه بلکه در امور مستحبه. ۷۶ – در مساجد متکلم به کلام دنیا نشوند. ۷۷ – اسم شکنی از مردم نکنند و به لقب زشت آنها را نخوانند. ۷۸ – برخبر فاسق پیش از تجسس در راست و دروغ بودن آن ترتیب اثر ندهند. ۷۹ – از قسم خوردن زیاد اجتناب کنند و لو قسم راست باشد. ۸۰ – رد عذر برادر دینی ننمایند، بلکه مطلقا قبول کنند چه عذر او راست باشد یا دروغ. ۸۱ – متشابهات قرآن را تفسیر به رای نکنند برای فتنه جوئی. ۸۲ – قطع کلام غیر ننمایند مگر برای مصلحت شرعیه. ۸۳ – تابع رد کلام متبوع خود ننمایند و مخالفت او نکنند مگر این که کلام متبوع مخالف شرع باشد و متابعت او طاعت مخلوق و معصیت خالق باشد. ۸۴ – درگوشی در مجلسی که ثالثی باشد، سخن نگویند مگر امر به صدقه یا معروفه یا اصلاح بین دو نفر. ۸۵ – با زن جوان نامحرم سخن نگویند مگر برای ضرورت شرعی. ۸۶ – اهل معصیت را به طریق معصیت دلالت نکنند. ۸۷ – فاحشه را شهرت ندهند. ۸۸ – شیوع فواحش و منکرات را در میان مؤمنین و مسلمین دوست نداشته باشند. ۸۹ – مزاح و شوخی که منجر به خصومت و دشمنی و بدی شود یا در شرع ممنوع باشد، نکنند. ۹۰ – حرف بی معنی و بیهوده نگویند. ۹۱ – افساد بین آقا و نوکر یا زن و شوهر نکنند. ۹۲ – کتمان شهادت نکنند. ۹۳ – شهادت دروغ و ناحق ندهند. ۹۴ – نسبت زنا به زنهای عفیفه ندهند. ۹۵ – بدگوئی از مردگان نکنند. ۹۶ – به حکام خوب، بد نگویند. ۹۷ – ترک دعا به مصلحت سلطان نکنند. ۹۸ – کتمان علم نکنند مخصوصا وقتی که بدعتی در دین ظاهر شود. ۹۹ – به خدا و رسول و امام نسبت دروغ ندهند. ۱۰۰ – کلامی نگویند که مفسده آن بزرگ و موجب ضرر بشود. ۱۰۱ – ملازم فحش نباشند که مردم از شر زبان او بترسند. ۱۰۲ – اگر گدا باشند، در سؤال سماجت نکنند. ۱۰۳ – اگر صدقه به کسی بدهند، منت بر او نگذارند. ۱۰۴ – خود را به غیر از پدر خود نسبت ندهند. ۱۰۵ – ترک امر به معروف و نهی از منکر نکنند تا آنجا که می توانند. ۱۰۶ – غیبت کسی را نکنند. ۱۰۷ – نقض عهد ننمایند. ۱۰۸ – خلف وعده