خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل ربّ النوع استبداد در معبد جمهوری!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ربّ النوع استبداد در معبد جمهوری! :

یک سند مهمّ تاریخی

اگر تاریخ را مشعل فروزان راه خود بدانیم، اسناد و متون و تحلیل های تاریخی، ارزشی به بزرگی آینده یک ملت خواهند داشت. گاهی اسناد و متون مربوط به یک واقعه تاریخی کلاف پیچیده مشابه کنونی آن واقعه را به خوبی می گشایند و یا به تحلیل ما از بنیادها و رویدادهای تاریخی معاصر استحکام می بخشند. از این پس، زمانه می کوشد تا به انتشار برخی از سندهای تاریخی در شمارگان خود بپردازد، تا گامی در جهت غنای منابع مطالعاتی تاریخ معاصر بردارد و دریچه ای فراروی بینش تاریخی خوانندگان عزیز بگشاید. در این شماره، سند تاریخی مهم و شورانگیزی از مبارزات ملت ایران به زعامت علمای دینی بر علیه نقشه های استعماری بیگانگان تقدیم شما می شود. این سند متن بیانیه روحانی مبارز و روشن ضمیر مرحوم حاج شیخ حسین لنکرانی(ره)، علیه طرح جمهوری رضاخانی است که در ۱۴ ثور ۱۳۰۳ هجری شمسی منتشر شد. امید است مورد توجه و دقت مورخان و محققان گرامی قرار گیرد.

توضیح سند

از توطئه های بزرگ استعمار انگلیس (پس از کودتای ۱۲۹۹) که خوشبختانه با قیام مردم ایران به رهبری شهید مدرس به شکست انجامید، ایجاد بلوای «جمهوری خواهی» البته از نوع مصنوعی و رضاخانی آن بود.

به اعتقاد مخالفان فعّال آن جریان، از جمله مرحوم آیت الله حاج شیخ حسین لنکرانی؛ مقصود استعمار از این نمایش، آن بود که نخست با عنوان فریبنده «جمهوری»، احمدشاه را که ناسازگاری او با قرارداد ۱۹۱۹، لندن را بسیار عصبانی کرده بود برکنار کرده و قانون اساسی کشور، این مانع بزرگ بر سر راه دیکتاتوری را مُلغی کنند و رضاخانِ تمام مستبد و تمام وابسته را بر مسند حکومت بنشانند؛ سپس با یک چرخش ۱۸۰ درجه ای(!) جریان تبلیغات را به نفع جمهوری، به سمت تبلیغ برای نظام شاهنشاهی منحرف کرده و با در بوق کردن این نکته که: «گوشت و خون ملت ایران، در طول قرون، با شاه و نظام شاهنشاهی خوگرفته و مزاج آنان جز با رژیم سلطنتی سازگار نیست!» دوباره تخت و تاج شاهی را، اما این بار برای رضاخان آذین بندند؛ و ثمره آن همه هیاهو، تنها استقرار سلطنت خودکامه و وابسته پهلوی باشد و بس! (چنان که پرده های بعدی سیاست انگلیس، کار را به همین جا، یعنی تاسیس سلطنت پهلوی کشانید). لنکرانی برای ادعای خود دلایل قابل ملاحظه ای داشت که قرائن تاریخی نیز آن را قویّا تایید می کند و شرح آن فرصت دیگری می طلبد.^(۱) در غائله جمهوری خواهی رضاخانی که در زمستان ۱۳۰۲ شمسی آغاز شد و اوایل سال بعد به شکست انجامید ایشان در کنار شهید مدرس، از پیشگامان اعتراض بود و مورخان در گزارش حوادث آن ایام، به نقش فعال آن دو اشاره دارند.^(۲)

به هر دلیل، پس از شکست جمهوری فرمایشی، لنکرانی برای توضیح واقعیت جریان و روشن کردن ذهن نسل های بعد نسبت به علت مبارزه ملت ایران و رجال صالح آن با جمهوری رضاخانی، بیانیه مبسوطی با عنوان «برای قضاوت تاریخ، انگلیس و ایران، لندن و تهران» منتشر کرد که در آن، ضمن انتقاد شدید از ظلم و دسیسه های استعمار بریتانیا و عامل آنها (رضاخان) بر ضد اسلام و ایران، به دفاع از قانون اساسی کشور (به عنوان حافظ استقلال و آزادی کشور و مانع بزرگ دیکتاتوری) پرداخته و درباره ضعف ها و کمبودهای طبیعی آن و معایب عملکرد آل قاجار نیز توضیحاتی داده بود. تبعید لنکرانی (چندی پس از نگارش آن مقاله) از سوی رضاخان به کلات نادری، عمدتا به علت نشر همین مقاله «برای قضاوت تاریخ» صورت گرفت که در آن از سردار سپه، به «رب النوع استبداد» تعبیر شده بود.

برای قضاوت تاریخ، اولین بار در ۲۸ رمضان ۱۳۴۲ قمری (۱۴ ثور ۱۳۰۳ شمسی)، با امضای «ش. حسین لنکرانی» و به عنوان ضمیمه جریده اتحاد اسلام منتشرشد. چاپ دیگر آن در ۴ بهمن ۱۳۲۴ و به عنوان ضمیمه روزنامه مصلحت صورت گرفت که مدیریت آن را آقای احمد لنکرانی به عهده داشت. بیانیه مزبور خوشبختانه یک بار دیگر نیز در سال ۱۳۵۹، همراه با مقدمه ای از مرحوم لنکرانی (حاوی تاریخچه بیانیه و نیز نظریات ایشان درباره انقلاب و جمهوری اسلامی) به چاپ رسید^(۳) که نخست مقدمه مزبور و سپس اصل بیانیه را ملاحظه می کنید:

باز هم برای قضاوت تاریخ

انتظار نداشتم این فراموش شده، با فاصله حدود شصت سال، درست در موقع «قضاوت تاریخ» مشابه دیگر به دستم برسد، و لله الحمد. اکنون که در برابر تقاضای مصرانه تجدید نشر آن قرار گرفته ام به نشر آن با تقدیم مقدمه توضیح کوچکی موافقت کردم. فاصله زیاد است و توضیحات تا حد اقتضا و امکان، لازم.

۱. تقریبا هیچ مملکت اسلامی در آسیا و آفریقا وجود ندارد که رسما مستملکه و یا مستعمره رسمی نشده باشد و تنها کشوری که در اثر ایمان مذهبی و کیاست و صلابت تاریخی مستمر و استقلال تام علما و مراجع و رجال دینش (با وجود این که بیشتر از همه ممالک اسلامی از استعمارگران صدمات و لطمات گوناگون دیده و سخت تر از همه استعمارگزیده شده) هرگز به امضای استعمارنامه رسمی تن نداده، فقط ایران شیعه بعد از صفویه ما است. و تنها شروع زمینه سازی برای استعمار رسمی، آن هم پس از جنگ جهانی اول، همان قرارداد ۱۹۱۹ وثوق الدوله خائن با انگلیس بود که آن بزرگترین خطر معاصر را هم به برکت وجود علمای مستقل شیعه ما و متابعت ملت از آنان و فداکاری ها و شهادت ها به لطف خدا در نطفه خفه کردیم و خدای را شاکرم که در اعلام عواقب آن خطر و شروع مبارزه مستقیم با آن قرارداد خانمانسوز و همه چیز برباد ده، پیشقدم بوده ام و مبدا تحرک و قیام بر ضد آن نیز این خانه بوده است.

۲. پس از آن که امید انگلستان از احمدشاه، در نتیجه مخالفت خیلی جدی او با آن قرارداد ننگین قطع شد (که آن روز دنیا شد و انگلیس)، انگلستان در مقام زمینه سازی هایی برای انتقال پادشاهی از احمدشاه به موردی قابل اعتماد برای خودش برآمد و این کار را که با مقدماتی غلط انداز وسیله کودتای ۱۲۹۹ (حدود ۶۰ سال پیش) برای رضاخان، سرتیپ قزاق، تهیه دیده بود عملی ساخت و او با اعلامیه «حکم می کنم!» با نهایت خشونت شروع به کار کرد و اولین اقدام برای زمینه سازی پادشاهی رضاخان این بود که نام فامیلی (پهلوی) را همراه کودتا از (محمود محمود) نویسنده معروف، جبرا گرفتند و تحویل رضاخان دادند، که او ناگهان شد: «میر پنج رضاخان پهلوی!»

حالا باید بشود سردار سپه و بعد رضاشاه پهلوی، که شد. و تا احمدشاه نرود، نمی شود دیگری را بر تخت نشاند. خوب توجه شود که انگلستان، به اقتضای رژیمش، همه جا شاه سازی و شاه تراشی می کرد. مثلا ملک سعود، ملک عبدالله (جد آقای ملک حسین فعلی اردن)، ملک فیصل (پادشاه عراق و عموی پدر همان ملک حسین) و رضاشاه پهلوی و غیرهم. ضمنا ملک طَلال (جانشین ملک عبدالله و پدر همین ملک حسین فعلی) چون استعمار، استشمام رایحه استقلالی از او کرد، او را به نام «دیوانه» تبعید، و حسین فعلی پسرش را به جای او نشاند! چه کنم که هر قسمت، جزوه و یا کتابی است، و مجبورم از مطالب فرار کنم.

ولی سلامت نفس احمدشاه، توام با هماهنگی آن مرحوم با ملتش، مانع بزرگی برای انگلستان در اجرای آن توطئه خطرناک بود (پر واضح است که در این اعلامیه، هجوم بدون استثنا به قاجاریه، برای مصلحت سیاسی در مبارزه بود و به اقتضای همین مصلحت، تقاضای مصرانه مکرر مرحوم احمدشاه و ولیعهد ساده لوحش محمدحسن میرزا را برای ملاقات نپذیرفتم).

۳. برای کنار زدن احمدشاه، عنوانی فریبا و فریبنده تر از به میان کشیدن لغت «جمهوری» نبود، تا بدین وسیله به مردم نوید آتیه خوشی را بدهند که پس از برکناری احمدشاه، آن نغمه ساختگی جمهوری را به این نغمه شوم و نامربوط تبدیل نمایند که: «ملت ایران، به رژیم پادشاهی خو گرفته و اگر رژیم دیگری جای آن بیاید چه ها خواهد شد!» و به راه انداختن سنخ همان تبلیغات کذایی جشن های ۲۵۰۰ ساله مبدا تجدید حیات یهود توسط کورش! اما چون آن روزها درک ساده عمومی، خیلی قوی تر از امروز و اعتماد عمومی بیشتر بود، بلی، بلی، خیلی هم قوی تر و مستقیم تر بود. با یک تذکر، مردم تکان خوردند و رجال صالح و بیدار سیاسی وقت هم از لحاظ توجه به عواقب خانمانسوز بعدی، با مردم همصدا شدند و علیه این نقشه انگلستان قیام عمومی کردند، اما این قیام، برای حمایت از رژیم پادشاهی نبود. بلکه ملت، از لحاظ توجه به خطرات بعدی، در مبارزه با این نیرنگ انگلستان برای استعمار ایران و دفاع از قانون اساسی (که تا آن روز دست نخورده باقی مانده بود) و به قصد جلوگیری از روی کار آمدن رضاخان و گرفتاری های پنجاه و چند ساله بعدی آن شرکت جست (در اینجا از هویت و موقعیت و موضع عناصر طرفدار سردار سپه، با کمال تاسف، فقط به گذاردن چند نقطه اکتفا می کنم…)

۴. بعد از غلبه ملت و شکست رضاخان سردار سپه، اصدار این فتحنامه را به پیشنهاد بزرگان قوم، برای قضاوت تاریخ عهده دار شد، تا بعدی ها بدانند آن قیام عمومی برای مخالفت با جمهوریت نبوده و فقط برای جلوگیری از تبدیل «فاسد» به «افسد» بوده است. یعنی علیه آنچه حدود بیش از نیم قرن در نتیجه کودتا به سرمان آمد و با آن همیشه می جنگیدیم و هنوز هم گرفتار تبعات سوء آن هستیم؛ و الاّ از لحاظ مذهب شیعه، اصولا لغت پادشاهی جایی و مفهومی ندارد، چه رسد به شاهنشاهی. و اگر احمدشاه بر فرض خیلی هم خوب بود و واقعا جای او را جمهوری حقیقی صالحی می گرفت، ملت حتما از آن استقبال می کرد.

مگر ندیدیم وقتی مصلح بزرگوار سید قرشی هاشمی فاطمی، پیغمبرزاده جلیل، نائب الامام حاج آقا روح الله الموسوی الخمینی، در اوج قیام آسمانی ملت ما، لغت جمهوری را با لغت مقدس آسمانی «اسلامی» ترکیب نموده و شعار جمهوری اسلامی را که نمایانگر آرزوی مقدس همیشگی چهارده قرن و اندیِ ما (از سال سوم بعثت نبوی، از «یوم الدار» به بعد که می شود ۱۴۱۱ سال) در رسیدن به حکومت صالح نبوی اسلامی بود مطرح فرمودند، چگونه تمام ملت حتی اقلیت های قانونی (به استثنای ناچیز غیر قابل ذکر) هماهنگ از آن استقبال کرده و می کنند.

آری، در شیعه پادشاهی معنا نداشته و ندارد و اضطرارا تن به آن داده و آن خودساخته را هم حکومت جور می نامیده و خدمات اضطراری دولتی اش را هم با کسب اجازه از فقها و علمای دین انجام می داده و به امید و انتظار حکومت اسلامی جهانی موعودش روز شمرده و می شمارد. سال ها مترصد وقت بودم که قسمتی از فرموده قاطع صریح حضرت ختمی مرتبت(ص) راجع به ماموریت آسمانی آن حضرت برای قلع و قمع تمام سلاطین دنیا را در اختیار بشریت قرار دهم، تا انسان ها بدانند که خاتمیت اسلام یعنی چه؟ و شیعه هم خود را بیشتر بشناسد. این که عین قسمت معین مورد مقصود از فرمایش حضرت ختم رسل را از تفسیر قرآن «علی بن ابراهیم» بزرگ مرد شاخص تشیع در یازده قرن پیش، استاد شیخ کلینی و صدوقین، نقل می کنم که:

پیغمبر اکرم(ص) صراحتا اعلام فرمود که: «إنّ الله بعثنی ان اقتل جمیع ملوک الدنیا» یعنی خداوند مرا مبعوث فرموده برای کشتن جمیع شاهان دنیا. عبارت فوق در تفاسیر دیگر شیعه هم موجود است، که انجام این مامورٌ به، در زمان خود رسول اکرم (ص) زمینه آن مهیا و شروع شده و تدریجا به تمام جهان سرایت نموده و تکمیل وعده های الهی به پیغمبرش که: «لیظهره علی الدین کلّه» به دست گرامی فرزندش حضرت حجه بن الحسن (عج) انجام خواهد شد و ما به استقبال همان روز می رویم. و همین انتظار و امید است که ضامن بقا و مایه ثبات ما است. بلی، انّ الله قد بعث رسوله (ص) لیقتل جمیع ملوک الدنیا!

بلی، این جمهوری اسلامی تجسمِ همان آرزوی (حکومت اسلامی) ملت ایران بود که بیش از هفتاد و اندی سال پیش در قالب شعار مقدس مشروطه مشروعه و بر اساس اسلامیت و حفظ جمیع تعلقات شیعی، از طرف شهید راه حق و حقیقت، آیت عظمای الهی، و فدایی عظیم الشان و الجلالِ جهان اسلام و افتخار تابناک عالم تشیع، مرحوم حاج شیخ فضل الله نوری، اقتراح و به صورت متمم قانون اساسی سابق درآمد؛ متممی که در واقع اختیارات شاه را در کمترین حد خود قرار داده و فقط اسمی از شاه باقی گذارده بود.

با این تفاصیل، آن روز هم ملت ما عموما و یکپارچه (به استثنای ناچیزی از منافقین، فراماسون ها و اباحیّین) از آن استقبال کرد و برای تقویت آن جشن گرفت (کاش حالی بود و میسّر می شد شرحی را که در تجزیه و تحلیل متمم قانون اساسی سابق، در تاریخ ۲۹ خرداد ۱۳۲۳ تحت عنوان «روز روشن» بدون اسم برای جلوگیری از تحرکات و تحریکاتی منتشر شده بود، عینا به اینجا منتقل می نمودم تا صفر بودن موقعیت شاه در متمم قانون اساسی مرحوم شهید نوری روشن شده و در توضیح اظهاراتم اثرات بیشتری بگذارد. فراموش نشود که در آن مواقع، اشغال متفقین به طول کشیده و آمریکا هم فرصت مناسبی برای بهره برداری یافته و در جهت انجام استعمار به سبک نوینش به تکاپو و استخدام هایی افتاده بود و از دربار شروع کرده بود. در چنین موقع حساسی بود که برای تنبه دادن شاه مخلوع به هیچ بودنش از لحاظ موقعیت در متمم قانون اساسی کشور، و پیشگیری از ریشه دواندن امریکای اشغالگر، آن مقاله را منتشر ساختم و دلم می خواهد آن مقاله، که در آن مواقع به نام «روز روشن» زبانزد همگان بود، برای بیداری معاصرین به شکل مناسب منتشر گردد که لااقل کمی به تاریخ خودشان آشنا شوند.) منافقین و ناپختگانی که امروز با اسلامیت جمهوری مخالفت می کنند، یا از ملت نیستند و یا ملت خود را نشناخته اند و خیالی خام در دماغشان می پرورانند؛ اگر آنها به قدر یک کودک دبستانی پیش و پس از مشروطیت اول، با تاریخ اجمالی ایران و اسلام و شیعه آشنا بودند، با کوبیدن آهن سرد، خود و ملتشان را به زحمت نمی انداختند.

شیخ حسین لنکرانی

به تاریخ یکشنبه اول ربیع الثانی، ۱۴۰۱ هجری قمری، مطابق ۱۸ بهمن ماه ۱۳۵۹ هجری شمسی

متن سند

برای قضاوت تاریخ

انگلیس و ایران، لندن و تهران:

انگلستان ظالم از چندی به این طرف برای تحکیم سلاسلِ استعماری خود در مملکت ایران هر روز به رنگی در مقام دسیسه برآمده. تاریخ نمی نویسم که دور برویم.

انگلیس همین که از قرارداد وثوق الدوله خائن و کاکس در نتیجه جدیت ملت ایران نه تنها استفاده نکرد، بلکه موقعیت خطرناکی برای خود در ایران تهیه نمود و به قدری قضیه اهمیت پیدا کرد که مجبور شد این بهانه را از دست ایرانیان بگیرد؛ لذا کودتای خائنانه معروف سوم حوت ایجاد و به وسیله عمّال مخصوص خود که آنها را در راس کودتا نشانده بود اعلان الغای قرارداد غیر رسمی را انتشار داد؛ ولی حقیقت بینان همان روز ملتفت بودند که اولین دقیقه اعلان الغای، نخستین زمانی بود که عملا شروع به اجرای آن شد. از همان روز در لباس حق به جانب، با لطایف الحیلی که حتی بعضی از اشخاص مانوس به سیاست را هم شاید در اشتباه می انداخت، نقشه های کرزن (که مقصود از عقد قرارداد، اجرای آن بود) انجام می یافت، ولی لیاقتی که ایرانی در مقابل قرارداد بروز داده بود به انگلیس ها اجازه نمی داد خود را از پس پرده زیاد نشان بدهند.

این سیاست در جریان بود ولی قانون اساسی ایران بزرگترین مانع در مقابل تجاوزات اجانب و به انگستان مکار مهلت نمی داد که سیاست استعماری خود را به طور قانونی